Bipolaire- en paniekstoornis

De pieken en de dalen die ik al zo lang ken. De hele hoge pieken die ik liet zien (want: leuk!), de hele diepe dalen die ik goed verborgen hield (want: loser!). Tot ik drie jaar geleden “uit de kast kwam” en aan mijn omgeving liet weten dat ik leef met hypomanieën en depressies met suïcidale gedachten. Ik kreeg de diagnose: bipolaire 2 stoornis. Dat deel van mijzelf blootgeven was doodeng! Nu wist iedereen wat een mislukkeling ik ben. Het bijbehorende schuldgevoel en de schaamte vond ik echt ondraaglijk.

Dit is precies de reden waarom ik een ander deel van mij mooi in die kast liet zitten. Ik was heel blij dat er hulp en begrip kwam voor mijn (hypo)manisch depressiviteit, dat heeft me zeker geholpen! Maar dat andere deel vrijgeven zou voor weer extra schaamte en schuld zorgen. Ik durfde het niet aan.

Paniekvogel uit de kast

In deze gekke tijd legt corona alles bloot. Zo voelt het voor mij in ieder geval. Terwijl ik me wilde verstoppen in de kast, ben ik er door corona hardhandig uitgewerkt. Mijn paniekvogel is los.

Deze corona periode zorgt niet alleen voor heel veel stress, onzekerheid, onveiligheid en een zware depressie, maar ook voor paniek. Heel veel paniek…

Als kind kon ik me al heel angstig en paniekerig voelen. Ik werd snel bang en onzeker als ik me niet op mijn gemak voelde. Dat begon, voor zover ik me kan herinneren, toen ik vijf jaar was. Vanaf dat ik begon met zwemles. Ik kreeg mijn eerste paniekaanval bij mijn zwemdocent, maar wist ik veel dat dat een paniekaanval was. Ik voelde me héél angstig en panisch en dat voelde zowel mentaal als fysiek vreselijk. Sindsdien voel ik me bijna altijd onveilig.

Omdat ik geen aansteller en mislukkeling wilde zijn en voorál niemand tot last wilde zijn, ben ik mijn paniekvogel zoveel mogelijk gaan verstoppen. Dat lukte natuurlijk lang niet altijd. Zo heb ik in mijn eindexamenjaar en in mijn tijd op de Universiteit ernstige hyperventilatieaanvallen gehad. Die verberg je niet… Verder ging het best goed. Oke, mensen vonden me soms wel wat paniekerig of zenuwachtig overkomen. Vooral over, in hun ogen, kleinigheden.

Voor hun een kleinigheid, voor mij huge! Maar als het volgens anderen niet veel voorstelde dan moest ik me dus niet aanstellen en “gewoon” doorgaan. Wees geen slappeling!

Gewoon beter je best doen!

Depressies kon ik, voordat ik kinderen had, best goed verbergen. De paniekvogel net zo. Ik had ook het idee dat iedereen zulke heftige gevoelens had maar dat ik er slecht mee om ging. Sukkel, dacht ik. Gewoon beter je best doen! Iedereen kan het leven aan, jij moet dat ook kunnen! Hup, schouders eronder!

Rond mijn 22ste dacht ik écht dat er iets mis was met mijn hart. Mijn hart sloeg nu wel heel vaak op hol of juist stil. Ik kreeg vanuit het ziekenhuis een hartkastje om. Uitslag: niks mis met het hart. Het was hyperventilatie. Ik werd doorgestuurd naar een haptonoom. Dat leek te werken en ik besloot meteen de opleiding te gaan doen!

Haptonomie bleek niet de oplossing. Yoga niet. Hypnotherapie niet. Transformational Breathing niet. EFT niet. Etcetera. Van alles geprobeerd. Niks hielp blijvend. Maar ik deed het allemaal wel. Ik deed mijn best.

Paniekstoornis

Aangezien niks hielp, bleek mijn paniekvogel verstoppen dus echt de beste strategie. Vond ik zelf. Immers, niemand zit te wachten op een (depressief) panisch en vooral zwak persoon. Dus “face your fear and do it anyway!” Alle goeroes die ik volgde om van mijn angst en paniek af te komen, zeiden dat. “Ga uit je comfortzone!” “No fear!” “Angst is een slechte raadgever!” Allemaal adviezen die voor mij niet zo goed bleken aangezien ik bijna alles eng vond en me erg onveilig voelde.

En dus ging ik steeds over mijn grenzen heen. Stress op stress op stress. Maar omdat ik wel alles dééd, viel de buitenwereld niet op hoe bang is was. Ik deed me veel sterker voor dan ik me voelde. Het ging voor mijn gevoel uiteindelijk toch om the survival of the fittest: overleven.

Ik ben nu 36 en het is tijd om mijn comfortzone IN te gaan, maar wel met passende hulp. En dus heb ik (ja nu pas, eerder lukte me echt niet) aan mijn behandelaar verteld dat ik niet alleen die hele hoge pieken en hele diepe dalen ervaar maar óók veel heftige angst en paniek(aanvallen). Ze maakte een overzicht op het bord van mijn klachten en daaruit kwamen twee hoofdlijnen: bipolariteit en gevoel van onveiligheid. Daar gaan we nu mee aan de slag.

De diagnose die bij mijn klachten hoort is een paniekstoornis. Een aanval bij een paniekstoornis kan de volgende klachten geven:

  • hartkloppingen, zweten, koude rillingen, duizeligheid, beven
  • benauwdheid, een drukkend vervelend gevoel op de borst
  • tintelingen of een doof gevoel in handen en/of voeten
  • droge mond, misselijkheid, maagpijn, braken of diarree
  • het gevoel dat de omgeving er anders uitziet
  • het gevoel dat u de controle over uzelf verliest, gek wordt of doodgaat

Ik kan ze allemaal afstrepen. Regelmatig…

Als bijna alles eng is

Ik voel me echt een stumper, maar om een beetje een beeld te geven van waar ik angst en paniek van krijg een kleine opsomming. Rationeel wéét ik dat het niet waar is, maar voor mijn lijf voelt het alsof het wél waar is.

– Het leven: er hoeft niks geks te gebeuren. Het kan een normale dag zijn, zonder afspraken of spannende dingen. En toch voelt het fysiek zo vreselijk, waardoor mijn hoofd ook op hol gaat. Vanaf het moment dat ik wakker word voelt het meteen alsof ik een opgejaagd hert ben dat ieder moment doodgeschoten kan worden. Paniek vanuit het niks. Stress die door mijn lijf giert. Daardoor staat mijn brein onder hoogspanning en krijg ik soms echt het gevoel gek te worden. Ik was altijd bang dat ik opgenomen zou worden. Dat iedereen zou zien wat mislukkeling en slappeling ik ben. Daardoor werd/ wordt de paniek natuurlijk alleen maar erger en voel ik me nóg onveiliger. En ik word er zó ontzettend moe van. Dag in dag uit. Alleen het afgelopen jaar ging het best goed en voelde ik me vrij stabiel. Van maart 2019 tot maart 2020. Tot de corona kwam…

– Sociale dingen: mensen die (steeds) te dicht bij me komen staan, brrrr! Ga aub uit mijn ruimte! Lang leve de 1,5 meter afstand! Alleen mensen die dicht bij me staan, kunnen zonder paniek dicht bij me staan. Tijdsdruk: red ik het allemaal wel? Kom ik wel op tijd bij de afspraak? Het sociaal doen op bijvoorbeeld feestjes en verjaardagen: wat moet ik zeggen/ doen/ laten? Vinden ze me wel aardig? Zullen ze niet zien dat ik een mislukkeling ben? Een zwakkeling?

– Reizen: lang stuk met de auto rijden: oh jee wat als de auto het begeeft en ik langs de (snel)weg sta! Nu met kids vind ik het nog enger, wat als we een ongeluk krijgen! Vliegen: wat als ik te laat kom, wat als ik mijn bagage niet kwijt kan, wat als… Gek genoeg heb ik absoluut géén vliegangst. Met het O.V.: eng! Wat als ik een aansluiting mis? Wat gaat er allemaal gebeuren? Wat als alles fout gaat!? Niet weten waar ik precies terecht kom tijdens reizen en of ik wel een plekje kan vinden om me terug te trekken. Daarom ga ik nu eigenlijk altijd naar dezelfde plekken, zodat ik weet waar ik aan toe ben. Dan is het reizen nog wel eng, maar de bestemming niet meer. Dat voelt weer wat veiliger.

– Werken: werken gaat me ogenschijnlijk goed af. Maar van binnen… Constante faalangst. Angst om door de mand te vallen. Veel spanning in mijn lijf. Ik werk al een tijdje niet. Het ging niet meer. De combinatie van depressies, angst en paniek nekten me. Ik kreeg zóveel paniekaanvallen, achter elkaar. Niet te doen.

Nieuwe behandeling

Omdat ik de paniekvogel uit de kast heb gelaten, weet mijn behandelaar nu beter wat te doen. Ik krijg nu sinds deze week een andere vorm van therapie. Fijn dat ik door het label “paniekstoornis” naast het label “bipolaire stoornis” nu beter geholpen kan worden. Daarom vind ik de extra diagnose niet erg. Het kan me alleen maar helpen.

Maar de paniekvogel is uit de kast. Hij vliegt los en dat zorgt wel weer voor extra paniek bij mij. Het is lang geleden dat ik me zó onveilig en kwetsbaar heb gevoeld. Want er meer over praten, maakt het voor mij alleen maar zichtbaarder wat er gebeurd is en hoe “mislukt” ik ben. Terwijl ik ook heus wel weet dat ik nog zoveel meer ben. Maar dat weet de paniekvogel niet… Die vliegt paniekerig rond tegen de ramen aan. Ik heb veel nachtmerries. En natuurlijk extra paniekaanvallen.

Door corona is mijn oude manier van omgaan met mijn paniekvogel geen optie meer. Nu hoop ik dat ik de losvliegende paniekvogel kan temmen. Of kan kortwieken. Of nou ja, dat de GGZ weet wat ik moet doen. Tot die tijd: inhala exala (en oxazepam.)

xoxo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *