Bipolaire stoornis en een tweede kind

Je hebt een bipolaire stoornis en twijfelt of je wel moet beginnen aan een tweede kind? Ik herken het! Wij hebben inmiddels een tweede kindje en ik wil graag met je delen hoe dat is.

Een tweede kindje, niet gepland

Onze tweede dochter was niet gepland, maar we wilden wel graag een tweede. Daar wilden we nog even mee wachten. Ik had nét mijn diagnose gekregen en besloten om te starten met lithium toen ik erachter kwam dat ik al zwanger was van de tweede. Ik mocht toen niet beginnen met lithium, maar wel met therapie gelukkig.

Onze tweede was echt heel erg welkom en ze voelde als een geschenk, maar het maakte het ook lastiger, want het leidde tot slaapgebrek, minder rust en meer verantwoordelijkheden. En die dingen triggeren echt een hoop ellende bij mij.

Voordeel is wel dat ik bij de tweede wist wat er met me aan de hand was. Dus ik heb goed mijn signaleringsplan in de gaten gehouden, me gehouden aan wat ik bij therapie heb geleerd en mijn sociale vangnet om (extra) hulp gevraagd. Verder heb ik zo veel mogelijk rustmomenten geprobeerd in te passen.

Een ander voordeel was dat er door onze eerste dochter al meer rust, reinheid, regelmaat in mijn leven zat en rust, reinheid, regelmaat is niet alleen voor kinderen heel belangrijk, maar ook voor mensen met een bipolaire gevoeligheid.

De tweede zwangerschap

Mijn tweede zwangerschap was wel zwaarder dan de eerste, omdat ik natuurlijk al een peuter rond had lopen. Dus ik kon niet zomaar gaan slapen wanneer ik dat wilde. En ik moest van alles met haar ondernemen, ook als ik echt geen energie en geen zin had. Daarom was ik tijdens mijn tweede zwangerschap echt veel moeier. Dan had ik echt even opa en oma nodig om op de oudste te komen passen, zodat ik kon slapen.

De pluszijde was dat het zó lief was om te zien hoe mijn oudste steeds aan mijn buik kwam voelen en contact maakte met haar zusje. Ontroerend en hartverwarmend. Heel bijzonder om een tweede zwangerschap mee te maken.

Na de bevalling

De eerste tijd na de bevalling ging eigenlijk ook heel goed. We hadden een hele happy baby en ze was/ is met alles erg makkelijk. Superfijn! Mijn oudste dochter was de allerliefste grootste zus. Zó aandoenlijk om haar met haar zusje te zien knuffelen en kusjes geven. *Smelt, smelt!!*

Er zit 3 jaar en 3 maanden tussen onze dochters. Toen mijn jongste 9 maanden was ging mijn oudste naar school. Dat scheelde een hoop drukte thuis. Sowieso vind ik het fijn dat er deze tijd tussen de twee meiden zit. De oudste begreep al veel toen haar zusje geboren werd. Dat scheelde een hoop gedoe. Ze kon me vaak echt helpen, bijvoorbeeld dingetjes aangeven.

Ze kunnen ook heel leuk spelen samen, dat is voor mij ook fijn, want dat kan ik even mijn eigen ding doen. Als de oudste naar school was, kon ik af en toe meeslapen met de jongste. Heel fijn!

Als ik lekker in mijn vel zit, is het echt een feestje met die twee meiden. Dan hebben we de grootste lol en doen we leuke dingen, zoals samen de eendjes voeren, dansen door de woonkamer, voorlezen, torens bouwen enzovoort.

Te zwaar?!

Pas vanaf dat de jongste 11 maanden werd, vond ik het wel écht heel zwaar worden. Want ze begon met lopen en allerlei enge toeren uit te halen, zoals overal op willen klimmen, dus ik moet constant allert zijn. Ook begon toen pas het slaapgebrek en gebrek aan rust me op te breken.

Er zijn sindsdien best vaak momenten geweest dat ik heb gedacht: Ik had nooit aan een tweede moeten beginnen. Het is te zwaar voor me. Maar de momenten waarop ik mijn twee meiden samen zie en ze hoor lachen vergeet ik alle ellende en ben ik zó dankbaar dat ik twee mooie meiden heb!

Vangnet essentieel

Wat voor mij essentieel is, is de hulp van mijn sociale vangnet. Ik ben gezegend met een goed vangnet van (schoon)familie die wil helpen. Alle vier de opa’s en oma’s wonen in de buurt en er zijn lieve ooms en tantes die bij willen springen. Mijn man doet de nachten, als dat nodig is, zodat ik kan blijven slapen.

Erfelijkheid?

Ik vind kinderen krijgen wel spannend qua erfelijkheid. Ik wil mijn bipolaire stoornis niet doorgeven aan mijn kids. Ik doe nu mee aan dit onderzoek. Ik krijg deze week de vragenlijsten gemaild. Ook krijg ik na afloop de resultaten van het onderzoek. Ik hoop dat blijkt dat het allemaal meevalt.

Maar ja, het kan ook zijn dat mijn dochters er wel wat van mee krijgen. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moeder voor ze te zijn, maar het lukt helaas niet altijd. Momenteel krijg ik extra hulp, omdat ik het te zwaar vind.

Mijn conclusie

Dus ja, beginnen aan een tweede voelde voor mij dus wel dubbel. Het heeft echt zijn voor- en nadelen. Voor mij wegen de voordelen gelukkig zwaarder dan de nadelen.

Ik denk dat het goed te doen is als je:

  • de juiste medicatie hebt
  • een goed signaleringsplan hebt
  • een plan van aanpak voor je (mentale) gezondheid hebt
  • hulp van een fijn sociaal vangnet hebt
  • rust, reinheid, regelmaat na leeft

Ik realiseer me ook dat ik nu in de tropenjaren zit met jonge kinderen. Als ze straks allebei op school zitten is het alweer heel anders.

Mijn conclusie is: Ik zou mijn meiden voor geen goud willen missen en ben heel dankbaar en blij dat ze er zijn.

Dit is hoe ík het ervaar. Hoe ervaar jij het? Hoeveel kids heb je? Hoe ga jij ermee om? Benieuwd naar jouw ervaring!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *