Bipolair zijn of toch niet?

“Je zegt toch hopelijk niet: ‘Ik ben bipolair’ he?! Want dan wordt het je identiteit. Je kunt beter zeggen: ‘Ik heb een bipolaire stoornis.'” Dat zei een kennis van me die altijd hardcore bezig is met persoonlijke ontwikkeling. Is het bipolair zijn of een bipolaire stoornis hebben?

Ik antwoordde snel “nee” op de vraag van mijn  kennis. “Ik zeg dat ik het heb.” En zo zei ik het ook in het begin. Maar ik merk dat ik steeds vaker begin te zeggen dat ik bipolair bén. En dat doe ik met een reden.

Ik bén bipolair

Ik zeg dat omdat ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik nou was. Wat is nou mijn identiteit? Wie ben ik?

Ik schreef er al een keer een blog over: Persoonlijke ontwikkeling is mijn lievelingsding. Maar er was een tijd dat ik er té fanatiek mee bezig was. Obsessief zelfs. Ik was bezig met mijn ego, en het te doorzien. Bezig met non-dualiteit. Hoe te groeien als mens, beter te worden als mens, verlichter, mezelf te ontplooien enzovoort enzovoort.

Maar ik liep er op een gegeven moment helemaal op leeg. Ik was nooit goed genoeg, nooit gelukkig genoeg. En dat ben ik nog steeds niet, maar nu kan ik daar vaker in berusten.

Ik ben mezelf met goeie en ‘slechte’ kanten

Sinds ik niet meer zo obsessief bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, kan ik wat liever naar mezelf zijn en kijk ik anders naar mezelf. (Lukt echt niet altijd hoor. Het is een lang proces)

Ik ben Rosie, ik ben een moeder, ik ben een vrouw, ik ben een dochter, een vriendin en ik bén ook bipolair. Dat is vast niet vrij van ego, maar so be it. Ik heb een ego en ik bén ook mijn ego. 🙂 Ik speel het spel dat leven heet gewoon mee.

Het voelt niet meer schizofreen

Omdat ik haast niet meer wist wie ik dan wel was, als ik al die andere dingen niet mocht zíjn, voelde het haast alsof ik schizofreen werd. Dat klinkt misschien gek, maar dat hele gedoe over ego loslaten over niet de manische kant en niet de depressieve kant te zijn, maakte me eigenlijk ook een beetje gek.

Nu ben ik wie ik ben, bipolair en nog veel meer. Dat geeft eigenlijk best rust! En als ik weer een personal development junkie tegen kom, dan hoop ik dat ik stevig genoeg in mijn schoenen sta om te zeggen dat ik bipolair ben, met mijn manische en depressieve kanten, mijn tevreden kant, gewoon met alles.

En alles is liefde.

Hoe benoem jij het? Benieuwd naar welke woorden jij eraan geeft! Laat je het hieronder weten in een reactie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *