Blog

Wat doet lithium?

Wat doet lithium? Niemand weet precies hoe het werkt. Dát het werkt is zeker. Maar dan moet je wel de juiste lithiumspiegel hebben! Dus de (voor jou) juiste hoeveelheid lithium in je bloed hebben.

Ik heb momenteel een te lage lithiumspiegel. Dat ik nu te weinig lithium in mijn bloed heb, merk ik enorm in mijn hoofd. Aanleiding voor mij om een blog te schrijven over wat lithium (voor mij) doet.

De stressemmer

Iedereen heeft een stressemmer. Daar loopt iedere dag alles in wat je (positieve) spanning en stress geeft. De één heeft een grote emmer, de andere een gemiddelde en weer een ander heeft een kleine stressemmer. Ik ben “gezegend” met een héle kleine stressemmer en ik loop dus snel over… Ik vraag me af of dat bij de bipolaire stoornis hoort!?

Sommige mensen hebben een prima aftapkraan op hun stressemmer en zij kunnen stress makkelijk af laten vloeien. Ik heb niet alleen een héél klein emmertje maar ook een heel klein, vastgeroest kraantje aan mijn emmertje. Ik kan stress slecht weg laten lopen.

Lithium en de stressemmer

Waarschijnlijk heb jij, als bipolaire lotgenoot, ook een kleine stressemmer met een niet zo goed werkend kraantje.

Lithium (bij een juiste spiegel!) maakt mijn emmer groter én maakt het kraantje werkend! Waardoor ik dus niet alleen meer belastbaar ben, maar ook beter om kan gaan met stress. En dat is zó fijn!

Lithium en de bipolaire vertaler

Je hebt waarschijnlijk, net als ik, niet alleen een kleine stressemmer, maar ook een bipolaire vertaler in je hoofd zitten.

Als ik niet goed in mijn vel zit, vertaalt die bipolaire vertaler bijna alles wat er tegen me gezegd wordt ongeveer als: “Je bent een mislukt mens! Je doet alles verkeerd! Niemand zit op je te wachten en je zou er beter niet kunnen zijn!”

Die bipolaire vertaler zal waarschijnlijk nooit weg gaan, maar dankzij een juiste hoeveelheid lithium fluistert hij alleen in plaats van oorverdovend tegen me te schreeuwen. Wat een zegen!

Lithium en toepassen van de toolbox

Iedereen weet wat ik zou moeten doen om als bipolair persoon fijn door het leven te gaan. Ik krijg vaak tips en trucs. Lief bedoeld, maar ik weet het zelf óók! Ik heb een hele toolbox met dingen die ik zou moeten/ kunnen doen om mezelf op de rit te houden. Ik wéét het allemaal!

Maar op één of andere mysterieuze manier kan ik alles wat ik heb geleerd over mezelf en mijn bipolaire stoornis niet meer toepassen. Mijn stressemmer loopt namelijk over en de bipolaire vertaler maakt me gek. Ik ben dan letterlijk ziek in mijn hoofd. Ik realiseer me steeds vaker dat ik echt ziek ben en dat dit een vreselijke ziekte is…

Bij de juiste lithium spiegel kan ik gewoon toepassen wat ik in mijn toolbox heb zitten. Alle jaren aan studie, persoonlijke ontwikkeling, alles wat ik in therapie heb geleerd, alle selfcare dingen etcetera. Het gaat vanzelf! Het leven voelt dan als een verademing in plaats van een worsteling.

Te lage lithiumspiegel

Sinds augustus 2019 slik ik 800mg lithium in plaats van 1000mg, omdat mijn psychiater mijn spiegel van 1.0 te hoog vond. Sindsdien is mijn spiegel langzaam gedaald van 1.0 in augustus 2019 naar 0.8 in oktober 2019 naar 0,7 in januari 2020.

Al die tijd voelde ik me goed. Maar in maart 2020 begon ik me steeds slechter te voelen. Het leven werd weer een worsteling. Ik vond de corona crisis wel een verklaring. En natuurlijk speelt het ook mee, maar die hele donkere kant had dus echt een andere oorzaak.

Gelukkig wees mijn schoonvader me erop dat ik mijn lithiumspiegel moest laten controleren. Héél blij mee! Nu, mei 2020 blijkt dus dat mijn spiegel nog maar 0.6 is!

In verband met de corona crisis ging mijn 3-maandelijkse bloedcontrole in april niet door en bleef bloed prikken uit. Ik vermoed dat ik al langer te laag zit. Het gaat al een paar maanden minder. Mijn te lage lithiumspiegel verklaart een hoop!

Weg met de worsteling

Moraal van het verhaal: de juiste lithiumspiegel is essentieel voor je levensgeluk. Ga dus echt altijd naar je 3-maandelijkse bloedcontrole en laat je spiegel extra checken als je klachten krijgt. Trek op tijd aan de bel.

Ik mag in ieder geval weer naar 1000mg lithium van de psych! Op naar een goede spiegel met een grotere stressemmer, een rustige bipolaire vertaler en het makkelijk toepassen van mijn toolbox!

Wat doet lithium voor jou?

Hier lees je trouwens mijn hele proces van starten en gebruiken van lithium. Wellicht handig als je zelf wilt starten en wilt weten wat je zo’n beetje kunt verwachten.

xoxo

Te lage lithiumspiegel

Mijn lithiumspiegel was te laag. Ik ga het best op een spiegel tussen 0.8 en 1.0 (liefst 1.0), maar hij is nu nog maar 0,6. En dat kon ik wel voelen de laatste tijd. Het wordt snel donker in mijn hoofd.

Ik wil graag dingen delen, dan klaart mijn hoofd weer wat op en ik vind het gezellig. Maar als je dingen deelt, gaan mensen natuurlijk reageren. Dat is prima, maar…

Helaas heb ik een bipolaire vertaler in mijn hoofd als ik uit balans ben… Die vertaalt dan alles wat een ander tegen me zegt als: “Wat ben jij een mislukkeling! Je doet alles fout! Loser!”

Ik weet dat de ander het niet zo bedoelt, maar helaas komt het dus toch zo binnen.

De bipolaire vertaler

Als de vertaler aan gaat en dingen van anderen vertaalt als: MISLUKT MENS!!! Dan gaat die vertaler tegen mij zeggen: JE ZOU ER BETER NIET KUNNEN ZIJN, LOSER!!! De vertaler is vrij eenzijdig met zijn teksten. Het komt er in ieder geval altijd op neer dat ik een mislukt mens ben en dat iedereen beter af is zonder mij. De vertaler geeft me een enorm schaamte- en het schuldgevoel.

Blijkbaar is mijn bipolaire vertaler het grootste teken dat mijn lithiumspiegel te laag is. Nu ik weet dat mijn lithiumspiegel te laag is, hoop ik dat de vertaler uit mijn hoofd vertrekt en ik weer een beetje normaal kan functioneren. Want dit is echt doodvermoeiend en verwarrend.

Ook voor mijn omgeving, want die snappen er niks van en weten soms niet goed hoe ze moeten reageren. Ik heb dat zelf ook. Ik snap ook niet waarom die vertaler niet gewoon ontslag neemt en vertrekt.

Spiegel van 0,6 met 800mg lithium

Ik snap ook niet dat mijn lithiumspiegel is gezakt. Ik heb gewoon, zoals sinds de zomer, 800mg geslikt. Mijn psychiater snapt het ook niet.

Nu ik dit schrijft denk ik wel: al sinds de zomer is mijn spiegel aan het dalen. Dat was bij de 3-maandelijkse metingen te zien.

800mg is dus duidelijk te weinig. Maar nu ga ik dus weer naar 1000mg en moet ik volgende week weer bloedprikken om mijn nieuwe spiegel te checken.

Mijn schildklierwaardes waren gelukkig wel goed. Ook al heb ik wel meer haarverlies, ben ik sneller moe en heb ik weer een wat dikkere keel. Geen idee hoe dat dan komt?

Het komt misschien ook omdat ik sinds de corona crisis wat minder gezond eet. Heb een corona kwabje van 3 kilo gekregen. Dus nu weer even wat minder snacken. Dat zal vast helpen!

Spanningverminderen tot spiegel oké is

Omdat ik toch wil delen type ik het maar weer van me af. Dat werkt echt spanningsverminderend voor mij merk ik. Schrijven moet dus in mijn signaleringsplan. Ha, een ontdekking! Al doende leert men.

Nu mijn lithiumspiegel nog niet goed is, moet ik alles aangrijpen om spanning te verminderen. Gisteren en vanochtend waren ook even spannende dagen dus ik merk dat ik daar dan ook van moet ontladen. Schrijven en huilen helpt. En nu maar hopen dat mijn lithiumspiegel snel weer normaal is.

Hoe merk jij dat je spiegel te laag is?

xoxo

 

Praten over suïcidaal zijn

Praten over suïcidaal zijn. Het helpt! Heb je last van suïcidale gedachten? Of ken je iemand die suïcidaal is? Het advies is: praat erover. Met je behandelaar, een hulpverlener, vrienden of familie. Zoveel als nodig is. Probeer als betrokkene te luisteren zonder te oordelen of adviezen te geven. Een luisterend oor en een arm om de schouder is genoeg.

Praat er samen over

Wat ik steeds ervaar, is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk en ik schaam me kapot… Want wie zit er nou te wachten op zo’n zwaar gespreksonderwerp als suïcidaliteit en zelfmoord? Toch weet ik: door te delen kun je helen en wordt het lichter.

Daarom deel ik mijn suïcidale gedachten met de mensen die het dichtst bij me staan. Hoe eng het ook is, het helpt me. Zo stuurde ik mijn drie beste vriendinnen onderstaande app. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om zo ook je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app vind ik het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bijvoorbeeld met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met teveel prikkels en stress. Door mijn slaapgebrek en wat er momenteel speelt staat mijn brein echt onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, de hond, de zon etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld en oververmoeid ben.

Als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen wordt het alleen maar erger en ga ik me een nog grotere loser voelen. Mijn gevoel delen helpt.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Het feit dat ik het kan zeggen lucht al op en het feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er zonder te oordelen met me over te praten. Zo wordt het depressiemonster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat ook heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niet kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

Reacties uit de omgeving

De reacties waren zo lief en zo steunend! Ik werd niet veroordeeld. Er kwamen geen nutteloze en ongevraagde adviezen. Mijn depressie, zelfmoordgedachten en ik mochten er gewoon zijn.

Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Door te praten over mijn suïcidale gedachten veranderde mijn monster in een black dog puppy. Dankbaar voor de lieve mensen in mijn omgeving. Als ik deel hoe ik me voel en er wordt goed op gereageerd dan krijg ik weer hoop! Er komt weer licht in zicht.

Niemand om mee te praten?

Wellicht heb jij geen steunende behandelaar, vrienden en/ of familie. Dat vind ik heel naar en verdrietig. Maar dan nog zijn er mensen die jouw verhaal willen horen! Je bent niet alleen! Neem contact op met 113 zelfmoordpreventie of bel met de lotgenotenlijn van Vereniging PlusMinus. Zij begrijpen je en reageren adequaat. Chatten met 113 heeft ooit mijn leven gered. Echt waar, praten over suïcidale gedachten helpt. Gedeelde smart is halve smart.

Hoe praat jij over zelfmoord, je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Ze maken alle “gekken” bipolair

Tegenwoordig krijgen de meeste personages in films en series, als ze een mentale ziekte krijgen, de psychische aandoening: bipolair. Is jou dat ook opgevallen? Ik denk onder andere aan Homeland, Silver Linings Playbook, Ozark, Vis a Vis. De lijst is véél langer.

Als er iets niet “spoort” bij een personage dan is hij of zij meteen bipolair. En in sommige films en series klopt het soms wel, Homeland bijvoorbeeld, en dan vind ik wat herkenning, maar in veel gevallen niet. Of zelfs helemáál niet.

Popi jopi bipolair

Zo kijk ik net Vis a Vis op Netflix. Zegt de psychiater: “Ze heeft een persoonlijkheidsstoornis. Ze is bipolair.” En somt allerlei zogenaamde bipolaire symptomen op.

Het lijkt wel alsof de bipolaire stoornis de meest populaire en bekende psychische aandoening is. Niet alleen in films en series, maar ook allerlei bekende mensen komen er ineens voor uit dat ze bipolair zijn, zoals laatst Katja Schuurman en Mariah Carey.

Misschien dat scenarioschrijvers iemand die psychisch niet in orde is dan maar meteen bipolair maken. Lekker popi jopi. Iedereen kent het. Dus hoppa, ze zijn bipolair. Zoals een personage in Vis a Vis. Waar er dus veel niet klopte.

Bipolaire beeld klopt niet

Ten eerste is de bipolaire stoornis een stemmingsstoornis en geen persoonlijkheidsstoornis (zoals bijvoorbeeld borderline) en ten tweede kwamen de genoemde symptomen niet overeen met bipolariteit. Hoe bedoel je stigmatiserend!

Ik hoor ook nog regelmatig mensen zeggen (zelfs iemand die psycholoog is, niet de mijne hoor): “Diegene heeft net als jij borderline.” De woorden lijken misschien op elkaar maar het is toch echt iets anders.

Stigmatiserend

Ik vind het heel naar dat er in films en series vaak zo’n verkeerd beeld wordt neergezet van psychische aandoeningen. In dit geval van bipolariteit.

Hoe kunnen we van mensen verwachten dat ze begrijpen wat de bipolaire stoornis inhoudt als er zóveel verkeerde input gegeven wordt. Zo wordt het stigma alleen maar groter… Heel jammer.

Valt het jou ook op? Wat vind jij ervan?

xoxo

Stappenplan: Je eigen signaleringsplan maken


Signaleringsplan maken? Heb jij nog geen (goedwerkend) signaleringsplan? In deze blog geef ik je graag een stappenplan, zodat je zelf ook een signaleringsplan kunt maken, of je huidige plan kunt aanscherpen. Doe dit wel altijd in overleg met je behandelaar! Ik gebruik mijn eigen (voor de blog geanonimiseerde) plan als voorbeeld.

Een signaleringsplan is een essentieel middel om al in een vroeg stadium signalen te herkennen die erop wijzen dat het minder goed met je gaat. In het plan beschrijf je je jouw bipolaire signalen én wat jij, je omgeving en je eventuele behandelaar kunnen doen om een crisis te voorkomen en hoe ermee om te gaan. Tevens gebruik je één pagina voor belangrijke informatie over medicijngebruik en nood telefoonnummers.

Jij en je omgeving kunnen met behulp van een signaleringsplan signaleren in welke fase je zit qua spanning en ontregeling. Of je in de groene fase zit (je bent stabiel), of je in de gele fase zit (je begint te wiebelen), of je in de oranje fase zit (je verliest je balans nog meer) of dat je in de rode fase zit (je ben je balans volledig kwijt en zit in een (ernstige) bipolaire episode.

In je plan beschrijf je per fase wat je zelf kunt doen en wat de ander kan doen om te helpen spanning te verminderen en ontregeling te voorkomen.

De fases in je signaleringsplan

In fase groen kun je voor jezelf zorgen. In geel is het fijn als mensen steunend zijn. In oranje moeten mensen bijspringen en rood is een fase waarin er direct moet worden ingegrepen door anderen, want dan zit je in een crisis.

Het allerbelangrijkst van het signaleringsplan is dat je goed je eigen signalen leert (her)kennen. Het duurt meestal een tijdje voordat je ze allemaal, per fase, kent. En dan duurt het meestal ook een tijdje voordat je weet wat jij zelf en wat de ander per signaal kan doen om de spanning te verminderen.

Een signaleringsplan is sowieso vaak aan verandering onderhevig. Dat is juist goed! Ook omdat je zelf verandert en signalen en spanningsverminderende acties kunnen veranderen.

Het is goed om met jezelf en je omgeving af te spreken dat je geen belangrijke en/ of kostbare beslissingen zult nemen als je in fase geel, oranje of rood zit. Top tip van mijn behandelaar! Als ik richting oranje en rood ga, heb ik daar wel reminders voor nodig, want slechte keuzes zijn dan snel gemaakt.

Mijn signaleringsplan als voorbeeld

Ik zal mijn signaleringsplan toevoegen. Ik ben er drie jaar geleden mee begonnen. Mijn eerste plan was héél uitgebreid. Ik geloof dat ik per fase wel 8 signalen had uitgewerkt. Ik werkte eerst nog met fases 1, 2 en 3. Nu werk ik met fases groen, geel, oranje en rood. Ook fijn dat fase groen erbij is, zodat ik weet wanneer ik stabiel ben en hoe dat voelt. Het is een goede reminder voor als ik in rood zit.

Ook was alleen ik degene die in het plan stond om aan spanningsvermindering te doen. Ook niet zo handig als je in oranje of rood zit… Kortom, mijn plan zat niet zo goed in elkaar. Máár beter een plan, dan geen plan!

Uiteindelijk heeft mijn huidige (en geweldige) GGZ behandelaar en psycholoog me geholpen om mijn plan te finetunen én te versimpelen, zodat het overzichtelijker is, makkelijker te signaleren en het plan is dus óók voor mezelf en mijn omgeving beter te gebruiken.

Je eigen signaleringsplan maken

STAP 1:

Begin met het noteren van alle signalen die je heb als je in een depressie raakt. Gebruik voorbeelden online, of uit mijn plan. Schrijf eerst alles op. Doe dat ook voor een (hypo)manie. Vraag hulp van de mensen in je omgeving. Zij noemen misschien signalen waar je zelf niet eens bewust van bent, maar die wel degelijk aantonen dat je in een bepaalde fase zit.

Schrijf óók signalen op van wanneer je in fase groen zit, wanneer het goed met je gaat en je stabiel bent.

STAP 2:

Verdeel alle signalen per fase: groen, geel, oranje, rood. Denk hierbij ook aan de mate van spanning die je ervaart. Groen is geen spanning, geel is een beetje spanning, oranje is veel spanning en rood is extreem veel spanning.

STAP 3:

Kies vervolgens per fase de vier meest voorkomende en snelst te herkennen signalen uit. Noteer per fase vier signalen. Je hebt dan zestien signalen in totaal bij je depressie signaleringsplan en zestien bij je (hypo)manie signaleringsplan.

Dan ga je per signaal aangeven wat jij zelf kan doen om spanning te verminderen/ je beter te voelen.

Maak het niet te ingewikkeld en wees vooral lief voor jezelf! Daarna geef je per signaal aan wat de ander kan doen om je te helpen. Vooral in fase oranje en rood heb je de ander nodig. In fase rood is de ander zelfs essentieel, omdat je dan in crisis bent en waarschijnlijk niks meer zelf kunt.

Mijn plan is inmiddels erg simplistisch. Wat ik en de ander kunnen doen, is bij bijna alle signalen per fase hetzelfde, omdat ik inmiddels weet dat dat écht werkt voor mij. Veel spanningsvermindering in oranje en rood bestaat uit: oxazepam en slapen. Dat is voor mij (vooralsnog) de enige manier om spanning echt te verminderen en weer terug te gaan in fases. Het maakt dus niet veel uit hoe je plan eruit ziet, als het maar werkt!

STAP 4:

Maak je plan op in drie delen. Mijn signaleringplan bevat drie pagina’s. Pagina één is een voorblad met de drie belangrijkste noodacties voor balans (voor mij zijn dat oxazepam, slaap & begrip), de lijst met mijn medicatie en de belangrijke telefoonnummers, zoals van de GGZ, mijn behandelaar, mijn man, mijn ouders, de huisarts en 113 zelfmoordpreventie.

Pagina twee is het signaleringsplan voor de depressie en pagina drie een pagina met een signaleringsplan voor de (hypo)manie. In totaal bestaat het plan dus uit drie pagina’s.

Bij de depressie en (hypo)manie staan alleen de meest voorkomende en makkelijkst te herkennen signalen en actiepunten voor mezelf én mijn omgeving. Het plan moet zo gebruiksvriendelijk mogelijk zijn, zodat er snel gesignaleerd en bijgestuurd/ ingegrepen kan worden.

STAP 5: 

De laatste stap vind ik de leukste: de branding/ opmaak van je plan! Hier kun je Canva heel goed voor gebruiken. Ik heb een Canva template met verfstrepen en op iedere pagina een foto van mezelf waarop ik stabiel ben, als reminder voor mezelf én iedereen weet meteen dat het mijn plan is (het is voor deze blog een glimlachende smiley ivm anonimiteit).

Ik heb voor de eerste pagina mijn lievelingskleuren gebruikt en voor de andere pagina’s kleuren die, voor mij, passen bij depressie en (hypo)manie. Oh en waar nu een hondenemoticon staat, staat normaal de naam van onze hond. Die hondenemoticon hoort dus niet bij de opmaak haha!

Het helpt maar ’t is niet alles

Mijn plan is nu duidelijk míjn plan en ik heb er veel aan. Al zegt een signaleringsplan niet dat je nooit meer ontregelt. Helaas kan ik zelf nog niet altijd even goed signaleren in welke fase ik zit… Maar het is wel een goed hulpmiddel om bij te sturen.

Hopelijk heb je wat aan deze blog en ik wens je veel succes met je signaleringsplan! Ik raad je dus wel aan je plan samen met je behandelaar te bespreken en te finetunen!

Hieronder dan eindelijk mijn signaleringsplan. Klik op de afbeelding om te openen.

Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan hypomanie
Signaleringsplan hypomanie

xoxo

Als loslaten niet lukt

Heb je wel eens in een serie of film gezien dat iemand iets vastpakt wat onder hoogspanning staat en dan niet loslaat en vervolgens geëlektrocuteerd wordt? Dat ziet er afschuwelijk, maar ook belachelijk uit toch?

Je weet dat diegene los moet laten. Diegene weet dat en voelt dat ook, maar het lukt niet! Laat alsjeblieft LOS! Zoveel pijn, wie wil dat nou niet loslaten? Toch lukt het niet.

Zo voelt het ook een beetje als mijn brein zijn eigen leven gaat leiden en de nare gedachtes opkomen die mijn brein onder hoogspanning zetten. Het doet pijn, het is naar, maar loslaten, ho maar.

Laat het los

Mijn brein is soms zo gefrituurd dat het heel donker en naar is in mijn hoofd. Vrijwel alles wat mensen dan tegen me zeggen interpreteert mijn brein als: “Je bent een mislukt mens! Loser! Niemand wil je!” Waardoor ik me natuurlijk nóg rotter ga voelen.

Vaak zeggen mensen dan tegen me: “Laat het los.” Maar dat lukt op zo’n moment écht niet. Ik sta zo hoog onder spanning dat ik niet los kan laten. En dan voel ik me nóg mislukter: “Ik kan ook al niet loslaten, sukkel!”

Pas als ik genoeg uitgerust en genoeg geslapen heb, verdwijnt de spanning en kan ik loslaten en mezelf weer vinden.

Rationele brein vs angstbrein

Ik wéét dat mijn hoogspanningsbrein ongelijk heeft als de naarste dingen door mijn hoofd gaan. Mijn rationele brein kan me haarfijn vertellen hoe het echt zit. Als ik slecht zit dan overwint het angstbrein helaas. Mijn emoties nemen me helemaal over.

Ik ben er inmiddels wel achter dat ik door te weinig rust en slaapgebrek volledig word gegijzeld door het angstbrein. Ik heb een aantal boeken gelezen over slaap en slecht slapen heeft MEGA veel gevolgen voor hoe je brein en jijzelf functioneren. Als ik uitgerust ben, en dus niet onder (hoog)spanning sta, kan ik veel makkelijker loslaten.

Slaap kindje slaap

Máár hoe ga je slapen als je jonge kids hebt die niet willen slapen? Onze oudste dochter is nu 5,5 en slaapt sinds een jaar eindelijk makkelijk in, door en uit. Ik heb dus 4,5 jaar slecht geslapen. De jongste sliep altijd wel aardig. Maar sinds ze 2 jaar is, is dat over. Ze is nu 2,5 dus we slapen alweer een half jaar over het algemeen belabberd.

Ik kan zo goed zien wanneer ik een goeie nacht heb gehad en wanneer niet. Alles gaat makkelijker als ik goed slaap. Vooral loslaten en accepteren van mijn bipolaire stoornis!

Maar nu slaap ik dus weer (meestal) slecht en laat ik dus ook moeilijker los. Mensen die goed slapen, begrijpen volgens mij niet hóe verknipt je raakt van slaapgebrek.

Een vriendin zei: wat zou super nanny Jo Frost doen met je dochter, om haar beter te laten slapen? Maar dat maakt niks uit, want Jo Frost heeft genoeg energie om een puber peuter in een goed slaap ritme te krijgen. Ik niet. Ik kan niet consequent zijn nu.

En daar komt bij dat ik hun moeder ben, niet super nanny Jo. Ze moeten het doen met mij. Ik wil ’s nachts gewoon slapen. Mijn rationele brein weet dat ik door moet zetten, maar pfffff ik ben zó moeeeeee(der).

Onze jongste dochter heeft zóveel wilskracht en energie. Ik kan er vaak echt niet tegenop. Loslaten. Loslaten. Loslaten.

Ja en dat is lastig. Dus ik ben gaan kijken naar wanneer ik iets los kan laten. Of nou ja, wanneer dat gewoon ineens gebeurt. Mijn ervaring is dat als ik onder hoogspanning sta ik, of een ander, de stroom even uit moet zetten, de stekker eruit halen, zodat de spanning weg valt en ik los kan laten.

Hoogspanning uitzetten

Hoe zet ik de stroom uit? Met veel rust en slaap inplannen en eventueel een Oxazepam nemen. Overdag doe ik, in overleg met mijn man, naps boven bed. En ’s nachts slaap ik af en toe alleen, bij mijn ouders, in het vakantie huisje, beneden op de bank, bij een vriendin. Alles, zodat ik goed kan slapen.

Dus als loslaten niet lukt, doe er alles aan om uit te rusten en te slapen. Het lukt mij helaas ook nog niet voldoende, maar ik weet nu gelukkig wel waar ik me op moet richten. Vanuit loslaten kan ik gaan accepteren dat ik zal moeten leren leven met bipolariteit.

Hoe haal jij de stroom eraf?

xoxo

Om dicht(er) bij jezelf te blijven

Aan deze afbeelding heb ik veel en ik kijk er regelmatig naar als reminder. Misschien heb jij er ook wat aan.

Ik wil graag de maatregelen van het RIVM volgen, maar met zoveel mensen zijn er zoveel meningen. Ik raak mezelf dan weer makkelijk kwijt. Dus deze poster helpt me bij mezelf te blijven en  te doen wat goed voelt voor mij en los te laten wat anderen doen en vinden.

Hoe is het voor jou in deze tijd? Ik vind het heel leuk dat er mensen zijn die me mailen naar aanleiding van mijn blogs, of onder de blog een reactie plaatsen. Dus voel je welkom!

Ieder nadeel hep ze voordeel

Het is mijn favoriete uitspraak van Johan Cruijff: “ieder nadeel hep ze voordeel.” (Ja ja, op z’n Amsterdams hè!) Vooral omdat het zó klopt. In ieder nadeel is wel een voordeel te vinden. Althans, ik zoek er in ieder geval altijd naar.

Hoewel de coronatijd voor mij vooral zwaar is omdat manlief en dochterslief vrijwel 24/7 thuis zijn (en ik daardoor te weinig rust krijg/ pak) is er ook een upside aan deze hele corona tijd!

De Volkskrant schreef er een heel mooi artikel over en dat wil ik met jullie delen. Ik vind het héél erg herkenbaar. Jij ook? Hier komt ‘ie:

ACHTERGROND PSYCHISCHE GEZONDHEID

Julia heeft al 5 jaar last van depressies, maar door corona voelt ze zich juist beter – en ze is niet de enige.

Een kleine groep personen met serieuze psychische klachten heeft baat bij deze coronatijd. Hoe kan dat? ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrepen dat nooit.’

Julia FontaineBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Als de 24-jarige Julia Fontaine uit Utrecht op Instagram de berichten van haar vrienden bekijkt, wordt ze normaal gesproken overspoeld met plaatjes van glansrijke buluitreikingen, verliefd kijkende stelletjes en feestende vriendinnenclubs op zonovergoten festivals. Ze voelt zich dan een buitenstaander. ‘Wat ik vooral frustrerend vind, is dat het lijkt alsof het andere mensen allemaal heel gemakkelijk afgaat. Dan is er steeds dat knagende gevoel van: waarom lukt mij dat niet?’

Julia klinkt aan de telefoon energiek. In werkelijkheid heeft ze al een jaar of vijf last van depressies en ‘bepaalde angsten en onzekerheden’. Zo erg, dat er perioden waren dat studeren niet meer lukte, ze haar bijbaan moest opgeven en ze zich vooral thuis opsloot. Als je dan op sociale media al dat levensgeluk voorbij ziet flitsen, is het moeilijk om niet te denken: waarom hebben zij het wel, en ik niet?

Aan die doemgedachten heeft corona tijdelijk een eind gemaakt, merkt Julia. ‘Mensen delen nu op ­sociale media dat ze iets bakken of dat ze puzzelen met hun huisgenoot. Dat is voor mij minder confronterend. Ik denk dan niet: ik wilde dat ik ook aan die tafel zat te puzzelen.’

Ook het wegvallen van sociale druk om af te spreken en uit te gaan doet haar goed, zegt Julia. ‘Het is nu niet gek dat ik niet meedoe. Het is rustiger in mijn hoofd, ik hoef niet na te denken of ik nee durf te zeggen tegen een voorstel.’

Twee bewegingen

Een jonge vrouw met een depressie die zich beter voelt in coronatijd: het is niet wat je in eerste instantie verwacht. Veel mensen met psychische problemen hebben het nu juist extra zwaar, volgens een onlangs verschenen enquête van Mind, de koepel van cliëntenorganisaties in de geestelijke gezondheidszorg. Ongeveer de helft van de duizend respondenten zegt daarin meer dan voorheen last te hebben van klachten als angst, depressiviteit, paniek en slecht slapen.

Maar er is ook een andere kant, tot verrassing van sommige hulpverleners: een kleiner, maar substantieel aantal mensen zegt zich deze periode, net als Julia, juist béter te voelen. Remke van Staveren, psychiater voor BuurtzorgT in Utrecht, merkt dit bij een deel van haar patiënten met ernstige psychische klachten. ‘Die zeggen: maak je maar geen zorgen, ik red me wel, er zijn mensen die het nu moeilijker hebben dan ik.’

Bij sommigen is er een enorme druk van hun schouders gevallen nu allerlei afspraken zijn afgeblazen, anderen voelen zich ineens minder alleen omdat iedereen nu hele dagen thuiszit, of merken dat deze gezamenlijke strijd tegen het virus even afleidt van hun persoonlijke problemen.

‘Beetje versteld’

Directeur Ingrid Boon van Stichting Budget in Haarlem kampt al dertig jaar met een depressie. Ze zou in deze periode eigenlijk meedoen als proefpersoon aan een experimenteel onderzoek naar de werking van het narcosemiddel ketamine – ook bekend als partydrug – tegen depressie. ‘Ik keek erg uit naar die opname, want ik heb goede hoop dat dat middel voor mij werkt’, zegt Boon. ‘Dus toen corona ertussen kwam, voorzag ik dat ik in een gat ging vallen.’

‘Een beetje versteld’, dat staat ze er wel van, maar het tegendeel blijkt: na een paar weken in ‘coronastand’ voelt ze zich juist een stuk beter. ‘Ik heb een bedrijf met vijftien medewerkers en ik voel me erg verantwoordelijk om hen en onze organisatie goed door deze periode heen te loodsen. Op de een of andere manier leidt die focus mij goed af van mijn depressieve gevoelens.’

Hoe vreemd het ook mag klinken, Boon vreest nu juist het einde van deze crisis. ‘Ik ben bang dat ik een enorme terugval krijg, als alles straks weer normaal wordt.’ Al is sowieso de vraag hoelang dit ‘afleidingseffect’ aanhoudt. Een paar dagen na het telefoongesprek mailt Boon dat ze voelt dat ze wat achteruitgaat nu de crisis meer is gewend.

Grotere weerbaarheid

Philippe Delespaul, hoogleraar zorginnovaties in de ggz aan de Universiteit Maastricht en klinisch psycholoog bij ggz Mondriaan, vindt het niet helemaal onverwacht dat een deel van de clientèle nu wat opknapt. ‘In dramatische omstandigheden, zoals in tijden van oorlog, ontstaat een grotere weerbaarheid. Veel mensen met een depressie denken bovendien wel eens: waarom overkomt mij dit, en anderen niet?’ Dan kan het volgens Delespaul een steun zijn dat anderen nu ook kampen met depressieve gevoelens. ‘We weten dat mensen beter in staat zijn om te gaan met door stress veroorzaakt psychisch lijden, als dit met een grote groep wordt gedeeld.’

Voor Cindy van der Nijst (47) uit Roosendaal voelt het inderdaad alsof de samenleving dichterbij haar belevingswereld is komen te staan. Door traumatische ervaringen in de gezondheidszorg lijdt ze al jaren aan chronische ptss. ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrijpen dat nooit en vinden mij dan gek.’ Nu de wereld ineens voor iedereen een onveiliger plek is geworden, voelt Van der Nijst zich meer omringd door gelijkgestemden. ‘Ineens ben ik niet meer zo alleen en ook niet meer zo raar.’

Psychiater Remke van Staveren vond het zo opmerkelijk dat een deel van haar patiënten wat lijkt op te knappen, dat ze daarover op Twitter een bericht plaatste. Veel hulpverleners en ‘ervaringsdeskundigen’ in de ggz schreven er wel iets in te herkennen. Maar het kwam haar ook op de kritiek te staan dat ze een te rooskleurig beeld zou schetsen. ‘Mensen zijn vaak bang dat hun psychische klachten worden gebagatelliseerd, want dat gebeurt in het dagelijks leven al vaak genoeg’, zegt Van Staveren. ‘Ernstig psychisch lijden wil ik helemaal niet bagatelliseren, en er is ook een groep die het nu juist heel moeilijk heeft. Maar het is niet zwart-wit, het gaat om de nuancering. En die is dat er voor sommige mensen ook een positieve kant zit aan deze periode.’

Nanette WaterhoutBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

In één familie

Hoe anders een quarantainetijd voor verschillende mensen met psychische klachten kan uitpakken, blijkt wel uit het verhaal van Nanette Waterhout (50). Ze kent zelf al sinds haar tienerjaren heftige depressieve perioden en is nu werkzaam als ervaringsdeskundige bij ggz Noord-Holland-Noord. Haar broer is een kwetsbare psychiatrisch patiënt die normaal naar dagbesteding gaat. Nu dat niet meer doorgaat en hun vader ook nog onlangs overleed, gaat het slechter met hem. ‘Zijn stemmen en waanideeën nemen toe.’

Tegelijkertijd merkt Waterhout bij haarzelf juist de positieve kanten. Als ze te veel onrust in haar hoofd heeft, kloppen bij haar de sombere en paranoïde gedachten eerder aan. De rust op straat nu, is voor haar een zegen. ‘En heerlijk dat er minder sociale afspraken in mijn agenda staan die ik moet nakomen. Hoe gezellig ik bijvoorbeeld een verjaardagen ook kan vinden, mij doet het goed dat ik nu meer aan mezelf toekom.’ Ze hoopt dat het een van de dingen is die zullen beklijven als de crisis straks is overwonnen. ‘Ik grap al tegen mijn collega’s dat ik, als dit allemaal voorbij is, zo nu en dan zal vragen: mag ik weer even in coronastand?’

Waterhout heeft in deze periode ook profijt van haar eerdere behandeling tegen depressie, waarin ze leerde dat ze zichzelf moet ‘bijsturen’ als het minder gaat. ‘Dat je soms moet accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Dit is waar je het mee moet doen, en daar moet je dan rust in vinden.’ Een mentale oefening die op dit moment voor iedereen geldt, maar waar zij dankzij haar ggz-verleden al stevig in is getraind.

Bron: www.devolkskrant.nl

xoxo

Binnenwereldreiziger

Het lijkt weer wat de goede kant op te gaan met mijn balans. Mijn bipo brein vindt weer wat meer rust en daardoor kan ik mezelf weer vinden. Nog niet de hele tijd. Het voelt alsof ik een wereldreis aan het maken ben in mijn binnenwereld. Ik voel me zoals Mondo Leone zou zeggen: een binnenwereldreiziger.

Mijn man en ik hebben elkaar gelukkig ook weer gevonden op deze reis die leven heet. Binnenkort heeft hij een afspraak om een ADD test te doen en we hebben een eerlijke verdeling/ planning gemaakt met betrekking tot de kids en het huishouden. Dat werkt erg fijn! Ook hebben we momenten ingepland om steeds onze relatie en onszelf even onder de loep te leggen. Wat gaat goed, wat kan beter. Communicatie is key.

Hij pakt het gelukkig heel goed op en aan. Ik ben er blij mee. Hij doet nu zijn deel. Ik het mijne. Ik reis verder als binnenwereldreiziger. Inmiddels heb ik ontdekt wat mijn gouden rijtje (voor nu) is om met mijn bipo brein om te gaan: communicatie, medicatie en inspiratie.

Communicatie, medicatie, inspiratie

Als ik open en eerlijk blijf communiceren met de mensen om me heen en zij ook met mij dan geeft me dat veel rust en duidelijkheid. Goed mijn grenzen aangeven  vind ik bij sommige mensen doodeng en moeilijk (zoals bijvoorbeeld bij mijn schoonfamilie) maar het brengt me uiteindelijk balans.

Als ik mijn medicatie neem, ervaar ik ook meer rust en duidelijkheid, helderheid. Ik ben zo blij met mijn medicatie. Ik denk dat als ik nu geen lithium had geslikt ik deze reis heel anders had beleefd…

Inspiratie heb ik nodig voor de fun en flow in mijn leven. Als ik niet geïnspireerd word dan verlies ik mijn bubbels. En champagne zonder bubbels is niks aan.

Binnenwereldreiziger

Doordat ik nu bezig ben om me nog meer te richten op communicatie en inspiratie met mijn relatie, vriendinnen en familie merk ik dat het weer beter gaat. Het is eng om steeds weer dingen uit te spreken en steeds weer op zoek te gaan naar “the bright side of life”, maar het lukt me wel gelukkig. Er is gelukkig ook zoveel moois in mijn leven. Mooie mensen, dieren en dingen. Ik ben heel dankbaar voor iedereen die met me mee reist.

Ik heb sinds een paar dagen echt weer hele goeie momenten. Dat is fijn van mijn brein en van binnenwereldreiziger zijn: niet alleen de nare dingen voelen héél intens, alle goeie dingen gelukkig ook! Dus mooie dingen ervaar ik dubbel en dwars.

Soms heb ik wel dat ik ineens stiller word en anders doe. Zoals net, aan het einde van onze avond. Dan trekt er ineens een donkere wolk over. Dit komt niet door de ander, en gelukkig weten mijn dierbaren dit inmiddels en vatten ze het niet meer persoonlijk op.

Dan ben ik gewoon moe van de dag en van alle prikkels. Soms ook echt moe van het leven. Dan gaat mijn bipo brein aan. Alles wat een ander dan zegt, vertaalt mijn bipo brein als: “Je doet het niet goed, mislukkeling. Je bent niet goed genoeg, loser!”

Als ik stabiel ben kunnen die gedachtewolken ook aankomen, maar dan drijven ze meestal weer voorbij. Als ik uit balans ben (en meestal dus heel moe en overprikkeld) dan blijven die wolken enorm hangen.

Dan moet ik echt weer even in mijn eigen bubbel, mijn binnenwereld om mezelf weer te vinden. Teveel imput van buitenaf (prikkels, stress, mensen, leuke uitjes, wat dan ook) zorgt ervoor dat ik me mezelf verlies. En kan mezelf niet meer voelen. Niet meer vinden. Dan weet ik niet meer wie ik ben en wat ik wil. Dan ben ik verdwaald op mijn binnenwereldreis.

Klein en simpel

En dus ga ik dan maar weer terug naar alles klein en simpel maken. Thuis vinden in mijn cocon. Daar vind ik mezelf weer en kom ik tot rust. Dan kan ik ook weer geïnspireerd raken door alles wat ik leer van deze hele Corona toestand.

Van proberen kun je leren

Mijn psych gaf me daar nog een heel mooi compliment over: ondanks alles wat er nu in mijn binnen- én buitenwereld gebeurt, leer ik zoveel, kan ik er steeds weer het goeie van in zien en kan ik het gebruiken om zelf weer te groeien. Ze vindt dat ik dat heel snel en heel goed doe.

Ik begon ervan te blozen! Zo leuk om te horen. Zo ben ik denk ik gebakken. Ergens zit er blijkbaar een rasoptimist in mij verstopt. Het was fijn om te horen in ieder geval. Doet me goed.

xoxo