Suïcidaal? Praat erover!

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik: dat is niet zo’n goed dreigement voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als, bipo peer, wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen.

Mijn Corona plan

– praten over binnenwereld

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Ik heb weer hoop! Focus op de mooie dingen.

Hoe kom jij deze tijd door?xoxo

 

De bipolaire beperking

“Je hebt een bipolaire stoornis.” Dat was de diagnose die ik in begin 2017 kreeg. Ik vermoedde het al, maar de bevestiging krijgen was fijn. Het gaf rust. Ik kon me erbij neerleggen dat het niet mijn schuld was dat ik (het) leven vaak een hele opgave vond.

Hoewel ik blij ben dat ik een diagnose kreeg, en daarmee een behandelplan, heb ik wel altijd moeite gehad met het woord “stoornis”. Alsof ik gestoord ben. Oké, ik ben soort van gestoord: prettig gestoord haha, maar niet gestoord.

Nu in deze Corona crisistijd is het voor mij, en ik denk voor alle bipolairen, extra lastig om op de been te blijven. Ik merk in ieder geval dat ik alle zeilen bij moet zetten om niet in een nieuwe episode te belanden.

Van stoornis naar beperking

Vandaag kwam ik op een ander woord voor de bipolaire stoornis. Ik noem het al vaak de bipolaire aandoening, maar vandaag dacht ik: ik heb een bipolaire beperking.

Ik voel me namelijk al heel mijn leven heel erg beperkt in wat ik aankan. De meeste mensen in mijn omgeving kunnen veel meer aan dan ik. Waardoor ik me vaak een loser en mislukkeling voel. Ik kan het niet bijbenen, terwijl ik het wel wil!

Tussen wat ik wil en wat ik (aan)kan, zit een wereld van verschil. Ik heb een universitaire studie gedaan. Maar wat me vervolgens niet lukt is een leuke functie te hebben, of dit nou op universitair niveau is of niet.

Één, en soms twee ochtenden kan ik wat doen, als freelancer, naast mijn “werk” als thuisblijfmoeder. Dat voelt voor mij als falen (al ziet iedere werkende ouder die nu met zijn kids in quarantaine zit hóe zwaar thuisblijfmoeder/ -vader zijn eigenlijk is, maar dat terzijde.)

Ik zou veel vaker met mijn vriendinnen op stap willen. Vlak voor Corona uitbrak, ging ik met mijn vriendinnen een avond op stap. Ik heb een fantastische avond gehad! Maar daarna lag ik er weer helemaal af. Reizen, veel drukte en prikkels, te laat naar bed. Ik kon het niet aan. Daarom kan ik dit soort uitjes maar heel af en toe doen. En dat vind ik mega balen… Ik wil het, maar ik kan het niet. Het lukt me niet.

Gezins overload

Ik ben gék op mijn kids. We hebben vaak de grootste lol samen. We gaan er lekker op uit, of maken er thuis een feestje van. Maar ook daar moet ik écht doseren om mijn balans te behouden. Ik kan veel minder bij ze zijn en leuke dingen met ze doen dan ik zou willen.

Nu zit ik bijvoorbeeld sinds gisteren in het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Manlief en kids waren er ook bij maar die zijn vanmiddag naar huis gegaan, zodat ik kan bijtanken. Het werd me teveel. Ik vind dat heel zuur.

Heerlijk om bij te tanken, dat zeker, maar ik had liever gehad dat ik hier met hun kon zijn. Zoals “normale” mensen. Mij wordt het helaas heel snel, te snel, teveel.

Ik zie heus alle mooie dingen en ik ben dankbaar voor alles wat ik wél aankan, maar ik ervaar helaas toch vaak een beperking in wat ik aankan.

Stabiel en toch nog beperkt

Ik had zo gehoopt dat het beter zou gaan als ik stabiel zou zijn. Dat ik veel meer zou aankunnen. Dat ik “normaal” kon leven. Maar helaas is gebleken dat ik door mijn bipolaire aandoening beperkt ben en blijf in wat ik zou willen. En dat doet zo’n pijn en geeft zo’n verdriet. Het frustreert me ook nog steeds enorm.

Het voelt alsof ik een ledemaat mis. Een arm, waarmee ik dingen aan kan pakken. Die arm heb ik nooit gehad. Maar als ik een arm zou missen, zou iedereen dat zien en er begrip voor hebben. Maar die arm die ik mis, mis ik niet aan mijn lijf maar in mijn hoofd. En dus is er minder begrip voor. Niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf. Daardoor vind ik het lastiger om mijn grenzen goed aan te geven. Ik schaam me er gewoon zo voor dat veel dingen me niet lukken en dat ik zo snel overprikkeld raak.

Treurig maar waar

Nu ik dit type, denk ik, oh wat een treurige blog, maar het is helaas wel voor mij de realiteit. Ik merk nu in deze Coronatoestanden tijd extra goed dat ik leef met een beperking. Een beperking die ik echt mijn hele leven bij me zal dragen. Ik mis een arm. Die arm groeit niet meer terug. Al doe ik nog zo hard mijn best.

Ik las net weer een paar artikelen in Psychologie Magazine en PlusMinus magazine dat leven met een bipolaire aandoening vergt dat je je lifestyle aanpast aan je bipolaire beperking. Óók als je stabiel bent blijft dat nodig. Ik ervaar het zelf ook zo. Wat een deceptie.

De zure realiteit

Toen ik dat allemaal las, realiseerde ik me ineens dat ik mijn aandoening nog steeds niet heb geaccepteerd. Gaat dat ooit lukken? Is het jou gelukt? Zo ja, hoe? Ik kan me nooit zo goed ergens bij neerleggen. Ik ben iemand met een hele sterke wil en drive en dat kan super handig zijn, maar het werkt me nu tegen…

Deze dagen heb ik dus veel met mijn partner gepraat over dat ik, zeker nu, echt meer rust en tijd voor mezelf nodig heb. Ik vind dat heel ongezellig en stom, maar het is noodzakelijk om te blijven staan.

Ik vond dat eng om te zeggen. Nu komt er namelijk meer op zijn schouders terecht. En op die van familie. Ik ben altijd bang dat de mensen om me heen omvallen, dat zij het ook niet aankunnen en dat we dan allemaal omvallen en de pleuris uitbreekt, totale chaos. Daarom ga ik soms dwangmatig mijn dierbaren helpen of redden. Dierbaren waarvan ik vrees dat ze omvallen. En dan verlies mezelf. Ik noem het mijn “red de ander syndroom”

Bij dat helpen en redden ga ik ver over mijn grenzen. Het lukt me langzaam aan beter om bij mezelf te blijven, voor mezelf te zorgen en mijn grenzen te bewaken, maar poe, het valt niet mee. Herkenbaar?

Egoïsme vs realisme

Het voelt egoïstisch om steeds bij mezelf te blijven en aan te geven wat ik nodig heb. Maar ik hoop dat het me beter gaat lukken om het niet als egoïstisch te zien maar als een noodzaak om met deze bipolaire beperking om te gaan. Zoals in het vliegtuig: eigen zuurstofmasker eerst. Moeilijk!!!

Hoe doe jij dat? Tips zijn welkom!

Verder is er gelukkig nog steeds een heleboel moois in deze wereld. Dat zie ik echt wel. Ik ben graag optimistisch. Zeker als ik me pessimistisch voel, wil ik me richten op optimisme. Maar nu is het blijkbaar tijd voor realisme.

Sterkte en succes lieve allemaal! Laten we elkaar steunen in deze gekke tijd. Want niet alleen de fysieke, maar óók de mentale gezondheid is cruciaal!

xoxo

 

Corona en mentale gezondheid

Wat een rare tijd maken we allemaal mee. Corona heeft de wereld in zijn greep. Of eigenlijk vooral de mensen. De wereld krijgt gelukkig eíndelijk een beetje rust nu alles grotendeels plat ligt. Voor planeet aarde ben ik blij.

Het gaat overal natuurlijk vooral over wat Corona doet met de fysieke gezondheid van mensen. En vooral met die van fysiek kwetsbare mensen.

Mentale gezondheid

Ik snap dat het virus een fysieke aanslag pleegt, maar zelf ervaar ik dat Corona óók veel doet met de mentale gezondheid van mensen.

Niet alleen met die van mensen met een psychische kwetsbaarheid (hoewel die denk ik wel harder worden getroffen, ervaar ik zelf), ook veel mensen zonder mentale aandoening raken de weg kwijt door angst, stress en paniek.

Van de regen in de drup

Ik heb het de afgelopen tijd best zwaar gehad, mijn ouders, schoonouders en een groot ander deel van mijn familie waren op reis. Dat was al best even spannend met Corona…

Maar wat voor mij vooral lastig en spannend was, was dat ik toen geen opvang had. Nou ben ik gek op mijn dochters maar zonder genoeg rust word ik gek ván mijn dochters. 😉

Te weinig rust = wiebelen

En rust had ik te weinig. Een paar weken geleden brak me dat op. Volgende keer ga ik dus extra opvang regelen, want zonder lukt me blijkbaar niet in verband met rust gebrek. Ook als ik stabiel ben, heb ik blijkbaar nog steeds extra rust nodig. En dat had ik nu niet. Mijn bipolaire beperking brak me op.

Met als gevolg: wiebelen, nare gedachtes en een slechte energiehuishouding. Net toen iedereen weer terug was, mij konden helpen met de meiden en ik weer mezelf werd, kwam Corona naar Nederland.

Corona in Nederland

Een hele rare, onzekere én onrustige tijd brak aan. Overal popte nieuwsberichten op met soms ook echt enge berichten. Ik raakte mezelf helemaal kwijt. De één zei: je moet dit doen! De ander zei: je moet dat doen! Niet hamsteren, wel hamsteren! Dit is goed, dat is fout! Binnenblijven! Naar buiten kan met gepaste afstand. Enzovoort. Wat moet ik doen?? Doe ik het wel goed?? Dacht ik.

En toen kwam het bericht dat de scholen en opvang misschien zouden sluiten… Die fysieke gezondheid interesseerde me sowieso al echt niet meer. Ik ben niet bang voor het virus. Ik dacht alleen maar: oh nee, mijn rust! Mijn balans, mijn mentale gezondheid! Help!

Duplo denken

Ik appte met een vriend die ik ken van de psycho-educatie cursus Bipolaire Stoornis en hij gaf me een geniale tip:

“Maak van het leven duplo in plaats van technisch lego.”

Die kwam zo binnen! Ik wéét van mezelf dat als ik alles klein en simpel hou ik me happy en rustig voel. Dan kan ik duplo denken en voel ik me mezelf. Dat lukt me goed als ik me stabiel voel. Zoals grotendeels het geval was de afgelopen periode.

Ik weet óók van mezelf dat als ik wiebel en het leven dán technisch lego naar me gooit, zoals nu het Corona virus, dat ik dan helemaal de kluts kwijt raak. En dus mezelf kwijt raak. Weg duplo denken… Hallo technisch lego….

I love duplo

Ik ben helemaal niet technisch, ik hou niet van ingewikkeld en ik hou al helemaal niet van technisch lego. Ik hou van duplo! En omdat ik een enorme beelddenker ben, sloeg dit duplo beeld meteen aan.

Nieuwsquarantaine

En dus ben ik in nieuwsquarantaine gegaan. Ik kijk geen nieuws meer, kijk niet meer op social media die Corona berichten delen, mijn dierbaren weten dat ik van ze hou, maar dat ik geen nare berichten wil/ kan horen. Want dan kan ik niet meer duplo denken en raak ik uit balans. Met alle gevolgen van dien…

Sinds ik aan duplo denken doe, kan ik wat dichter bij mezelf blijven. Ik doe de dingen op mijn manier. Dat geeft lucht en ruimte. En ook mijn kids worden er blijer van. Ik ben blij dat ik er zo voor ze kan zijn.

Hulphond

Iemand die me heel erg helpt bij duplo denken is ons hondje. Ik word zó blij van haar! Het leven wordt zo simpel en makkelijk als ik hij haar ben. En heerlijk om samen met haar naar buiten de natuur in te gaan. Ze is een blij ei en als een raket scheurt ze door de natuur. Die kinderen erachteraan. Hilarisch!

Ze geeft me energie, ze geeft me rust, liefde, vertrouwen, afleiding en focus. Zeker als ik met haar train. In deze tijd is zij écht mijn hulphond. Ze is het niet officieel, maar zo voelt ze wel.

#Happinessproject

Dus ik richt me nu extra op alles wat me blij maakt en balans en energie geeft. Dat helpt mijn mentale (en daarmee ook fysieke) gezondheid het meeste.

Zo weer lekker de natuur in met z’n vijven, want we mogen niet naar school en werk. Ieder nadeel heb ze voordeel, zoals Johan Cruijff zou zeggen.

xoxo

Behandeling afbouwen


Zoals ik in deze blog  al schreef, ben ik stabiel, jeee! Samen met mijn psych zijn we nu aan het bekijken hoe we de behandeling rustig kunnen afbouwen. Ik had dit een jaar geleden echt niet durven dromen.

In de nieuwsbrief van Bipolairen Vereniging PlusMinus las ik net:

“Stabiliteit is volgens een definitie in de encyclopedie als volgt beschreven: Vermogen van een lichaam zijn stand ten opzichte van een externe kracht te handhaven. Maar wat als het om de geest gaat en de stand te handhaven ook ten opzichte is van interne krachten. Stabiliteit is een wens van velen, wordt soms vervuld maar moet vaak nog in vervulling gaan.”

Het was inderdaad mijn diepste wens, als mijn hele leven, om balans te vinden en stabiel te zijn.

Mijn wens is eindelijk vervuld en ik realiseer me heel goed dat dit niet vanzelfsprekend is.

Ik heb het afgelopen jaar héél veel gehad aan de lithium en aan de therapie bij de GGZ. Het heeft me veel dichter bij mezelf gebracht dan ik van te voren dacht.

Stabiel en tóch nog intens

Ik was altijd anti-medicatie, maar lithium is echt één van mijn beste vrienden geworden. Ik voel me stabiel, maar zéker niet afgevlakt en voel nog steeds intens, maar dat brengt me niet meer uit balans en wow dat maakt alle verschil!

Omdat ze bij de GGZ ook zien dat ik, zelfs in moeilijke en emotionele situaties, mezelf staande weet te houden, stelden ze voor de begeleiding af te bouwen. Geleidelijk en rustig aan, zodat ik goed kan voelen of het goed gaat. Een goed plan!

Positieve psychologie

Ik was altijd hard bezig met positief denken, affirmeren enzovoort, om mijn hoofd op het goeie pad te houden.

Nu gaat het vanzelf en hoef ik niet meer te worstelen en te overleven.

Op de afgelopen open dag van PlusMinus ontdekte ik dat ik nu niet meer aan positief denken doe, maar, de voor mij tot dan toe nog onbekende stroming, positieve psychologie doorleef.

Op de open dag sprak hoogleraar Ernst Bohlmeijer over positieve psychologie en hij zei zo mooi:

“Positieve psychologie is het vermogen om vreugde, betrokkenheid en verbondenheid te ervaren, ook in aanwezigheid van een mentale of lichamelijke kwetsbaarheid.”

Zo voelt het ook echt, dat dat me nu lukt. Zonder dat ik er hard voor moet werken of mijn best moet doen. Hij noemt dat levenskunst en zegt:

“Levenskunst is de kunst om te zijn wie je bent, of daar opnieuw ruimte voor te maken. Het gaat eerder om het loslaten van bepaalde eisen waaraan je moet voldoen.”

In het afgelopen jaar heb ik ontdekt hoeveel strenge eisen ik mezelf oplegde. Een heleboel van die eisen heb ik (vaak met bloed, zweet en tranen) losgelaten. Uiteindelijk een hele verademing!

Lithium, redder in nood

Ik blijf het zeggen, sorry: zonder lithium was dit me niet gelukt. Ik heb deze sprongen pas kunnen maken omdat mijn hoofd rustiger kon worden.

Ik zie mijn psych pas volgende maand weer omdat we dus aan het afbouwen zijn. Ik hou ineens tijd over haha!

xoxo

 

 

 

Ik ben stabiel!

Vandaag heb ik voor de GGZ instelling waar ik in behandeling ben een praatje gehouden. Het was bij de psycho educatie cursus over de bipolaire stoornis. Die cursus heb ik ook gevolgd. Maar nu stond ik vóór de groep, om te vertellen over vereniging PlusMinus en over mijn ervaring met ons huiskamergroepje waarmee we “bipo beppen”.

Het was bijzonder om het verschil te merken. Hoe ik eerst zelf wiebelig in die groep zat, de cursus volgde en hoe ik ruim een half jaar later me stevig en stabiel voelend mijn verhaal doe.

Ik durf het te zeggen

Ja, ik ben STABIEL! Ik ben er zo blij mee en dankbaar voor! Toen mijn psycholoog het vorige week zei, maakte mijn hart een sprongetje. Ik durfde het niet te zeggen, ik wilde het niet jinxen, maar ik voelde het al even: ik ben stabiel. Het gaat goed met me!

Na vandaag durf ik het hardop te zeggen. Ik kon het zo goed voelen tijdens mijn praatje. Normaal ben ik van te voren al lange tijd heel zenuwachtig voor dingen. Bang dat ik het verkeerd doe, dat ze me niet aardig vinden. Dat had ik nu niet. Ik voelde me rustig van te voren, Ik had er zelfs zín in! Ik deed terplekke rustig mijn verhaal en durfde 100% mezelf te zijn. Ervoor, tijdens en erna. Wat een verademing.

Psych zag het ook

Ook mijn psychiater, die de cursus gaf, zei dat ze het mooi vindt om te zien hoe ik veranderd ben en steviger in mijn schoenen sta. Ik straal meer rust uit. Één van de vrouwen van de cursus zei zelfs: “Ik kan zien dat het goed met je gaat, je ziet er FANTASTISCH uit!” Wat een super compliment!

Balans vinden

Ik kan mijn balans bewaren en als ik uit balans raak, wat bij het leven hoort, kan ik mijn balans weer hervinden. Het voelt als iets wat nu veel moeitelozer gaat. Voorheen was het echt een strijd. Het kostte me zóveel energie.

Nu heb ik die energie over om meer van het leven te kunnen genieten. Hopelijk mag ik de volgende keer weer een praatje houden bij de GGZ. Ik vond het leuk, kreeg er energie van én het was een leuke bevestiging van mijn balans.

Update! Reactie van de GGZ

Ik kreeg de volgende dag deze mail van de GGZ. Echt trots op!

“Het was een groot succes! Je vertelde open, eerlijk en enthousiast. Je voegde ook goed in.

Het ging erg goed en ik zou het heel fijn vinden als je dit vaker zou willen doen!

Met vriendelijke groet”

Erg leuk dat ik het vaker mag doen, want ik krijg er dus echt energie van en het voelt goed om als ervaringsdeskundige van betekenis te kunnen zijn voor lotgenoten.

xoxo

Een gekke dag

Vandaag is voor mij een gekke dag. Een emotionele, moeilijke, bijzondere en ook mooie dag. Vandaag is het namelijk precies een jaar geleden dat ik een einde aan mijn leven wilde maken. En wow wat kan er in een jaar veel veranderen.

Niet meer willen leven

Op 25 november 2018 kon ik het leven echt niet meer aan. Alles leek uitzichtloos. Alles wat teveel. Alles voelde zwaar en donker. Toen een druppel mijn emmer deed overlopen, wist ik het zeker. Ik moest hier weg. Ik wilde niet meer leven. Steeds die terugkerende strijd om te overleven. Ik kon niet meer.

Godzijdank kwam ik bij de chat van 113 terecht toen ik zocht naar hoeveel pillen ik moest nemen om hier niet meer te hoeven zijn. Hun chat heeft mijn leven gered.

Ik was compleet de weg kwijt

Nu ik dit opschrijf voelt het erg vervreemdend. Hoe kon het zó ver komen?! Ik kan me niet voorstellen dat dit me nu zou overkomen. Ik heb inmiddels een heel ander hoofd. Een rustig hoofd. Zonder al die schreeuwende nare gedachten. Zonder die voortdurende rollercoaster van emoties. En door dat rustige hoofd heb ik ook een rustig lijf. Zachter.

Ik herinner me 25 november 2018 nog precies. Ik kan me alles herinneren. Ik vind het heel erg om me te realiseren hoe ver ik heen was. Hoe uitgeput, overprikkeld en in de war ik was. Hoe alleen ik me voelde en wat een slecht mens ik me voelde. En dat ik me lang niet altijd zo voelde en dat er nog zoveel moois was om voor te leven, zag ik niet meer. Ik zat blind in de put.

In een jaar kan veel veranderen

Jeetje, dat is een jaar geleden! Wat is er veel veranderd! Ik ben ontzettend dankbaar dat 113 mij heeft geholpen om in te zien dat ik niet echt dood wilde.  Dat het geen oplossing is. En dat er zoveel familie en vrienden waren om me er weer bovenop te helpen. Wat hou ik veel van ze!

En heel dankbaar dat de gemeente mij hielp met de WMO en een geweldige man stuurde die me hielp alles weer op de rit te krijgen. De gemeente hielp me ook met kinderopvang, zodat mijn jongste dochter twee dagen in de week naar de gastouder kon, zodat ik mezelf weer in balans kon krijgen. En dat lukte! Ook dankzij de GGZ en mijn fantastische psycholoog en psychiater. En natuurlijk mijn lithium en thyrax!

Alles bij elkaar heeft me geholpen weer te willen leven en daar ben ik heel erg dankbaar voor!

Mocht je dit lezen en deel hebben uitgemaakt van mijn herstel het afgelopen jaar: DANK JE WEL! I LOVE YOU!!

Ieder afscheid is een nieuw begin

Vandaag is het niet alleen een gekke dag door wat er een jaar geleden gebeurd is, maar ook omdat ik en mijn jongste dochter vandaag afscheid nemen bij de gastouder. Een teken dat het goed met me gaat. Ik kan het bijna niet geloven.

Ook de hulp vanuit de WMO gaat stoppen. Alles valt ineens samen. Dat maakt het extra bijzonder.

Natuurlijk ben ik wel eens bang dat er weer een dag komt zoals 25 november 2018. Maar ik weet nu dat ik eruit kan komen.

Er is zoveel steun, hulp en liefde! Dat is echt ongekend! Als ik me maar uit spreek en om hulp vraag. Dat is mijn grootste les geweest.

25 november: dag van zelfliefde

Vandaag sta ik stil bij 25 november 2018. Het is een hele pijnlijke én hele waardevolle dag. Vorig jaar was een dag van zelfhaat. Dit jaar is een dag van zelfliefde.

xoxo

 

Het belang van slaap voor je balans

Slaap is voor ieder mens ontzettend belangrijk. Het is letterlijk van levensbelang. En ik denk vooral voor mensen met een bipolaire aandoening. Slaap performance coach Floris Wouterson zegt dat slaap zelfs belangrijker is dan voeding en beweging bij elkaar! Ik hoorde hem bij de podcasts van Thijs Lindhout en Sjanett de Geus en was hooked!

Te weinig of slecht slapen is killing

Hij noemt heel veel tips en trucs en theorie. Heel praktisch en leerzaam. Hij benoemt bijvoorbeeld waarom het overmatig gebruik van slaappillen écht heel gevaarlijk is voor je fysieke en mentale gezondheid, wat de prijs is van slaaptekort, waarom je absoluut niet meer je gsm als wekker moet gebruiken/ in je slaapkamer moet hebben, waarom snurken gevaarlijk is. En nog véél meer.

Wat vooral opvallend is, is de schrikbarende afname van je cognitieve functies als je een keertje te weinig slaapt, laat staan hoe shocking het is wat er met je brein gebeurt als je (chronisch) slaaptekort op loopt. Ik snapte ineens alles rondom mijn bipolaire brein nog beter.

Ik heb altijd al gevoeld dat slaap het allerbelangrijkste is voor mij. Slaaptekort is voor mij een enorme trigger om manische of depressieve episodes te krijgen. Niet zo gek, omdat door slaaptekort je ratio (cortex) het nakijken krijgt. Als je te weinig slaapt word je overgenomen door je reptielenbrein. En kom je terecht in je fight, flight, freeze of faint modus (of fake modus…). Je dan eigenlijk de controle kwijt. Dat is precies zoals ik het ervaar. Alsof mijn redelijke ik word overgenomen door een soort oermonster dat maar doet waar die zelf zin in heeft.

(Niet) slapen met kinderen

Ik zou graag een goede nachtrust hebben, maar dat is als jonge ouder bijna onmogelijk, volgens mij. Bijna 5 jaar geleden werd ik zwanger van onze oudste dochter. Door de zwangerschap sliep ik al slechter. Veel wakker s’nachts (schijnt je lichaam te doen om je voor te bereiden op slapeloze nachten). Na de geboorte heb ik ruim 2 jaar lang gebroken nachten gehad door onder andere nachtvoedingen en daarna werd ik zwanger van de tweede en begon het hele slaapgebrek verhaal opnieuw.

Niet zo gek dus dat in deze periode het een aantal keer goed mis is gegaan met mij. Ik kan niet meer zoveel slapen en (uit)rusten als ik zou willen, want er lopen twee lieve meiden rond.

Maak van goed slapen prioriteit #1

Voor je eigen brein, je eigen fysieke en mentale gezondheid: zet goed slapen nummer 1. Ik denk echt dat het voor ons als bipolairen cruciaal is.

Misschien spreekt deze blog je helemaal niet aan en denk je dat het wel los zal lopen qua slaap.

Ik zet de links naar de twee podcasts hier neer, want wellicht heb je er wat aan. Zijn veel hands on tips. Beter slapen = betere balans.

Hier vind je de transformatie podcast met Floris Wouterson van Sjannet de Geus. Luister naar Over de essentie van goed slapen.

Hier vind je de 100% inspiratie podcast van mijn favoriete podcaster Thijs Lindhout. Luister naar Je beste nachtrust ooit.

Succes en slaap lekker!

Hoe slaap jij en wat merk jij?

xoxo

 

Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Teveel hooi op mijn vork

Oeps toch teveel hooi op mijn vork en even uit de bocht gevlogen. Maandag schreef ik de blog over hoe voorkom ik een off day en daarna ging het snel bergaf.

Ik had best een drukke week voor de boeg, voor mijn doen. Die druk(te) in combinatie met niet lekker zijn en stress over de financiering van de kinderopvang maakten dat het in mijn hoofd weer even mis ging.

Cocoonen

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en me terug getrokken in een coconnetje. Daar zit ik nu.

Ik merk dat ik er van ben geschrokken. Misschien een beetje naïef (of erg naïef), maar ik dacht dat ik er vanaf was. Van de stoornis. Ik voelde me de laatste tijd zo fijn, zo rustig en in balans. Ik dacht YES, dit is het! Vanaf nu zal mijn leven zo fijn zijn en kan ik net als ‘normale’ mensen leven. Maar zo werkt het blijkbaar niet…

Het blijft een kwetsbaarheid

Het was wel confronterend om me te realiseren dat ik er écht rekening mee moet houden dat ik een bipolaire stoornis heb. En dus niet teveel afspraken moet maken en mezelf echt niet onder druk moet zetten. Mezelf tijd en ruimte geven, blijft cruciaal.

Ik dacht dat door de medicatie er niks meer aan de hand zou zijn, maar zodra mijn agenda te druk wordt en ik het gevoel krijg dat ik onder druk sta, gaat het toch mis.

Waardevolle les

Ik ben er van geschrokken, maar ik heb er wel wat van geleerd. Blijven voelen of ik genoeg tijd en ruimte ervaar. Als dat niet zo is aan de bel trekken of even op de blaren zitten als dat niet lukt. Zoals nu. Gelukkig ben ik er, denk ik, op tijd bij en zal het niet uitmonden in een depressie.

Dat ik afspraken heb afgezegd, geeft al lucht. En erover schrijven ook.

Ik denk dat de sleutel tot stabiliteit de combinatie is van medicatie en lifestyle. Echt rekening houden met de bipolaire kwetsbaarheid.

Leren doseren en blijven handelen vanuit willen in plaats van geforceerd moeten blijft nog wel een uitdaging voor me. Maar ja, al doende leert men.

Hoe pak jij dat aan, als je het drukker krijgt?

xoxo