Blog

De kleine ziel en de zon

Heb je ooit gehoord van het verhaal van De kleine ziel en de zon? Het is van schrijver Neale Donald Walsch en het is mijn lievelingsverhaal.

Momenteel ben ik bezig met Imaginary Rescripting, met mijn behandelaar bij de GGZ. Het is een soort EMDR. Ik vind het heel erg intens maar het helpt me wel om mijn onverwerkte jeugdtrauma aan te gaan en eindelijk te gaan verwerken.

Een helend verhaal

Ik combineer mijn nieuwe GGZ therapie met een lifestyle/ voedingsprotocol: het Hashimoto Protocol en Transformational Breathing sessies bij Natalie van Bewust Ademen .

Zeker in deze turbulente en alles blootleggende corona tijd lijkt deze combinatie erg goed te werken, voor mij in ieder geval. Het verhaal van De kleine ziel en de zon komt steeds bij me op, ook tijdens de ademsessies en helpt me om naar mijn jeugdtrauma te durven kijken bij de GGZ. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar het verhaal helpt me.

Misschien heb jij er ook wat aan en anders is het gewoon een mooi verhaal om te lezen. : – )

De kleine ziel en de zon

Er was eens een Kleine Ziel die tegen God zei: “Ik weet wie ik ben, ik ben het licht net als alle andere zielen.”
God lachte breed. “Dat is waar!”, zei God. “Jij bent ook het licht.”

“Wow,” zei de Kleine Ziel, “Dit is toch echt gaaf. Maar weten wie ik ben is één ding, ik wil erváren wat het is om het licht te zijn!”

“Maar je bent het licht al,” herhaalde God weer lachend. “Ja, maar ik wil voelen wat het is!” zei de Kleine Ziel. 

”Aangezien je jezelf niet kunt zien als het licht als je in het licht bent, zullen we je met duisternis omringen,” zei God.

“Wat is duisternis?” vroeg de Kleine Ziel. God antwoordde: “Dat is wat je niet bent.”

“Zal ik bang zijn in het donker?” vroeg de Kleine Ziel. “Alleen als je ervoor kiest om bang te zijn,” antwoordde God. “Er is echt niets om bang voor te zijn, tenzij jij ervoor kiest om dat te zijn. Want weet je, we verzinnen het allemaal, we doen alsof.”

“Oh,’” zei de Kleine Ziel, en voelde zich al beter. Toen legde God uit dat, om iets te kunnen ervaren, het tegenovergestelde aanwezig moet zijn.

“Het is een groot cadeau,” zei God, “want zonder het tegenovergestelde kun je niets ervaren. Je kunt geen warm ervaren zonder koud, geen boven zonder beneden, geen snel zonder langzaam. Je kunt geen links zonder rechts ervaren, geen hier zonder daar, en geen nu zonder toen.

“Dus, concludeerde God, wanneer je omgeven bent door duisternis, bal je vuist niet, verhef niet je stem en vervloek de duisternis niet. Wees liever een licht in de duisternis en word er niet boos over. Dan weet je wie je echt bent en iedereen zal het weten. Laat je licht zo schijnen dat iedereen weet hoe speciaal je bent!”

“Bedoel je dat het goed is anderen te laten zien hoe speciaal ik ben?” vroeg de Kleine Ziel. “Natuurlijk!” God grinnikte. “Het is heel goed! Maar onthoud: ‘speciaal’ betekent niet ‘beter’. Iedereen is speciaal, ieder op zijn of haar eigen manier! Alleen zijn velen dat vergeten. Zij zullen dan ook zien dat het goed is voor ze om speciaal te zijn wanneer jij ziet dat het goed voor jou is om speciaal te zijn.”

“Wow,” zei de Kleine Ziel, lachend van vreugde. “Ik kan zo speciaal zijn als ik wil!” “Ja, en je kunt nu beginnen,” zei God, die mee lachte samen met de Kleine Ziel. “Welk deel van speciaal wil je zijn?”

“Welk deel van speciaal?” herhaalde de Kleine Ziel, “Ik begrijp het niet”
“Wel,” legde God uit, “Speciaal zijn heeft heel veel kanten. Het is speciaal om aardig te zijn, of zachtmoedig, of creatief of om geduldig te zijn. Kun je nog meer bedenken waarin je speciaal kunt zijn?”

De Kleine Ziel zat een moment stil. “Ik kan een heleboel manieren bedenken om speciaal te zijn!” riep de Kleine Ziel toen uit. “Het is speciaal om hulpvaardig te zijn, om te delen, om vriendelijk en zorgzaam te zijn voor anderen!”

“Ja!” bevestigde God, “en je kunt al deze dingen zijn, of elk ander deel van speciaal dat je wilt zijn, op elk moment. Dat is wat het betekent om het licht te zijn.”

“Ik weet wat ik wil zijn, ik weet wat ik wil ervaren!” zei de Kleine Ziel met groot enthousiasme. “Ik wil dat deel van speciaal zijn dat Vergevingsgezind zijn heet.” “Het is toch speciaal om vergevingsgezind te zijn?”

“O, jazeker,” verzekerde God de Kleine Ziel. “Dat is heel speciaal.’
“Oké,” zei de Kleine Ziel, “Dat is wat ik wil zijn. Ik wil vergevingsgezind zijn. Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind.”

“Goed,”zei God, “Maar er is één ding dat je moet weten.”De Kleine Ziel werd nu een beetje ongeduldig. Het lijkt wel of er elke keer weer een complicatie is.
“Wat is het?” zucht de Kleine Ziel.
“Er is niemand om te vergeven.”
“Niemand?” De Kleine Ziel kon nauwelijks geloven wat er gezegd werd.
“Niemand!” herhaalde God. “Alles wat ik heb gecreëerd, is perfect. Er is geen enkele ziel van alle creaties die minder perfect is dan jou. Kijk maar om je heen.”

Toen realiseerde de Kleine Ziel zich dat zich een grote menigte had verzameld. Zielen kwamen van Heinde en Ver, van overal uit het koninkrijk. Want het was als een lopend vuurtje rond gegaan dat de Kleine Ziel een ongewoon gesprek met God had en iedereen wilde horen wat er gezegd werd.

Rondkijkend naar de ontelbare andere Zielen die hier bijeen waren, moest de Kleine Ziel toegeven: niemand leek minder prachtig, minder magnifiek of minder perfect dan de Kleine Ziel zelf. Dat was het wonder van de Zielen die om hem heen waren, en zó helder was hun licht.

“Wie is er dan te vergeven?” vroeg God.
“Jonge, dit is helemaal niet grappig!” gromde de Kleine Ziel. “Ik wil mijzelf ervaren als vergevingsgezind. Ik wil weten hoe dat deel van speciaal voelt.
”Toen stapte een vriendelijke ziel naar voren uit de menigte. “Maak je geen zorgen, Kleine ziel,” zei de Vriendelijke Ziel, “Ik zal je helpen.”

“Wil je dat?” De Kleine Ziel klaarde op. “Maar wat kan je dan doen?” “Wel, ik kan je iemand geven om te vergeven!” “Kan je dat?” “Ja” zei de Vriendelijke Ziel. “Ik kan in je volgende aardse leven komen en iets doen wat jij kan vergeven.

“Maar waarom? Waarom wil je dat doen?” vroeg de Kleine Ziel. “Jij, die van zo’n ongelooflijke perfectie bent! Jij die trilt van zo’n snelheid dat het zo’n helder licht creëert dat ik het niet kan evenaren! Wat kan je reden zijn dat jij je vibraties wil verlagen zodat jouw licht donker wordt? Wat kan de reden zijn voor iemand die zo licht is om in mijn leven te komen en jezelf zo zwaar te maken zodat je dit slechte kan doen?”

“Simpel,” zei de Vriendelijke Ziel. “Ik zal het doen omdat ik van je hou.”
De Kleine Ziel leek verrast door het antwoord.

“Wees niet zo verbaasd,” zei de Vriendelijke Ziel, “Je hebt hetzelfde gedaan voor mij. Herinner je het je niet meer? O, we hebben gedanst samen, jij en ik vele keren.

Je herinnert je het alleen niet meer. We zijn allebei alles geweest. We zijn het hoge en het lage geweest, het linker en het rechter. We zijn het hier en het daar geweest, het nu en het toen. We zijn het manlijke en het vrouwelijke geweest, het goede en het slechte We zijn beide het slachtoffer en de dader geweest. Zo zijn we samen gekomen, jij en ik vele malen eerder; steeds de ander de exacte en perfecte gelegenheid te geven om te  uiten en te ervaren wie we werkelijk zijn.

En daarom,” legde de Vriendelijke Ziel verder uit, “Kom ik in je volgende leven en zal ‘de slechte’ zijn dit keer. Ik zal iets heel slechts doen, en dan kan jij jezelf ervaren als degene die vergeeft.”

“Maar wat wil je dan doen?”vroeg de Kleine Ziel een beetje nerveus, wat wil er zo erg zijn?” “Oh,” antwoordde de Vriendelijke Ziel met een glimlach, “We bedenken wel iets.”

Daarna leek de Vriendelijke ziel serieus te worden, en zei met rustige stem, “Je hebt over één ding gelijk, weet je.”
“Wat is dat?” wilde de Kleine Ziel weten. “Ik zal mijn vibraties moeten verlagen, heel zwaar worden en deze niet zulke leuke dingen doen. Ik zal me anders moeten voordoen dan ik in werkelijkheid ben. En daarom wil ik je als dank om een gunst vragen.”

“Oh, wat je wilt, wat je wilt!” riep de Kleine Ziel, en begon te dansen en zingen, “Ik zal vergevingsgezind zijn!”

Toen zag de Kleine Ziel dat de Vriendelijke Ziel erg stil bleef. “Wat is er?” vroeg de Kleine Ziel. “Wat kan ik voor jou doen? Je bent zo’n Engel dat je dit voor me wilt doen!”.

“Natuurlijk is de Vriendelijke Ziel een Engel!” onderbrak God. “Iedereen is een Engel! Herinner altijd; Ik stuur je niets dan Engelen.”

“Wat kan ik voor je doen” vroeg de Kleine Ziel weer. “Op het moment dat ik je kwaad doe,” antwoordde de Vriendelijke Ziel. “Op het moment dat ik jou het ergste aandoe dat je je kunt voorstellen – op dat precieze moment… ”

“Ja?” onderbrak de Kleine Ziel, “Ja….?”
De Vriendelijke Ziel werd nog stiller: “Herinner me als wie ik werkelijk ben.”
“O, dat doe ik!, dat beloof ik! Ik zal je altijd herinneren zoals ik je hier en nu zie!”

“Goed’” zei de Vriendelijke Ziel, “Want weet je, Ik zal zo hard bezig zijn met doen alsof, dat ik mijzelf zal vergeten. En als jij me niet herinnert zoals ik echt ben, kan ik het me misschien voor heel lang niet herinneren. En als ik vergeet wie ik ben, kan jij ook vergeten wie jij bent, en zullen wij beiden verloren zijn.

Dan hebben we een andere ziel nodig om langs te komen en ons te helpen herinneren wie we zijn.” “Nee, dat zullen we niet!” beloofde de Kleine Ziel weer. “Ik zal je herinneren! En ik wil je bedanken dat je me dit cadeau wilt geven, De kans om mezelf te ervaren wie ik ben.”

Aldus was de afspraak gemaakt. En de Kleine Ziel ging verder in een nieuw aards leven. Vol verwachting om het licht te zijn, wat heel speciaal was en vol verwachting om dat deel van speciaal te zijn dat vergevingsgezindheid heet.

En de Kleine Ziel wachtte gespannen om de ervaring te hebben als vergevingsgezindheid en dankbaarheid aan welke Ziel dan ook die dit mogelijk maakt. En op elk moment in het nieuwe aardse leven wanneer er een nieuwe Ziel ten tonele verschijnt, ongeacht of deze nieuw ziel vreugde brengt of droefenis – speciaal als ze droefenis brengen – dacht de Kleine Ziel aan wat God had gezegd: “Herinner je ALTIJD, Ik stuur je alleen Engelen”.

Naar het boek ‘De kleine ziel en de zon.’

Neale Donald Walsch

Begonnen met het Hashimoto Protocol!

Nou, vandaag is het zover! Ik ben begonnen met het Hashimoto Protocol! Een auto-immuun eliminatie kuur die drie maanden duurt. Eigenlijk natuurlijk levenslang, want ik wil graag gezond blijven eten, als ik weet wat goed voor me is en wat niet. Dat ga ik uitvinden met dit protocol. Ik doe het vanwege mijn auto-immuun ziekte die mijn schildklier aantast: Hashimoto, máár ook vanwege mijn bipolaire klachten, aangezien uit steeds meer onderzoeken blijkt dat de bipolaire stoornis een auto-immuun ziekte is.

In deze blog ga ik je op de hoogte houden, wellicht heb je er wat aan.

Ik heb me eerst goed ingelezen door het boek Het Hashimoto Protocol te lezen van Izabella Wentz. Daarna ben ik alle supplementen gaan bestellen die erbij horen. Iedere fase heeft zijn eigen supplementen, om bijvoorbeeld de lever te ondersteunen, de bijnieren en de darmen. Daarna ben ik een weekmenu gaan maken en op basis daarvan heb ik boodschappen gedaan.

Vanochtend bv begonnen met een groente omelette met pittige kiemgroenten en een banaan, als maagvuller haha. Appeltje voor de dorst tussendoor, met wat kurkuma/ gember (afgekoelde) thee. Sowieso veeeel water dinken met deze hittegolf. Vanmiddag kokosyoghurt met blauwe bessen, perzik en zonnebloempitten en mandarijn toe. Lekker hoor! Vanavond nasi met zilvervliesrijst. Voel me ineens een keukenprinses haha.

Nou, ik hou je op de hoogte!

Na 1 week (van fase 1)

Ik ben nu één week bezig met het Hashimoto Protocol en het bevalt me goed! Lekker eten en de supplementen gaan er ook prima in. Geen gluten, zuivel, suiker en soja eten gaat me goed af. Volgens mij voel ik me wel wat rustiger, maar ik ben deze week ook begonnen met mijn behandelaar met Imaginary Rescripting en dat werkt ook goed merk ik. Oude dingen opruimen (of eigenlijk trauma’s en nare dingen rescripten).

Na 2 weken (van fase 1)

Eigenlijk hetzelfde als week 1. Gewoon prima. Maar nog niet echt veel verbetering. Nou ja, wél twee kilo afgevallen. En ik ben in de Corona tijd wat kilo’s aangekomen dus dat Corona kwabje mocht wel weg.

Na 3 weken (week 1 van fase 2)

In fase 3 eet ik geen granen, zuivel, suiker en peulvruchten. Dat wordt al iets lastiger. Al gaat het nog steeds goed én ik voel me lichter! Soms gaat het weer even wat moeizamer en ik vrees dat dat door cacao komt… Kokos is mijn grote vriend! Kokosmelk, kokosyoghurt, kokosvlokken. Ik moet oppassen dat ik niet teveel kokos eet natuurlijk. Ook eet ik meer vlees, want anders heb ik steeds te erg trek en word ik slap.

Na 4 weken (week 2 van fase 2)

Mijn hoofd lijkt echt steeds helderder te worden. Alsof er ruimte komt om oud zeer op te ruimen. Ik ben sinds deze week bij de GGZ met een jeugdtrauma aan de slag gegaan waar ik nooit eerder naar heb durven kijken, laat staan over heb durven praten.

Het voelt alsof mijn hoofd nu zuiverder is door het Hashimoto Protocol en alsof ik daardoor nu mijn grootste angsten durf aan te kijken en te bespreken. Ik heb het zelfs aan mijn lief durven vertellen. Ik kan nu stap voor stap dit aan gaan, terwijl ik eerst geen uitweg meer zag. Voor het eerst lijk ik me op het goede pad te bevinden naar een duurzaam stabieler leven.

Het was een hele heftige en emotionele week, maar ik ben hem goed doorgekomen en dat komt denk ik mede door de voeding en supplementen uit deze tweede fase. Bovendien heb ik lekker gegeten! Ik heb weer hoop!

Na 5 weken (week 3 van fase 2)

Ik heb een guilty pleasure. Ik bestel al een maand lang iedere week taartjes bij Piece of Joy. Ik ontdekte ze via Instagram. Ik ging mijn verjaardag vieren met mijn drie beste vriendinnen en vond mezelf beetje zielig dat ik geen taart kon eten. Tot ik Piece Of Joy vond!

De lekkerste (vegan) taartjes zonder granen, zuivel, soja en geraffineerde suiker! Hoera!! De verjaardag was geslaagd. Ook mijn vriendinnen waren in hun nopjes met de plaatjes van taartjes. Mijn favorieten: Chai tea en de chocolate salted caramel.

Deze week ging goed, dankzij Piece of Joy. Ik at zondag hun lemon pie op de verjaardag van mijn oudste dochter haha! Ik voel me lichter en vrijer en dat worden en dat is fijn (ook beetje spannend, zal ik niet doorschieten?!) Plus, ik ben 3 kilo kwijt. Dag Corona kwabje!

Het Hashimoto Protocol, in combinatie met de Imaginary Rescripting therapie bij de GGZ, lijkt zijn vruchten af te werpen. Nu de laatste week in van fase 2! En dan ben ik op de helft!

Mijn screensaver sinds twee weken. Zo mooi.

Nog steeds te lage lithiumspiegel

Vorige week moest ik weer bloed prikken. Dat was geen succes… Ik heb hele dunne aderen en ze konden geen goede ader vinden. Hij schoot steeds weg. Nadat twee vrouwen in beide armen hadden zitten poeren met een te dikke naald en ik bijna flauw viel, kreeg de derde vrouw gelukkig zo een dunnere kindernaald in mijn rechterarm. Pfieuw! Vandaag kreeg ik de uitslag: mijn lithiumspiegel blijft steken op 0.8. Te laag… Wat mij betreft.

Blijven steken op 0.8

Ik voelde me vorig jaar goed en stabiel bij een spiegel van 1.0 (met 1000mg lithium). Toen was het rustiger in mijn hoofd en vele malen rustiger in mijn lijf. En het allerbelangrijkste: geen suïcidale gedachten meer!

Vorige zomer vond mijn psych mijn spiegel van 1.0/1.1 te hoog, ook in verband met mijn verkeerde schildklier waardes, en toen mocht ik nog maar 800mg slikken. Daardoor kreeg ik uiteindelijk een spiegel van 0.6. Veeeeel te laag. Sinds mei 2020 slik ik weer 1000mg maar ik kom maar niet terug op mijn ideale spiegel. Ik blijf steken op 0.8. Ik ben al sinds maart, corona tijd, super depressief met veel suïcide gedachten. Ik wil daar zo graag vanaf.

Helaas wil ze niet dat ik naar 1200mg lithium ga. Ze is bang dat ik dan te hoog uit kom en dan is er ook kans op lithiumvergiftiging. Ik wil het graag proberen. Alles beter dan dit. Ze gaat overleggen met het team.

Ik heb aangegeven dat er echt iets anders moet qua medicatie, want lithium heeft op deze spiegel geen zin. Het voelt alsof ik dan beter niks kan nemen. Al weet ik natuurlijk niet of ik er überhaupt nog zou zijn zonder lithium.

Zoek het uit

Helaas zit meer lithium of iets anders er na overleg met het team niet in. Ze denken dat ik voldoende geholpen ga zijn als ik beter leer omgaan met mijn kwetsbaarheid en gevoeligheid en beter leer rusten. En dat ik moeder ben van twee jonge kinderen maakt het niet makkelijker.

Ja jemig, dat weet ik zelf ook wel! En daar ben ik toch al mee bezig, maar zo krijg ik NU die monsters niet uit mijn hoofd die er al zo lang zitten. Zou gewoon heel fijn zijn als ik wat extra ondersteuning kreeg. Ik voel me echt niet serieus genomen en erg in de steek gelaten…

Met vallen en opstaan

Natuurlijk is het goed dat ze me niet meteen vol willen stoppen met pillen, maar de manier waarop het naar me gecommuniceerd werd, voelde alsof het allemaal wel mee valt met hoe ik me voel, dat het mijn eigen schuld is en dat ik maar wat beter mijn best moet doen in therapie en vooral wat beter mijn best moet doen om rust te nemen. Dat ik het nu zo zwaar heb, is dan jammer. Wachten tot het beter wordt… Ben er echt heel verdrietig over en gefrustreerd. Ik wacht al zo lang. Het wordt maar niet beter.

Na meer dan 30 jaar worstelen, zoeken, proberen, vallen en weer opstaan en dacht ik nu eindelijk de juiste hulp gevonden te hebben. Ik geef me helemaal bloot en voel ik me daardoor mega kwetsbaar. Nu voelt het alsof ik het zelf mag uitzoeken.

Het is ergens goed voor

Ja, het zal vast allemaal uiteindelijk ergens goed voor zijn. Dat weet ik ook wel. Dat is wat ik geloof. Het is sowieso beter voor mijn schildklier. Het is ook beter om helemaal door die gevoelens heen te gaan en ze niet “af te vlakken” met medicatie (al voel(de) ik me helemaal niet afgevlakt met lithium.) Dus over een tijdje denk ik vast: gelukkig is het zo gegaan. Maar ik hoop dat ik het vol hou tot die tijd. Die suïcidale gedachten en plannen maken het er niet makkelijker op…

Dus ookal komt er vast licht aan het eind van de tunnel en is zonder extra medicatie beter, voor nu voelt het even helemaal K#T! Ik ben zó dankbaar voor alle lieve mensen en dieren om me. Zij brengen weer licht in mijn hoofd.


Lees verder Nog steeds te lage lithiumspiegel

Het Hashimoto Protocol

Ik werd door iemand in een Hashimoto Facebook groep gewezen op Het Hashimoto Protocol van Izabella Wentz. Ze schreef een lijfstijl plan voor mensen met Hashimoto/ een auto immuun ziekte. Ik word nog steeds echt gek van de paniek en de paniekaanvallen en die depressie blijft ook maar hangen, dus ik heb het boek besteld.

Weer iets nieuws proberen

Hoewel ik al naar een ademtherapeut ga om met mijn adem mezelf rustig(er) te ademen, merk ik dat het niet genoeg is. De gesprekken bij de GGZ zijn fijn en nuttig, maar al die oude “zooi” opruimen gaat een hele tijd duren. En iemand wees me hierop en dit protocol binnen twee weken al grote veranderingen teweeg kan brengen. Graag!

Hashimoto is een auto immuun ziekte, maar er zijn steeds meer onderzoeken die aantonen dat een bipolaire stoornis óók een auto immuun ziekte is. Bovendien werd ik erop gewezen dat angst, paniekaanvallen en depressies ook vanuit Hashimoto kunnen ontstaan. Ik heb ook allerlei fysieke klachten die daarbij passen.

Leefstijl drastisch aanpassen

Ik leef al best gezond, maar dit protocol is speciaal gericht op auto immuun ziektes (in dit geval Hashimoto). In dit dieet worden bepaalde gezonde dingen geschrapt, die voor Hashimoto mensen níet gezond zijn. Ook wordt er gekeken naar slaap, stress, trauma’s enzovoort. Het is een diepgaand protocol.

Ik ben pas net begonnen met lezen in Het Hashimoto Protocol, van Izabella Wentz. Heel erg interessant! Het uitvinden van mijn persoonlijk Hashimoto leefstijlplan duurt in totaal drie maanden, waarin je bepaalde voeding wel of juist niet eet. Bovendien neem je in iedere fase bijbehorende supplementen.

De 3 fases van het Hashimoto Protocol

Er zijn drie fases. In alle fases moet je natuurlijk gezond en troepvrij eten. De 1e fase duurt 2 weken en zuivert de lever. Daarin eet je geen gluten, zuivel, suiker en soja en neem je bijbehorende supplementen. De 2e duurt 4 weken en herstelt de bijnieren. In die fase eet je ook geen (pseudo)granen meer. De laatste 6 weken lijkt me het lastigste. Die herstelt de (lekke) darmen. Daarin eet je ook geen noten, pitten, zaden, ei, peulvruchten en nachtschades (zoals tomaat en paprika). En oh ja. Geen alcohol en cafeïne natuurlijk gedurende de fases. Maar dat neem ik al zelden. Dat scheelt weer, haha!

Ik ga het proberen, want zo gaat het niet meer. 10 augustus 2020 begin ik! Wish me luck.

Root Cause Rebel

Izabella zegt dat je binnen twee weken al verschil kunt merken. Ik denk dat dit een goeie combinatie is met ademen en de GGZ. Ik ga ervoor! Ik word een Root Cause Rebel, zoals zij haar lezers noemt. Ik hou je op de hoogte via mijn blogs. Want wie weet is dit auto immuun dieet wel voor meer mensen met een bipolaire stoornis geschikt!

Zo baasje, zo hondje

Eén van mijn grote liefdes in mijn leven is ons hondje Zoef. Life is better with a dog. Ik geloof echt dat mijn depressies, angsten en paniek beter te handelen zijn, dankzij Zoef. Wellicht door de oxytocine en andere fijne hormonen die je aanmaakt door knuffelen, aaien en al het wandelen.

Én ik denk dat het komt door de spiegel die ze voor me is. Een harige spiegel op vier pootjes met twee héle grote oren. (Nee het zijn niet Zoef en ik op de foto haha.)

Zoef houdt me steeds een spiegel voor, want ze lijkt qua karakter enorm op mij. Héél angstig en héél blij en enthousiast. Toen ik haar op de foto zag, begin januari dit jaar, vond ik haar meteen superschattig. Ze zat als 9 maanden oude pup in de armen van een Roemeense vrouw. Prachtige kleur en hele bijzondere ogen. Via een stichting is ze naar Nederland gekomen, waar we kennis met haar mochten maken.

Blij ei

Toen we in de kennel aankwamen kwam Zoef meteen op ons afgerend. Zó lief en blij! Ze was meteen gek op onze dochters, en zij op haar. Dat was voor ons een vereiste. Ik moest lachen toen ik haar zag, want op de foto kon ik niet zien dat ze heel grappig gebouwd is. Lang lijf, hele grote oren, een krulstaart en niet zulke lange pootjes. Als een soort rups kwam ze naar ons toe. Haar rug vouwde bij het rennen dubbel. Uit enthousiasme en uit spanning deed ze regelmatig deemoedsplasjes.

We zijn daar een uur geweest. Zoef week niet van onze zijde. Ik wilde niet overhaast beslissen, want een hond vind ik een grote stap en verantwoordelijkheid en zei dat ik ’s avonds zou laten weten of we het zouden doen.

Een hondje in huis

We waren het er alle vier over eens: Zoef hoort bij ons. En dus hebben we haar diezelfde week nog opgehaald. Wat was Zoef blij! Net als wij. Meteen verliefd.

Alles was nieuw en superspannend. Maar omdat ik Zoef zo goed begreep, kon ik haar goed haar eerste weken in Nederland door helpen. Leren wandelen aan de lijn, verkeer, mensen enzovoort. Alles was wennen. We hebben héél veel gedweild, want steeds als ze ons zag en de bench uit mocht, plaste ze van enthousiasme en spanning alles onder.

Maar ik begreep het. En nog steeds kan ze het wel eens doen. Nou ja, onze jongste dochter is bezig zindelijk te worden dus ik ben “per ongeluk plasjes” dweilen wel gewend. Dat scheelt weer.

Op hondencursus gaan was ook echt heel leuk. De docent had er, zei hij achteraf, een hard hoofd toen hij Zoef de eerste les ontmoette. Omdat ze in het begin zó angstig was. Maar we waren een top team en zijn met vlag en wimpel geslaagd! Zoef had zoveel meer zelfvertrouwen gekregen.

En tóch kan ze nog steeds erg onzeker en angstig zijn. Dat vind ik soms super irritant (want: confronterend), maar vaak vind ik het heel mooi dat we elkaar kunnen helpen en oké zijn met elkaar zoals we zijn. Daar helpt Zoef me echt bij.

“Ze is wel een paniekerig hondje”

Gisteren waren we bij de dierenarts. Zoef had ontzettende dikke traanogen. Het gaat iedere keer beter bij de dierenarts. De dierenarts doet heel rustig aan met haar en dat helpt. De doktersassistente gaf de medicatie mee en zei: “Ze is wel een paniekerig hondje, volgens mij?” Ik zei dat het wel zou lukken met druppelen. Zou niet makkelijk zijn, maar komt goed.

Als ze in haar element is

Arme bibber Zoef mocht weer naar buiten. Daar mocht ze op het veld los. Ze veranderde meteen in een andere hond, want rennen doet ze het allerliefst! Ze racete over het grasveld. Bochten maken, stoppen, mij uitdagen om mee te doen, ik mee doen, zij weer rennen, rennen, rennen. Ik ken geen snellere hond dan Zoef. Zó grappig om te zien!

Ook bijzonder om te zien, want als Zoef in haar element is en dus op haar gemak is, is ze een andere hond. Haar hele uitstraling is anders. Vooral die leuke grote oren vallen dan erg op. Regelmatig vragen mensen me: “Wat een leuk hondje, wat voor ras is het?” Waarop ik zeg: Een Roemeense vuilnisbakkenras.

Dappere dodo

Van de week was ze mee op de SUP (Stand Up Paddle board). Dat vond ze ook heel spannend, maar omdat mijn man, onze kids en ik er ook op zaten, durfde ze. Ze heeft zelfs voor het eerst gezwommen! Toen ik ging zwemmen, zag ik haar met grote ogen kijken: Wat doe JIJ nou??!?!?! En hoe eng ze het ook vond, ze sprong in het water, ging koppie onder, kwam boven en ZWOM naar me toe! Daarna zette ik haar snel weer op de SUP, want zwemmen leek niet haar favoriete bezigheid. Maar het was zo schattig om haar koppie te zien.

Ik hou van Zoef zoals ze is. Ik accepteer haar zoals ze is. Ik zie dat ze ondanks haar angsten en paniek zoveel meer is. Of misschien wel juist dankzíj?! Ze leert mij dat ook bij mezelf te gaan zien. En als me dat niet lukt, dan is Zoef daar om met ons op avontuur te gaan en dan is ineens het leven weer leuker.

Van op de foto gaan wordt ze altijd een beetje zenuwachtig, behalve als ze rent haha! Zoef loves to run.

 

xoxo

 

Bipolaire- en paniekstoornis

De pieken en de dalen die ik al zo lang ken. De hele hoge pieken die ik liet zien (want: leuk!), de hele diepe dalen die ik goed verborgen hield (want: loser!). Tot ik drie jaar geleden “uit de kast kwam” en aan mijn omgeving liet weten dat ik leef met hypomanieën en depressies met suïcidale gedachten. Ik kreeg de diagnose: bipolaire 2 stoornis. Dat deel van mijzelf blootgeven was doodeng! Nu wist iedereen wat een mislukkeling ik ben. Het bijbehorende schuldgevoel en de schaamte vond ik echt ondraaglijk.

Dit is precies de reden waarom ik een ander deel van mij mooi in die kast liet zitten. Ik was heel blij dat er hulp en begrip kwam voor mijn (hypo)manisch depressiviteit, dat heeft me zeker geholpen! Maar dat andere deel vrijgeven zou voor weer extra schaamte en schuld zorgen. Ik durfde het niet aan.

Paniekvogel uit de kast

In deze gekke tijd legt corona alles bloot. Zo voelt het voor mij in ieder geval. Terwijl ik me wilde verstoppen in de kast, ben ik er door corona hardhandig uitgewerkt. Mijn paniekvogel is los.

Deze corona periode zorgt niet alleen voor heel veel stress, onzekerheid, onveiligheid en een zware depressie, maar ook voor paniek. Heel veel paniek…

Als kind kon ik me al heel angstig en paniekerig voelen. Ik werd snel bang en onzeker als ik me niet op mijn gemak voelde. Dat begon, voor zover ik me kan herinneren, toen ik vijf jaar was. Vanaf dat ik begon met zwemles. Ik kreeg mijn eerste paniekaanval bij mijn zwemdocent, maar wist ik veel dat dat een paniekaanval was. Ik voelde me héél angstig en panisch en dat voelde zowel mentaal als fysiek vreselijk. Sindsdien voel ik me bijna altijd onveilig.

Omdat ik geen aansteller en mislukkeling wilde zijn en voorál niemand tot last wilde zijn, ben ik mijn paniekvogel zoveel mogelijk gaan verstoppen. Dat lukte natuurlijk lang niet altijd. Zo heb ik in mijn eindexamenjaar en in mijn tijd op de Universiteit ernstige hyperventilatieaanvallen gehad. Die verberg je niet… Verder ging het best goed. Oke, mensen vonden me soms wel wat paniekerig of zenuwachtig overkomen. Vooral over, in hun ogen, kleinigheden.

Voor hun een kleinigheid, voor mij huge! Maar als het volgens anderen niet veel voorstelde dan moest ik me dus niet aanstellen en “gewoon” doorgaan. Wees geen slappeling!

Gewoon beter je best doen!

Depressies kon ik, voordat ik kinderen had, best goed verbergen. De paniekvogel net zo. Ik had ook het idee dat iedereen zulke heftige gevoelens had maar dat ik er slecht mee om ging. Sukkel, dacht ik. Gewoon beter je best doen! Iedereen kan het leven aan, jij moet dat ook kunnen! Hup, schouders eronder!

Rond mijn 22ste dacht ik écht dat er iets mis was met mijn hart. Mijn hart sloeg nu wel heel vaak op hol of juist stil. Ik kreeg vanuit het ziekenhuis een hartkastje om. Uitslag: niks mis met het hart. Het was hyperventilatie. Ik werd doorgestuurd naar een haptonoom. Dat leek te werken en ik besloot meteen de opleiding te gaan doen!

Haptonomie bleek niet de oplossing. Yoga niet. Hypnotherapie niet. Transformational Breathing niet. EFT niet. Etcetera. Van alles geprobeerd. Niks hielp blijvend. Maar ik deed het allemaal wel. Ik deed mijn best.

Paniekstoornis

Aangezien niks hielp, bleek mijn paniekvogel verstoppen dus echt de beste strategie. Vond ik zelf. Immers, niemand zit te wachten op een (depressief) panisch en vooral zwak persoon. Dus “face your fear and do it anyway!” Alle goeroes die ik volgde om van mijn angst en paniek af te komen, zeiden dat. “Ga uit je comfortzone!” “No fear!” “Angst is een slechte raadgever!” Allemaal adviezen die voor mij niet zo goed bleken aangezien ik bijna alles eng vond en me erg onveilig voelde.

En dus ging ik steeds over mijn grenzen heen. Stress op stress op stress. Maar omdat ik wel alles dééd, viel de buitenwereld niet op hoe bang is was. Ik deed me veel sterker voor dan ik me voelde. Het ging voor mijn gevoel uiteindelijk toch om the survival of the fittest: overleven.

Ik ben nu 36 en het is tijd om mijn comfortzone IN te gaan, maar wel met passende hulp. En dus heb ik (ja nu pas, eerder lukte me echt niet) aan mijn behandelaar verteld dat ik niet alleen die hele hoge pieken en hele diepe dalen ervaar maar óók veel heftige angst en paniek(aanvallen). Ze maakte een overzicht op het bord van mijn klachten en daaruit kwamen twee hoofdlijnen: bipolariteit en gevoel van onveiligheid. Daar gaan we nu mee aan de slag.

De diagnose die bij mijn klachten hoort is een paniekstoornis. Een aanval bij een paniekstoornis kan de volgende klachten geven:

  • hartkloppingen, zweten, koude rillingen, duizeligheid, beven
  • benauwdheid, een drukkend vervelend gevoel op de borst
  • tintelingen of een doof gevoel in handen en/of voeten
  • droge mond, misselijkheid, maagpijn, braken of diarree
  • het gevoel dat de omgeving er anders uitziet
  • het gevoel dat u de controle over uzelf verliest, gek wordt of doodgaat

Ik kan ze allemaal afstrepen. Regelmatig…

Als bijna alles eng is

Ik voel me echt een stumper, maar om een beetje een beeld te geven van waar ik angst en paniek van krijg een kleine opsomming. Rationeel wéét ik dat het niet waar is, maar voor mijn lijf voelt het alsof het wél waar is.

– Het leven: er hoeft niks geks te gebeuren. Het kan een normale dag zijn, zonder afspraken of spannende dingen. En toch voelt het fysiek zo vreselijk, waardoor mijn hoofd ook op hol gaat. Vanaf het moment dat ik wakker word voelt het meteen alsof ik een opgejaagd hert ben dat ieder moment doodgeschoten kan worden. Paniek vanuit het niks. Stress die door mijn lijf giert. Daardoor staat mijn brein onder hoogspanning en krijg ik soms echt het gevoel gek te worden. Ik was altijd bang dat ik opgenomen zou worden. Dat iedereen zou zien wat mislukkeling en slappeling ik ben. Daardoor werd/ wordt de paniek natuurlijk alleen maar erger en voel ik me nóg onveiliger. En ik word er zó ontzettend moe van. Dag in dag uit. Alleen het afgelopen jaar ging het best goed en voelde ik me vrij stabiel. Van maart 2019 tot maart 2020. Tot de corona kwam…

– Sociale dingen: mensen die (steeds) te dicht bij me komen staan, brrrr! Ga aub uit mijn ruimte! Lang leve de 1,5 meter afstand! Alleen mensen die dicht bij me staan, kunnen zonder paniek dicht bij me staan. Tijdsdruk: red ik het allemaal wel? Kom ik wel op tijd bij de afspraak? Het sociaal doen op bijvoorbeeld feestjes en verjaardagen: wat moet ik zeggen/ doen/ laten? Vinden ze me wel aardig? Zullen ze niet zien dat ik een mislukkeling ben? Een zwakkeling?

– Reizen: lang stuk met de auto rijden: oh jee wat als de auto het begeeft en ik langs de (snel)weg sta! Nu met kids vind ik het nog enger, wat als we een ongeluk krijgen! Vliegen: wat als ik te laat kom, wat als ik mijn bagage niet kwijt kan, wat als… Gek genoeg heb ik absoluut géén vliegangst. Met het O.V.: eng! Wat als ik een aansluiting mis? Wat gaat er allemaal gebeuren? Wat als alles fout gaat!? Niet weten waar ik precies terecht kom tijdens reizen en of ik wel een plekje kan vinden om me terug te trekken. Daarom ga ik nu eigenlijk altijd naar dezelfde plekken, zodat ik weet waar ik aan toe ben. Dan is het reizen nog wel eng, maar de bestemming niet meer. Dat voelt weer wat veiliger.

– Werken: werken gaat me ogenschijnlijk goed af. Maar van binnen… Constante faalangst. Angst om door de mand te vallen. Veel spanning in mijn lijf. Ik werk al een tijdje niet. Het ging niet meer. De combinatie van depressies, angst en paniek nekten me. Ik kreeg zóveel paniekaanvallen, achter elkaar. Niet te doen.

Nieuwe behandeling

Omdat ik de paniekvogel uit de kast heb gelaten, weet mijn behandelaar nu beter wat te doen. Ik krijg nu sinds deze week een andere vorm van therapie. Fijn dat ik door het label “paniekstoornis” naast het label “bipolaire stoornis” nu beter geholpen kan worden. Daarom vind ik de extra diagnose niet erg. Het kan me alleen maar helpen.

Maar de paniekvogel is uit de kast. Hij vliegt los en dat zorgt wel weer voor extra paniek bij mij. Het is lang geleden dat ik me zó onveilig en kwetsbaar heb gevoeld. Want er meer over praten, maakt het voor mij alleen maar zichtbaarder wat er gebeurd is en hoe “mislukt” ik ben. Terwijl ik ook heus wel weet dat ik nog zoveel meer ben. Maar dat weet de paniekvogel niet… Die vliegt paniekerig rond tegen de ramen aan. Ik heb veel nachtmerries. En natuurlijk extra paniekaanvallen.

Door corona is mijn oude manier van omgaan met mijn paniekvogel geen optie meer. Nu hoop ik dat ik de losvliegende paniekvogel kan temmen. Of kan kortwieken. Of nou ja, dat de GGZ weet wat ik moet doen. Tot die tijd: inhala exala (en oxazepam.)

xoxo

Van levend begraven naar geplant

Ik heb extra contact gehad met mijn psycholoog. Ik heb open kaart gespeeld en ben 100% open en eerlijk geweest. Van de week vertelde ik een vriendin tijdens ons “uitstapje” naar het borstonderzoek dat ik eigenlijk nog steeds niet helemaal eerlijk ben over hoe ik me van binnen voel en over wat er gebeurd is in mijn leven wat me steeds zo van mijn pad brengt.

Ze heeft me aangemoedigd om open kaart te spelen bij mijn psycholoog. Anders kunnen ze je ook niet helpen… En dat klopt. Ik blijf maar in circeltjes draaien en dat is mijn eigen fout.

Dus ik heb een hoop dingen verteld aan mijn psycholoog/ behandelaar die ik nooit aan iemand heb durven vertellen.

Als alle bescherming weg valt

Ik voelde me zó kwetsbaar toen ik het allemaal vertelde en zo voel ik me eigenlijk nog steeds. En ik ben bang dat, nu ik het eindelijk durf te zeggen, mensen vinden dat ik me aanstel en dat het allemaal wel mee valt.

Voor mij valt het niet mee. Ik sta echt doodangsten uit en wil het liefst wegkruipen in een hoekje onder een stel dekens en er nooit meer onder vandaan komen.

Iedere muur, ieder schild dat ik zorgvuldig met veel moeite heb opgebouwd, brokkelt nu af. Dat vind ik echt doodeng, want ik voel zo onveilig, maar ik voel wel dat het nodig is om verder te komen, want zo kan het niet langer.

En toen zag ik deze afbeelding. Zo’n mooie reminder. Die wil ik met je delen.

Goed nieuws / slecht nieuws

Vandaag moest ik naar de mammapoli (mamma is de medische term voor borst) voor een onderzoek. Al een paar weken voelde ik iets raars in mijn linkerborst. Als ik nog borstvoeding had gegeven, had ik gedacht dat er een melkklier verstopt zat en dat er een borstontsteking aan zat te komen.

Toen vorige week tijdens een picknick met vriendinnen een vriendin vroeg of we onze borsten wel eens checkten, vertelde ik over mijn komende afspraak bij de mammapoli. Ik vertelde welke klachten ik had en een andere vriendin bood aan mee te gaan naar de afspraak.

Dat vond ik erg lief, maar het leek.me niet nodig. Het zou wel niks zijn. Maar ze wilde echt mee en in de folder stond dat het beter was om iemand mee te nemen. Het is natuurlijk ook gezellig.

Slecht goed nieuws gesprek

Dus vandaag was het zover. We moesten om 8.30 aanwezig zijn. Bij foute boel zou het wel de hele dag kunnen duren. Mijn vriendin had voor de zekerheid een hele stapel tijdschriften voor ons meegenomen. We zouden sowieso na afloop thee en taart gaan eten ergens.

Ik kreeg eerst een mammografie. Die schijnt pijn te doen, maar ik voelde er bijna niks van. Ach, met kleine borsten valt er weinig te pletten?! Daarna kreeg ik een echo. Wel even wennen dat die niet op mijn buik ging maar op mijn borst.

Toen volgde een goed nieuws gesprek. Er was niks te zien. Helemaal niks. Er was ook geen verklaring voor mijn klachten. Wel moet ik in augustus weer terugkomen voor een check up. Dat doen ze altijd.

Het klinkt heel bizar, en ik schaam me er ook voor omdat denk ik alle andere vrouwen dolblij zouden zijn met dit goede nieuws, maar ik werd er verdrietig van…

Momenteel zit ik weer zó diep in een depressie met suïcidale gedachten dat borstkanker me een goeie, maatschappelijk geaccepteerde manier leek om een einde aan mijn leven te krijgen. Want borstkanker is een échte ziekte, in mijn beleving. Iedereen snapt het. Je bent niet gek als je kanker hebt, je bent ziek.

Echt ziek ipv gek

Op (borst)kanker zit geen taboe. Mensen snappen kanker. Je bent dan niet mislukt, gek, slap of een aansteller. Het is niet je eigen schuld. Terwijl ik me wel zo voel met mijn bipolaire stoornis. Als ik kanker zou hebben zou ik uit mogen rusten. En misschien zelfs voor eeuwig mogen uitrusten.

Toen ik na afloop taart ging eten met mijn vriendin vertelde ze dat toen ze die week daarvoor mijn klachten hoorde heel erg schrok. Een paar dagen daarvoor had ze namelijk van een sportmaatje precies hetzelfde verhaal gehoord, zosls van het borstonsteking gevoel enzovoort. Ook die vrouw maakte zich geen zorgen en was gewoon alleen naar het onderzoek gegaan. Alleen bij die vrouw vonden ze een 5-8 cm grote tumor. Niet zo’n grote knobbel, maar met uitlopende draden. Dus mijn vriendin was zich zorgen gaan maken.

Toen ik dat verhaal hoorde voelde ik me zó schuldig. Waarom kreeg die vrouw kanker? Ik wil dood, zij niet. Maar zij krijgt kanker, ik niet. Het leven kan zo krom voelen. Ik durfde aan mijn vriendin te vertellen dat kanker me een opluchting had geleken. Een einde waarbij ik eindelijk afscheid  kon nemen van mezelf.

Begrip voor mijn bizarre wens

Mijn vriendin was gelukkig zo begripvol. Ze snapte wat ik zei en waarom ik het zei. Ze vermoedde het zelfs van tw voren al. Ik ken haar al mijn hele leven. Ze kent me zo goed. Ze vond het wel heel pijnlijk, maar het mocht er zijn en we konden erover praten. Wat een geschenk.

Nu ik dit schrijft schaam ik me heel erg en voel ik mega schuldig naar alle vrouwen die slecht nieuws hebben gekregen. Sorry, sorry! Ik bedoel het niet verkeerd! En sorry ook naar al mijn dierbaren. Vooral mijn dochters… Ik wil er voor ze zijn, maar nu denk ik echt dat ze beter af zijn zonder mij. Al wéét ik dat dat niet waar is, het vóelt wel zo.

Ik schrijf het maar weer van me af. Ik hoop het taboe op psychische ziektes te helpen doorbreken. Maar wat ik vooral hoop, is dat ik het taboe bij mezélf doorbreek. Dat ik zelf ga inzien en ga accepteren dat ik een bipolaire stoornis heb. Dat het net als kanker óók een vreselijke en levensbedreigende ziekte is, waarbij ik óók extra rust moet en mag nemen en goed voor mezelf moet en mag zorgen. En hoewel je aan de buitenkant niet ziet dat ik ziek ben, ís de ziekte er wel en net als kanker is het (hopelijk) niet mijn schuld.

Op een dag ga ik weer blij zijn dat ik leef. Daar hou ik aan vast. Ik dacht: hoe leer ik leven met mijn bipolaire stoornis? Toen dacht ik: door te leven en dus door in leven te blijven. Zoals Barry Stevens zou zeggen: Blijven doorrrrgaan! Dus dat doe ik maar.

xoxo

De bipolariteit van een batterij

Wij bipolairen zijn net batterijen. We hebben twee polen, een plus kant (manie) en een min kant (depressie). Als we in de plus staan en (hypo)manisch zijn, zijn we net Duracel konijnen. Niet te stoppen! Maar als we in de min staan, is de batterij echt helemaal leeg en zijn we door de depressie uitgeput. Én net als batterijen zitten we vol lithium ( ja dezelfde lithium!)

Mijn batterij/ accu is momenteel zo goed als leeg. Het alarmpiepje “batterij bijna leeg” gaat al een tijdje. Maar het lukt me maar niet om mijn batterij op te laden.

“Doe waar je vrolijk van wordt! Doe waar je energie van krijgt!” Zeggen ze. Maar ik word van sommige dingen heus nog wel vrolijk, alleen krijg ik er geen energie van. Ik krijg nergens meer energie van. Zelfs slapen helpt niet meer. Alsof ik een lamme accu heb: ik ga aan de lader, maar als ik de stekker eruit trek, loop de accu meteen leeg en klinkt het alarmpiepje.

Lamme accu repareren?

Als mijn telefoon een lamme accu heeft, koop ik een nieuwe accu of een nieuwe telefoon. Maar ik ben geen telefoon die ik kan vervangen. Dus hoe pak ik mijn lamme accu aan? Dat er iéts moet veranderen is overduidelijk. Maar hoe?

Volgens mij moet ik rigoureus mijn “rust routine” gaan aanpakken. Maar dat vind ik dus echt doodeng. Want daarvoor zal ik nog veel vaker “nee” moeten zeggen. Op zowel leuke als niet leuke dingen. En dat ik vaker om hulp moet vragen. Dan ben ik bang dat ze me slappe Sjaak Afhaak de aansteller zullen vinden én dat ik alle fun moet missen. Bovendien, als ik mijn daadwerkelijke grenzen aan moet geven, ziet iedereen mijn inieminie comfortzone. Dat voelt zó kwetsbaar en eng.

Maar hulp vragen, “nee” zeggen en dus mijn grenzen aan geven, is volgens mij de enige manier om die batterij weer voller te krijgen. En dan kan ik ook weer dingen gaan doen. Gedoseerd, alles met mate. Zó wat ben ik daar slecht nog niet zo goed in.

Hoe vol is die batterij?

Als mijn telefoonaccu nog 13% heeft, ik moet nog ergens heen en ik kan niet opladen dan ga ik niet nog Netflixen of andere batterijslurpende dingen doen. Bij mezelf doe ik dat wel. Maar vaak heb ik niet goed door hoe vol mijn batterij is, want tja de ene keer ben ik hypomaan en de andere keer vet depressief. Of soms ben ik aardig “normaal”. Mijn batterij is nogal onvoorstelbaar. Een soort AliExpress batterij.

Hoe vol is die batterij nou precies? Waar loopt mijn batterij van leeg? Wat kost nauwelijks energie en wat levert energie op? Echte energieslurpers herken ik meestal wel, maar dat zijn niet alleen stomme, maar vaak óók leuke dingen en die ik niet wil missen!

Dus nu moet ik gaan uitvogelen hoe mijn batterij werkt. Hoeveel procent er nog in zit en wat de batterij leegt, vult of neutraal laat. Moeilijk!

Duracel konijn

Het niet te stoppen Duracel konijn lijkt een utopie, maar ik weet inmiddels dat het geen duurzame manier is van omgaan met je batterij. Een lege batterij is het andere uiterste en ook geen goeie optie.

Met mijn bipolaire stoornis leer ik de kunst van het balanceren. Doseren, evenwicht vinden, vallen en weer opstaan. Ik hoop dat ik de komende tijd steun heb van de batterij metafoor en mijn batterij kan leren kennen en leer op te laden.

Hoe gaat het met jouw batterij?

xoxo

Altijd jezelf zijn

In mijn zoektocht naar hoe ik er meer voor mezelf kan zijn (en dus balans kan vinden), vond ik dit mooie artikel van 365. Door het om te denken kun je altijd jezelf zijn.

Hoe kan ik mezelf zijn, ook als ik me onzeker voel?

In een wereld die wordt gedomineerd door te-mooi-om-waar-te-zijn Instagram-plaatjes, gemediatrainde politici en talentenjachten waarbij iedereen alles lijkt te kunnen, is er één ding dat als soort heilig mantra steeds meer aan waarde lijkt te winnen: als je maar lekker jezelf bent, is het goed.

Want ‘jezelf zijn’ is het fijnste wat er is. Als je jezelf bent, ben je ‘authentiek’. Als je jezelf bent, ben je ‘echt’. Of zelfs een stap verder: als je jezelf bent, ben je ‘menselijk’. Het idee van een ‘zelf’ dat je kunt zijn, is al oud. Het gaat uit van een soort vaste, onveranderbare identiteit, die ieder mens bezit. Het liefst is die identiteit ook ‘zuiver’ en ‘puur’, zodat je het constant blijft nastreven. Als je jezelf bent, ben je goed en vrij als een kind.

Logischerwijs: als je dus een keer niet jezelf bent, ben je onecht. Het zogenaamde zelf is als het hart van een ui: omringd door allerlei onwenselijke lagen, die je eerst hebt af te pellen om bij je werkelijke essentie te komen. Dat dit met heel veel tranen gaat, is logisch.

Het verlangen naar authentiek zijn

Maar wacht eens even. We lijken met elkaar één cruciale vraag te vergeten: kun je ook niet jezelf zijn? Als je niet jezelf bent, wie ben je dan? Wij kijken er anders naar. Elke rol die je in je leven speelt, is een deel van jou. Misschien is niet elke rol even ontspannen. Of comfortabel. Of effectief. Maar het is nog steeds jij. Je kunt namelijk niet anders dan jezelf zijn.

Als je gelooft dat je ook niet jezelf kunt zijn, heb je een constructie gemaakt waarbij het heel makkelijk is geworden om jezelf af te wijzen. Je hebt een excuus om jezelf niet leuk te vinden. Die fanatieke jij, die per se dat spelletje wilde winnen? Je was jezelf niet. Die jaloerse jij, die de telefoon van je partner checkte? Je was jezelf niet. Die hysterische jij, die het zogenaamd leuk had op dat feestje? Was jij niet.

Bestaat pure identiteit wel?

Maar wat nou als dat allemaal óók jij is? Wat nou als je eigenlijk altijd jezelf bent, maar dat je alleen sommige stukken van jezelf niet zo sympathiek vindt? Misschien bestaat die eenzijdige ‘pure’ identiteit helemaal niet en ben je een woeste verzameling flexibele toestanden en dubbele gevoelens bij elkaar?

Je bent niet alleen het hart van de ui: je bent alle lagen eromheen ook.

Dan ontstaat er een heel ander speelveld: je bent altijd jezelf. Je kunt stoppen met zoeken naar jezelf, want je bent het al. Het enige wat je hoeft te doen is al die stukjes leuk te gaan vinden.

Bron:

https://www.365dagensuccesvol.nl/nl/nieuws/hoe-kan-ik-mezelf-zijn-ook-als-ik-me-onzeker-voel/3970/