Blog

Ik ben stabiel!

Vandaag heb ik voor de GGZ instelling waar ik in behandeling ben een praatje gehouden. Het was bij de psycho educatie cursus over de bipolaire stoornis. Die cursus heb ik ook gevolgd. Maar nu stond ik vóór de groep, om te vertellen over vereniging PlusMinus en over mijn ervaring met ons huiskamergroepje waarmee we “bipo beppen”.

Het was bijzonder om het verschil te merken. Hoe ik eerst zelf wiebelig in die groep zat, de cursus volgde en hoe ik ruim een half jaar later me stevig en stabiel voelend mijn verhaal doe.

Ik durf het te zeggen

Ja, ik ben STABIEL! Ik ben er zo blij mee en dankbaar voor! Toen mijn psycholoog het vorige week zei, maakte mijn hart een sprongetje. Ik durfde het niet te zeggen, ik wilde het niet jinxen, maar ik voelde het al even: ik ben stabiel. Het gaat goed met me!

Na vandaag durf ik het hardop te zeggen. Ik kon het zo goed voelen tijdens mijn praatje. Normaal ben ik van te voren al lange tijd heel zenuwachtig voor dingen. Bang dat ik het verkeerd doe, dat ze me niet aardig vinden. Dat had ik nu niet. Ik voelde me rustig van te voren, Ik had er zelfs zín in! Ik deed terplekke rustig mijn verhaal en durfde 100% mezelf te zijn. Ervoor, tijdens en erna. Wat een verademing.

Psych zag het ook

Ook mijn psychiater, die de cursus gaf, zei dat ze het mooi vindt om te zien hoe ik veranderd ben en steviger in mijn schoenen sta. Ik straal meer rust uit. Één van de vrouwen van de cursus zei zelfs: “Ik kan zien dat het goed met je gaat, je ziet er FANTASTISCH uit!” Wat een super compliment!

Balans vinden

Ik kan mijn balans bewaren en als ik uit balans raak, wat bij het leven hoort, kan ik mijn balans weer hervinden. Het voelt als iets wat nu veel moeitelozer gaat. Voorheen was het echt een strijd. Het kostte me zóveel energie.

Nu heb ik die energie over om meer van het leven te kunnen genieten. Hopelijk mag ik de volgende keer weer een praatje houden bij de GGZ. Ik vond het leuk, kreeg er energie van én het was een leuke bevestiging van mijn balans.

Update! Reactie van de GGZ

Ik kreeg de volgende dag deze mail van de GGZ. Echt trots op!

“Het was een groot succes! Je vertelde open, eerlijk en enthousiast. Je voegde ook goed in.

Het ging erg goed en ik zou het heel fijn vinden als je dit vaker zou willen doen!

Met vriendelijke groet”

Erg leuk dat ik het vaker mag doen, want ik krijg er dus echt energie van en het voelt goed om als ervaringsdeskundige van betekenis te kunnen zijn voor lotgenoten.

xoxo

Een gekke dag

Vandaag is voor mij een gekke dag. Een emotionele, moeilijke, bijzondere en ook mooie dag. Vandaag is het namelijk precies een jaar geleden dat ik een einde aan mijn leven wilde maken. En wow wat kan er in een jaar veel veranderen.

Niet meer willen leven

Op 25 november 2018 kon ik het leven echt niet meer aan. Alles leek uitzichtloos. Alles wat teveel. Alles voelde zwaar en donker. Toen een druppel mijn emmer deed overlopen, wist ik het zeker. Ik moest hier weg. Ik wilde niet meer leven. Steeds die terugkerende strijd om te overleven. Ik kon niet meer.

Godzijdank kwam ik bij de chat van 113 terecht toen ik zocht naar hoeveel pillen ik moest nemen om hier niet meer te hoeven zijn. Hun chat heeft mijn leven gered.

Ik was compleet de weg kwijt

Nu ik dit opschrijf voelt het erg vervreemdend. Hoe kon het zó ver komen?! Ik kan me niet voorstellen dat dit me nu zou overkomen. Ik heb inmiddels een heel ander hoofd. Een rustig hoofd. Zonder al die schreeuwende nare gedachten. Zonder die voortdurende rollercoaster van emoties. En door dat rustige hoofd heb ik ook een rustig lijf. Zachter.

Ik herinner me 25 november 2018 nog precies. Ik kan me alles herinneren. Ik vind het heel erg om me te realiseren hoe ver ik heen was. Hoe uitgeput, overprikkeld en in de war ik was. Hoe alleen ik me voelde en wat een slecht mens ik me voelde. En dat ik me lang niet altijd zo voelde en dat er nog zoveel moois was om voor te leven, zag ik niet meer. Ik zat blind in de put.

In een jaar kan veel veranderen

Jeetje, dat is een jaar geleden! Wat is er veel veranderd! Ik ben ontzettend dankbaar dat 113 mij heeft geholpen om in te zien dat ik niet echt dood wilde.  Dat het geen oplossing is. En dat er zoveel familie en vrienden waren om me er weer bovenop te helpen. Wat hou ik veel van ze!

En heel dankbaar dat de gemeente mij hielp met de WMO en een geweldige man stuurde die me hielp alles weer op de rit te krijgen. De gemeente hielp me ook met kinderopvang, zodat mijn jongste dochter twee dagen in de week naar de gastouder kon, zodat ik mezelf weer in balans kon krijgen. En dat lukte! Ook dankzij de GGZ en mijn fantastische psycholoog en psychiater. En natuurlijk mijn lithium en thyrax!

Alles bij elkaar heeft me geholpen weer te willen leven en daar ben ik heel erg dankbaar voor!

Mocht je dit lezen en deel hebben uitgemaakt van mijn herstel het afgelopen jaar: DANK JE WEL! I LOVE YOU!!

Ieder afscheid is een nieuw begin

Vandaag is het niet alleen een gekke dag door wat er een jaar geleden gebeurd is, maar ook omdat ik en mijn jongste dochter vandaag afscheid nemen bij de gastouder. Een teken dat het goed met me gaat. Ik kan het bijna niet geloven.

Ook de hulp vanuit de WMO gaat stoppen. Alles valt ineens samen. Dat maakt het extra bijzonder.

Natuurlijk ben ik wel eens bang dat er weer een dag komt zoals 25 november 2018. Maar ik weet nu dat ik eruit kan komen.

Er is zoveel steun, hulp en liefde! Dat is echt ongekend! Als ik me maar uit spreek en om hulp vraag. Dat is mijn grootste les geweest.

25 november: dag van zelfliefde

Vandaag sta ik stil bij 25 november 2018. Het is een hele pijnlijke én hele waardevolle dag. Vorig jaar was een dag van zelfhaat. Dit jaar is een dag van zelfliefde.

xoxo

 

Het belang van slaap voor je balans

Slaap is voor ieder mens ontzettend belangrijk. Het is letterlijk van levensbelang. En ik denk vooral voor mensen met een bipolaire aandoening. Slaap performance coach Floris Wouterson zegt dat slaap zelfs belangrijker is dan voeding en beweging bij elkaar! Ik hoorde hem bij de podcasts van Thijs Lindhout en Sjanett de Geus en was hooked!

Te weinig of slecht slapen is killing

Hij noemt heel veel tips en trucs en theorie. Heel praktisch en leerzaam. Hij benoemt bijvoorbeeld waarom het overmatig gebruik van slaappillen écht heel gevaarlijk is voor je fysieke en mentale gezondheid, wat de prijs is van slaaptekort, waarom je absoluut niet meer je gsm als wekker moet gebruiken/ in je slaapkamer moet hebben, waarom snurken gevaarlijk is. En nog véél meer.

Wat vooral opvallend is, is de schrikbarende afname van je cognitieve functies als je een keertje te weinig slaapt, laat staan hoe shocking het is wat er met je brein gebeurt als je (chronisch) slaaptekort op loopt. Ik snapte ineens alles rondom mijn bipolaire brein nog beter.

Ik heb altijd al gevoeld dat slaap het allerbelangrijkste is voor mij. Slaaptekort is voor mij een enorme trigger om manische of depressieve episodes te krijgen. Niet zo gek, omdat door slaaptekort je ratio (cortex) het nakijken krijgt. Als je te weinig slaapt word je overgenomen door je reptielenbrein. En kom je terecht in je fight, flight, freeze of faint modus (of fake modus…). Je dan eigenlijk de controle kwijt. Dat is precies zoals ik het ervaar. Alsof mijn redelijke ik word overgenomen door een soort oermonster dat maar doet waar die zelf zin in heeft.

(Niet) slapen met kinderen

Ik zou graag een goede nachtrust hebben, maar dat is als jonge ouder bijna onmogelijk, volgens mij. Bijna 5 jaar geleden werd ik zwanger van onze oudste dochter. Door de zwangerschap sliep ik al slechter. Veel wakker s’nachts (schijnt je lichaam te doen om je voor te bereiden op slapeloze nachten). Na de geboorte heb ik ruim 2 jaar lang gebroken nachten gehad door onder andere nachtvoedingen en daarna werd ik zwanger van de tweede en begon het hele slaapgebrek verhaal opnieuw.

Niet zo gek dus dat in deze periode het een aantal keer goed mis is gegaan met mij. Ik kan niet meer zoveel slapen en (uit)rusten als ik zou willen, want er lopen twee lieve meiden rond.

Maak van goed slapen prioriteit #1

Voor je eigen brein, je eigen fysieke en mentale gezondheid: zet goed slapen nummer 1. Ik denk echt dat het voor ons als bipolairen cruciaal is.

Misschien spreekt deze blog je helemaal niet aan en denk je dat het wel los zal lopen qua slaap.

Ik zet de links naar de twee podcasts hier neer, want wellicht heb je er wat aan. Zijn veel hands on tips. Beter slapen = betere balans.

Hier vind je de transformatie podcast met Floris Wouterson van Sjannet de Geus. Luister naar Over de essentie van goed slapen.

Hier vind je de 100% inspiratie podcast van mijn favoriete podcaster Thijs Lindhout. Luister naar Je beste nachtrust ooit.

Succes en slaap lekker!

Hoe slaap jij en wat merk jij?

xoxo

 

Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Keuzes maken voor balans

Er is de afgelopen maanden een hoop gebeurd in mijn leven. Dat is eigenlijk begonnen met dat ik voor mijn verjaardag een kompas sessie kreeg bij een toffe coach die ik in een podcast hoorde. En dat ik door de Hashimoto eind juli een wake up calll kreeg. Er moesten dingen veranderen, voelde ik. Ik moest dingen gaan uitspreken die me dwars zaten. De grootste eye opener uit die coach sessie was dat ik keuzes mag gaan maken. En dat vind ik altijd erg eng, want wat zullen anderen daarvan denken? En mag ik wel keuzes maken? Mag ik er wel zijn?

Ik mag er zijn en ik mag keuzes maken

Door de lithium, maar ook door de thyrax die ik nu slik voor mijn schildklier/ Hashimoto merk ik dat ik veel steviger in mijn schoenen sta en dat dat stemmetje “wat zullen anderen denken?” en “mag ik er wel zijn?” alleen nog af en toe rustig op de achtergrond aanwezig is. Ik kan het soms nog wel horen, maar het beheerst niet meer mijn leven. En dus dacht ik: laat ik maar keuzes gaan maken dan! Keuzes die goed zijn voor mij, ookal zijn ze eng en moeilijk.

Keuzes maken met relaties

En zo heb ik door die kompas sessie dus besloten om keuzes te maken met betrekking tot relaties die ik met bepaalde mensen en dieren heb.

Dat ging niet allemaal zonder slag of stoot en ik vond het heel eng om mijn grenzen aan te geven en keuzes te maken.

Zo heb ik bijvoorbeeld tegen mijn man gezegd ik even een time out wilde en dat er, voor mij, echt dingen anders moeten in onze relatie omdat ik anders teveel stress ervaar en me te wiebelig voel. In het begin was dat heel moeilijk, maar inmiddels gaat het weer helemaal goed en zijn we er sterker uit gekomen. Ik voel me hierdoor veel meer in balans in onze relatie. En dus is er meer liefde.

Zo heb ik nog een paar moeilijke keuzes moeten maken. Dat voelde eng, maar het lucht ook op, omdat ik nu heb durven uitspreken hoe ik me voel en heb durven kiezen voor mijn balans.

Meestal pakte dat heel goed uit. Een enkele keer niet en liep het helaas uit op ruzie. Al doende leert men.

Balans door medicatie en keuzes

Ik kan goed voelen dat het me allemaal raakt. Ik beleef de emoties nog steeds intens en diep, maar ik raak er niet meer zo van uit balans. Ik voel grond onder mijn voeten en daar ben ik zó dankbaar voor! Ik begin me zelfs “normaal” te voelen. Dit heeft grotendeels met de medicatie te maken, maar natuurlijk ook met dat ik me nu uit durf te spreken en voor mezelf en mijn balans zorg.

Het lichaam liegt niet. Ik ben blij dat ik ernaar heb durven luisteren en dat ik die kompas sessie kreeg om me de weg te wijzen.

xoxo

Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto. Het klinkt als de titel van een vreemd sprookje, maar niets is minder waar. Het was een rare, heftige week. In deze blog schreef ik al over dat mijn schildklier waardes niet goed bleken tijdens mijn 3 maandelijkse controle.

Ik ben naar de huisarts gegaan met mijn labuitslagen en hij en zijn collega schrokken er nogal van. Ze stuurden me naar huis en zouden overleggen met het ziekenhuis.

Ook geschrokken

Kort daarna werd ik gebeld. Ik moest meteen bloed laten prikken in het ziekenhuis. Hmmm, dat klonk niet zo best.

Een paar uur na het bloedprikken was de uitslag er al: mijn TSH was inmiddels 64 (mag maximaal 4 zijn) en mijn T4 nog maar 5 (moet minimaal 10 zijn).

Ik kreeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken. Ze hadden eerst geen plek maar toen ze het verhaal en dossier hoorden, kon ik gelukkig meteen terecht.

De ziekte van Hashimoto

Mijn grootste angst was dat ik geen lithium meer zou mogen gebruiken, maar na een uur onderzoeken en daarna een gesprek met de endocrinoloog bleek dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Een auto immuun ziekte die de schildklier aantast, waardoor die niet meer goed werkt.

Het lijkt niks met de lithium te maken te hebben maar met mijn tweede zwangerschap. Veel vrouwen krijgen het een jaar na de tweede zwangerschap. Mijn jongste is één…

Medicatie, nog meer medicatie

Het waren hele aardige mensen in het ziekenhuis. Het eerste wat de endocrinoloog zei: maak je geen zorgen, je hoeft niet te stoppen met lithium!

Wow wat een opluchting! Maar ik moet wel aan de schildklier medicatie om mijn schildklier werking te optimaliseren. Thyrax heet het spul. 100mcg per dag. Daar baal ik wel van, maar ben zó blij dat ik lithium mag blijven gebruiken!

Hoewel het een vervelende ziekte is, is het gelukkig geen schildklier kanker, waar ik toch ook even bang voor was. Ik heb gelukkig geen rottige klachten, behalve last van mijn keel, schorheid en moeheid. Dacht dat dat ergens anders van kwam (de kids haha!), maar de arts zegt dat het hoogstwaarschijnlijk door Hashimoto komt.

Voel nu wel een beetje een patiënt met mijn bak vol medicatie: lithium, olanzapine, oxazepam en nu nog thyrax erbij. Gelukkig gebruik ik alleen lithium en thyrax dagelijks.

Alternatieve geneeswijzen

Ik ben meteen gaan googlen op Hashimoto en hoe het te genezen. Artsen zeggen dat dat niet kan, maar er is een ‘medical medium’ dat zegt dat Hashimoto eigenlijk het EpsteinBarr virus is wat zich zonder andere in de schildklier ophoudt. Hij zegt dat je met voeding en lifestyle dat virus tot rust kunt brengen en zo je schildklier kunt helen.

Ook worden schildklier aandoeningen en bipolaire stoornissen vaak in één adem genoemd. Ook daarbij wordt voeding genoemd.

Misschien heb jij ook wat aan deze tip/ informatie?

Ik ga het erover hebben met mijn endocrinoloog. Over 5 weken heb ik weer een bloed onderzoek en een gesprek met hem. Ik ben benieuwd! Voor nu maar gewoon eerst die medicatie slikken.

800 mg lithium gaat goed

Hoe gaat en toch ook wel heftig de week ook was: ik voel me nog steeds stabiel, jeeee!! Dus mijn nieuwe dosering van 800mg in plaats van 1000mg gaat nog steeds goed.

Ik merk wel íets meer nare stemmetjes/ gedachten in mijn hoofd, maar dat kan ik wel plaatsen gezien deze week/ weken. Ook kan ik ze kalmeren dus dat is héél fijn!

Al met al ben ik blij! En stabiel. En dus blij! En nu lekker vakantie vieren aan zee.

xoxo

Lithium bijwerking: schildklier

Vorige week donderdag moest ik voor mijn 3 maandelijkse controle bloed laten prikken. Toen ik daar zat bedacht ik me ineens dat mijn timing niet goed was. Ik had door een uitstapje mijn medicatie later ingenomen, om 22.30, maar ik zat al om 08.00 in de stoel om bloed te laten prikken. Dat was 9,5 uur later. In plaats van 12 uur later. Er mag maximaal een uur speling tussen zitten, dus 11 uur later of 13 uur later.

Maar de vrouw zei dat het niet zoveel uit zou maken en dus liet ik prikken. Vol goede moed nam ik de telefoon op toen de psychiater maandag belde met de uitslag. Ik voelde me goed dus de uitslag moest ook goed zijn!

Meten is weten?!

Ze zei meteen dat mijn lithiumspiegel veel te hoog is. 1.1. Zeker met het extreem hete weer dat voorspeld was ligt een gevaarlijke lithiumvergiftiging dan op de loer. Maar ik zei meteen dat de meting waarschijnlijk niet klopte omdat ik te vroeg had laten prikken.

Ze kon dat beamen, maar zei: “er is nog wat anders uitgekomen”. Daar schrok ik van. De werking van mijn schildklier is de afgelopen drie maanden ernstig afgenomen.

Een ‘klierige’ schildklier

Ik heb daar niks van gemerkt en roep al maanden dat ik geen bijwerkingen heb van de lithium en me er zo goed bij voel. Schildklier problemen zijn echter een veel voorkomende bijwerking van lithium.

Mijn TSH waarde was half april 2,6 en was half juli 32. Hij mag maximaal 4 zijn… Oeps. Niet de bedoeling. Mijn T4 was half juli 7 en die moet boven de 10 zijn. Ook niet oké dus.

Ik dacht nog dat het door verkeerde timing van prikken zou kunnen komen, of van mijn jaarlijkse feestweekend dat weekend daarvoor. Dat waren 4 hele ongezonde dagen.

De psychiater vermoedde van niet, maar wilde de lithium sowieso nog een keer checken met 12 uur tussen lithium inname en bloed prikken.

Dus gisteren, woensdag 24 juli, heb ik me op de perfecte tijd laat prikken.

Nog steeds niet goed

Ik heb net gebeld over de uitslag. Die is helaas nog steeds niet goed… Ze wil sowieso dat mijn lithiumspiegel omlaag gaat. Die zat nu op 1.0, maar vindt ze echt te hoog. Zeker met dit hete weer en gezien mijn inmiddels slecht werkende schildklier.

Mijn TSH waarde was nu geen 32 maar 40 (!). Die is in een weel tijd dus nog verder omhoog gevlogen. Mijn T4 moet minstens 10 zijn en die is nu 8.

Naar de huisarts voor advies

Ze stuurt me de labformulieren op en daarmee moet ik naar mijn huisarts om te overleggen wat we met mijn schildklier doen. We kunnen gaan voor schildklier tabletten om mijn schildklier weer goed werkend te krijgen.

We kunnen ook even afwachten. Ik moet namelijk van 1000 mg lithium naar 800 mg. Misschien gaat mijn schildklier dan ook beter, opperde ik. Overleg het maar met de huisarts, zei ze.

Mijn geliefde 1.0 spiegel

Ik voel me zo goed bij die 1.0 spiegel. Die had ik 3 maanden geleden ook en toen wilde mijn psychiater al dat ik naar een lagere spiegel zou gaan. Dat heb ik toen geweigerd, maar nu wil ze, door de uitslagen, écht dat ik minder lithium ga slikken.

Ik hoop zó dat ik niet mijn balans weer verlies! Ik merk dat ik het heel spannend vind om naar 2 in plaats van 2,5 priadel lithiumtablet te gaan. Ik voel eindelijk grond onder mijn voeten.

Nou ja, proberen maar en anders weer contact opnemen met de psych.

Mocht je dit lezen en hier ervaring mee hebben dan hoor ik het héél graag!

xoxo

 

Eerder uit de put

Ik ben er weer uit hoor. Ik ben uit de put. Ik ben eerder uit de put dan verwacht én de put was minder diep dan verwacht. Of beter gezegd dan gevreesd.

Een week na mijn vorige blog begon ik weer in de lift te gaan qua stemming en energie. En hoe dat nou komt, ik denk dat het komt door de lithium. Dan schijnen dalen minder diep te zijn en minder lang te duren. Dat blijkt bij mij wel zo te zijn! Deze keer in ieder geval wel. Zo fijn!

In de put blijven zitten

Lithium in combinatie met acceptatie en goed voor mezelf zorgen is denk ik het beste medicijn. Maar ohhhh wat vind ik dat lastig!! Ik ben van mezelf niet zo geduldig aangelegd dus alles gaat met te traag en ik vind het allemaal niet leuk. Tis natuurlijk het handigst om in de put te blijven zitten, het te accepteren en te wachten tot het beter gaat.

Ik probeer mezelf echter met een hoop gedoe uit de put persoonlijk te ontwikkelen. Accepteren is niet zo mijn ding. Dat werkt helaas niet… Mij lukt het in ieder geval niet. Als je tips hebt, hoor ik ze graag!

Accepteren moet je toch kunnen leren?! Hope so! Nou ja, voor nu voel ik me gelukkig weer wat lichter! De lithium heeft me lichter gemaakt.

xoxo

Teveel hooi op mijn vork

Oeps toch teveel hooi op mijn vork en even uit de bocht gevlogen. Maandag schreef ik de blog over hoe voorkom ik een off day en daarna ging het snel bergaf.

Ik had best een drukke week voor de boeg, voor mijn doen. Die druk(te) in combinatie met niet lekker zijn en stress over de financiering van de kinderopvang maakten dat het in mijn hoofd weer even mis ging.

Cocoonen

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en me terug getrokken in een coconnetje. Daar zit ik nu.

Ik merk dat ik er van ben geschrokken. Misschien een beetje naïef (of erg naïef), maar ik dacht dat ik er vanaf was. Van de stoornis. Ik voelde me de laatste tijd zo fijn, zo rustig en in balans. Ik dacht YES, dit is het! Vanaf nu zal mijn leven zo fijn zijn en kan ik net als ‘normale’ mensen leven. Maar zo werkt het blijkbaar niet…

Het blijft een kwetsbaarheid

Het was wel confronterend om me te realiseren dat ik er écht rekening mee moet houden dat ik een bipolaire stoornis heb. En dus niet teveel afspraken moet maken en mezelf echt niet onder druk moet zetten. Mezelf tijd en ruimte geven, blijft cruciaal.

Ik dacht dat door de medicatie er niks meer aan de hand zou zijn, maar zodra mijn agenda te druk wordt en ik het gevoel krijg dat ik onder druk sta, gaat het toch mis.

Waardevolle les

Ik ben er van geschrokken, maar ik heb er wel wat van geleerd. Blijven voelen of ik genoeg tijd en ruimte ervaar. Als dat niet zo is aan de bel trekken of even op de blaren zitten als dat niet lukt. Zoals nu. Gelukkig ben ik er, denk ik, op tijd bij en zal het niet uitmonden in een depressie.

Dat ik afspraken heb afgezegd, geeft al lucht. En erover schrijven ook.

Ik denk dat de sleutel tot stabiliteit de combinatie is van medicatie en lifestyle. Echt rekening houden met de bipolaire kwetsbaarheid.

Leren doseren en blijven handelen vanuit willen in plaats van geforceerd moeten blijft nog wel een uitdaging voor me. Maar ja, al doende leert men.

Hoe pak jij dat aan, als je het drukker krijgt?

xoxo