Blog

Keuzes maken voor balans

Er is de afgelopen maanden een hoop gebeurd in mijn leven. Dat is eigenlijk begonnen met dat ik voor mijn verjaardag een kompas sessie kreeg bij een toffe coach die ik in een podcast hoorde. En dat ik door de Hashimoto eind juli een wake up calll kreeg. Er moesten dingen veranderen, voelde ik. Ik moest dingen gaan uitspreken die me dwars zaten. De grootste eye opener uit die coach sessie was dat ik keuzes mag gaan maken. En dat vind ik altijd erg eng, want wat zullen anderen daarvan denken? En mag ik wel keuzes maken? Mag ik er wel zijn?

Ik mag er zijn en ik mag keuzes maken

Door de lithium, maar ook door de thyrax die ik nu slik voor mijn schildklier/ Hashimoto merk ik dat ik veel steviger in mijn schoenen sta en dat dat stemmetje “wat zullen anderen denken?” en “mag ik er wel zijn?” alleen nog af en toe rustig op de achtergrond aanwezig is. Ik kan het soms nog wel horen, maar het beheerst niet meer mijn leven. En dus dacht ik: laat ik maar keuzes gaan maken dan! Keuzes die goed zijn voor mij, ookal zijn ze eng en moeilijk.

Keuzes maken met relaties

En zo heb ik door die kompas sessie dus besloten om keuzes te maken met betrekking tot relaties die ik met bepaalde mensen en dieren heb.

Dat ging niet allemaal zonder slag of stoot en ik vond het heel eng om mijn grenzen aan te geven en keuzes te maken.

Zo heb ik bijvoorbeeld tegen mijn man gezegd ik even een time out wilde en dat er, voor mij, echt dingen anders moeten in onze relatie omdat ik anders teveel stress ervaar en me te wiebelig voel. In het begin was dat heel moeilijk, maar inmiddels gaat het weer helemaal goed en zijn we er sterker uit gekomen. Ik voel me hierdoor veel meer in balans in onze relatie. En dus is er meer liefde.

Zo heb ik nog een paar moeilijke keuzes moeten maken. Dat voelde eng, maar het lucht ook op, omdat ik nu heb durven uitspreken hoe ik me voel en heb durven kiezen voor mijn balans.

Meestal pakte dat heel goed uit. Een enkele keer niet en liep het helaas uit op ruzie. Al doende leert men.

Balans door medicatie en keuzes

Ik kan goed voelen dat het me allemaal raakt. Ik beleef de emoties nog steeds intens en diep, maar ik raak er niet meer zo van uit balans. Ik voel grond onder mijn voeten en daar ben ik zó dankbaar voor! Ik begin me zelfs “normaal” te voelen. Dit heeft grotendeels met de medicatie te maken, maar natuurlijk ook met dat ik me nu uit durf te spreken en voor mezelf en mijn balans zorg.

Het lichaam liegt niet. Ik ben blij dat ik ernaar heb durven luisteren en dat ik die kompas sessie kreeg om me de weg te wijzen.

xoxo

Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto. Het klinkt als de titel van een vreemd sprookje, maar niets is minder waar. Het was een rare, heftige week. In deze blog schreef ik al over dat mijn schildklier waardes niet goed bleken tijdens mijn 3 maandelijkse controle.

Ik ben naar de huisarts gegaan met mijn labuitslagen en hij en zijn collega schrokken er nogal van. Ze stuurden me naar huis en zouden overleggen met het ziekenhuis.

Ook geschrokken

Kort daarna werd ik gebeld. Ik moest meteen bloed laten prikken in het ziekenhuis. Hmmm, dat klonk niet zo best.

Een paar uur na het bloedprikken was de uitslag er al: mijn TSH was inmiddels 64 (mag maximaal 4 zijn) en mijn T4 nog maar 5 (moet minimaal 10 zijn).

Ik kreeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken. Ze hadden eerst geen plek maar toen ze het verhaal en dossier hoorden, kon ik gelukkig meteen terecht.

De ziekte van Hashimoto

Mijn grootste angst was dat ik geen lithium meer zou mogen gebruiken, maar na een uur onderzoeken en daarna een gesprek met de endocrinoloog bleek dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Een auto immuun ziekte die de schildklier aantast, waardoor die niet meer goed werkt.

Het lijkt niks met de lithium te maken te hebben maar met mijn tweede zwangerschap. Veel vrouwen krijgen het een jaar na de tweede zwangerschap. Mijn jongste is één…

Medicatie, nog meer medicatie

Het waren hele aardige mensen in het ziekenhuis. Het eerste wat de endocrinoloog zei: maak je geen zorgen, je hoeft niet te stoppen met lithium!

Wow wat een opluchting! Maar ik moet wel aan de schildklier medicatie om mijn schildklier werking te optimaliseren. Thyrax heet het spul. 100mcg per dag. Daar baal ik wel van, maar ben zó blij dat ik lithium mag blijven gebruiken!

Hoewel het een vervelende ziekte is, is het gelukkig geen schildklier kanker, waar ik toch ook even bang voor was. Ik heb gelukkig geen rottige klachten, behalve last van mijn keel, schorheid en moeheid. Dacht dat dat ergens anders van kwam (de kids haha!), maar de arts zegt dat het hoogstwaarschijnlijk door Hashimoto komt.

Voel nu wel een beetje een patiënt met mijn bak vol medicatie: lithium, olanzapine, oxazepam en nu nog thyrax erbij. Gelukkig gebruik ik alleen lithium en thyrax dagelijks.

Alternatieve geneeswijzen

Ik ben meteen gaan googlen op Hashimoto en hoe het te genezen. Artsen zeggen dat dat niet kan, maar er is een ‘medical medium’ dat zegt dat Hashimoto eigenlijk het EpsteinBarr virus is wat zich zonder andere in de schildklier ophoudt. Hij zegt dat je met voeding en lifestyle dat virus tot rust kunt brengen en zo je schildklier kunt helen.

Ook worden schildklier aandoeningen en bipolaire stoornissen vaak in één adem genoemd. Ook daarbij wordt voeding genoemd.

Misschien heb jij ook wat aan deze tip/ informatie?

Ik ga het erover hebben met mijn endocrinoloog. Over 5 weken heb ik weer een bloed onderzoek en een gesprek met hem. Ik ben benieuwd! Voor nu maar gewoon eerst die medicatie slikken.

800 mg lithium gaat goed

Hoe gaat en toch ook wel heftig de week ook was: ik voel me nog steeds stabiel, jeeee!! Dus mijn nieuwe dosering van 800mg in plaats van 1000mg gaat nog steeds goed.

Ik merk wel íets meer nare stemmetjes/ gedachten in mijn hoofd, maar dat kan ik wel plaatsen gezien deze week/ weken. Ook kan ik ze kalmeren dus dat is héél fijn!

Al met al ben ik blij! En stabiel. En dus blij! En nu lekker vakantie vieren aan zee.

xoxo

Lithium bijwerking: schildklier

Vorige week donderdag moest ik voor mijn 3 maandelijkse controle bloed laten prikken. Toen ik daar zat bedacht ik me ineens dat mijn timing niet goed was. Ik had door een uitstapje mijn medicatie later ingenomen, om 22.30, maar ik zat al om 08.00 in de stoel om bloed te laten prikken. Dat was 9,5 uur later. In plaats van 12 uur later. Er mag maximaal een uur speling tussen zitten, dus 11 uur later of 13 uur later.

Maar de vrouw zei dat het niet zoveel uit zou maken en dus liet ik prikken. Vol goede moed nam ik de telefoon op toen de psychiater maandag belde met de uitslag. Ik voelde me goed dus de uitslag moest ook goed zijn!

Meten is weten?!

Ze zei meteen dat mijn lithiumspiegel veel te hoog is. 1.1. Zeker met het extreem hete weer dat voorspeld was ligt een gevaarlijke lithiumvergiftiging dan op de loer. Maar ik zei meteen dat de meting waarschijnlijk niet klopte omdat ik te vroeg had laten prikken.

Ze kon dat beamen, maar zei: “er is nog wat anders uitgekomen”. Daar schrok ik van. De werking van mijn schildklier is de afgelopen drie maanden ernstig afgenomen.

Een ‘klierige’ schildklier

Ik heb daar niks van gemerkt en roep al maanden dat ik geen bijwerkingen heb van de lithium en me er zo goed bij voel. Schildklier problemen zijn echter een veel voorkomende bijwerking van lithium.

Mijn TSH waarde was half april 2,6 en was half juli 32. Hij mag maximaal 4 zijn… Oeps. Niet de bedoeling. Mijn T4 was half juli 7 en die moet boven de 10 zijn. Ook niet oké dus.

Ik dacht nog dat het door verkeerde timing van prikken zou kunnen komen, of van mijn jaarlijkse feestweekend dat weekend daarvoor. Dat waren 4 hele ongezonde dagen.

De psychiater vermoedde van niet, maar wilde de lithium sowieso nog een keer checken met 12 uur tussen lithium inname en bloed prikken.

Dus gisteren, woensdag 24 juli, heb ik me op de perfecte tijd laat prikken.

Nog steeds niet goed

Ik heb net gebeld over de uitslag. Die is helaas nog steeds niet goed… Ze wil sowieso dat mijn lithiumspiegel omlaag gaat. Die zat nu op 1.0, maar vindt ze echt te hoog. Zeker met dit hete weer en gezien mijn inmiddels slecht werkende schildklier.

Mijn TSH waarde was nu geen 32 maar 40 (!). Die is in een weel tijd dus nog verder omhoog gevlogen. Mijn T4 moet minstens 10 zijn en die is nu 8.

Naar de huisarts voor advies

Ze stuurt me de labformulieren op en daarmee moet ik naar mijn huisarts om te overleggen wat we met mijn schildklier doen. We kunnen gaan voor schildklier tabletten om mijn schildklier weer goed werkend te krijgen.

We kunnen ook even afwachten. Ik moet namelijk van 1000 mg lithium naar 800 mg. Misschien gaat mijn schildklier dan ook beter, opperde ik. Overleg het maar met de huisarts, zei ze.

Mijn geliefde 1.0 spiegel

Ik voel me zo goed bij die 1.0 spiegel. Die had ik 3 maanden geleden ook en toen wilde mijn psychiater al dat ik naar een lagere spiegel zou gaan. Dat heb ik toen geweigerd, maar nu wil ze, door de uitslagen, écht dat ik minder lithium ga slikken.

Ik hoop zó dat ik niet mijn balans weer verlies! Ik merk dat ik het heel spannend vind om naar 2 in plaats van 2,5 priadel lithiumtablet te gaan. Ik voel eindelijk grond onder mijn voeten.

Nou ja, proberen maar en anders weer contact opnemen met de psych.

Mocht je dit lezen en hier ervaring mee hebben dan hoor ik het héél graag!

xoxo

 

Eerder uit de put

Ik ben er weer uit hoor. Ik ben uit de put. Ik ben eerder uit de put dan verwacht én de put was minder diep dan verwacht. Of beter gezegd dan gevreesd.

Een week na mijn vorige blog begon ik weer in de lift te gaan qua stemming en energie. En hoe dat nou komt, ik denk dat het komt door de lithium. Dan schijnen dalen minder diep te zijn en minder lang te duren. Dat blijkt bij mij wel zo te zijn! Deze keer in ieder geval wel. Zo fijn!

In de put blijven zitten

Lithium in combinatie met acceptatie en goed voor mezelf zorgen is denk ik het beste medicijn. Maar ohhhh wat vind ik dat lastig!! Ik ben van mezelf niet zo geduldig aangelegd dus alles gaat met te traag en ik vind het allemaal niet leuk. Tis natuurlijk het handigst om in de put te blijven zitten, het te accepteren en te wachten tot het beter gaat.

Ik probeer mezelf echter met een hoop gedoe uit de put persoonlijk te ontwikkelen. Accepteren is niet zo mijn ding. Dat werkt helaas niet… Mij lukt het in ieder geval niet. Als je tips hebt, hoor ik ze graag!

Accepteren moet je toch kunnen leren?! Hope so! Nou ja, voor nu voel ik me gelukkig weer wat lichter! De lithium heeft me lichter gemaakt.

xoxo

Teveel hooi op mijn vork

Oeps toch teveel hooi op mijn vork en even uit de bocht gevlogen. Maandag schreef ik de blog over hoe voorkom ik een off day en daarna ging het snel bergaf.

Ik had best een drukke week voor de boeg, voor mijn doen. Die druk(te) in combinatie met niet lekker zijn en stress over de financiering van de kinderopvang maakten dat het in mijn hoofd weer even mis ging.

Cocoonen

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en me terug getrokken in een coconnetje. Daar zit ik nu.

Ik merk dat ik er van ben geschrokken. Misschien een beetje naïef (of erg naïef), maar ik dacht dat ik er vanaf was. Van de stoornis. Ik voelde me de laatste tijd zo fijn, zo rustig en in balans. Ik dacht YES, dit is het! Vanaf nu zal mijn leven zo fijn zijn en kan ik net als ‘normale’ mensen leven. Maar zo werkt het blijkbaar niet…

Het blijft een kwetsbaarheid

Het was wel confronterend om me te realiseren dat ik er écht rekening mee moet houden dat ik een bipolaire stoornis heb. En dus niet teveel afspraken moet maken en mezelf echt niet onder druk moet zetten. Mezelf tijd en ruimte geven, blijft cruciaal.

Ik dacht dat door de medicatie er niks meer aan de hand zou zijn, maar zodra mijn agenda te druk wordt en ik het gevoel krijg dat ik onder druk sta, gaat het toch mis.

Waardevolle les

Ik ben er van geschrokken, maar ik heb er wel wat van geleerd. Blijven voelen of ik genoeg tijd en ruimte ervaar. Als dat niet zo is aan de bel trekken of even op de blaren zitten als dat niet lukt. Zoals nu. Gelukkig ben ik er, denk ik, op tijd bij en zal het niet uitmonden in een depressie.

Dat ik afspraken heb afgezegd, geeft al lucht. En erover schrijven ook.

Ik denk dat de sleutel tot stabiliteit de combinatie is van medicatie en lifestyle. Echt rekening houden met de bipolaire kwetsbaarheid.

Leren doseren en blijven handelen vanuit willen in plaats van geforceerd moeten blijft nog wel een uitdaging voor me. Maar ja, al doende leert men.

Hoe pak jij dat aan, als je het drukker krijgt?

xoxo

Zo voorkom ik een off day!?

Vandaag heb ik een flinke off day. Hoe voorkom ik een off day? Kan dat überhaupt. Dat vraag ik me af. Want natuurlijk heeft iedereen wel eens een off day. Dat is heel normaal. Maar als je een bipolaire stoornis hebt, herken je waarschijnlijk wel de angst dat zo’n off day wel eens zou kunnen uitmonden in een nare depressie.

Ik denk dat ik deze off day had kunnen voorkomen en het voelt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik me zo voel. Ja dat is mijn innerlijke criticus. Die is vandaag weer lekker aanwezig… Ik ga eens analyseren wat ik anders had kunnen doen.

Onrustige dag

Ik had gisteren een onrustige dag. Ik wilde een beetje lanterfanten bij het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee, maar uiteindelijk plande mijn man een afspraak met een bevriend stel. Ze zouden ons aan zee op komen zoeken.

Hoewel ik erg gesteld ben op onze vrienden wilde ik dus gewoon even niksen die dag en een beetje ons eigen plan trekken. Ik had het gevoel dat ik geen stuur meer in handen had. En als ik het gevoel heb dat ik de controle verlies word ik onrustig en angstig.

Ze kwamen door omstandigheden wat later dan gepland en moesten helaas na twee uurtjes weer weg. Dus het was nogal een bliksem bezoek, waarbij we snel snel naar de strandtent gingen en snel snel drankje gingen drinken. Daar ben ik heel slecht in. Ik wil graag echt even met iemand zitten en weten hoe het gaat. Ik werd er zo onrustig van en ik kreeg het gevoel dat ik geen overzicht meer had.

We hadden de afspraak beter kunnen verplaatsen. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. De avond ervoor zag ik er al tegenop en wist ik al dat het me teveel zou worden. Maar ik voelde me zo’n party pooper als ik dat zou zeggen. Bovendien vind ik het wél leuk om ze te zien. Alleen het was voor mij niet het juiste moment.

Ongezond eten helpt niet…

Bovendien was het zomers warm gisteren en ben ik snip verkouden. Dus ik voelde me niet zo lekker. In plaats van dan juist gezonde dingen te eten, ben ik ongezond gaan eten (patat als lunch en pizza als avondeten…).

Ik ben op zich helemaal niet anti ongezond eten. Af en toe maakt het niet uit, maar normaal eet ik er dan veel groente en fruit bij. Dat heb ik gisteren door de chaos in mijn hoofd ook niet gedaan.

Vandaag heb ik het goed gemaakt met mijn arme met junk food vol gestopte lijf. Ik heb een hele grote groene smoothie gemaakte met avocado, komkommer, spinazie, bananen en appel.

Teveel plannen in mijn hoofd

Een ander ding is dat ik de laatste tijd aan een aantal plannen werk. Ik merkte dat ik weer zin kreeg om iets te gaan doen. Thuisblijfmoeder zijn bevalt me heel goed, maar ik wil er nog wat bij gaan doen. Schrijven. Ik heb natuurlijk deze blog al, maar ik zou graag met schrijven een inkomen willen gaan opbouwen.

Plus, de financiële hulp van de gemeente voor de kinderopvang van onze jongste dochter stopt misschien eind deze maand. Daar krijg ik behoorlijk de zenuwen van, want ik heb die rust echt nog nodig. Dus ik begon ook druk te voelen om weer wat te gaan doen. Zo ging zin over in druk. Niet zo goed voor me…

Ik begon een aantal ideeën te onderzoeken. Op zich heel leuk. Maar ik merkte ook dat ik steeds meer energie en steeds meer plannen in mijn hoofd begon te krijgen. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Dus ik probeer dat af te remmen, want ik wil natuurlijk niet doorschieten. Ergens ben ik bang dat ik in een hypomanie beland en daarna weer de put in zak. Dus ik ben op mijn hoede.

Vanochtend voelde het alsof ik toch iets te veel had zitten brain stormen en doen en toen gingen al die plannen door mijn hoofd en kreeg ik er stress van. Mijn innerlijke criticus ging er mee aan de haal: “Dat gaat je niet lukken, dat kun je niet, wat een slecht idee” enzovoort. Niet zo fijn…

Toen ik voelde dat het de verkeerde kant op ging, ben ik gaan doen waar ik echt behoefte aan had: onder een dekentje, met een grote kop thee en het nieuwe seizoen van Jane the Virgin.

Zo voorkom ik een off day?!

Ik denk dus dat die onrustige dag, het ongezonde eten en al die plannen, maakten dat ik vanochtend katerig wakker werd en dat ik nu een off day heb. Ik heb ervan geleerd. Volgende keer ga ik beter naar mezelf luisteren, gezonder eten en iets minder hard van stapel lopen met mijn plannen (en ik had er nog zo goed op gelet om te doseren…)

Hopelijk is het gewoon een menselijke off day en gaat het morgen weer beter. Je gaat het lezen.

Hoe ga jij om met een off day?

xoxo

Proces van beginnen met lithium

Denk je erover te beginnen met lithium? Of ga jij al starten met lithium? In deze blog deel ik mijn proces van het beginnen met lithium. Misschien heb je er wat aan.

28 december 2018

Aan de medicatie

Het is zover: ik ben aan de medicatie. Medicatie en een bipolaire stoornis lijken toch wel aan elkaar verbonden. Een soort must.

In maart 2017 kreeg ik mijn diagnose. Een bipolaire 2 stoornis. Ik zou gaan beginnen met lithium. Maar… toen ontdekte ik dat ik zwanger was. En dus kon ik niet beginnen met medicatie…

Pas na de zwangerschap (die gelukkig goed verliep), na de kraam- en borstvoedingsperiode kon ik in november 2018 beginnen met medicatie. Wat een zegen! Want hoewel ik zielsveel van mijn kinderen hou, word ik er soms letterlijk gek van, door het slaapgebrek, de extra prikkels en extra verantwoordelijkheden.

Gelukkig heb ik een vangnet van de meest geweldige mensen om me heen die me helpen met mijn twee mooie meiden.

Van olanzapine naar lithium

Ik kreeg anti-psychoticum Olanzapine voorgeschreven. Eerst 5 mg maar na een paar dagen bleek die dosis te licht en ging ik naar 10 mg. Dat hielp tegen mijn ernstige overprikkeling en hielp me beter prikkels te verwerken.

In het nieuwe jaar (2019) start ik met lithium om in een ‘normale’ bandbreedte van emoties te komen. Dus minder diepe dalen en minder hoge pieken. Wat lijkt me dat heerlijk rustig en veilig.

Starten met lithium

Ik ben gestart met lithium. Het merk heet Priadel. Dit wordt vergoed door de verzekering. Dinsdag 8 januari, had ik een gesprek met mijn psychiater over deze medicatie en over met welke dosis ik zou starten.

Ik ben begonnen met lithium omdat ik niet meer goed om kan gaan met alle hoge pieken en diepe dalen. Slaapgebrek en onvoldoende rust kunnen nemen, triggeren episodes bij mij en aangezien ik een moeder ben van twee jonge kids heb ik nou eenmaal slaaptekort en niet genoeg rust.

Hóe lithium precies werkt weten ze niet, maar lithium haalt de hoogste pieken en diepste dalen weg. De lithium gaat mij hopelijk in een bandbreedte houden van ‘normale/ gemiddelde’ pieken en dalen. Ik kan niet wachten tot ik meer balans voel in mijn leven.

600 mg lithium en 10 mg olanzapine

Ik ben begonnen met de laagste dosis lithium: 600 milligram. We gaan kijken hoe mijn lichaam daarop reageert. Ik nam vrijdag 11 januari 2019 om 21.30 de eerste dosis. Ik had natuurlijk ook afgelopen dinsdag kunnen beginnen, maar de eerste week dat je met lithium begint, mag je geen auto rijden. Omdat ik nog twee afspraken had staan, heb ik in overleg besloten om op vrijdag te beginnen. Dan hoef ik die week daarna geen auto te rijden.

Ik begin dus met 600 mg lithium. Een pil is 400 mg dus ik nam vrijdag om 21.30 anderhalve pil. Ik neem in het begin ook nog 10 mg olanzapine, tegen de overprikkeling, voor goeie prikkelverwerking én om goed te kunnen slapen.

Binnen 7 dagen prikken

Om mijn lithiumspiegel te controleren, moet ik voorlopig steeds binnen 5 a 7 dagen mijn bloed laten prikken. Dat kan gelukkig vlak bij mijn huis. Ik moet 12 uur na inname van de lithium bloed laten prikken, want anders is de lithiumspiegel niet representatief. Ik heb besloten op donderdag 17 januari om 9.30 bloed te gaan prikken. Maandag 21 januari krijg ik de uitslag.

Lithiumspiegel van 0,8

De laagste (werkzame) lithiumspiegel is 0,6. Daar stellen ze je op in als je vrij goed in balans bent. Mijn psychiater hanteert als hoogste spiegel 1,0. 1,2 kan ook, maar dan hoef je maar een klein beetje naar boven te schieten of je zit tegen lithiumvergiftiging aan. Daarom hanteert mijn psych een bovengrens van 1,0. Daar stellen ze je op in als het heel slecht met je gaat. Ze wil mij op 0,8 instellen, dus mooi in het midden, om te kijken hoe ik erop reageer.

Olanzapine

Als ik gewend ben aan de lithium en mijn lichaam geen bijwerkingen (meer) vertoont, ga ik de olanzapine rustig afbouwen. Van 10 mg naar 7,5 naar 5 naar 2,5 naar 0. Hopelijk blijf ik dan stabiel met alleen de lithium.

Bijwerkingen van lithium

De meest voorkomende bijwerkingen van lithium zijn:

  • misselijkheid
  • droge mond en dorst
  • veel plassen
  • veel drinken
  • zwaarder worden
  • huidafwijkingen: acne (puistjes) en psoriasis (rode plekken met een witte/zilvergrijze schilfers op uw huid).
  • trillen, met name van de handen
  • vergroting van de schildklier
  • trager werkende schildklier. Bij een te traag werkende schildklier voelt u zich moe en traag, en kunt u zich somber voelen.

In de eerste 2 weken kun je het meeste last hebben van bijwerkingen. Ik hoop dat ik geen of in ieder geval weinig last ga hebben van bijwerkingen.

Acties tegen de bijwerkingen

Je kunt een aantal dingen doen tegen de bijwerkingen:. Ten eerste probeer je arts je een zo laag mogelijke dosis lithium voor te laten schrijven. Als je dan nog steeds last hebt van bijwerkingen kun je het volgende proberen:

  • bij misselijkheid: neem lithium in samen met wat eten
  • bij een droge mond: eet suikervrije kauwgom.
  • bij een dorstgevoel: sabbel op een schijfje citroen of een blokje ijs
  • bij zwaarder worden: hou in de gaten of je ongemerkt meer calorieën bent gaan eten. Neem eventueel contact op met een diëtist. En ga sporten.
  • bij trillen: dit kan worden bestreden met het medicijn propranolol. Maar het trillen kan ook weg gaan, zodra je lichaam aan de lithium gewend is.
  • bij een trager werkende schildklier: je hoeft niet te stoppen met lithium, maar je moet daarnaast wel een extra schildklierhormoon slikken.

Resultaten delen

Om zelf mijn proces goed bij te kunnen houden en om jou te informeren over mijn herstel en gebruik van lithium ga ik op deze blog mijn resultaten en ervaringen met lithium delen.

Slik jij ook lithium? Zo ja, heb je er veel baat bij? En heb jij last (gehad) van bijwerkingen? Zo ja, welke? Ik hoor het graag hieronder in de reacties!

29 januari 2019

Lithiumspiegel opbouwen

Eerder schreef ik al dat ik ben begonnen met medicatie. Als eerste begon ik met olanzapine en daarna met lithium.

Van 600 mg naar 800 mg lithium

Vrijdag 11 januari ben ik begonnen met 600 mg lithium. Donderdag 17 januari heb ik bloed laten prikken om te kijken op welke spiegel ik zat. Maandag 21 januari hoorde ik dat ik op een spiegel van 0,5 zat. Dus heb ik in overleg met mijn psychiater de dosering van 600 mg lithium naar 800 mg opgehoogd.

Lithiumspiegel 0,7

Vanaf een lithiumspiegel van 0,6 is de lithium pas merkbaar werkzaam, heb ik me laten vertellen. Nou begon ik me na die maandag 21 januari wel beter te voelen. Lichter. Rustiger. Helderder. Heel fijn!

Maandag 28 januari, heb ik weer bloed laten prikken en zojuist, 29 januari, kreeg ik een belletje dat ik op een spiegel van 0,7 zit! Jeeee! Dat is waarschijnlijk de reden dat ik me beter voel.

De psych wilde me in eerste instantie op 0,8 instellen, maar omdat ze hoorde dat het goed met me gaat, houden we de spiegel voorlopig op 0,7. Dat vind ik prima. Hopelijk blijf ik me goed voelen.

Goeie spiegel, zonder bijwerkingen

Dus 2,5 week na het starten met lithium zit ik op de goeie spiegel. Ik heb ook helemaal geen last van bijwerkingen, lucky me!

Vanaf vandaag ga ik de olanzapine afbouwen. Van 10 mg naar 5 mg. Benieuwd hoe dat gaat.

Pijlers voor herstel

Ik heb nu een aantal pijlers voor mijn herstel:

  • lithium medicatie
  • psycho-educatie bipolaire stoornis. Met deze cursus begin ik vandaag. Mijn man gaat ook mee. Ik zal er een blog over maken.
  • opvang voor mijn jongste dochter, zodat ik op maandagen en woensdagen bij kan tanken.
  • hulp vanuit de gemeente/ de WMO. Iemand die me onder andere gaat helpen met aaanvragen van subsidie voor kinderopvang.
  • Dagelijkse HIIT work out (transpiratie) en yoga (meditatie)

Hopelijk gaan al deze dingen me helpen om stabiel te worden én te blijven.

7 februari 2019

4 weken lithium: stabiel, of nog niet?

Ik slik nu 4 weken lithium. Twee weken geleden begon alles ineens lichter en leuker te voelen!

Ik bleek op de goede lithiumspiegel van 0.7 te zitten dus ik dacht: yes, de medicatie slaat aan! Het leven zag er echt ineens een stuk leuker uit. Ik kreeg weer zin om dingen te ondernemen. Ik kon meer aan. Ik raakte niet zo snel meer overprikkeld. Als het zo voelt om stabiel te zijn dan is het leven fijn!

Slecht slapen = killing

Maar sinds 3 nachten slaap ik weer slecht. Ik heb twee dochters van 4 en 1 en allebei hebben ze 3 nachten liggen spoken.

Na de eerste nacht voelde ik al aan mijn hoofd dat het minder ging. Ik voelde me opgejaagd, angstig en de langspeelplaat met rotgedachten ging weer aan.

Na wéér een nacht slecht slapen werd ik nog opgejaagder en angstiger. En ik kreeg nog meer nare gedachten zoals: het komt niet goed, alles gaat fout, ik kan niks, ik ben een slecht mens, ik kan het leven niet aan, ik ben een slechte moeder, ik ben een loser, de wereld is beter af zonder mij enzovoort.

Terug bij af

Na nóg een nacht slecht slapen begonnen de suïcidale gedachten weer. Ik voel mezelf steeds verder wegzakken.

Ik ben weer super overprikkeld, angstig en somber. En dat terwijl het echt beter leek te gaan. Ik vind het zo rot, en ook eng. Gaat het leven dan nooit makkelijker en lichter worden. Wanneer komt de stabiele fase? Gaat de medicatie me wel helpen?

Slaapgebrek en slechte nachten zijn echt killing voor me merk ik. Ik track mijn stemming met de moodtracker Daylio (aanrader trouwens) en kan nu ook goed terug zien dat wanneer ik slecht slaap ik daar meteen last van heb.

Wat te doen?

Misschien moet ik naar een hogere lithium spiegel. Of zou het rotgevoel komen doordat ik afbouw met olanzapine? Of komt het echt alleen door de slechte nachten? Ik ga het komende week overleggen met mijn psychiater.

Vannacht slaap ik in ieder geval bij mijn ouders zodat ik even een goede nacht kan maken. Mijn man blijft bij de kinderen.

Sorry, voor deze ongezellige blog maar ik wil het even van me afschrijven. Ook om het proces bij te houden van starten met medicatie.

Hopelijk kan ik bijslapen en gaat het leven er weer leuker uit zien

10 maart 2019

Lithium weer opgehoogd

Omdat ik helaas nog steeds niet stabielben, heb ik in overleg met mijn psychiater mijn lithium dosering opgehoogd van 800 mg naar 1000 mg. Mijn lithium spiegel was 0,7 en donderdag hoor ik wat de nieuwe spiegel is.

Ik merk al wel verschil. Ik voel me weer lichter, rustiger, blijer. Meer mezelf! Dat had ik vorige keer ook toen ik de lithium verhoogde, maar helaas zakte ik toen toch weer terug. Dat gebeurt nu hopelijk niet.

Hoofd niet zo op hol

Wat ik vooral merk is dat mijn hoofd niet meer zo op hol slaat en niet meer doomdenkt. Een paar voorbeelden: gisteren kreeg ik vervelend nieuws over het werk van mijn man en daarna ging er even wat mis (er viel een beker drinken van de kids over de bank). Normaal gesproken vliegt de paniek me dan aan, mijn hoofd maakt het veel erger dan het is, ik krijg een loop van nare gedachten en de stress gaat door mijn lijf.

Dat had ik gisteren dus niet. Ik hoorde het nieuws en schrok even. Ik zette me schrap voor de loop met rotgedachten en het angstige gevoel. Maar het kwam niet! Ik hoorde mijn hoofd denken: “Oke, dit is heel vervelend, maar het komt wel weer goed.” Wat een verademing en wat een opluchting!

Rust in mijn hoofd = rust in mijn lijf

Toen ging de beker melk om. Daar kan ik normaal gesproken al een heel paniekerig gevoel van kan krijgen. Ja, ik weet hoe overdreven dat is, maar toch gebeurt het helaas…

Aan de buitenkant kan ik best rustig blijven, maar van binnen is alles op hol. Maar dit keer had ik dus eerst dat slechte nieuws gekregen en daarna ging die beker melk om. Weer zette ik me schrap voor de reactie van hoofd en lichaam, maar het ging: “Oh, kan gebeuren. Even opruimen en klaar!” Geen paniek, geen doomdenken, geen op hol geslagen brein. Zo fijn!

Het is heel prettig om die veerkracht te voelen. Dat er iets gebeurt en dat ik er niet meteen zo van slag raak, maar er gewoon mee om kan gaan. Normaal probeer ik mijn gedachten ook om te denken met positieve gedachten en relativeren enzovoort, maar het voelt echt alsof ik op een op hol geslagen paard zit, waarbij niets helpt.

Nu met de ophoging van de lithium voelt het dus alsof ik de teugels weer in handen heb en mijn paard/ brein tot rust komt. Dat ik lekker een stap ritje kan maken en genietend om me heen kan kijken. Dat geeft me een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Ik hoop dat deze lijn zich voortzet

19 maart 2019

Stabiel zijn en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!

29 april 2019

Lang leve lithium

Nou, ik durf het gewoon hardop te zeggen: I LOVE LITHIUM! Ik voel me echt een ander mens! Of beter gezegd, ik voel me mijn oude vertrouwde zelf. Ik ben zó blij dat ik lithium ben gaan nemen!

Levenskracht door lithium

Ik heb mijn levenskracht, mijn levensvreugde en mijn levensenergie weer terug. Die ben ik echt lange tijd kwijt geweest of het was er even en dan ineens weer helemaal niet.

Het voelt nu stabiel. Ik merk dat het nog wel een wankel evenwicht is en dat ik heel goed moet waken voor mijn gezonde leefstijl met rust, reinheid en regelmaat en op mijn grenzen moet letten. De hulp die ik nu krijg is nog wel nodig máár ik voel weer inspiratie en ZIN voor het leven!

Lithiumspiegel 1.0

Ik werd vandaag gebeld door mijn psychiater. 2 weken geleden heb ik mijn 3 maandelijkse controle gehad. Ik ben blijkbaar van een spiegel van 0.9 (5 dagen na verhogen van de lithium gemeten) naar een spiegel van 1.0 gegaan.

Dat is volgens de psych aan de hoge kant. Maar ze hoorde al snel dat ik liever niet naar een lagere dosering wil, omdat ik me zo goed voel. Dus heeft ze gezegd dat het zo kan blijven, maar dat ik nu wel goed moet opletten met transpireren en goed de symptomen van een eventuele lithiumvergiftiging in de gaten moet houden. Prima!

Ik heb verder nul bijwerkingen en voel me kiplekker met lithium. Het voelt voor mij ook niet als een medicijn maar meer als een supplement. Een zout waar ik van houd. Het maakt en houdt me gezond.

Hoera, lithium in de gloria!

Mosterd na de maaltijd, maar ik wou dat ik veel eerder was begonnen met lithium. Wat had dat een hoop ellende gescheeld. Nou ja, het loopt zoals het loopt en nu was ik er klaar voor (en klaar mee, met leven). Ik ben echt fan geworden van dit zout. Mocht jij nog twijfelen, ik zeg: het het een kans! Het kan life changing en lifesaving zijn.

Deze blog wordt actueel gehouden, zodat je mijn proces met het gebruik van lithium kunt volgen.

Op vakantie met bipolaire stoornis

Van mij hoeft op vakantie gaan niet zo. Ik blijf liever thuis of ga naar het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Weg gaan haalt me namelijk enorm uit mijn rust, reinheid, regelmaat. Uit mijn routine en structuur die ik zo hard nodig heb. Op vakantie gaan met een bipolaire stoornis. Doen of niet?

Maar mijn man is een echte reiziger. Best lastig soms… Afgelopen oktober had ik even een upper en zei JA op het plan van mijn man om in mei onze vrienden op te zoeken. Zij wonen op Ibiza. Ja, ik zou weer op vakantie gaan. Met man en kids.

We’re going to Ibiza

We komen al jaren bij onze vrienden op Ibiza en het is altijd fijn om daar te zijn. Sowieso HOU ik echt van Ibiza. Maar dit zou de eerste keer zijn dat we met twee kinderen zouden reizen en vliegen. Daar zag ik inmiddels als een berg tegenop.

Ik hou al niet van de stress die ik krijg van reizen en vliegen. En met twee kids leek het me dubbel stress. Maar! Dit keer heb ik het anders aangepakt. We gingen met mijn ouders en familie van mijn man en ik heb hun om hulp gevraagd. Om me af en toe te ontlasten als het me te veel werd en extra te helpen met de kids.

Ik heb op de dag van vertrek oxazepam genomen om rustig te blijven en slaapmedicatie meegenomen voor als ik slechte nachten zou krijgen. Bovendien heb ik iedere dag gezond gegeten met veel groente en noten enzovoort, a la mijn leefstijlplan. Ik heb bewust vaak ongezonde dingen overgeslagen, zodat ik stabieler bleef.

Plan van aanpak = succes

En het heeft gewerkt! Ik heb echt een fijne vakantie gehad met veel minder stress en onrust dan normaal. Af en toe had ik wel een momentje waarop ik begon te wiebelen (vooral de onrustige terugvlucht, ik was de oxazepam vergeten), maar alles zakte snel weg. Mijn lijf kwam dus best uitgerust terug. Terwijl ik normaal strak sta van de spanning.

Dit keer had ik dus een plan! En medicatie! Ik heb om extra hulp durven vragen (bedankt voor die hulp lieve familie), me uit durven spreken als het niet goed ging en extra medicatie durven nemen. De oxazepam hielp me met de reis, de lithium met de balans en de olanzapine met slapen als ik een paar nachten door de kids slecht had geslapen. Ik heb mijn persoonlijk leefstijl plan gevolgd. Een wereld van verschil!

En nu?

We hebben dus tien hele fijne dagen gehad op Ibiza! Als je me nu zou vragen: zou je nu weer op vakantie gaan? Dan zou ik toch weer zeggen: Nee, ik blijf liever hier of aan zee. Maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben. Ook omdat ik weer meer over mezelf heb geleerd en over hoe ik om kan gaan met mijn bipolairiteit.

Hoe vind jij het om op vakantie te gaan?

Lang leve lithium

Nou, ik durf het gewoon hardop te zeggen: I LOVE LITHIUM! Ik voel me echt een ander mens! Of beter gezegd, ik voel me mijn oude vertrouwde zelf. Ik ben zó blij dat ik lithium ben gaan nemen!

Levenskracht door lithium

Ik heb mijn levenskracht, mijn levensvreugde en mijn levensenergie weer terug. Die ben ik echt lange tijd kwijt geweest of het was er even en dan ineens weer helemaal niet.

Het voelt nu stabiel. Ik merk dat het nog wel een wankel evenwicht is en dat ik heel goed moet waken voor mijn gezonde leefstijl met rust, reinheid en regelmaat en op mijn grenzen moet letten. De hulp die ik nu krijg is nog wel nodig máár ik voel weer inspiratie en ZIN voor het leven!

Lithiumspiegel 1.0

Ik werd vandaag gebeld door mijn psychiater. 2 weken geleden heb ik mijn 3 maandelijkse controle gehad. Ik ben blijkbaar van een spiegel van 0.9 (5 dagen na verhogen van de lithium gemeten) naar een spiegel van 1.0 gegaan.

Dat is volgens de psych aan de hoge kant. Maar ze hoorde al snel dat ik liever niet naar een lagere dosering wil, omdat ik me zo goed voel. Dus heeft ze gezegd dat het zo kan blijven, maar dat ik nu wel goed moet opletten met transpireren en goed de symptomen van een eventuele lithiumvergiftiging in de gaten moet houden. Prima!

Ik heb verder nul bijwerkingen en voel me kiplekker met lithium. Het voelt voor mij ook niet als een medicijn maar meer als een supplement. Een zout waar ik van houd. Het maakt en houdt me gezond.

Hoera, lithium in de gloria!

Mosterd na de maaltijd, maar ik wou dat ik veel eerder was begonnen met lithium. Wat had dat een hoop ellende gescheeld. Nou ja, het loopt zoals het loopt en nu was ik er klaar voor (en klaar mee, met leven). Ik ben echt fan geworden van dit zout. Mocht jij nog twijfelen, ik zeg: het het een kans! Het kan life changing en lifesaving zijn.

Heb jij nog twijfels? Wat zijn die? Of slik jij ook al lithium en wat zijn jouw ervaringen?