Blog van een manische moeder

Hoi! Fijn dat je er bent!

Op deze website vind je informatie en inspiratie over bipolariteit, over mijn reis naar herstel en over het avontuur dat leven heet. Al voelt het door mijn bipolaire stoornis vaak meer als overleven… Dat herken je misschien wel.

Ik ben Rosie en ik heb een bipolaire 2 stoornis.

Ik heb ook een hele lieve man en ben moeder van twee fantastische dochters. Vandaar de naam van deze website (met een knipoog) manischemoeder.nl

Ik hoop dat deze website een feest van herkenning zal zijn en zal voelen als een warm en veilig nest waar je even bij kunt komen van alle pieken en dalen. Of als je een betrokkene bent van iemand met een bipolaire stoornis diegene wat beter kunt begrijpen dankzij deze website.

Een uberblije en diepbedroefde groet,

 

 

 

Wat je ziet ben je zelf (fluisterkind)

Een van mijn passies is nieuwe dingen leren die me interesseren. Momenteel ben ik (weer) into het Fluisterkind. Een fascinerend mooie werkwijze waar ik erg in geloof. Heb je kids? Dan heb je wellicht veel aan deze blog die ik een paar jaar geleden al schreef.

Dit wil jouw fluisterkind je zeggen

Vertoont je kind gedrag waar je moeite mee hebt? Is er iets gaande met je kind wat jou enorm raakt? Is jouw kind bijvoorbeeld vaak boos? Of huilt het veel? Is het ontzettend druk, of juist heel stil en vaak alleen, of regelmatig ziek? Welk verhaal vertel jij over je kind? Als je op zoek bent naar een manier om je kind te helpen, zoek dan niet verder!

Degene die je kind kan helpen, heb je gevonden: je bent het zelf! Wat jij namelijk in je kind ziet, zit óók in jou! Zowel het positieve als het negatieve. Wees zelf de verandering die je in je kind wil zien.

Kindertolken opgeleid volgens de PresentChild methode helpen je begrijpen wat jouw fluisterkind jou wil spiegelen. Nieuwsgierig naar wat jouw kind je in wil fluisteren? Lees dan snel verder!

Wat is het fluisterkind?

Ik werk veel met paarden en daar ervaar ik keer op keer hoe paarden de blinde vlekken van mensen spiegelen. Sinds ik moeder ben, weet ik dat kinderen ons ook diepgaand spiegelen. De PresentChild methode sprak me daarom aan! De speciaal opgeleide kindertolken vertalen voor je haarfijn wat je kind jouw spiegelt. Heel confronterend, maar zó leerzaam en helend!

Ik las het boek ‘Het fluisterkind’ van PresentChild grondlegster Janita Venema en ‘per toeval’ zag ik kort daarna tijdens een avond Transformational Breath een flyer liggen van Fluisterkind kindertolk Crescentia Heuvingh. Ik contactte haar met de vraag of ik haar mocht interviewen voor een blog. Ze zei ja! Samen met collega kindertolk Saskia Markestein spraken we af.

Crescentia kreeg als yoga docent voor kinderen vaak de vraag van ouders: “Mijn kind is zo druk! Wat kan ik daaraan doen?” Als ze dan aan de ouders vroeg hoe hun agenda eruit zag, dan bleek meestal dat de ouders zélf enorm druk waren. Dat fascineerde Crescentia. Ze begon meer informatie te zoeken over hoe kinderen hun ouders spiegelen en kwam uit bij de PresentChild methode van Janita Venema. Crescentia wist het meteen: dit is wat ik wil delen met ouders!

Saskia had een hele drukke, commerciële baan. Haar jongste zoontje was heel vaak boos. Op aanraden van haar schoonzusje las Saskia het boek ‘Het Fluisterkind’. Er ging een wereld voor Saskia open! Ze gooide het roer om: ze wilde meer vanuit haar gevoel, haar ware natuur gaan leven en gaan luisteren naar wat haar kind haar wilde vertellen. Toen ze met de methode aan de slag ging en haar zoontjes boosheid zag verdwijnen, wist ze direct dat ze de opleiding tot kindertolk wilde doen. Inmiddels is ze haar eigen praktijk gestart.

Kindertolken Crescentia en Saskia zien dagelijks wonderen gebeuren. Saskia zegt: “Het mooiste van kindertolken is ouders bewust maken van het onzichtbare lijntje tussen ouder en kind en van het feit dat kinderen zich net zo hard inzet voor het geluk van hunouders als de ouders voor dat van hun kind. Kinderen doen dat door hun ouders te spiegelen in wat hun ouders onbewust bij zichzelf onderdrukken. En hoewel die spiegeling vaak heel confronterend is, is het een prachtig geschenk!” De missie van Crescentia en Saskia is om iedere ouder te leren hoe ze zélf de boodschappen van hun kind kunnen vertalen, zodat kind en ouder hun ware natuur kunnen leven.

Zo moeder, zo dochter

Crescentia vertelt: “Er stapte een moeder de praktijk in. Haar zoontje had al sinds de geboorte last van extreme verlatingsangst. De moeder mocht niet van zijn zijde wijken. Toen hij 7 jaar was, werd het steeds vervelender. Naar feestjes gaan, uit logeren, het was er niet bij in zijn leven. Naar school gaan was ook een drama.

Haar zoontje klaagde over buikpijn en was vaak ontroostbaar verdrietig. Zijn moeder was ten einde raad. ‘Maar je weet toch dat mama je altijd weer ophaalt?, zei ze steeds. Het zoontje antwoordde: ‘Ja, dat weet ik ook wel, maar ik kan er niks aan doen, het doet zo’n pijn in mijn hart en ik blijf steeds maar denken dat ik je nooit meer zie?’. Kinderpsychologen, de juf op school, niemand wist meer wat te doen. Belonen, straffen, niks hielp. Al tijdens het 1e kindertolk consult bleek hoezeer het zoontje het diepe gevoelsleven van zijn moeder aanvoelde (zonder dit te weten).

Ik gaf de moeder de passage terug ‘Mama, ik ben zo bang dat ik je niet meer zie’ en vroeg wat dit kon betekenen in haar leven. Meteen werd duidelijk hoe de vork in de steel zat. De moeder bleek voor de geboorte van haar zoontje het contact te hebben verbroken met haar ouders. ‘Maar dit heb ik een plaats gegeven’, zei de moeder. Toen ik haar vertelde dat kinderen mee-resoneren met stukjes pijn of woede die wij als volwassenen met ons denken eronder kunnen houden, was ze diep ontroerd. ‘Dus mijn zoontje huilt dan misschien mijn tranen …? Als dat zo is, dan wil ik hier toch weer eerlijk naar kijken, ik ben tenslotte volwassen en hij is nog zo klein, ik wil dat dit stopt!’

De moeder kwam na een paar weken terug voor het 2e consult. Haar zoontje bleek nauwelijks meer te hebben gehuild! In 6 weken tijd nog maar 2 keer. Het mooiste was dat hij na het 2e consult al aangaf: ‘Hé mam, het doet niet meer zo’n pijn in mijn hart, hoe kan dat nou?’ Het blijft wonderlijk en ontroerend mooi om als kindertolk zo eenvoudig verschil te kunnen maken”, vertelt Crescentia.

Hoe ziet een traject kindertolken eruit?

Het traject bestaat uit slechts drie sessies! Vaak is er dus al na de eerste sessie een geweldig verschil in het kind zichtbaar. Saskia: “Het komt vaak voor dat een kind (dat niet eens weet waar z’n ouders zijn geweest) bij thuiskomst zijn ouders een dikke knuffel geeft en ze bedankt voor wat ze doen. Er is dán al een enorme verandering in het gedrag van het kind te zien. Het kind voelt dat z’n ouders hun verantwoordelijkheid nemen en naar zichzelf durven kijken.”

De eerste sessie: de intake
Tijdens de eerste afspraak vertel je over jouw kind(eren). De kindertolk zal af en toe wat vragen stellen, maar jij bent grotendeels aan het woord. Jouw woorden worden zo nauwkeurig mogelijk genoteerd, omdat deze de sleutel zijn naar de boodschap die jouw kindvoor jou heeft.

De tweede sessie: het teruggeefgesprek


Na het intakegesprek, in het tweede consult staat de boodschap van jouw kind centraal. Wat jij over je kind zegt, gaat eigenlijk over jou! Samen met de kindertolk kijken jullie naar die boodschap en nemen de tijd om stil te staan bij het gevoel dat die boodschap jou geeft. Uiteraard kijken jullie ook naar hoe je met deze boodschap om kunt gaan.

De derde sessie: het evaluatiegesprek


Tijdens de derde afspraak kijken jullie opnieuw naar het gedrag of de gezondheid van je kind. Jullie staan stil bij de veranderingen, zowel bij jouw kind als bij jezelf. Als die veranderingen bevredigend zijn, dan wordt het traject afgesloten. Wil je hierna nog verdere begeleiding dan kan dat. Hierin is veel mogelijk, zoals korte telefonische ondersteuning, af en toe mailcontact of één of meerdere gesprekken. Bij Crescentia is het mogelijk de consulten aan te vullen met Wielwerk Coaching, therapie of  (via een doorverwijzing naar bevriende collega) Bioresonantie en bij Saskia met Bewustzijnscoaching.

Leven vanuit je ware natuur

Je kind brengt je via het kindertolken terug naar je ware natuur. Naar je (moeder)instinct, intuïtie en gevoel. Als je weer gaat zijn wie je werkelijk bent, kan je kind ook weer zijn wie het werkelijk is. Dat is magisch!

“In het Westen zijn we zo ver verwijderd geraakt van onze natuur. We luisteren niet meer naar ons gevoel en naar onze kinderen, maar volgen vaak blindelings protocollen of wat bijvoorbeeld ‘The Nanny’ of het consultatiebureau ons vertelt, of we doen wat wevan huis uit hebben mee gekregen, zonder te voelen of dat voor ons nog wel klopt” zegt Crescentia.

Doorbreken van familiepatronen

“Wat zijn de patronen uit jouw opvoeding van vroeger uit? Het kan goed zijn dat je in de opvoeding van je kind onbewust die patronen van je eigen opvoeding toepast. Dingen die je in je kind terug ziet kunnen generatie oude patronen zijn. Vaar je op je gevoel en neem je verantwoordelijkheid voor jezelf? Of luister je alleen maar naar wat anderen je vertellen, omdat je niet naar jezelf durft te luisteren en de verantwoordelijkheid niet aan durft?”

Crescentia geeft een prachtig voorbeeld: “Een moeder met een dochter die altijd boos was en niet wilde luisteren naar haar moeder. Al vanaf de geboorte was het daarom strijd tussen de moeder en haar dochter. De moeder wilde de boosheid van haar dochter onderdrukken: “Ik ben de moeder, dus ik bepaal wat er gebeurt! Mijn dochter moet doen wat ik zeg!” De moeder probeerde van alles voor haar dochter: verschillende soorten therapie, psychologen, yoga enzovoort.

Pas toen de moeder haar eigen proces aan durfde te gaan en in zag dat haar vader haar heel autoritair had opgevoed en altijd zei wat ze moest doen, kreeg ze door dat zij eigenlijk precies hetzelfde deed. Zij zette het patroon door bij haar dochter. Ze voedde haar dochter op vanuit een oude pijn en angst in plaats vanuit vertrouwen en haar ware natuur.

Toen haar dochter door had dat haar moeder terugkeerde naar haar ware natuur en ging voelen en handelen naar haar eigen moedergevoel, veranderde haar dochter direct. Ook haar dochter liet haar ware natuur zien en kwam helemaal tot rust. De problemen verdwenen als sneeuw voor de zon!”

Wat wil jouw kind je vertellen?

“Als je kind vaak boos is, verdrietig, eenzaam, druk, ziek enzovoort, en als dat iets bij je raakt, dan weet je: ‘Hee, hier wil mijn kind me iets laten zien over mezelf’. Dat is confronterend, want je moet dan naar jezelf kijken. Door bij jezelf iets te veranderen,door jezelf te helpen, help je je kind!”

Saskia zegt: “Hoe gelukkig wil jij dat je kind is? Ben je dan ook bereid om naar jezelf te kijken?”

Wie je ziet in de spiegel dat ben jij!

Ben je geïnteresseerd geraakt in de Fluisterkind/ PresentChild methode en wil je er meer over weten? Kijk dan op www.presentchild.com

Wil je een bijzondere online cursus volgen over het Fluisterkind en natuurlijk ouderschap? Stuur me dan even een mailtje dan geef ik je een goeie tip!

Lang leve lithium

Nou, ik durf het gewoon hardop te zeggen: I LOVE LITHIUM! Ik voel me echt een ander mens! Of beter gezegd, ik voel me mijn oude vertrouwde zelf. Ik ben zó blij dat ik lithium ben gaan nemen!

Levenskracht door lithium

Ik heb mijn levenskracht, mijn levensvreugde en mijn levensenergie weer terug. Die ben ik echt lange tijd kwijt geweest of het was er even en dan ineens weer helemaal niet.

Het voelt nu stabiel. Ik merk dat het nog wel een wankel evenwicht is en dat ik heel goed moet waken voor mijn gezonde leefstijl met rust, reinheid en regelmaat en op mijn grenzen moet letten. De hulp die ik nu krijg is nog wel nodig máár ik voel weer inspiratie en ZIN voor het leven!

Lithiumspiegel 1.0

Ik werd vandaag gebeld door mijn psychiater. 2 weken geleden heb ik mijn 3 maandelijkse controle gehad. Ik ben blijkbaar van een spiegel van 0.9 (5 dagen na verhogen van de lithium gemeten) naar een spiegel van 1.0 gegaan.

Dat is volgens de psych aan de hoge kant. Maar ze hoorde al snel dat ik liever niet naar een lagere dosering wil, omdat ik me zo goed voel. Dus heeft ze gezegd dat het zo kan blijven, maar dat ik nu wel goed moet opletten met transpireren en goed de symptomen van een eventuele lithiumvergiftiging in de gaten moet houden. Prima!

Ik heb verder nul bijwerkingen en voel me kiplekker met lithium. Het voelt voor mij ook niet als een medicijn maar meer als een supplement. Een zout waar ik van houd. Het maakt en houdt me gezond.

Hoera, lithium in de gloria!

Mosterd na de maaltijd, maar ik wou dat ik veel eerder was begonnen met lithium. Wat had dat een hoop ellende gescheeld. Nou ja, het loopt zoals het loopt en nu was ik er klaar voor (en klaar mee, met leven). Ik ben echt fan geworden van dit zout. Mocht jij nog twijfelen, ik zeg: het het een kans! Het kan life changing en lifesaving zijn.

Heb jij nog twijfels? Wat zijn die? Of slik jij ook al lithium en wat zijn jouw ervaringen?

Rake vragen van psycholoog

Ik heb een nieuwe psycholoog en wow wat stelt ze rake vragen! Mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige ging met een andere doelgroep werken en dus kwam ik bij iemand anders. In dit geval een psychologe. En wat ben ik daar blij mee!

Meer geconfronteerd

Mijn spv-er was echt een super leuk mens, maar ik ben toch wel heel blij met deze nieuwe psycholoog. Ik heb het gevoel dat ze meer een “zwaargewicht” is.

Ze luistert echt super goed, komt snel tot de kern en stelt hele rake vragen. Best confronterend, maar erg waardevol en nuttig. Zo krijg ik veel meer en sneller inzicht in waar ik mee bezig ben of waar ik mee vast loop.

Getroffen

Ik denk dat ik het echt getroffen heb met haar. Niet iedere psycholoog is zo scherp. Omdat ik me zo gehoord en gezien voel door haar kan ik de scherpe en rake vragen goed aan. Ze weet alles perfect te doseren.

Lucky me dus! Het gaat sowieso nog steeds goed met me. Alles loopt lekker. Ik ga wekelijks naar mijn GGZ psycholoog, ben goed bezig met mijn medicatie (die slik ik trouw), mijn jongste dochter gaan 2 dagen per week naar de gastouder zodat ik kan bijtanken en therapie kan volgen, krijg hulp vanuit de WMO om alles nog beter op een rijtje te krijgen en ik volg mijn persoonlijk leefstijlplan

Ik begin hoop en vertrouwen te krijgen dat een stabiel leven voor mij misschien tóch is weg gelegd!

Persoonlijk leefstijlplan

Er is een tof en waardevol boek op mijn pad gekomen en dat wil ik hier graag delen: Persoonlijk Leefstijlplan, van Richard de Leth. Ik luister al een tijd naar de 100% inspiratie podcast van Thijs Lindhout (ook een aanrader!) en daar kwam een podcast voorbij met de naam: “Richard de Leth over de oorzaak van 8,2 miljoen chronisch zieke Nederlanders.”

“We worden steeds zieker, moeier, prikkelbaarder en dikker” zegt Richard de Leth. “Er zijn 8,2 miljoen Nederlanders chronisch ziek.” Wat? Zoveel? Ik schrok me rot toen ik dat hoorde. Een verandering van onze leefstijl is drastisch nodig.

Van podcast naar boek

Ik was nieuwsgierig naar de oorzaak van zoveel chronisch zieken. Ook omdat ik natuurlijk een bipolaire stoornis heb en zelf chronisch ziek ben. Het was een SUPERINTERESSANTE podcast! Met heel veel waardevolle informatie en tips.

In de podcast verwees hij naar zijn nieuwe boek: Persoonlijk Leefstijlplan. Ik wilde zelf ook wel een persoonlijk leefstijlplan en kon me helemaal vinden in zijn visie. Dus bestelde ik via bol.com de ebook variant. En wat ben ik blij met de aanschaf van dit boek!

Investeer in jezelf

Richard de Leth helpt je een persoonlijk leefstijl plan te creëren aan de hand van zijn vier gezondheidspijlers: gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

In het eerste deel van het boek gaat hij in op het thema “investeren in jezelf” en wat je écht gelukkig maakt. Maar ook op de “waarom” vraag. Waarom wil je aan je leefstijl werken? Waarom wil je gezonder worden? Als je geen duidelijke waarom hebt, wordt het lastig om je huidige (wellicht nog niet zo gezonde leefstijl) aan te passen. Hij legt ook uit wat de invloed van je hersenen (je oerbrein en je mensbrein) is op je geluk. Heel interessant om te lezen en ook om te reflecteren.

Tien leefstijlregels

In deel 2 gaat hij in op zijn tien leefstijlregels. Dit zijn ware gamechangers! En heel makkelijk toepasbaar! Ze sluiten aan bij zijn vier leefstijlpijlers: Gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

Ik zal hieronder de tien leefstijlregels benoemen en nader toelichten:

Voeding:
1.Doorbreek je voedingspatroon (eet gevarieerd, vooral: eet minder brood en veel meer groente!)
2.Eet minder én minder vaak (eet maximaal drie keer per dag. Sla af en toe een maaltijd over (intermittent fasting))
3.Drink veel water in één keer (drink niet de hele dag door, drink liever 3x per dag (niet tijdens het eten) 3 grote glazen water)
Beweging:
4.Beweeg vóórdat je ontbijt (al is het maar 5 minuutjes)
5.Vermijd lang stilzitten (beweeg ieder half uur eventjes. Ga bijvoorbeeld boven naar het toilet zodat je de trap moet nemen.)
Ontspanning:
6.Varieer je omgevingstemperatuur (begin een paar seconden met een koude douche, zet je verwarming lager)
7.Slaap minimaal zeven uur (slaap is cruciaal. Liever na 20.00 geen schermen meer aan)
8.Zorg voor diepe ontspanning (denk bijvoorbeeld aan mediteren, yoga, wandelen)
Mindset:
9.Visualiseer je creativiteit (wees pro-actief in plaats van reactief. Zie voor je hoe je het hebben wil.)
10.Wees kritisch op de selectie van je vriendengroep/ de mensen aan wie je je tijd besteedt (besteed geen, of zo min mogelijk, aandacht aan mensen die je energie kosten en meer tijd aan mensen die je energie geven.)

Wil je weten wáárom deze tien leefstijlregels zo belangrijk zijn? Lees dan het boek! Ik dacht iedere keer bij zijn onderbouwing: Aha! Zit dat zo! Het is eigenlijk allemaal heel logisch, maar helaas weten veel te veel mensen dit nog niet. Hopelijk komt daar snel verandering in!

Jouw persoonlijk leefstijlplan

In deel 3 neemt Richard je aan de hand en ga je echt een op maat gemaakt leefstijl plan maken. Je moet aangeven met wel thema je aan de slag wil, zoals bijvoorbeeld: afvallen, meer energie, darmklachten, beter slapen, hoger libido of (en die koos ik) betere stemming.

Daarna ga je in drie fases een super concreet en goed vol te houden leefstijlplan maken, wat is toegespitst op jouw leven en wensen. Echt heel cool!

Aan de slag

Ik ben inmiddels met mijn persoonlijk leefstijlplan aan de slag en voel me erg goed bij. Ik heb nu al meer energie en voel me stabieler. Natuurlijk komt dat ook doordat mijn lithium nu beter is afgesteld, maar ik merk ook zeker dat Richard zijn leefstijlregels me helpen. Het geeft me een gezond gevoel! Ook fijn dat mijn gezin zo gezonder kan worden.

Je kunt Richards boek “Persoonlijk Leefstijlplan” bestellen via bol.com of via Richard zijn eigen website: www.oersterk.nu

Liever eerst meer horen over/ van Richard? Check dan op www.soundcloud.com alle podcasts die er met hem te vinden zijn. Gebruik in de zoekfunctie: Richard de Leth. De 100% inspiratie podcast, Michael Pilarczyk podcast en Transformatie podcast hebben toffe en leerzame interviews met Richard.

Ik ben benieuwd wat je van Richard zijn werk vindt! Heb je nog vragen? Stel ze gerust!

Stabiel en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!

Lithium weer opgehoogd

Omdat ik helaas nog steeds niet stabiel ben, heb ik in overleg met mijn psychiater mijn lithium dosering opgehoogd van 800 mg naar 1000 mg. Mijn lithium spiegel was 0,7 en donderdag hoor ik wat de nieuwe spiegel is. (Update: spiegel is 0,9! Blij mee!)

Ik merk al wel verschil. Ik voel me weer lichter, rustiger, blijer. Meer mezelf! Dat had ik vorige keer ook toen ik de lithium verhoogde, maar helaas zakte ik toen toch weer terug. Dat gebeurt nu hopelijk niet.

Hoofd niet zo op hol

Wat ik vooral merk is dat mijn hoofd niet meer zo op hol slaat en niet meer doomdenkt. Een paar voorbeelden: gisteren kreeg ik vervelend nieuws over het werk van mijn man en daarna ging er even wat mis (er viel een beker drinken van de kids over de bank). Normaal gesproken vliegt de paniek me dan aan, mijn hoofd maakt het veel erger dan het is, ik krijg een loop van nare gedachten en de stress gaat door mijn lijf.

Dat had ik gisteren dus niet. Ik hoorde het nieuws en schrok even. Ik zette me schrap voor de loop met rotgedachten en het angstige gevoel. Maar het kwam niet! Ik hoorde mijn hoofd denken: “Oke, dit is heel vervelend, maar het komt wel weer goed.” Wat een verademing en wat een opluchting!

Rust in mijn hoofd = rust in mijn lijf

Toen ging de beker melk om. Daar kan ik normaal gesproken al een heel paniekerig gevoel van kan krijgen. Ja, ik weet hoe overdreven dat is, maar toch gebeurt het helaas…

Aan de buitenkant kan ik best rustig blijven, maar van binnen is alles op hol. Maar dit keer had ik dus eerst dat slechte nieuws gekregen en daarna ging die beker melk om. Weer zette ik me schrap voor de reactie van hoofd en lichaam, maar het ging: “Oh, kan gebeuren. Even opruimen en klaar!” Geen paniek, geen doomdenken, geen op hol geslagen brein. Zo fijn!

Het is heel prettig om die veerkracht te voelen. Dat er iets gebeurt en dat ik er niet meteen zo van slag raak, maar er gewoon mee om kan gaan. Normaal probeer ik mijn gedachten ook om te denken met positieve gedachten en relativeren enzovoort, maar het voelt echt alsof ik op een op hol geslagen paard zit, waarbij niets helpt.

Nu met de ophoging van de lithium voelt het dus alsof ik de teugels weer in handen heb en mijn paard/ brein tot rust komt. Dat ik lekker een stap ritje kan maken en genietend om me heen kan kijken. Dat geeft me een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Ik hoop dat deze lijn zich voortzet.

Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat!

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Altijd die angst

Één van de naarste dingen aan mijn hersenen is dat ik altijd zo angstig ben. Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik heel snel bang voor dingen en maak ik me over van alles en nog wat zorgen. Ik ben wel benieuwd of jij, als bipolaire lotgenoot, dit herkent.

Leven met de rem erop

Het voelt alsof ik niet ten volle durf te leven. Alsof de rem erop zit. Behalve als ik hypomaan ben. Dan durf ik ineens van alles!

Zo boekte ik tijdens een hypomane fase een reis naar Afrika: vier maanden backpacken door Zuid-Oost Afrika, samen met mijn man (die ik toen pas zes maanden kende).

Angstig naar Afrika

Ik had superveel zin in de reis. Totdat ik natuurlijk niet meer hypomaan was. Toen vloog het me aan! Maar ik had mijn huis al onderverhuurd en ik vond dat ik ‘moest’ gaan. Ik wílde er ook zin in hebben. Zoiets doe je waarschijnlijk maar één keer in je leven. Ik baalde dat ik zo bang was. Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik zo bang was, want ik schaamde me enorm.

Ik heb een fantastische én een helse reis gehad. Heel bipolair zeg maar. 🙂 Er waren momenten dat ik zó blij was dat ik daar was en dat ik het geweldig vond, maar er waren ook heel veel momenten dat ik doodsbang was en hyperventilerend in een hoekje zat.

Een paar keer overwoog ik naar huis te gaan, omdat ik het niet meer vol hield. Ik raakte op een gegeven moment heel erg down van alle angst en kreeg weer hele nare gedachten. Gelukkig kwamen we toen op een hele fijne plek terecht waar we drie weken zijn gebleven. Daar vond ik weer grond onder mijn voeten en rust, reinheid, regelmaat.

Ik ben blij dat ik de reis gemaakt heb. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben blij dat ik niet het gevoel heb: “Had ik maar…” Bovendien ben ik in Afrika zwanger geworden van onze oudste dochter. Prachtige souvenir! 🙂 Ik heb wel gemerkt dat mijn brein niet goed tegen reizen kan. Veel te onrustig. Echt heel jammer…

Dat angstige gevoel

Dat angstige gevoel had ik niet alleen in Afrika. Ik heb ik dat het grootste gedeelte van de tijd. Het voelt alsof ik een prooidier ben dat op de vlucht is. Ik voel me opgejaagd, gestresst, paniekerig. Ik zie in bijna overal gevaar.

Het begint al als ik wakker word. Ik word meestal wakker met een knoop in mijn maag en alsof mijn hart wordt fijngeknepen. Heel naar. Zodra ik wakker word en dat voel, begint vaak ook mijn hoofd meteen op volle toeren met zorgen maken en piekeren. Over de kinderen, over de financiën, mijn relatie, over familie, vriendinnen enzovoort. En ik zie als een berg tegen de kleinste dingen op. Maar soms is het alleen dat paniekerige gevoel, zonder de malende gedachten.

Dat gaat de hele dag zo door. Soms wordt het zelfs zo erg dat ik een paniekaanval krijg. Dat kan al van hele kleine, simpele dingen zijn zoals boodschappen doen of een verjaardag. Ik vind dat zó ontzettend K#T… En van angst word ik ook somber en down en uiteindelijk depressief.

Gewoon willen leven

Ik zou zo graag willen dat ik niet zo bang aangelegd was en dat ik gewoon kon leven. Dat het niet zo voelt als een constante strijd met mezelf. Vroeger duwde ik mezelf altijd door mijn angsten heen, omdat ik me niet wilde laten leiden door angst, maar daardoor kwam ik uiteindelijk in een burn out. Dat werkt dus ook niet…

Ik zie vaak mensen die zich meer een roofdier in plaats van een prooidier lijken te voelen. Die niet zo bang zijn aangelegd. Wat lijkt me dat heerlijk! Soms wou ik dat ik mijn brein even kon rebooten naar een brein met minder angsten.

Sinds ik kinderen heb is het erger geworden met mijn angsten. Ik denk door de extra verantwoordelijkheden en doordat ik minder rust/ slaap heb om te herstellen.

Ik slik nu bijna 2 maanden lithium en had gehoopt dat het minder zou worden, maar dat is (nog) niet zo. Ik weet gewoon niet goed hoe ik met dit angstige gevoel om moet gaan. Als je tips hebt, graag!

Volgens mij hebben mensen met een bipolaire kwetsbaarheid vaker erge last van angst. Heb jij veel last van angst? Heb je medicatie die daartegen werkt?

Mooi filmpje over depressie

Tijdens mijn psycho-educatie cursus vandaag vertoonden ze dit filmpje: I had a black dog, his name was depression.

Ik vind het een super mooi filmpje dus wil ‘m graag met je delen. Het toont heel mooi en duidelijk hoe het voelt om met een depressie te leven.

Het filmpje is Nederlands ondertiteld. Veel kijkplezier! Ik lees graag wat je van het filmpje vindt!

 

Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?