Een bipolaire moeder zijn

Ik ben moeder van twee geweldige dochters van 1 en 4 jaar oud. Toen ik zwanger werd van de eerste wist ik nog niet dat ik een bipolaire stoornis had. Dat kwam toen ik moeder was.

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik in Johannesburg, Zuid-Afrika. Ik had er al vier maanden backpacken met mijn vriend op zitten en we zouden bijna naar huis gaan. Het was een hele mooie (en heftige) reis en we namen de allermooiste souvenir mee in mijn buik: een baby.

Mijn zwangerschap

Ik zou moeder worden. Mijn hele leven zou veranderen! Ik keek er erg naar uit, maar het maakte me ook wel zenuwachtig, want zou ik het wel aankunnen? Zou ik wel een goeie moeder zijn? Ik raakte altijd al snel overprikkeld en kon slecht tegen weinig slaap. Zou een baby me niet laten ontsporen?

Ik besloot mijn zorgen opzij te zetten en volledig van mijn zwangerschap te gaan genieten. Wat was ik BLIJ met die lieve baby in mijn buik. Ik kon er volop van genieten. Mijn zwangerschap verliep vrij vlekkeloos en ik had zelfs het idee dat ik me stabieler voelde. Misschien kwam dat omdat mezelf meer en vaker toestond om uit te rusten en bij te tanken. Ik was liever voor mezelf. Het ging immers niet meer alleen om mij! Er zat een baby in mijn buik waar ik écht goed voor moest zorgen!

Post natale depressie  hypomanie!

Op 13 september 2014 werd ik moeder van een dochter. WOW, wat een bijzondere ervaring was bevallen en wat kwam er een geweldig meisje tevoorschijn!

Ik kwam meteen op een roze wolk terecht. Achteraf bekeken, denk ik dat ik niet zoals sommigen een postnatale depressie had, maar meer een postnatale hypomanie. Geen idee of dat bestaat, maar zo voelt het als ik erop terug kijk.

Ik had voor iemand die zo weinig sliep wel erg veel energie! Ik was heerlijk aan het moederen, maar zette tegelijkertijd allerlei projecten op. Ik was niet te stoppen.

De mensen om me heen keken er met verwondering en verbazing naar. Hoe kon zo’n jonge moeder die zo weinig sliep dit allemaal doen? Sommige vriendinnen hadden zo hun bedenkingen. Ik denk nu dus dat ik een hele tijd hypomaan ben geweest.

Natuurlijk ouderschap

Ik vond/ vind mezelf gelukkig een goeie moeder. De bevalling was heftig, maar is allemaal goed gegaan, mijn borstvoeding liep super, ik heb een heerlijke kraamweek achter de rug en het allerbelangrijkste: mijn man en ik hadden een hele happy baby! Geen huilbaby, maar een lachbaby.

Ze sliep meestal bij mij in de draagzak. Ik was een echte kangoeroe. Het ‘natuurlijk ouderschap’ of ‘attachment parenting’ paste goed bij me. Ik wist eerst niet dat dat was wat we deden, maar dat bleek later toen iemand zei: ah, je doet aan natuurlijk ouderschap. Ik deed met mijn paarden natural horsemanship, dus het verbaasde me eigenlijk niks dat ik met mijn dochter aan ‘natuurlijk ouderschap’ deed.

Onze dochter sliep bij ons in bed, met een cosleeper, ik droeg haar veel in de draagdoek, gaf borstvoeding. Het ging allemaal vanzelf. We hadden veel plezier samen en ik danste vaak met haar door de kamer.

Ik begon te wiebelen

Hoe ouder mijn dochter werd hoe meer ik begon te wiebelen. Ik ben mijn hele leven al wiebelig, maar nu werd het toch wel erger. Ik raakte compleet uit balans.

Het slaapgebrek door de nachtvoedingen begon me denk ik op te breken. Ook werd die kleine peuter steeds mobieler dus ik moest erg oplettend zijn dat dat kleine apie niet overal opklom en af zou vallen.

Het viel mijn omgeving op dat ik steeds ‘gekker’ begon te doen. Ik raakte snel over mijn toeren, werd angstig, paniekerig en érg emotioneel. Ik probeerde het te verbergen voor mijn omgeving, want was bang dat ze me ‘gek’ zouden vinden. En ik wilde niet dat mijn dochter er last van zou hebben.

De neerwaartse spiraal

Ik werd moeier en moeier en steeds neerslachtiger. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Waar ik vroeger in bed ging liggen en wachtte tot het dal weer over zou gaan, was dit nu niet meer mogelijk. Er liep een kleine meid rond die afhankelijk was van mij. Ik kon niet eindeloos slapen. Er moesten broodjes worden gesmeerd, geitjes geaaid in de kinderboerderij, torens gebouwd etcetera.

Ik werkte part time, fulltime werken heb ik nooit gekund. Maar nu werkte ik wél fulltime: want ik was moeder geworden en dat is zowel de mooiste als de zwaarste baan die er is.

Van een upper naar een grote crash

In november 2016 ging ik voor mijn werk naar een event in Las Vegas. De combinatie van mijn jet lag, mijn slaaptekort, het high energy event en de manische stad Las Vegas maakte dat ik in een hypomanie belandde. Ik was SKY HIGH! AL wist ik toen nog niet dat het een hypomanie was. Ik dacht dat ik ‘gewoon lekker enthousiast was’.

Toen ik terug kwam had ik allerlei wilde plannen. Ik begon een project op Ibiza, waar ik in januari 2017 naar toe vloog met man en kind. Het project faalde jammerlijk, want zoals je waarschijnlijk al kunt raden, stortte ik daar volledig in en jawel, daar kwam de depressie.

Mijn dochter was inmiddels 2,5 jaar. In februari 2017 moest ik met de billen bloot. Ik moest aan mijn omgeving vertellen dat er iets niet klopte met mij en dat ik hulp nodig had. Ik was compleet uit balans. Ik vermoedde al een paar maanden dat ik een bipolaire stoornis had. Na mijn crash wist ik het eigenlijk wel zeker.

En ja, de diagnose in maart was: Bipolaire 2 Stoornis. Een opluchting. Maar ook spannend, want behalve de diagnose kreeg ik ook een positieve zwangerschapstest.

Weer zwanger

Ik zou een tweede kindje krijgen! Mijn man en ik waren dolgelukkig, maar het was ook spannend, want ik vond het al pittig met één kind. Zou ik twee kinderen wel aankunnen? En nu wist ik ook van mijn extra kwetsbaarheid: mijn bipolaire stoornis. Was het onverantwoord om voor een tweede te gaan?

Ik besloot te vertrouwen op mijn moederinstinct. Dit kindje was zo gewenst! Ik vertrouwde ook op mijn therapie en herstel plan.

De zwangerschap en kraamtijd waren wederom geweldig. Ik heb er zó van genoten! En weer zo’n ontzettende lieve, blije lachbaby. Weer een dochter. Een geschenk uit de hemel! Ik heb de liefste kinderen die ik kan wensen.

Het herstel is zwaar

Ik kon na mijn diagnose nog niet beginnen met lithium, omdat ik zwanger was en, net als bij mijn oudste dochter, een lange tijd borstvoeding wilde geven. Ik volgde wel therapie, maar in november 2018 (mijn dochters waren toen 4 en 1) bleek dat ik het écht niet meer redde zonder medicatie. Ik raakte steeds te erg uit balans. Vooral slaapgebrek was een enorme trigger van episodes.

En dus ga ik starten met medicatie. Ik heb nu olanzapine en start volgende week, 8 januari 2019, met lithium. Zo kan ik hopelijk het leven beter aan en een stabielere moeder zijn voor mijn kinderen, want ik ben bang dat als ik langer zo door ga, ze last van mij gaan krijgen en dat wil ik niet.

Inmiddels is mijn oudste dochter dus 4 en mijn jongste dochter 1 jaar. Het is ZWAAR! Het is ook FANTASTISCH! Als er één ‘beroep’ bipolaire trekken heeft, is dat het moederschap. Holy moly. Ik heb nog meer slaaptekort, maar ook nóg meer liefde in mijn hart. Dat heeft god gelukkig slim bedacht. Dat iets wat zo zwaar is ook gelukkig zo mooi is. Anders zou de mensheid al uitgestorven zijn denk ik. 😉

Extra hulp gevraagd

Het zijn tropenjaren met jonge kinderen. En in combinatie met mijn bipolaire stoornis vind ik moeder zijn héél pittig.

Zo pittig dat ik naast medicatie ook extra hulp heb aangevraagd bij mijn gemeente. Ik moest echt mijn schaamte voorbij, want jeetje wat schaam(de) ik me hiervoor, maar ik heb echt extra hulp nodig. Ik heb geen werk meer, omdat ik het niet meer trok: werken én moeder zijn én dealen met mijn bipolaire gevoeligheid. Het werd me teveel.

Nu krijg ik, naast medicatie en therapie, hopelijk van de gemeente (tijdelijk) extra hulp bij het bekostigen van kinderopvang, zodat als mijn oudste dochter op school zit, mijn jongste dochter een paar uur naar een gastouder kan en ik kan bijtanken/ bijslapen.

Hopelijk gaat dit lukken en krijg ik de kans om mezelf weer goed op de rit te krijgen, want nu gaat het nog goed met mijn dochters en kan ik ze geven wat ze nodig hebben, maar ik ben bang dat ik straks niet meer kan.

Ik wil mijn dochters kunnen geven wat ze verdienen en daarom moest ik schaamte en schuldgevoel voorbij en om hulp vragen. Mijn eigen netwerk begint ook op hun tandvlees te lopen en ik wil hun niet verder belasten. Ze doen al zoveel.

Ik hou je op de hoogte van hoe het verder gaat. UPDATE!

Hoe ga jij om met het moederschap en je bipolaire stoornis? Heb je nog tips? Ik hoor ze graag! Samen weten we meer en staan we sterker!

Minimalisme brengt rust

Wat mij echt enorm veel rust brengt is bezig zijn met minimaliseren. Wellicht ken je het nog niet en/ of kan het jou ook helpen om je leven meer in balans te brengen. Vandaar deze blog.

Wat is minimalisme?

Voor mij is minimalisme: alleen de spullen in mijn huis hebben die ik echt gebruik/ nodig heb en waar ik blij van word en alleen de mensen in mijn leven hebben die echt belangrijk voor me zijn.

Joshua Becker zegt in zijn boek ‘Meer door minder’:
“Minimalisme is dat belangrijk maken wat voor jou écht belangrijk is en alles verwijderen wat daar niet bij helpt.”

Wat voor mij belangrijk is, zijn 3 basisgevoelens die ik wil hebben: een gevoel van veiligheid, overzicht en liefde (voor mezelf en mijn dierbaren). Minimalisme helpt me om me te focussen op deze 3 basisgevoelens. Een activiteit die me helpt om me zo te voelen, is ontspullen.

Ontspullen

Ik ben begonnen met ontspullen (een belangrijk onderdeel van minimalisme) na mijn reis naar Afrika. In 2013 reisde ik samen met mijn man 4 maanden door Afrika. Ik had in Afrika alleen een backpack bij me en daar zat alles in wat ik nodig had. Dat gaf me zo’n gevoel van vrijheid en overzicht! Bovendien zag ik in Afrika dat je maar heel weinig nodig hebt om gelukkig, of beter gezegd tevreden te zijn.

Toen ik weer thuis kwam, besloot ik heel veel spullen weg te doen. Alles wat ik meer dan een jaar niet had gebruikt en alles waar ik niet blij van werd, ging weg.

Omdat ik in Afrika zwanger was geworden, kwamen er na onze reis wel weer spullen het huis in, want een baby heeft nu eenmaal ook spullen nodig. We schaften alleen het hoognodige aan en zelfs daarvan bleek dat we de helft niet nodig hadden en of niet gebruikten. Dus dat deden we weer weg.

Kleiner wonen = minder opslagruimte = minder spullen

In 2017 verhuisde ik naar een kleiner huis. Dit was een hele bewuste keuze. In Afrika leefde ik in een klein tentje en buiten, in de natuur. Klein wonen geeft me veel rust, omdat ik dan het hele huis kan ‘voelen’. Het geeft me een geborgen en veilig gevoel.

Ook maakte kleiner wonen dat ik nog meer spullen weg kon/ moest doen. Want kleiner wonen, betekent minder opslag, betekent minder spullen kunnen bewaren. Vuilniszakken vol gingen naar de kringloop en de stort. Er ging vooral veel kleding weg. Het voelde enorm bevrijdend om steeds minder spullen te hebben.

Nog steeds kunnen er spullen weg

Ik doe nog steeds dagelijks spullen ons huis uit. Papieren, lege pennen, prullaria, gewoon dingen die ik niet meer gebruik en die niet meer belangrijk voor me zijn of kleding die ik niet meer draag.

Mijn regel is eigenlijk: heb ik dit het afgelopen jaar gebruikt en word ik er blij van? Als het antwoord ja is blijft het. Zo niet dan gaat het weg.

Het viel me op hoe weinig spullen ik nodig heb en gebruik, maar hoeveel spullen ik toch bewaarde onder het mom van: “misschien heb ik het toch nog een keer nodig”. Dat is eigenlijk nooit het geval. En als ik toch een keer écht wat mis dan leen ik het of koop ik het voor weinig via marktplaats of kringloopwinkel.

Van dingen met emotionele waarde maak ik een foto en die sla ik op onder de map ‘memories’ in mijn mail. Dan kan ik ze toch bewaren maar nemen ze geen ruimte in.

Wat voor mij ook echt belangrijk is

Sinds ik mijn diagnose heb gekregen heb ik nog meer mijn focus op minimalisme. Door de extra prikkels en verantwoordelijkheden die het moederschap met zich mee brengt, raak ik nog sneller overweldigd en minimalisme helpt me beter met het leven en mijn bipolaire stoornis te dealen.

Om goed met mijn spaarzame tijd en energie om te gaan, heb ik dus goed gekeken naar welke dingen, maar ook naar welke mensen voor mij nu écht belangrijk zijn. Dat zijn mijn dochters/ mijn gezin, mijn familie, mijn vriendinnen en mijn hobbies schrijven, paarden, series kijken en minimaliseren. En dit zijn dan ook de dingen waar ik mij het meest mee bezig hou.

Mijn ‘kleine’ wereld geeft mij een rustig, overzichtelijk en veilig gevoel. Ik heb alles en iedereen die ik nodig heb in mijn wereld.

Wat minimalisme mij heeft gebracht:

  • meer rust in mijn hoofd
  • overzicht en ruimte in huis
  • meer focus op wat ik echt belangrijk vind
  • aandacht voor wat echt belangrijk is
  • meer tijd voor mijn dierbaren
  • groter gevoel van vrijheid
  • meer creeëren, minder consumeren

Lijkt het je wat?

Lijkt het je wat, maar lijkt het je ook nog lastig en weet je niet goed waar te beginnen? Een leuk spel om te beginnen met minimalisme is de ‘minsgame’

Hier vind je een korte video over de minsgame.

Meer weten of minimaliseren? Dan kan ik deze documentaire “Minimalism: a documentary about the important things” erg aanraden!

Goede voornemens voor 2019

Het is vandaag oudjaarsdag. Een dag waarop ik altijd terugblik op het afgelopen jaar en goeie voornemens maak en een intentie neerzet voor het nieuwe jaar. Het afgelopen jaar was zwaar en turbulent, 2019 wordt hopelijk gebalanceerd en lekker rustig.

Mijn goeie voornemens

Mijn goede voornemens voor 2019 zijn dat ik echt actief aan de slag wil met mijn herstel. 15 december was ik op de landelijke dag van de vereniging plusminus, voor manisch depressieven en betrokken. Daar vertelde auteur Fleur van der Bij haar ‘recept’ voor omgaan met haar bipolariteit: medicatie, meditatie en transpiratie.

Sinds ze iedere dag medicatie neemt, mediteert en transpireert door zo’n drie kwartier te sporten kan ze veel beter met haar bipolaire stoornis dealen. Ik vond haar verhaal inspirerend. Ik voegde er zelf nog eentje aan het rijtje toe die voor mij belangrijk is: inspiratie. Dat geeft me zin aan en in het leven en helpt me in donkere tijden.

Dus mijn focus voor 2019 wordt: medicatie, meditatie, transpiratie én inspiratie.

Medicatie met lithium

Ik gebruik nu nog olanzapine, maar start in het nieuwe jaar met lithium. Ik hoop echt dat dat me gaat helpen om mijn balans beter te bewaren. Lange tijd heb ik het zonder medicatie geprobeerd, maar het was niet meer vol te houden dus vandaar mijn beslissing om medicatie te gaan gebruiken.

Meditatie met yoga

Ik doe al bijna dagelijks yoga: bewegend mediteren. Gewoon lekker thuis. Ik schreef er al eerder een blog over. Ik ben helemaal fan van de ‘at home yoga practices’ van Yoga With Adriene. Soms sla ik nog wel eens een dagje over, maar ik wil vanaf het nieuwe jaar echt dagelijks yoga doen. Al is het maar 5 minuten.

Ik trap het nieuwe jaar af met de nieuwste ’30 day of yoga journey’ van Adriene, genaamd Dedicate. Meer info over Dedicate vind je hier.

Transpiratie met HIIT

Ik ga om de dag een HIIT doen (afkorting van High Intensity Interval Training). HIIT is een energieke workout met een intervalkarakter. Je beweegt intensief gedurende een korte periode en wisselt dat af met pauzes voor momenten van actief herstel of rust.

Door de combinatie van high intensity & kracht ga je vet verbranden en maak je spieren aan. Kortom een snelle manier om fitter, sterker en slanker te worden. Bij deze populaire workout gebruik je je eigen lichaamsgewicht, zodat je geen ingewikkelde fitnessapparaten meer nodig hebt. Ideaal!

Ik ga de HIIT work out gewoon lekker thuis doen (net als mijn yoga lessen), via The Body Coach op YouTube. Ook goed tegen de kerstkwab die ik ontwikkeld heb tijdens de kerstdagen. 😀

Inspiratie met aandacht voor schrijven, voeding en minimaliseren

Last but not least: inspiratie! Bezig zijn met wat me inspireert. Zoals schrijven en het schrijven op deze blog. Lekker van me afschrijven is iets waar ik blij en rustig van word.

Verder wil ik bezig gaan met mijn voedingspatroon. Ik wil vaker veganistisch gaan eten, ik wil mijn suiker inname gaan beperken en gezonder gaan eten. Ik ben echt een suiker verslaafde… En mijn allergrootste guilty pleasure: Tony Chocolonely karamel zeezout. Mmmmm! Maar ik heb het idee dat ik van suiker wiebeliger word. Dus minder suiker en gezonder gaan eten. Dan raak ik hopelijk ook mijn kerstkwab kwijt.

Ik ben door de kerstdagen 3 kilo aangekomen. Of zou het door de olanzapine komen? Nou ja, ik ga gezonder eten en fanatiek sporten dus dan krijg ik het er hopelijk wel weer af.

Minimalisme

Iets waar ik echt blij van rustig van word, is minimaliseren. Wat is minimalisme? Joshua Becker zegt in zijn boek ‘Meer door minder’:
“Minimalisme is dat belangrijk maken wat voor ons écht belangrijk is en alles verwijderen wat daar niet bij helpt.”

Precies dat geeft mij een rustig, overzichtelijk en veilig gevoel. In januari doe ik daarom mee met de Minsgame. Op 1 januari doe je 1 ding je huis uit. 2 januari 2 dingen. Op 3 januari 3 dingen. Enzovoort. Op 31 januari heb je dan in totaal 496 dingen uit je huis verwijderd die je niet/ nooit gebruikt, die niet belangrijk of niet nuttig voor je zijn.  Hier vind een blog van mij over minimaliseren.

Wat zijn jouw goede voornemens?

Best een hele lijst met dingen die ik ga/ wil doen, maar ik ga ervoor, want ik heb er zin in!

Doe jij aan goede voornemens? Zo ja, wat zijn ze? Zo nee, waarom niet? Ik vind het altijd leuk om ermee bezig te zijn. Ik zal je op de hoogte houden van wat “medicatie, meditatie, transpiratie en inspiratie” voor me doen. Voor het nieuwe jaar wens ik je alles wat mooi en goed is! Happy new year!

Hoe het voelt om bipolair te zijn

Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om bipolair te zijn / te leven met een bipolaire 2 stoornis. Ik vind het zelf ook nog steeds best lastig om uit te leggen dus dacht ik: ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Hier komt mijn poging. Dit is hoe een bipolaire 2 stoornis voor mij voelt.

Hoe het voelt om bipolair te zijn

De periode tussen de  diepe dalen en hoge pieken kunnen lekker rustig zijn. Dit zijn de fijnste periodes. Op zulke dagen laat mijn hoofd me met rust. Ik ben opgewekt en kan prima met anderen wat afspreken. Ik ben gevoelig, maar niet overgevoelig en voel me aardig in balans:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na de rustige periode begint meestal ‘de ellende’. Mijn gedachten gaan met me aan de haal. Ik word steeds gevoeliger voor prikkels en kan prikkels minder goed verwerken. Ik word zenuwachtiger, onzekerder, angstiger en somberder:

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

Mijn hoofd gaat nu echt op hol. Prikkels kan ik niet meer aan:

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

Ik voel me enorm angstig, opgejaagd, bedreigd en alleen:

angst

 

 

 

 

 

De overprikkeling slaat om in een depressie. Ik voel niks meer, ik wil niks meer, ik kan niks meer. Ik wil er niet meer zijn. Ik wil alleen nog maar slapen en nooit meer wakker worden.

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

Na de depressie krabbel ik langzaam weer op. Ik begin weer rust te vinden in mijn hoofd:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na een diep dal, komt bijna altijd een piek. Het wordt weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leukere gedachten!

my mind

 

 

 

 

 

 

Ik krijg heel veel energie. Ik krijg allerlei (naar mijn idee) goeie ideeën, start projecten (maak ze niet af…), maak toffe associaties, zie alles heel scherp, begrijp alles, verbindingen gaan ‘zoef zoef’, ik schiet enorm in de actie en heb veel zelfvertrouwen.

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

“Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief?” Voor de mensen in mijn omgeving word ik drukker en (over)enthousiast. Ik ben niet te houden! Ook geef ik vaak (te) veel geld uit aan dingen die ik helemaal niet echt nodig heb (en/ of niet echt kan betalen).

become manic

 

 

 

 

 

 

Het leven is MEGAAAAAA FANTASTISCH!! Ik voel me on top of the world! Ik word overmoedig, ga met allerlei mensen gesprekken aan en word vrij schaamteloos. Ik kan rare dingen doen als ik piek. Ik heb een bipolaire 2 stoornis wat inhoudt dat ik niet, zoals bij een bipolaire 1 stoornis, psychotisch wordt. Ik word hypomaan in plaats van echt manisch. Al ben ik wel één keer bijna psychotisch geworden. Dat was heel naar.

Voor mezelf en vooral voor mijn omgeving kan het verwarrend en vermoeiend zijn, want ik was toch zo depressief en overprikkeld?!

yeehaw

 

 

 

 

 

 

Na een hele hoge piek volgt eigenlijk vrijwel direct dal. Er zit dan meestal geen rustige periode tussen… De hele cyclus begint opnieuw. Ik merk dat sinds ik moeder ben de dalen dieper worden en langer duren en dat de pieken juist minder hoog worden en korter duren. Ik had het liever andersom…

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

my mind

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

become manic

 

 

 

 

 

 

yeehaw

 

 

 

 

 

 

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Enzovoort enzovoort.

Ik ben benieuwd of dit herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als bipolaire lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of degenen die iemand in hun omgeving hebben die bipolair is wat heeft aan deze beelden. Of het zo meer begrijpelijk wordt. Laat je het me hieronder weten in een reactie?

Meer balans met yoga

Een van mijn tools om te dealen met mijn bipolaire stoornis is dagelijks yoga doen. Ik heb een tijdje op een yogaschool gezeten, maar dat vond ik maar niks. Ik voelde me echt een stijve hark tussen al die, in mijn ogen, perfecte yogi’s. En ik vond het vervelend dat ik twee keer in de week op vaste tijden daar ‘moest’ zijn. Ik wilde liever thuis yoga doen.

Thuis yoga doen met Yoga with Adriene op YouTube

Toen een vriendin mij wees op het YouTube kanaal “Yoga With Adriene” was ik superblij! Adriene bleek namelijk een, in mijn ogen, fantastisch en bijzonder mens die gratis heerlijke yoga lessen aanbiedt.

Er staan honderden yoga lessen op haar YouTube kanaal, korte lessen van 5 minuten, lange lessen van een uur en alles ertussen in. Er staan ook vijf ’30 day yoga journey’s’ op. Superfijn!

Waar helpt yoga doen mij mee

Wat mij vooral aanspreekt aan de yoga lessen van Adriene is haar focus op ‘self love’. Liefde en mildheid voor jezelf is iets wat voor mij nogal een uitdaging is.

Adriene heeft haar focus hierop en met haar slogans: ‘making self love cool again’ en ‘find what feels good’ lukt het me steeds beter mild naar mezelf te blijven en zelfs meer van mezelf te gaan houden.

Ik ben er nog lang niet, maar ik ben onderweg! In de tussentijd word ik naast liever voor mezelf ook flexibeler in mijn lijf en rustiger in mijn hoofd. Heerlijk.

Find what feels good

Finding what feels good is Adrienes motto. En dat voelt goed, want zo hoef je nooit over je grenzen te gaan. Natuurlijk zoekt ze soms de grenzen op, maar er wordt nooit ergens doorheen gepushed of druk opgelegd. Dat is zo fijn!

Ik krijg bijvoorbeeld nog steeds mijn hakken niet op de grond bij de houding ‘downward facing dog’. “Who cares!” zegt Adriene dan. Het hoeft niet en wellicht komen die hakken vanzelf een keer op de grond. Als je maar naar je yogamat blijft komen.

Iedere dag op mijn mat

Sinds ik Yoga With Adriene heb ontdekt ben ik (bijna) iedere dag op mijn yogamat te vinden. Meestal zo’n half uur. Ook als ik geen zin heb. Soms doe ik dan een kortere les, want ook al is het maar 5 minuten, ‘I am showing up on my mat’ en dat is volgens Adriene de belangrijkste stap.

Top 10 voordelen van yoga

Volgens mij heeft iedereen wel baat bij yoga. Hieronder de 10 voordelen die yoga je kan brengen. Welk voordeel verkies jij?

  • flexibiliteit
  • kracht
  • geluk
  • slaap
  • ontspanning
  • balans
  • houding
  • gewichtsverlies
  • zelfvertrouwen
  • spijsvertering

Adrienes website en YouTube kanaal

Ben je nieuwsgierig geworden? Hier vind je Adrienes website en kun je je aanmelden voor haar weekly ‘loveletter’ /nieuwsbrief. En hier vind je haar YouTube kanaal. Dat inmiddels al meer dan 4!!! miljoen volgers heeft! Wow, Yoga With Adriene is taking over the world! Ik vind dat erg positief!

Veel plezier! Laat je weten of het je bevalt? Of misschien ken je Adriene al? Leuk als je hieronder een reactie achterlaat.

113 zelfmoordpreventie

113 zelfmoordpreventie redt levens. Misschien ken je ze al of misschien heb je nog nooit van ze gehoord.

Wat doet 113 zelfmoordpreventie allemaal?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Deze landelijke hulporganisatie biedt mensen die het leven niet meer zien zitten een luisterend oor.

Bij de hulplijn kunnen mensen met gedachten aan zelfmoord anoniem praten of chatten met geschoolde vrijwilligers en stagiairs.

De organisatie biedt naast de hulplijn kosteloos anoniem therapie en doet wetenschappelijk onderzoek. Ook werkt 113 samen met maatschappelijke organisaties en geven ze scholing aan professionals.

Heb je zelf vragen over zelfmoord of heb je hulp nodig? Ga dan naar www.113.nl of bel Zelfmoordpreventie 0900-0113. Ze zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week te bereiken.

Ik heb zelf ook gechat met 113

De reden dat ik een blog over 113 schrijf, is dat ze mij op een heel donker punt in mijn leven enorm hebben geholpen.

Er was een moment dat ik het leven echt niet meer aankon. Ik wilde er met behulp van pillen een eind aan maken. Ik googlede ‘Hoeveel pillen nodig voor zelfmoord’ en toen kwam deze pagina van 113 als eerste boven.

Dat voelde als een reddingsboei en die greep ik aan. Ik heb anoniem met iemand van 113 gechat en dat gesprek heeft echt mijn leven gered. Ik ben stichting 113 zelfmoordpreventie daar eeuwig dankbaar voor.

Niet dood willen, maar ook niet meer willen leven

Misschien heb jij dit gevoel ook: ik wilde niet dood, maar ik wilde niet meer leven. Ik zag dood gaan als de enige uitweg van de pijn, de nare gedachtes, intense duisternis. Ik wilde en kon het leven niet meer aan.

Leven voelde als overleven. Ik kon niet meer over de berg heen kijken. Het lukte me niet meer. Alles voelde donker en het voelde alsof het nooit meer licht zou worden. En het voelde alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij. Dood gaan leek dus de enige oplossing.

Gelukkig ben ik er nog, al heb ik nog steeds suïcidale gedachten… Ik hoop dat als ik in het nieuwe jaar (2019) start met lithium die diepe dalen wat minder heftig worden.

Gelukkig zijn er behalve dalen, ook pieken en periodes van stabiliteit. Maar het mag van mij allemaal wel meer in balans mag komen en dat hoop ik dan ook te bereiken met lithium.

Heb jij veel last van suïcidale gedachten? Hoe ga jij ermee om? Ik lees het graag in de reacties hieronder.

“Zo ben ik nou eenmaal”

“Zo ben ik nou eenmaal.” Aan die uitspraak had ik vroeger een hekel. Ik snapte mensen die dat zeiden niet en ik dacht altijd: Hoezo “zo ben je nou eenmaal???”

Wat ik toen dacht

Je kunt jezelf veranderen, ontwikkelen, verbeteren, laten groeien! Doe een cursus persoonlijke ontwikkeling, volg een spirituele opleiding, lees, leer, DOE IETS!!! Je bent niet zo eenmaal! Je hebt je geluk zelf in de hand en wie je bent ook!

Het allerbelangrijkste in het leven is de beste versie van jezelf te worden. Te groeien. Spiritueel te ontwaken! Stilstand is achteruitgang!

Persoonlijke ontwikkeling was altijd mijn lievelingsding. Mijn mantra als personal development junkie en gelukszoeker was: word de gelukkigste persoon die je kent. En daar deed ik dan ook heel hard mijn best voor, maar het lukte me niet… Ik bleef last houden van depressies.

Wat ik nu denk

Arme ik, denk ik nu als ik denk aan hoe ik toen dacht.  Ik was constant bezig het beste uit mezelf te halen. Het onderste uit de kan te halen. Je ego te doorzien. Verlichtend geluk te vinden. Ik vond dat het zo hoorde, want wie wil er nou niet gelukkig zijn? Ook nogal arrogant om zo te denken. Alsof ik zo’n verlichte ziel was…

Ik persoonlijk ontwikkelde mijn oh zo spirituele ziel in een burn out. Want ik vond mezelf nooit goed genoeg. Nooit gelukkig genoeg. Nooit spiritueel genoeg. En ik geloofde heilig dat geluk een keuze was en dat met al die persoonlijke ontwikkeling producten je wel gelukkig moést worden.

Als ik in een depressie zat, vond ik dat mijn eigen schuld. Dan had ik niet genoeg mijn best gedaan. Niet hard genoeg had gewerkt. Dan was ik een mislukkeling. Ik was heel hard voor mezelf.

Ha! Zo ben ik nu eenmaal!

Na mijn diagnose snapte ik ineens veel beter waarom ik ben zoals ik ben. Dat het niet mijn schuld is als ik depressief en suïcidaal ben. Ik snapte beter hoe ik in elkaar steek en begreep ineens dat ik niet zo hard mijn best hoef te doen als het niet goed met me gaat.

Ik kreeg een nieuwe mantra en ironisch genoeg is het: “Zo ben ik nou eenmaal”. Het werkt best bevrijdend! Ik hoef niet meer zo hard te werken voor mijn geluk als ik me k*t voel, want… Zo ben ik nou eenmaal. Heerlijk! Best een aanrader! 🙂

Ik heb natuurlijk echt wel veel dingen geleerd uit de tijd dat ik me op de persoonlijke ontwikkeling stortte en het was vaak ook leuk! Daar ben ik dankbaar voor en blij om. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben.

Ik kan ook nog steeds genieten van bijvoorbeeld inspirerende boeken en podcasts over groei en geluk, maar ik kan nu liever naar mezelf zijn en depressief zijn voelt nu niet meer zo als falen maar als een chemische brein error door mijn bipolaire stoornis. Dat voelt toch wel wezenlijk anders.

Hoe kijk jij tegen persoonlijke ontwikkeling aan? Is het veranderd sinds je je diagnose hebt?

Aan de medicatie

Het is zover: ik ben aan de medicatie. Medicatie en een bipolaire stoornis lijken toch wel aan elkaar verbonden. Een soort must.

In maart 2017 kreeg ik mijn diagnose. Een bipolaire 2 stoornis. Ik zou gaan beginnen met lithium. Maar… toen ontdekte ik dat ik zwanger was. En dus kon ik niet beginnen met medicatie…

Pas na de zwangerschap (die gelukkig goed verliep), na de kraam- en borstvoedingsperiode kon ik in november 2018 beginnen met medicatie. Wat een zegen! Want hoewel ik zielsveel van mijn kinderen hou, word ik er soms letterlijk gek van, door het slaapgebrek, de extra prikkels en extra verantwoordelijkheden.

Gelukkig heb ik een vangnet van de meest geweldige mensen om me heen die me helpen met mijn twee mooie meiden.

Van olanzapine naar lithium

Ik kreeg anti-psychoticum Olanzapine voorgeschreven. Eerst 5 mg maar na een paar dagen bleek die dosis te licht en ging ik naar 10 mg. Dat hielp tegen mijn ernstige overprikkeling en hielp me beter prikkels te verwerken.

In het nieuwe jaar (2019) start ik met lithium om in een ‘normale’ bandbreedte van emoties te komen. Dus minder diepe dalen en minder hoge pieken. Wat lijkt me dat heerlijk rustig en veilig.

Gebruik jij medicatie?

Ik ben benieuwd: gebruik jij medicatie? Waarom wel of waarom niet? En wat slik je precies, en hoeveel? Ik hoor het graag. Je kunt hieronder een reactie achterlaten.

Landelijke dag plusminus

Op zaterdag 15 december 2018 ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van plusminus geweest.

Plusminus is de vereniging van en voor mensen met een bipolaire stoornis en hun naastbetrokkenen.

Vanaf 1 januari 2019 heet de vereniging plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

De vereniging heette eerst de VMDB: de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Ik vind de nieuwe naam en huisstijl veel beter!

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben/ bipolair zijn. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl

Bipolair zijn of toch niet?

“Je zegt toch hopelijk niet: ‘Ik ben bipolair’ he?! Want dan wordt het je identiteit. Je kunt beter zeggen: ‘Ik heb een bipolaire stoornis.'” Dat zei een kennis van me die altijd hardcore bezig is met persoonlijke ontwikkeling. Is het bipolair zijn of een bipolaire stoornis hebben?

Ik antwoordde snel “nee” op de vraag van mijn  kennis. “Ik zeg dat ik het heb.” En zo zei ik het ook in het begin. Maar ik merk dat ik steeds vaker begin te zeggen dat ik bipolair bén. En dat doe ik met een reden.

Ik bén bipolair

Ik zeg dat omdat ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik nou was. Wat is nou mijn identiteit? Wie ben ik?

Ik schreef er al een keer een blog over: Persoonlijke ontwikkeling is mijn lievelingsding. Maar er was een tijd dat ik er té fanatiek mee bezig was. Obsessief zelfs. Ik was bezig met mijn ego, en het te doorzien. Bezig met non-dualiteit. Hoe te groeien als mens, beter te worden als mens, verlichter, mezelf te ontplooien enzovoort enzovoort.

Maar ik liep er op een gegeven moment helemaal op leeg. Ik was nooit goed genoeg, nooit gelukkig genoeg. En dat ben ik nog steeds niet, maar nu kan ik daar vaker in berusten.

Ik ben mezelf met goeie en ‘slechte’ kanten

Sinds ik niet meer zo obsessief bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, kan ik wat liever naar mezelf zijn en kijk ik anders naar mezelf. (Lukt echt niet altijd hoor. Het is een lang proces)

Ik ben Rosie, ik ben een moeder, ik ben een vrouw, ik ben een dochter, een vriendin en ik bén ook bipolair. Dat is vast niet vrij van ego, maar so be it. Ik heb een ego en ik bén ook mijn ego. 🙂 Ik speel het spel dat leven heet gewoon mee.

Het voelt niet meer schizofreen

Omdat ik haast niet meer wist wie ik dan wel was, als ik al die andere dingen niet mocht zíjn, voelde het haast alsof ik schizofreen werd. Dat klinkt misschien gek, maar dat hele gedoe over ego loslaten over niet de manische kant en niet de depressieve kant te zijn, maakte me eigenlijk ook een beetje gek.

Nu ben ik wie ik ben, bipolair en nog veel meer. Dat geeft eigenlijk best rust! En als ik weer een personal development junkie tegen kom, dan hoop ik dat ik stevig genoeg in mijn schoenen sta om te zeggen dat ik bipolair ben, met mijn manische en depressieve kanten, mijn tevreden kant, gewoon met alles.

En alles is liefde.

Hoe benoem jij het? Benieuwd naar welke woorden jij eraan geeft! Laat je het hieronder weten in een reactie?