Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Teveel hooi op mijn vork

Oeps toch teveel hooi op mijn vork en even uit de bocht gevlogen. Maandag schreef ik de blog over hoe voorkom ik een off day en daarna ging het snel bergaf.

Ik had best een drukke week voor de boeg, voor mijn doen. Die druk(te) in combinatie met niet lekker zijn en stress over de financiering van de kinderopvang maakten dat het in mijn hoofd weer even mis ging.

Cocoonen

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en me terug getrokken in een coconnetje. Daar zit ik nu.

Ik merk dat ik er van ben geschrokken. Misschien een beetje naïef (of erg naïef), maar ik dacht dat ik er vanaf was. Van de stoornis. Ik voelde me de laatste tijd zo fijn, zo rustig en in balans. Ik dacht YES, dit is het! Vanaf nu zal mijn leven zo fijn zijn en kan ik net als ‘normale’ mensen leven. Maar zo werkt het blijkbaar niet…

Het blijft een kwetsbaarheid

Het was wel confronterend om me te realiseren dat ik er écht rekening mee moet houden dat ik een bipolaire stoornis heb. En dus niet teveel afspraken moet maken en mezelf echt niet onder druk moet zetten. Mezelf tijd en ruimte geven, blijft cruciaal.

Ik dacht dat door de medicatie er niks meer aan de hand zou zijn, maar zodra mijn agenda te druk wordt en ik het gevoel krijg dat ik onder druk sta, gaat het toch mis.

Waardevolle les

Ik ben er van geschrokken, maar ik heb er wel wat van geleerd. Blijven voelen of ik genoeg tijd en ruimte ervaar. Als dat niet zo is aan de bel trekken of even op de blaren zitten als dat niet lukt. Zoals nu. Gelukkig ben ik er, denk ik, op tijd bij en zal het niet uitmonden in een depressie.

Dat ik afspraken heb afgezegd, geeft al lucht. En erover schrijven ook.

Ik denk dat de sleutel tot stabiliteit de combinatie is van medicatie en lifestyle. Echt rekening houden met de bipolaire kwetsbaarheid.

Leren doseren en blijven handelen vanuit willen in plaats van geforceerd moeten blijft nog wel een uitdaging voor me. Maar ja, al doende leert men.

Hoe pak jij dat aan, als je het drukker krijgt?

xoxo

Zo voorkom ik een off day!?

Vandaag heb ik een flinke off day. Hoe voorkom ik een off day? Kan dat überhaupt. Dat vraag ik me af. Want natuurlijk heeft iedereen wel eens een off day. Dat is heel normaal. Maar als je een bipolaire stoornis hebt, herken je waarschijnlijk wel de angst dat zo’n off day wel eens zou kunnen uitmonden in een nare depressie.

Ik denk dat ik deze off day had kunnen voorkomen en het voelt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik me zo voel. Ja dat is mijn innerlijke criticus. Die is vandaag weer lekker aanwezig… Ik ga eens analyseren wat ik anders had kunnen doen.

Onrustige dag

Ik had gisteren een onrustige dag. Ik wilde een beetje lanterfanten bij het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee, maar uiteindelijk plande mijn man een afspraak met een bevriend stel. Ze zouden ons aan zee op komen zoeken.

Hoewel ik erg gesteld ben op onze vrienden wilde ik dus gewoon even niksen die dag en een beetje ons eigen plan trekken. Ik had het gevoel dat ik geen stuur meer in handen had. En als ik het gevoel heb dat ik de controle verlies word ik onrustig en angstig.

Ze kwamen door omstandigheden wat later dan gepland en moesten helaas na twee uurtjes weer weg. Dus het was nogal een bliksem bezoek, waarbij we snel snel naar de strandtent gingen en snel snel drankje gingen drinken. Daar ben ik heel slecht in. Ik wil graag echt even met iemand zitten en weten hoe het gaat. Ik werd er zo onrustig van en ik kreeg het gevoel dat ik geen overzicht meer had.

We hadden de afspraak beter kunnen verplaatsen. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. De avond ervoor zag ik er al tegenop en wist ik al dat het me teveel zou worden. Maar ik voelde me zo’n party pooper als ik dat zou zeggen. Bovendien vind ik het wél leuk om ze te zien. Alleen het was voor mij niet het juiste moment.

Ongezond eten helpt niet…

Bovendien was het zomers warm gisteren en ben ik snip verkouden. Dus ik voelde me niet zo lekker. In plaats van dan juist gezonde dingen te eten, ben ik ongezond gaan eten (patat als lunch en pizza als avondeten…).

Ik ben op zich helemaal niet anti ongezond eten. Af en toe maakt het niet uit, maar normaal eet ik er dan veel groente en fruit bij. Dat heb ik gisteren door de chaos in mijn hoofd ook niet gedaan.

Vandaag heb ik het goed gemaakt met mijn arme met junk food vol gestopte lijf. Ik heb een hele grote groene smoothie gemaakte met avocado, komkommer, spinazie, bananen en appel.

Teveel plannen in mijn hoofd

Een ander ding is dat ik de laatste tijd aan een aantal plannen werk. Ik merkte dat ik weer zin kreeg om iets te gaan doen. Thuisblijfmoeder zijn bevalt me heel goed, maar ik wil er nog wat bij gaan doen. Schrijven. Ik heb natuurlijk deze blog al, maar ik zou graag met schrijven een inkomen willen gaan opbouwen.

Plus, de financiële hulp van de gemeente voor de kinderopvang van onze jongste dochter stopt misschien eind deze maand. Daar krijg ik behoorlijk de zenuwen van, want ik heb die rust echt nog nodig. Dus ik begon ook druk te voelen om weer wat te gaan doen. Zo ging zin over in druk. Niet zo goed voor me…

Ik begon een aantal ideeën te onderzoeken. Op zich heel leuk. Maar ik merkte ook dat ik steeds meer energie en steeds meer plannen in mijn hoofd begon te krijgen. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Dus ik probeer dat af te remmen, want ik wil natuurlijk niet doorschieten. Ergens ben ik bang dat ik in een hypomanie beland en daarna weer de put in zak. Dus ik ben op mijn hoede.

Vanochtend voelde het alsof ik toch iets te veel had zitten brain stormen en doen en toen gingen al die plannen door mijn hoofd en kreeg ik er stress van. Mijn innerlijke criticus ging er mee aan de haal: “Dat gaat je niet lukken, dat kun je niet, wat een slecht idee” enzovoort. Niet zo fijn…

Toen ik voelde dat het de verkeerde kant op ging, ben ik gaan doen waar ik echt behoefte aan had: onder een dekentje, met een grote kop thee en het nieuwe seizoen van Jane the Virgin.

Zo voorkom ik een off day?!

Ik denk dus dat die onrustige dag, het ongezonde eten en al die plannen, maakten dat ik vanochtend katerig wakker werd en dat ik nu een off day heb. Ik heb ervan geleerd. Volgende keer ga ik beter naar mezelf luisteren, gezonder eten en iets minder hard van stapel lopen met mijn plannen (en ik had er nog zo goed op gelet om te doseren…)

Hopelijk is het gewoon een menselijke off day en gaat het morgen weer beter. Je gaat het lezen.

Hoe ga jij om met een off day?

xoxo

Op vakantie met bipolaire stoornis

Van mij hoeft op vakantie gaan niet zo. Ik blijf liever thuis of ga naar het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Weg gaan haalt me namelijk enorm uit mijn rust, reinheid, regelmaat. Uit mijn routine en structuur die ik zo hard nodig heb. Op vakantie gaan met een bipolaire stoornis. Doen of niet?

Maar mijn man is een echte reiziger. Best lastig soms… Afgelopen oktober had ik even een upper en zei JA op het plan van mijn man om in mei onze vrienden op te zoeken. Zij wonen op Ibiza. Ja, ik zou weer op vakantie gaan. Met man en kids.

We’re going to Ibiza

We komen al jaren bij onze vrienden op Ibiza en het is altijd fijn om daar te zijn. Sowieso HOU ik echt van Ibiza. Maar dit zou de eerste keer zijn dat we met twee kinderen zouden reizen en vliegen. Daar zag ik inmiddels als een berg tegenop.

Ik hou al niet van de stress die ik krijg van reizen en vliegen. En met twee kids leek het me dubbel stress. Maar! Dit keer heb ik het anders aangepakt. We gingen met mijn ouders en familie van mijn man en ik heb hun om hulp gevraagd. Om me af en toe te ontlasten als het me te veel werd en extra te helpen met de kids.

Ik heb op de dag van vertrek oxazepam genomen om rustig te blijven en slaapmedicatie meegenomen voor als ik slechte nachten zou krijgen. Bovendien heb ik iedere dag gezond gegeten met veel groente en noten enzovoort, a la mijn leefstijlplan. Ik heb bewust vaak ongezonde dingen overgeslagen, zodat ik stabieler bleef.

Plan van aanpak = succes

En het heeft gewerkt! Ik heb echt een fijne vakantie gehad met veel minder stress en onrust dan normaal. Af en toe had ik wel een momentje waarop ik begon te wiebelen (vooral de onrustige terugvlucht, ik was de oxazepam vergeten), maar alles zakte snel weg. Mijn lijf kwam dus best uitgerust terug. Terwijl ik normaal strak sta van de spanning.

Dit keer had ik dus een plan! En medicatie! Ik heb om extra hulp durven vragen (bedankt voor die hulp lieve familie), me uit durven spreken als het niet goed ging en extra medicatie durven nemen. De oxazepam hielp me met de reis, de lithium met de balans en de olanzapine met slapen als ik een paar nachten door de kids slecht had geslapen. Ik heb mijn persoonlijk leefstijl plan gevolgd. Een wereld van verschil!

En nu?

We hebben dus tien hele fijne dagen gehad op Ibiza! Als je me nu zou vragen: zou je nu weer op vakantie gaan? Dan zou ik toch weer zeggen: Nee, ik blijf liever hier of aan zee. Maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben. Ook omdat ik weer meer over mezelf heb geleerd en over hoe ik om kan gaan met mijn bipolairiteit.

Hoe vind jij het om op vakantie te gaan?

Rake vragen van psycholoog

Ik heb een nieuwe psycholoog en wow wat stelt ze rake vragen! Mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige ging met een andere doelgroep werken en dus kwam ik bij iemand anders. In dit geval een psychologe. En wat ben ik daar blij mee!

Meer geconfronteerd

Mijn spv-er was echt een super leuk mens, maar ik ben toch wel heel blij met deze nieuwe psycholoog. Ik heb het gevoel dat ze meer een “zwaargewicht” is.

Ze luistert echt super goed, komt snel tot de kern en stelt hele rake vragen. Best confronterend, maar erg waardevol en nuttig. Zo krijg ik veel meer en sneller inzicht in waar ik mee bezig ben of waar ik mee vast loop.

Getroffen

Ik denk dat ik het echt getroffen heb met haar. Niet iedere psycholoog is zo scherp. Omdat ik me zo gehoord en gezien voel door haar kan ik de scherpe en rake vragen goed aan. Ze weet alles perfect te doseren.

Lucky me dus! Het gaat sowieso nog steeds goed met me. Alles loopt lekker. Ik ga wekelijks naar mijn GGZ psycholoog, ben goed bezig met mijn medicatie (die slik ik trouw), mijn jongste dochter gaan 2 dagen per week naar de gastouder zodat ik kan bijtanken en therapie kan volgen, krijg hulp vanuit de WMO om alles nog beter op een rijtje te krijgen en ik volg mijn persoonlijk leefstijlplan

Ik begin hoop en vertrouwen te krijgen dat een stabiel leven voor mij misschien tóch is weg gelegd!

Stabiel zijn en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!

Lithium weer opgehoogd

Omdat ik helaas nog steeds niet stabiel ben, heb ik in overleg met mijn psychiater mijn lithium dosering opgehoogd van 800 mg naar 1000 mg. Mijn lithium spiegel was 0,7 en donderdag hoor ik wat de nieuwe spiegel is.

Ik merk al wel verschil. Ik voel me weer lichter, rustiger, blijer. Meer mezelf! Dat had ik vorige keer ook toen ik de lithium verhoogde, maar helaas zakte ik toen toch weer terug. Dat gebeurt nu hopelijk niet.

Hoofd niet zo op hol

Wat ik vooral merk is dat mijn hoofd niet meer zo op hol slaat en niet meer doomdenkt. Een paar voorbeelden: gisteren kreeg ik vervelend nieuws over het werk van mijn man en daarna ging er even wat mis (er viel een beker drinken van de kids over de bank). Normaal gesproken vliegt de paniek me dan aan, mijn hoofd maakt het veel erger dan het is, ik krijg een loop van nare gedachten en de stress gaat door mijn lijf.

Dat had ik gisteren dus niet. Ik hoorde het nieuws en schrok even. Ik zette me schrap voor de loop met rotgedachten en het angstige gevoel. Maar het kwam niet! Ik hoorde mijn hoofd denken: “Oke, dit is heel vervelend, maar het komt wel weer goed.” Wat een verademing en wat een opluchting!

Rust in mijn hoofd = rust in mijn lijf

Toen ging de beker melk om. Daar kan ik normaal gesproken al een heel paniekerig gevoel van kan krijgen. Ja, ik weet hoe overdreven dat is, maar toch gebeurt het helaas…

Aan de buitenkant kan ik best rustig blijven, maar van binnen is alles op hol. Maar dit keer had ik dus eerst dat slechte nieuws gekregen en daarna ging die beker melk om. Weer zette ik me schrap voor de reactie van hoofd en lichaam, maar het ging: “Oh, kan gebeuren. Even opruimen en klaar!” Geen paniek, geen doomdenken, geen op hol geslagen brein. Zo fijn!

Het is heel prettig om die veerkracht te voelen. Dat er iets gebeurt en dat ik er niet meteen zo van slag raak, maar er gewoon mee om kan gaan. Normaal probeer ik mijn gedachten ook om te denken met positieve gedachten en relativeren enzovoort, maar het voelt echt alsof ik op een op hol geslagen paard zit, waarbij niets helpt.

Nu met de ophoging van de lithium voelt het dus alsof ik de teugels weer in handen heb en mijn paard/ brein tot rust komt. Dat ik lekker een stap ritje kan maken en genietend om me heen kan kijken. Dat geeft me een gevoel van veiligheid en vertrouwen. Ik hoop dat deze lijn zich voortzet.

Update 29 april 2019

Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat! UPDATE 29 april. Het werkte niet! Maar dit werkte wel! 🙂 En dit heeft er ook zeker aan bijgedragen.

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Altijd die angst

Één van de naarste dingen aan mijn bipolaire stoornis is angst. Ik ben altijd zo angstig. Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik heel snel bang voor dingen en maak ik me over van alles en nog wat zorgen. Ik ben wel benieuwd of jij, als bipolaire lotgenoot, dit herkent.

Leven met de rem erop

Het voelt alsof ik niet ten volle durf te leven. Alsof de rem erop zit. Behalve als ik hypomaan ben. Dan durf ik ineens van alles!

Zo boekte ik tijdens een hypomane fase een reis naar Afrika: vier maanden backpacken door Zuid-Oost Afrika, samen met mijn man (die ik toen pas zes maanden kende).

Angstig naar Afrika

Ik had superveel zin in de reis. Totdat ik natuurlijk niet meer hypomaan was. Toen vloog het me aan! Maar ik had mijn huis al onderverhuurd en ik vond dat ik ‘moest’ gaan. Ik wílde er ook zin in hebben. Zoiets doe je waarschijnlijk maar één keer in je leven.

Ik baalde dat ik zo’n angst voelde. Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik zo bang was, want ik schaamde me enorm.

Ik heb een fantastische én een helse reis gehad. Heel bipolair zeg maar. 🙂 Er waren momenten dat ik zó blij was dat ik daar was en dat ik het geweldig vond, maar er waren ook heel veel momenten dat ik doodsangst had en hyperventilerend in een hoekje zat.

Een paar keer overwoog ik naar huis te gaan, omdat ik het niet meer vol hield. Ik raakte op een gegeven moment heel erg down van alle angst en kreeg weer hele nare gedachten.

Gelukkig kwamen we toen op een hele fijne plek terecht waar we drie weken zijn gebleven. Daar vond ik weer grond onder mijn voeten en rust, reinheid, regelmaat.

Ik ben blij dat ik de reis gemaakt heb. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben blij dat ik niet het gevoel heb: “Had ik maar…” Bovendien ben ik in Afrika zwanger geworden van onze oudste dochter. Prachtige souvenir! 🙂

Ik heb wel gemerkt dat mijn brein niet goed tegen reizen kan. Veel te onrustig.  Angst en een bipolaire stoornis gaan volgens mij hand in hand. En reizen past daar, in mijn ervaring, niet goed bij. Echt heel jammer…

Dat angstige gevoel

Dat angstige gevoel had ik niet alleen in Afrika. Ik heb ik dat het grootste gedeelte van de tijd. Het voelt alsof ik een prooidier ben dat op de vlucht is. Ik voel me opgejaagd, gestresst, paniekerig. Ik zie in bijna overal gevaar.

Het begint al als ik wakker word. Ik word meestal wakker met een knoop in mijn maag en alsof mijn hart wordt fijngeknepen. Heel naar.

Zodra ik wakker word en dat voel, begint vaak ook mijn hoofd meteen op volle toeren met zorgen maken en piekeren. Over de kinderen, over de financiën, mijn relatie, over familie, vriendinnen enzovoort.

Ik zie als een berg tegen de kleinste dingen op. Maar soms is het alleen dat paniekerige gevoel, zonder de malende gedachten.

Dat gaat de hele dag zo door. Soms wordt het zelfs zo erg dat ik een paniekaanval krijg. Dat kan al van hele kleine, simpele dingen zijn zoals boodschappen doen of een verjaardag. Ik vind dat zó ontzettend K#T… En van angst word ik ook somber en down en uiteindelijk depressief.

Gewoon willen leven

Ik zou zo graag willen dat ik niet zo bang aangelegd was en dat ik gewoon kon leven. Dat het niet zo voelt als een constante strijd met mezelf. Vroeger duwde ik mezelf altijd door mijn angsten heen, omdat ik me niet wilde laten leiden door angst, maar daardoor kwam ik uiteindelijk in een burn out. Dat werkt dus ook niet…

Ik zie vaak mensen die zich meer een roofdier in plaats van een prooidier lijken te voelen. Die niet zo bang zijn aangelegd. Wat lijkt me dat heerlijk! Soms wou ik dat ik mijn brein even kon rebooten naar een brein met minder angsten.

Sinds ik kinderen heb is het erger geworden met mijn angsten. Ik denk door de extra verantwoordelijkheden en doordat ik minder rust/ slaap heb om te herstellen.

Ik slik nu bijna 2 maanden lithium en had gehoopt dat het minder zou worden, maar dat is (nog) niet zo. Ik weet gewoon niet goed hoe ik met dit angstige gevoel om moet gaan. Als je tips hebt, graag!

Volgens mij hebben mensen met een bipolaire kwetsbaarheid vaker erge last van angst. Heb jij veel last van angst? Heb je medicatie die daartegen werkt?