Blog

Ieder nadeel hep ze voordeel

Het is mijn favoriete uitspraak van Johan Cruijff: “ieder nadeel hep ze voordeel.” (Ja ja, op z’n Amsterdams hè!) Vooral omdat het zó klopt. In ieder nadeel is wel een voordeel te vinden. Althans, ik zoek er in ieder geval altijd naar.

Hoewel de coronatijd voor mij vooral zwaar is omdat manlief en dochterslief vrijwel 24/7 thuis zijn (en ik daardoor te weinig rust krijg/ pak) is er ook een upside aan deze hele corona tijd!

De Volkskrant schreef er een heel mooi artikel over en dat wil ik met jullie delen. Ik vind het héél erg herkenbaar. Jij ook? Hier komt ‘ie:

ACHTERGROND PSYCHISCHE GEZONDHEID

Julia heeft al 5 jaar last van depressies, maar door corona voelt ze zich juist beter – en ze is niet de enige.

Een kleine groep personen met serieuze psychische klachten heeft baat bij deze coronatijd. Hoe kan dat? ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrepen dat nooit.’

Julia FontaineBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Als de 24-jarige Julia Fontaine uit Utrecht op Instagram de berichten van haar vrienden bekijkt, wordt ze normaal gesproken overspoeld met plaatjes van glansrijke buluitreikingen, verliefd kijkende stelletjes en feestende vriendinnenclubs op zonovergoten festivals. Ze voelt zich dan een buitenstaander. ‘Wat ik vooral frustrerend vind, is dat het lijkt alsof het andere mensen allemaal heel gemakkelijk afgaat. Dan is er steeds dat knagende gevoel van: waarom lukt mij dat niet?’

Julia klinkt aan de telefoon energiek. In werkelijkheid heeft ze al een jaar of vijf last van depressies en ‘bepaalde angsten en onzekerheden’. Zo erg, dat er perioden waren dat studeren niet meer lukte, ze haar bijbaan moest opgeven en ze zich vooral thuis opsloot. Als je dan op sociale media al dat levensgeluk voorbij ziet flitsen, is het moeilijk om niet te denken: waarom hebben zij het wel, en ik niet?

Aan die doemgedachten heeft corona tijdelijk een eind gemaakt, merkt Julia. ‘Mensen delen nu op ­sociale media dat ze iets bakken of dat ze puzzelen met hun huisgenoot. Dat is voor mij minder confronterend. Ik denk dan niet: ik wilde dat ik ook aan die tafel zat te puzzelen.’

Ook het wegvallen van sociale druk om af te spreken en uit te gaan doet haar goed, zegt Julia. ‘Het is nu niet gek dat ik niet meedoe. Het is rustiger in mijn hoofd, ik hoef niet na te denken of ik nee durf te zeggen tegen een voorstel.’

Twee bewegingen

Een jonge vrouw met een depressie die zich beter voelt in coronatijd: het is niet wat je in eerste instantie verwacht. Veel mensen met psychische problemen hebben het nu juist extra zwaar, volgens een onlangs verschenen enquête van Mind, de koepel van cliëntenorganisaties in de geestelijke gezondheidszorg. Ongeveer de helft van de duizend respondenten zegt daarin meer dan voorheen last te hebben van klachten als angst, depressiviteit, paniek en slecht slapen.

Maar er is ook een andere kant, tot verrassing van sommige hulpverleners: een kleiner, maar substantieel aantal mensen zegt zich deze periode, net als Julia, juist béter te voelen. Remke van Staveren, psychiater voor BuurtzorgT in Utrecht, merkt dit bij een deel van haar patiënten met ernstige psychische klachten. ‘Die zeggen: maak je maar geen zorgen, ik red me wel, er zijn mensen die het nu moeilijker hebben dan ik.’

Bij sommigen is er een enorme druk van hun schouders gevallen nu allerlei afspraken zijn afgeblazen, anderen voelen zich ineens minder alleen omdat iedereen nu hele dagen thuiszit, of merken dat deze gezamenlijke strijd tegen het virus even afleidt van hun persoonlijke problemen.

‘Beetje versteld’

Directeur Ingrid Boon van Stichting Budget in Haarlem kampt al dertig jaar met een depressie. Ze zou in deze periode eigenlijk meedoen als proefpersoon aan een experimenteel onderzoek naar de werking van het narcosemiddel ketamine – ook bekend als partydrug – tegen depressie. ‘Ik keek erg uit naar die opname, want ik heb goede hoop dat dat middel voor mij werkt’, zegt Boon. ‘Dus toen corona ertussen kwam, voorzag ik dat ik in een gat ging vallen.’

‘Een beetje versteld’, dat staat ze er wel van, maar het tegendeel blijkt: na een paar weken in ‘coronastand’ voelt ze zich juist een stuk beter. ‘Ik heb een bedrijf met vijftien medewerkers en ik voel me erg verantwoordelijk om hen en onze organisatie goed door deze periode heen te loodsen. Op de een of andere manier leidt die focus mij goed af van mijn depressieve gevoelens.’

Hoe vreemd het ook mag klinken, Boon vreest nu juist het einde van deze crisis. ‘Ik ben bang dat ik een enorme terugval krijg, als alles straks weer normaal wordt.’ Al is sowieso de vraag hoelang dit ‘afleidingseffect’ aanhoudt. Een paar dagen na het telefoongesprek mailt Boon dat ze voelt dat ze wat achteruitgaat nu de crisis meer is gewend.

Grotere weerbaarheid

Philippe Delespaul, hoogleraar zorginnovaties in de ggz aan de Universiteit Maastricht en klinisch psycholoog bij ggz Mondriaan, vindt het niet helemaal onverwacht dat een deel van de clientèle nu wat opknapt. ‘In dramatische omstandigheden, zoals in tijden van oorlog, ontstaat een grotere weerbaarheid. Veel mensen met een depressie denken bovendien wel eens: waarom overkomt mij dit, en anderen niet?’ Dan kan het volgens Delespaul een steun zijn dat anderen nu ook kampen met depressieve gevoelens. ‘We weten dat mensen beter in staat zijn om te gaan met door stress veroorzaakt psychisch lijden, als dit met een grote groep wordt gedeeld.’

Voor Cindy van der Nijst (47) uit Roosendaal voelt het inderdaad alsof de samenleving dichterbij haar belevingswereld is komen te staan. Door traumatische ervaringen in de gezondheidszorg lijdt ze al jaren aan chronische ptss. ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrijpen dat nooit en vinden mij dan gek.’ Nu de wereld ineens voor iedereen een onveiliger plek is geworden, voelt Van der Nijst zich meer omringd door gelijkgestemden. ‘Ineens ben ik niet meer zo alleen en ook niet meer zo raar.’

Psychiater Remke van Staveren vond het zo opmerkelijk dat een deel van haar patiënten wat lijkt op te knappen, dat ze daarover op Twitter een bericht plaatste. Veel hulpverleners en ‘ervaringsdeskundigen’ in de ggz schreven er wel iets in te herkennen. Maar het kwam haar ook op de kritiek te staan dat ze een te rooskleurig beeld zou schetsen. ‘Mensen zijn vaak bang dat hun psychische klachten worden gebagatelliseerd, want dat gebeurt in het dagelijks leven al vaak genoeg’, zegt Van Staveren. ‘Ernstig psychisch lijden wil ik helemaal niet bagatelliseren, en er is ook een groep die het nu juist heel moeilijk heeft. Maar het is niet zwart-wit, het gaat om de nuancering. En die is dat er voor sommige mensen ook een positieve kant zit aan deze periode.’

Nanette WaterhoutBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

In één familie

Hoe anders een quarantainetijd voor verschillende mensen met psychische klachten kan uitpakken, blijkt wel uit het verhaal van Nanette Waterhout (50). Ze kent zelf al sinds haar tienerjaren heftige depressieve perioden en is nu werkzaam als ervaringsdeskundige bij ggz Noord-Holland-Noord. Haar broer is een kwetsbare psychiatrisch patiënt die normaal naar dagbesteding gaat. Nu dat niet meer doorgaat en hun vader ook nog onlangs overleed, gaat het slechter met hem. ‘Zijn stemmen en waanideeën nemen toe.’

Tegelijkertijd merkt Waterhout bij haarzelf juist de positieve kanten. Als ze te veel onrust in haar hoofd heeft, kloppen bij haar de sombere en paranoïde gedachten eerder aan. De rust op straat nu, is voor haar een zegen. ‘En heerlijk dat er minder sociale afspraken in mijn agenda staan die ik moet nakomen. Hoe gezellig ik bijvoorbeeld een verjaardagen ook kan vinden, mij doet het goed dat ik nu meer aan mezelf toekom.’ Ze hoopt dat het een van de dingen is die zullen beklijven als de crisis straks is overwonnen. ‘Ik grap al tegen mijn collega’s dat ik, als dit allemaal voorbij is, zo nu en dan zal vragen: mag ik weer even in coronastand?’

Waterhout heeft in deze periode ook profijt van haar eerdere behandeling tegen depressie, waarin ze leerde dat ze zichzelf moet ‘bijsturen’ als het minder gaat. ‘Dat je soms moet accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Dit is waar je het mee moet doen, en daar moet je dan rust in vinden.’ Een mentale oefening die op dit moment voor iedereen geldt, maar waar zij dankzij haar ggz-verleden al stevig in is getraind.

Bron: www.devolkskrant.nl

xoxo

Binnenwereldreiziger

Het lijkt weer wat de goede kant op te gaan met mijn balans. Mijn bipo brein vindt weer wat meer rust en daardoor kan ik mezelf weer vinden. Nog niet de hele tijd. Het voelt alsof ik een wereldreis aan het maken ben in mijn binnenwereld. Ik voel me zoals Mondo Leone zou zeggen: een binnenwereldreiziger.

Mijn man en ik hebben elkaar gelukkig ook weer gevonden op deze reis die leven heet. Binnenkort heeft hij een afspraak om een ADD test te doen en we hebben een eerlijke verdeling/ planning gemaakt met betrekking tot de kids en het huishouden. Dat werkt erg fijn! Ook hebben we momenten ingepland om steeds onze relatie en onszelf even onder de loep te leggen. Wat gaat goed, wat kan beter. Communicatie is key.

Hij pakt het gelukkig heel goed op en aan. Ik ben er blij mee. Hij doet nu zijn deel. Ik het mijne. Ik reis verder als binnenwereldreiziger. Inmiddels heb ik ontdekt wat mijn gouden rijtje (voor nu) is om met mijn bipo brein om te gaan: communicatie, medicatie en inspiratie.

Communicatie, medicatie, inspiratie

Als ik open en eerlijk blijf communiceren met de mensen om me heen en zij ook met mij dan geeft me dat veel rust en duidelijkheid. Goed mijn grenzen aangeven  vind ik bij sommige mensen doodeng en moeilijk (zoals bijvoorbeeld bij mijn schoonfamilie) maar het brengt me uiteindelijk balans.

Als ik mijn medicatie neem, ervaar ik ook meer rust en duidelijkheid, helderheid. Ik ben zo blij met mijn medicatie. Ik denk dat als ik nu geen lithium had geslikt ik deze reis heel anders had beleefd…

Inspiratie heb ik nodig voor de fun en flow in mijn leven. Als ik niet geïnspireerd word dan verlies ik mijn bubbels. En champagne zonder bubbels is niks aan.

Binnenwereldreiziger

Doordat ik nu bezig ben om me nog meer te richten op communicatie en inspiratie met mijn relatie, vriendinnen en familie merk ik dat het weer beter gaat. Het is eng om steeds weer dingen uit te spreken en steeds weer op zoek te gaan naar “the bright side of life”, maar het lukt me wel gelukkig. Er is gelukkig ook zoveel moois in mijn leven. Mooie mensen, dieren en dingen. Ik ben heel dankbaar voor iedereen die met me mee reist.

Ik heb sinds een paar dagen echt weer hele goeie momenten. Dat is fijn van mijn brein en van binnenwereldreiziger zijn: niet alleen de nare dingen voelen héél intens, alle goeie dingen gelukkig ook! Dus mooie dingen ervaar ik dubbel en dwars.

Soms heb ik wel dat ik ineens stiller word en anders doe. Zoals net, aan het einde van onze avond. Dan trekt er ineens een donkere wolk over. Dit komt niet door de ander, en gelukkig weten mijn dierbaren dit inmiddels en vatten ze het niet meer persoonlijk op.

Dan ben ik gewoon moe van de dag en van alle prikkels. Soms ook echt moe van het leven. Dan gaat mijn bipo brein aan. Alles wat een ander dan zegt, vertaalt mijn bipo brein als: “Je doet het niet goed, mislukkeling. Je bent niet goed genoeg, loser!”

Als ik stabiel ben kunnen die gedachtewolken ook aankomen, maar dan drijven ze meestal weer voorbij. Als ik uit balans ben (en meestal dus heel moe en overprikkeld) dan blijven die wolken enorm hangen.

Dan moet ik echt weer even in mijn eigen bubbel, mijn binnenwereld om mezelf weer te vinden. Teveel imput van buitenaf (prikkels, stress, mensen, leuke uitjes, wat dan ook) zorgt ervoor dat ik me mezelf verlies. En kan mezelf niet meer voelen. Niet meer vinden. Dan weet ik niet meer wie ik ben en wat ik wil. Dan ben ik verdwaald op mijn binnenwereldreis.

Klein en simpel

En dus ga ik dan maar weer terug naar alles klein en simpel maken. Thuis vinden in mijn cocon. Daar vind ik mezelf weer en kom ik tot rust. Dan kan ik ook weer geïnspireerd raken door alles wat ik leer van deze hele Corona toestand.

Van proberen kun je leren

Mijn psych gaf me daar nog een heel mooi compliment over: ondanks alles wat er nu in mijn binnen- én buitenwereld gebeurt, leer ik zoveel, kan ik er steeds weer het goeie van in zien en kan ik het gebruiken om zelf weer te groeien. Ze vindt dat ik dat heel snel en heel goed doe.

Ik begon ervan te blozen! Zo leuk om te horen. Zo ben ik denk ik gebakken. Ergens zit er blijkbaar een rasoptimist in mij verstopt. Het was fijn om te horen in ieder geval. Doet me goed.

xoxo

 

 

Mijn hulp hond

Het zijn nog steeds zware en verwarrende dagen, maar ik kom er nog steeds doorheen. Mede dankzij mijn super hero hond. Ik ben zó blij met haar. Als ik bij haar ben, voel ik me rustig en blij. Ze is echt een heerlijk vrolijk en stoer hondje.

We hebben heel veel lol en kunnen samen heel goed chillen. Al die oxytocine door het knuffelen is top, haha! Ze is echt mijn hulp hond. Officieel noemen ze haar een rescue dog, omdat we haar uit Roemenië hebben gered, maar dan ben ik haar rescue human, want zij heeft mij óók gered.

Onze Roemeense Podenco Maneto mix brengt echt joy, ook mijn dochters en man zijn dol op haar. Samen buiten ravotten, spelletjes spelen in de tuin, samen hangen op de bank. Het is allemaal leuker met haar erbij. Mijn kleine soulmate op vier pootjes. I love her. 🐾🐕🧡

xoxo

Balans vinden in relatie

Gisteren schreef ik al dat ik door mijn hoeven ben gegaan. En ik wist diep van binnen wat daar de oorzaak van was. Ik schrijf het maar weer van me af. Al langere tijd is mijn relatie niet in balans. Soms zijn we weer stabiel, maar nog te vaak zijn we uit balans en dat kost me zoveel energie. Ik dacht dat dat vooral door mij kwam. Best lastig leven met een bipolaire vrouw, lijkt me.

ADD

Tot ik twee jaar geleden ontdekte dat ik waarschijnlijk niet de enige ben in deze relatie met een ingewikkeld brein. Twee jaar geleden luchtte ik mijn hart bij iemand over waar ik steeds maar tegenaan loop met mijn partner. Toen zei ze: “Oh dit klinkt als een klassiek geval van ADD.”

Ik had daar nog nooit van gehoord. Ik kende wel ADHD, mijn man zijn broer heeft dat. Toen ik ging lezen over ADD viel er zóveel op z’n plek. Het was heel herkenbaar. Niet alleen de kenmerken van ADD, maar ook van een relatie hebben met iemand met ADD. Ook mijn man herkende zich erin. We zijn er veel over gaan praten en hij zou hulp gaan zoeken.

Steeds weer maakte ik dit bespreekbaar, maar hij kwam (typisch ADD) nooit echt in actie of maakte zijn voorgenomen actie niet af.

Er moét iets veranderen

Afgelopen zomer zette ik het op scherp om aan te geven dat er voor mij echt iets in onze relatie móest veranderen om in deze relatie te blijven. Ik raak anders iedere keer te erg uit balans en dat kan ik me niet permitteren. Ik heb niet alleen mezelf maar ook twee dochters waar ik voor wil zorgen.

In de zomer kreeg ik weer last van mijn rug én kreeg ik de ziekte van Hashimoto. Dat waren voor mij signalen dat ik mezelf weer uit moest spreken.

Hij kwam deels in actie, er veranderde wel wat, maar het zakte toch weer terug. Zo gaat het steeds.

En dan nu de Coronacrisis. Die vergroot alles uit. Alles komt bloot te liggen. Alle patronen. Gisteren hadden we weer een groot conflict. Dat was de druppel. Ik heb geen invloed op wat hij doet, maar wel op wat ik doe. Ik heb het gisteravond weer op scherp gezet. Dit keer met een deadline. Ik trek het zo niet meer. Want dit heeft niet met Corona te maken. Dit is een patroon waar we al jaren in zitten. Het is zo lastig om eruit te komen. Ik ben er al voor in therapie, we zijn inmiddels ook samen in therapie, maar sommige dingen komen echt op hem aan. Die kan ik niet voor hem oplossen.

Hulp vragen

Ik ben al paar jaar bezig met metzelf en mijn bipolaire beperking. Onze relatie kan alleen werken als de input van twee kanten komt. Ik kan het niet voor hem doen. Al wil ik dat wel door mij “help de ander” syndroom. In die valkuil ben ik al vaak getrapt in relaties. Ik probeer dat patroon bij mezelf te doorbreken, maar wil niet de enige zijn die ervoor werkt. We zitten samen in deze relatie.

Hij vindt het eng maar hij moet echt hulp vragen en een officiële ADD test doen om de juiste hulp te krijgen. Hij ziet dat zelf ook, maar die drempel is zo hoog voor hem. Dat begrijp ik, maar ik weet dat ik eerst mijn eigen zuurstofmasker opzetten (raar om te zeggen in deze tijd…). Ik hoop echt dat onze relatie het overleeft, want ik hou van hem en wil bij hem zijn, maar niet als het ten koste gaat van mezelf en daarmee ook van mijn dochters.

Relaties zijn altijd al complex, maar psychische kwetsbaarheden hebben en in een relatie zitten, vind ik hélemaal ingewikkeld. Hoe doe jij dat?

xoxo

Door mijn hoeven gegaan

Ik ben door mijn hoeven gegaan, of nou ja, door mijn onderrug/ SI gewricht gegaan. Mijn SI gewricht is al sinds mijn pubertijd mijn zwakke plek. Het gebeurt bijna ieder jaar wel een keer, soms vaker, dat ik overbelast raak. Zeker na mijn twee zwangerschappen is het een nog zwakkere plek geworden.

Ik weet dat het gebeurt als ik teveel druk ervaar. Ik kan die druk niet meer aan en durf cruciale dingen niet uit te spreken om mijn grenzen aan te geven. Ik zeg het dan vaak maar deels.

Dat komt denk ik door schaamte en schuldgevoel én omdat ik bang ben voor de eventuele verandering die volgt op wat ik uitspreek. Als ik dus te lang niet volledig mezelf durf te laten zien, ga ik door mijn hoeven SI gewricht. Het slaat vaak eerst op mijn stem en daarná op mijn lijf.

Ik ben een loser

Ik durf niet te zeggen dat ik nóg meer rust nodig heb. Wie wil er nou zóveel rust?! Ik wil geen loser en slappeling zijn dus wil ik bewijzen dat ik dat niet ben. Wat me natuurlijk nooit lukt, er is altijd wel iets dat ik als bewijs zie dat ik een slappe loser ben.

Door het hele coronagebeuren en tekort aan opvang komt alles naar boven en ben ik zover over mijn grenzen gegaan dat ik nu erg pijnlijke klachten heb. Auw!

Als je op internet zoekt op emotionele oorzaak kom je onder andere op:

Voel je je belast? Oefen je teveel druk uit op jezelf om je te bewijzen? Ben je te hard voor jezelf? Leg je de lat te hoog omdat je wil voldoen aan verwachtingen? Is er een dwingend verlangen om zo ‘geslaagd’ mogelijk over te komen.

En:

Je buigt nu onder te zware lasten; het werd je allemaal teveel en met het zicht op nog een lange gang die voor je ligt, zak je nu helemaal door.
Je bent te hard en te stijf geweest voor jezelf; naar de buitenwereld toe gefunctioneerd volgens de regels die zijn aangeleerd en te voldoen aan verwachtingen.

Vervang die algemene wetten en structuren door je eigen fundamenten. Toon wie en hoe jij werkelijk bent. Luister naar jezelf en richt je niet naar verwachtingen van anderen.

Tja… Dat komt me allemaal erg bekend voor. Ik wéét het, maar om er helemaal mee te dealen vind ik erg spannend. Angst voor het onbekende. Al weet ik uit alle andere keren dat het minder eng is dan van te voren gedacht, toch blijft het eng.

Verwachtingen

Als ik wiebel, ga ik mezelf zo hard bewijzen om overeind te blijven dat het alleen maar erger wordt. Omdat ik geen watje en aansteller wil zijn. Niet zo handig natuurlijk. Dus het zijn niet zozeer andermans verwachtingen waar ik last van heb, maar vooral die van mezelf.

“Wat je denkt dat anderen van je denken, denk je zelf.” Las ik ooit ergens. Oh, hoe waar is dat! Ik dacht altijd dat ik bang was wat anderen van me denken, was ik óók. Maar ik ben vooral bang voor wat ik over mezelf denk.

Ik weet heel goed wat goed voor me is, maar soms is het heel eng om daarnaar te leven. Maar als ik dat niet doe of niet lukt dan speelt mijn lichaam op en dan weet ik dat het menens is.

Loslaten

Nu is de kunst denk ik om al die verwachtingen te laten varen. Ik kan nu even niet die leuke moeder/ vriendin/ dochter etcetera zijn die ik graag zou willen zijn. Of die ik vind dat ik moet zijn. Daarvoor kan ik mezelf steeds straffen maar dat schiet niet op. Dus is het tijd om te zijn wie ik ben en niet wie ik wil zijn.

xoxo

Suïcidaal? Praat erover!

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe Corona maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken, ondanks de lithium die ik slik. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik dat dat geen dreigement is voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen. Ook mijn familie reageerde heel steunend. Van delen kun je helen. Dat merk ik in ieder geval.

Mijn Corona plan

– praten over binnenwereld.

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Doordat ik ben gaan delen hoe ik me voel, heb ik weer hoop! Er is weer licht in zicht.

Hoe praat jij over je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

 

De bipolaire beperking

“Je hebt een bipolaire stoornis.” Dat was de diagnose die ik in begin 2017 kreeg. Ik vermoedde het al, maar de bevestiging krijgen was fijn. Het gaf rust. Ik kon me erbij neerleggen dat het niet mijn schuld was dat ik (het) leven vaak een hele opgave vond.

Hoewel ik blij ben dat ik een diagnose kreeg, en daarmee een behandelplan, heb ik wel altijd moeite gehad met het woord “stoornis”. Alsof ik gestoord ben. Oké, ik ben soort van gestoord: prettig gestoord haha, maar niet gestoord.

Nu in deze Corona crisistijd is het voor mij, en ik denk voor alle bipolairen, extra lastig om op de been te blijven. Ik merk in ieder geval dat ik alle zeilen bij moet zetten om niet in een nieuwe episode te belanden.

Van stoornis naar beperking

Vandaag kwam ik op een ander woord voor de bipolaire stoornis. Ik noem het al vaak de bipolaire aandoening, maar vandaag dacht ik: ik heb een bipolaire beperking.

Ik voel me namelijk al heel mijn leven heel erg beperkt in wat ik aankan. De meeste mensen in mijn omgeving kunnen veel meer aan dan ik. Waardoor ik me vaak een loser en mislukkeling voel. Ik kan het niet bijbenen, terwijl ik het wel wil!

Tussen wat ik wil en wat ik (aan)kan, zit een wereld van verschil. Ik heb een universitaire studie gedaan. Maar wat me vervolgens niet lukt is een leuke functie te hebben, of dit nou op universitair niveau is of niet.

Één, en soms twee ochtenden kan ik nog wel eens wat doen, naast mijn “werk” als thuisblijfmoeder. Dat voelt voor mij als falen (al ziet iedere werkende ouder die nu met zijn kids in quarantaine zit hóe zwaar thuisblijfmoeder/ -vader zijn eigenlijk is, maar dat terzijde.)

Ik zou veel vaker met mijn vriendinnen op stap willen. Vlak voor Corona uitbrak, ging ik met mijn vriendinnen een avond op stap. Ik heb een fantastische avond gehad! Maar daarna lag ik er weer helemaal af. Reizen, veel drukte en prikkels, te laat naar bed. Ik kon het niet aan. Daarom kan ik dit soort uitjes maar heel af en toe doen. En dat vind ik mega balen… Ik wil het, maar ik kan het niet. Het lukt me niet.

Gezins overload

Ik ben gék op mijn kids. We hebben vaak de grootste lol samen. We gaan er lekker op uit, of maken er thuis een feestje van. Maar ook daar moet ik écht doseren om mijn balans te behouden. Ik kan veel minder bij ze zijn en leuke dingen met ze doen dan ik zou willen.

Nu zit ik bijvoorbeeld sinds gisteren in het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Manlief en kids waren er ook bij maar die zijn vanmiddag naar huis gegaan, zodat ik kan bijtanken. Het werd me teveel. Ik vind dat heel zuur.

Heerlijk om bij te tanken, dat zeker, maar ik had liever gehad dat ik hier met hun kon zijn. Zoals “normale” mensen. Mij wordt het helaas heel snel, te snel, teveel.

Ik zie heus alle mooie dingen en ik ben dankbaar voor alles wat ik wél aankan, maar ik ervaar helaas toch vaak een beperking in wat ik aankan.

Stabiel en toch nog beperkt

Ik had zo gehoopt dat het beter zou gaan als ik stabiel zou zijn. Dat ik veel meer zou aankunnen. Dat ik “normaal” kon leven. Maar helaas is gebleken dat ik door mijn bipolaire aandoening beperkt ben en blijf in wat ik zou willen. En dat doet zo’n pijn en geeft zo’n verdriet. Het frustreert me ook nog steeds enorm.

Het voelt alsof ik een ledemaat mis. Een been, waarmee ik het leven bij kan benen. Dat been heb ik nooit gehad. Maar als ik écht een been zou missen, zou iedereen dat zien en er begrip voor hebben. Maar dat been dat ik mis, mis ik niet aan mijn lijf, maar in mijn hoofd. En dus is er minder begrip voor. Niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf. Daardoor vind ik het lastiger om mijn grenzen goed aan te geven. Ik schaam me er gewoon zo voor dat veel dingen me niet lukken, dat ik zo snel overprikkeld en in de war raak en daardoor moeite heb om het leven bij te benen.

Treurig maar waar

Nu ik dit type, denk ik, oh wat een treurige blog, maar het is helaas wel voor mij de realiteit. Ik merk nu in deze Coronatoestanden tijd extra goed dat ik leef met een beperking. Een beperking die ik echt mijn hele leven bij me zal dragen. Ik mis een been. Dat been groeit niet meer terug. Al doe ik nog zo hard mijn best. Ik moet ermee leren dealen.

Ik las net weer een paar artikelen in Psychologie Magazine en PlusMinus magazine dat leven met een bipolaire aandoening vergt dat je je lifestyle aanpast aan je bipolaire beperking. Óók als je stabiel bent blijft dat nodig. Ik ervaar het zelf ook zo. Wat een deceptie…

De zure realiteit

Toen ik dat allemaal las, realiseerde ik me ineens dat ik mijn aandoening nog steeds niet heb geaccepteerd. Gaat dat ooit lukken? Is het jou gelukt? Zo ja, hoe? Ik kan me nooit zo goed ergens bij neerleggen. Ik ben iemand met een erg sterke wil en grote drive en dat kan super handig zijn, maar het werkt me nu tegen…

Deze dagen heb ik dus veel met mijn partner gepraat over dat ik, zeker nu, echt meer rust en tijd voor mezelf nodig heb. Ik vind dat heel ongezellig en stom, maar het is noodzakelijk om te blijven staan.

Ik vond dat eng om te zeggen. Nu komt er namelijk meer op zijn schouders terecht. En op die van familie. Ik ben altijd bang dat de mensen om me heen omvallen, dat zij het ook niet aankunnen en dat we dan allemaal omvallen en de pleuris uitbreekt, totale chaos. Daarom ga ik soms dwangmatig mijn dierbaren helpen of redden. Dierbaren waarvan ik vrees dat ze omvallen. En dan verlies mezelf. Ik noem het mijn “red de ander syndroom”

Bij dat helpen en redden ga ik ver over mijn grenzen. Het lukt me langzaam aan beter om bij mezelf te blijven, voor mezelf te zorgen en mijn grenzen te bewaken, maar poe, het valt niet mee. Herkenbaar?

Egoïsme vs realisme

Het voelt egoïstisch om steeds bij mezelf te blijven en aan te geven wat ik nodig heb. Maar ik hoop dat het me beter gaat lukken om het niet als egoïstisch te zien maar als een noodzaak om met deze bipolaire beperking om te gaan. Zoals in het vliegtuig: eigen zuurstofmasker eerst. Moeilijk!!!

Hoe doe jij dat? Tips zijn welkom!

Verder is er gelukkig nog steeds een heleboel moois in deze wereld. Dat zie ik echt wel. Ik ben graag optimistisch. Zeker als ik me pessimistisch voel, wil ik me richten op optimisme. Maar nu is het blijkbaar tijd voor realisme.

Sterkte en succes lieve allemaal! Laten we elkaar steunen in deze gekke tijd. Want niet alleen de fysieke, maar óók de mentale gezondheid is cruciaal!

xoxo

 

Corona en mentale gezondheid

Wat een rare tijd maken we allemaal mee. Corona heeft de wereld in zijn greep. Of eigenlijk vooral de mensen. De wereld krijgt gelukkig eíndelijk een beetje rust nu alles grotendeels plat ligt. Voor planeet aarde ben ik blij. Voor mezelf niet zo. Weg is mijn balans…

Het gaat overal natuurlijk vooral over wat Corona doet met de fysieke gezondheid van mensen. En vooral met die van fysiek kwetsbare mensen.

Mentale gezondheid

Ik snap dat het virus een fysieke aanslag pleegt, maar zelf ervaar ik dat Corona óók veel doet met de mentale gezondheid van mensen.

Niet alleen met die van mensen met een psychische kwetsbaarheid (hoewel die denk ik wel harder worden getroffen, ervaar ik zelf), ook veel mensen zonder mentale aandoening raken de weg kwijt door angst, stress en paniek.

Van de regen in de drup

Ik heb het de afgelopen tijd best zwaar gehad, mijn ouders, schoonouders en een groot ander deel van mijn familie waren op reis. Dat was al best even spannend met Corona…

Maar wat voor mij vooral lastig en spannend was, was dat ik toen geen opvang had. Nou ben ik gek op mijn dochters maar zonder genoeg rust word ik gek ván mijn dochters. 😉

Te weinig rust = wiebelen

En rust had ik te weinig. Een paar weken geleden brak me dat op. Volgende keer ga ik dus extra opvang regelen, want zonder lukt me blijkbaar niet in verband met rust gebrek. Ook als ik stabiel ben, heb ik blijkbaar nog steeds extra rust nodig. En dat had ik nu niet. Mijn bipolaire beperking brak me op.

Met als gevolg: wiebelen, nare gedachtes en een slechte energiehuishouding. Net toen iedereen weer terug was, mij konden helpen met de meiden en ik weer mezelf werd, kwam Corona naar Nederland.

Corona in Nederland

Een hele rare, onzekere én onrustige tijd brak aan. Overal popte nieuwsberichten op met soms ook echt enge berichten. Ik raakte mezelf helemaal kwijt. De één zei: je moet dit doen! De ander zei: je moet dat doen! Niet hamsteren, wel hamsteren! Dit is goed, dat is fout! Binnenblijven! Naar buiten kan met gepaste afstand. Enzovoort. Wat moet ik doen?? Doe ik het wel goed?? Dacht ik.

En toen kwam het bericht dat de scholen en opvang misschien zouden sluiten… Die fysieke gezondheid interesseerde me sowieso al echt niet meer. Ik ben niet bang voor het virus. Ik dacht alleen maar: oh nee, mijn rust! Mijn balans, mijn mentale gezondheid! Help!

Duplo denken

Ik appte met een vriend die ik ken van de psycho-educatie cursus Bipolaire Stoornis en hij gaf me een geniale tip:

“Maak van het leven duplo in plaats van technisch lego.”

Die kwam zo binnen! Ik wéét van mezelf dat als ik alles klein en simpel hou ik me happy en rustig voel. Dan kan ik duplo denken en voel ik me mezelf. Dat lukt me goed als ik me stabiel voel. Zoals grotendeels het geval was de afgelopen periode.

Ik weet óók van mezelf dat als ik wiebel en het leven dán technisch lego naar me gooit, zoals nu het Corona virus, dat ik dan helemaal de kluts kwijt raak. En dus mezelf kwijt raak. Weg duplo denken… Hallo technisch lego….

I love duplo

Ik ben helemaal niet technisch, ik hou niet van ingewikkeld en ik hou al helemaal niet van technisch lego. Ik hou van duplo! En omdat ik een enorme beelddenker ben, sloeg dit duplo beeld meteen aan.

Nieuwsquarantaine

En dus ben ik in nieuwsquarantaine gegaan. Ik kijk geen nieuws meer, kijk niet meer op social media die Corona berichten delen, mijn dierbaren weten dat ik van ze hou, maar dat ik geen nare berichten wil/ kan horen. Want dan kan ik niet meer duplo denken en raak ik uit balans. Met alle gevolgen van dien…

Sinds ik aan duplo denken doe, kan ik wat dichter bij mezelf blijven. Ik doe de dingen op mijn manier. Dat geeft lucht en ruimte. En ook mijn kids worden er blijer van. Ik ben blij dat ik er zo voor ze kan zijn.

Hulphond

Iemand die me heel erg helpt bij duplo denken is ons hondje. Ik word zó blij van haar! Het leven wordt zo simpel en makkelijk als ik hij haar ben. En heerlijk om samen met haar naar buiten de natuur in te gaan. Ze is een blij ei en als een raket scheurt ze door de natuur. Die kinderen erachteraan. Hilarisch!

Ze geeft me energie, ze geeft me rust, liefde, vertrouwen, afleiding en focus. Zeker als ik met haar train. In deze tijd is zij écht mijn hulphond. Ze is het niet officieel, maar zo voelt ze wel.

#Happinessproject

Dus ik richt me nu extra op alles wat me blij maakt en balans en energie geeft. Dat helpt mijn mentale (en daarmee ook fysieke) gezondheid het meeste.

Zo weer lekker de natuur in met z’n vijven, want we mogen niet naar school en werk. Ieder nadeel heb ze voordeel, zoals Johan Cruijff zou zeggen.

xoxo

Behandeling afbouwen


Zoals ik in deze blog  al schreef, ben ik stabiel, jeee! Samen met mijn psych zijn we nu aan het bekijken hoe we de behandeling rustig kunnen afbouwen. Ik had dit een jaar geleden echt niet durven dromen.

In de nieuwsbrief van Bipolairen Vereniging PlusMinus las ik net:

“Stabiliteit is volgens een definitie in de encyclopedie als volgt beschreven: Vermogen van een lichaam zijn stand ten opzichte van een externe kracht te handhaven. Maar wat als het om de geest gaat en de stand te handhaven ook ten opzichte is van interne krachten. Stabiliteit is een wens van velen, wordt soms vervuld maar moet vaak nog in vervulling gaan.”

Het was inderdaad mijn diepste wens, als mijn hele leven, om balans te vinden en stabiel te zijn.

Mijn wens is eindelijk vervuld en ik realiseer me heel goed dat dit niet vanzelfsprekend is.

Ik heb het afgelopen jaar héél veel gehad aan de lithium en aan de therapie bij de GGZ. Het heeft me veel dichter bij mezelf gebracht dan ik van te voren dacht.

Stabiel en tóch nog intens

Ik was altijd anti-medicatie, maar lithium is echt één van mijn beste vrienden geworden. Ik voel me stabiel, maar zéker niet afgevlakt en voel nog steeds intens, maar dat brengt me niet meer uit balans en wow dat maakt alle verschil!

Omdat ze bij de GGZ ook zien dat ik, zelfs in moeilijke en emotionele situaties, mezelf staande weet te houden, stelden ze voor de begeleiding af te bouwen. Geleidelijk en rustig aan, zodat ik goed kan voelen of het goed gaat. Een goed plan!

Positieve psychologie

Ik was altijd hard bezig met positief denken, affirmeren enzovoort, om mijn hoofd op het goeie pad te houden.

Nu gaat het vanzelf en hoef ik niet meer te worstelen en te overleven.

Op de afgelopen open dag van PlusMinus ontdekte ik dat ik nu niet meer aan positief denken doe, maar, de voor mij tot dan toe nog onbekende stroming, positieve psychologie doorleef.

Op de open dag sprak hoogleraar Ernst Bohlmeijer over positieve psychologie en hij zei zo mooi:

“Positieve psychologie is het vermogen om vreugde, betrokkenheid en verbondenheid te ervaren, ook in aanwezigheid van een mentale of lichamelijke kwetsbaarheid.”

Zo voelt het ook echt, dat dat me nu lukt. Zonder dat ik er hard voor moet werken of mijn best moet doen. Hij noemt dat levenskunst en zegt:

“Levenskunst is de kunst om te zijn wie je bent, of daar opnieuw ruimte voor te maken. Het gaat eerder om het loslaten van bepaalde eisen waaraan je moet voldoen.”

In het afgelopen jaar heb ik ontdekt hoeveel strenge eisen ik mezelf oplegde. Een heleboel van die eisen heb ik (vaak met bloed, zweet en tranen) losgelaten. Uiteindelijk een hele verademing!

Lithium, redder in nood

Ik blijf het zeggen, sorry: zonder lithium was dit me niet gelukt. Ik heb deze sprongen pas kunnen maken omdat mijn hoofd rustiger kon worden.

Ik zie mijn psych pas volgende maand weer omdat we dus aan het afbouwen zijn. Ik hou ineens tijd over haha!

xoxo