Behandeling afbouwen


Zoals ik in deze blog  al schreef, ben ik stabiel, jeee! Samen met mijn psych zijn we nu aan het bekijken hoe we de behandeling rustig kunnen afbouwen. Ik had dit een jaar geleden echt niet durven dromen.

In de nieuwsbrief van Bipolairen Vereniging PlusMinus las ik net:

“Stabiliteit is volgens een definitie in de encyclopedie als volgt beschreven: Vermogen van een lichaam zijn stand ten opzichte van een externe kracht te handhaven. Maar wat als het om de geest gaat en de stand te handhaven ook ten opzichte is van interne krachten. Stabiliteit is een wens van velen, wordt soms vervuld maar moet vaak nog in vervulling gaan.”

Het was inderdaad mijn diepste wens, als mijn hele leven, om balans te vinden en stabiel te zijn.

Mijn wens is eindelijk vervuld en ik realiseer me heel goed dat dit niet vanzelfsprekend is.

Ik heb het afgelopen jaar héél veel gehad aan de lithium en aan de therapie bij de GGZ. Het heeft me veel dichter bij mezelf gebracht dan ik van te voren dacht.

Stabiel en tóch nog intens

Ik was altijd anti-medicatie, maar lithium is echt één van mijn beste vrienden geworden. Ik voel me stabiel, maar zéker niet afgevlakt en voel nog steeds intens, maar dat brengt me niet meer uit balans en wow dat maakt alle verschil!

Omdat ze bij de GGZ ook zien dat ik, zelfs in moeilijke en emotionele situaties, mezelf staande weet te houden, stelden ze voor de begeleiding af te bouwen. Geleidelijk en rustig aan, zodat ik goed kan voelen of het goed gaat. Een goed plan!

Positieve psychologie

Ik was altijd hard bezig met positief denken, affirmeren enzovoort, om mijn hoofd op het goeie pad te houden.

Nu gaat het vanzelf en hoef ik niet meer te worstelen en te overleven.

Op de afgelopen open dag van PlusMinus ontdekte ik dat ik nu niet meer aan positief denken doe, maar, de voor mij tot dan toe nog onbekende stroming, positieve psychologie doorleef.

Op de open dag sprak hoogleraar Ernst Bohlmeijer over positieve psychologie en hij zei zo mooi:

“Positieve psychologie is het vermogen om vreugde, betrokkenheid en verbondenheid te ervaren, ook in aanwezigheid van een mentale of lichamelijke kwetsbaarheid.”

Zo voelt het ook echt, dat dat me nu lukt. Zonder dat ik er hard voor moet werken of mijn best moet doen. Hij noemt dat levenskunst en zegt:

“Levenskunst is de kunst om te zijn wie je bent, of daar opnieuw ruimte voor te maken. Het gaat eerder om het loslaten van bepaalde eisen waaraan je moet voldoen.”

In het afgelopen jaar heb ik ontdekt hoeveel strenge eisen ik mezelf oplegde. Een heleboel van die eisen heb ik (vaak met bloed, zweet en tranen) losgelaten. Uiteindelijk een hele verademing!

Lithium, redder in nood

Ik blijf het zeggen, sorry: zonder lithium was dit me niet gelukt. Ik heb deze sprongen pas kunnen maken omdat mijn hoofd rustiger kon worden.

Ik zie mijn psych pas volgende maand weer omdat we dus aan het afbouwen zijn. Ik hou ineens tijd over haha!

xoxo

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *