Bipolaire stoornis en een tweede kind

Je hebt een bipolaire stoornis en twijfelt of je wel moet beginnen aan een tweede kind? Ik herken het! Wij hebben inmiddels een tweede kindje en ik wil graag met je delen hoe dat is.

Een tweede kindje, niet gepland

Onze tweede dochter was niet gepland, maar we wilden wel graag een tweede. Daar wilden we nog even mee wachten. Ik had nét mijn diagnose gekregen en besloten om te starten met lithium toen ik erachter kwam dat ik al zwanger was van de tweede. Ik mocht toen niet beginnen met lithium, maar wel met therapie gelukkig.

Onze tweede was echt heel erg welkom en ze voelde als een geschenk, maar het maakte het ook lastiger, want het leidde tot slaapgebrek, minder rust en meer verantwoordelijkheden. En die dingen triggeren echt een hoop ellende bij mij.

Voordeel is wel dat ik bij de tweede wist wat er met me aan de hand was. Dus ik heb goed mijn signaleringsplan in de gaten gehouden, me gehouden aan wat ik bij therapie heb geleerd en mijn sociale vangnet om (extra) hulp gevraagd. Verder heb ik zo veel mogelijk rustmomenten geprobeerd in te passen.

Een ander voordeel was dat er door onze eerste dochter al meer rust, reinheid, regelmaat in mijn leven zat en rust, reinheid, regelmaat is niet alleen voor kinderen heel belangrijk, maar ook voor mensen met een bipolaire gevoeligheid.

De tweede zwangerschap

Mijn tweede zwangerschap was wel zwaarder dan de eerste, omdat ik natuurlijk al een peuter rond had lopen. Dus ik kon niet zomaar gaan slapen wanneer ik dat wilde. En ik moest van alles met haar ondernemen, ook als ik echt geen energie en geen zin had. Daarom was ik tijdens mijn tweede zwangerschap echt veel moeier. Dan had ik echt even opa en oma nodig om op de oudste te komen passen, zodat ik kon slapen.

De pluszijde was dat het zó lief was om te zien hoe mijn oudste steeds aan mijn buik kwam voelen en contact maakte met haar zusje. Ontroerend en hartverwarmend. Heel bijzonder om een tweede zwangerschap mee te maken.

Na de bevalling

De eerste tijd na de bevalling ging eigenlijk ook heel goed. We hadden een hele happy baby en ze was/ is met alles erg makkelijk. Superfijn! Mijn oudste dochter was de allerliefste grootste zus. Zó aandoenlijk om haar met haar zusje te zien knuffelen en kusjes geven. *Smelt, smelt!!*

Er zit 3 jaar en 3 maanden tussen onze dochters. Toen mijn jongste 9 maanden was ging mijn oudste naar school. Dat scheelde een hoop drukte thuis. Sowieso vind ik het fijn dat er deze tijd tussen de twee meiden zit. De oudste begreep al veel toen haar zusje geboren werd. Dat scheelde een hoop gedoe. Ze kon me vaak echt helpen, bijvoorbeeld dingetjes aangeven.

Ze kunnen ook heel leuk spelen samen, dat is voor mij ook fijn, want dat kan ik even mijn eigen ding doen. Als de oudste naar school was, kon ik af en toe meeslapen met de jongste. Heel fijn!

Als ik lekker in mijn vel zit, is het echt een feestje met die twee meiden. Dan hebben we de grootste lol en doen we leuke dingen, zoals samen de eendjes voeren, dansen door de woonkamer, voorlezen, torens bouwen enzovoort.

Te zwaar?!

Pas vanaf dat de jongste 11 maanden werd, vond ik het wel écht heel zwaar worden. Want ze begon met lopen en allerlei enge toeren uit te halen, zoals overal op willen klimmen, dus ik moet constant allert zijn. Ook begon toen pas het slaapgebrek en gebrek aan rust me op te breken.

Er zijn sindsdien best vaak momenten geweest dat ik heb gedacht: Ik had nooit aan een tweede moeten beginnen. Het is te zwaar voor me. Maar de momenten waarop ik mijn twee meiden samen zie en ze hoor lachen vergeet ik alle ellende en ben ik zó dankbaar dat ik twee mooie meiden heb!

Vangnet essentieel

Wat voor mij essentieel is, is de hulp van mijn sociale vangnet. Ik ben gezegend met een goed vangnet van (schoon)familie die wil helpen. Alle vier de opa’s en oma’s wonen in de buurt en er zijn lieve ooms en tantes die bij willen springen. Mijn man doet de nachten, als dat nodig is, zodat ik kan blijven slapen.

Erfelijkheid?

Ik vind kinderen krijgen wel spannend qua erfelijkheid. Ik wil mijn bipolaire stoornis niet doorgeven aan mijn kids. Ik doe nu mee aan dit onderzoek. Ik krijg deze week de vragenlijsten gemaild. Ook krijg ik na afloop de resultaten van het onderzoek. Ik hoop dat blijkt dat het allemaal meevalt.

Maar ja, het kan ook zijn dat mijn dochters er wel wat van mee krijgen. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moeder voor ze te zijn, maar het lukt helaas niet altijd. Momenteel krijg ik extra hulp, omdat ik het te zwaar vind.

Mijn conclusie

Dus ja, beginnen aan een tweede voelde voor mij dus wel dubbel. Het heeft echt zijn voor- en nadelen. Voor mij wegen de voordelen gelukkig zwaarder dan de nadelen.

Ik denk dat het goed te doen is als je:

  • de juiste medicatie hebt
  • een goed signaleringsplan hebt
  • een plan van aanpak voor je (mentale) gezondheid hebt
  • hulp van een fijn sociaal vangnet hebt
  • rust, reinheid, regelmaat na leeft

Ik realiseer me ook dat ik nu in de tropenjaren zit met jonge kinderen. Als ze straks allebei op school zitten is het alweer heel anders.

Mijn conclusie is: Ik zou mijn meiden voor geen goud willen missen en ben heel dankbaar en blij dat ze er zijn.

Dit is hoe ík het ervaar. Hoe ervaar jij het? Hoeveel kids heb je? Hoe ga jij ermee om? Benieuwd naar jouw ervaring!

Hoe het voelt om bipolair te zijn

Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om bipolair te zijn / te leven met een bipolaire 2 stoornis. Ik vind het zelf ook nog steeds best lastig om uit te leggen dus dacht ik: ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Hier komt mijn poging. Dit is hoe een bipolaire 2 stoornis voor mij voelt.

Hoe het voelt om bipolair te zijn

De periode tussen de  diepe dalen en hoge pieken kunnen lekker rustig zijn. Dit zijn de fijnste periodes. Op zulke dagen laat mijn hoofd me met rust. Ik ben opgewekt en kan prima met anderen wat afspreken. Ik ben gevoelig, maar niet overgevoelig en voel me aardig in balans:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na de rustige periode begint meestal ‘de ellende’. Mijn gedachten gaan met me aan de haal. Ik word steeds gevoeliger voor prikkels en kan prikkels minder goed verwerken. Ik word zenuwachtiger, onzekerder, angstiger en somberder:

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

Mijn hoofd gaat nu echt op hol. Prikkels kan ik niet meer aan:

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

Ik voel me enorm angstig, opgejaagd, bedreigd en alleen:

angst

 

 

 

 

 

De overprikkeling slaat om in een depressie. Ik voel niks meer, ik wil niks meer, ik kan niks meer. Ik wil er niet meer zijn. Ik wil alleen nog maar slapen en nooit meer wakker worden.

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

Na de depressie krabbel ik langzaam weer op. Ik begin weer rust te vinden in mijn hoofd:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na een diep dal, komt bijna altijd een piek. Het wordt weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leukere gedachten!

my mind

 

 

 

 

 

 

Ik krijg heel veel energie. Ik krijg allerlei (naar mijn idee) goeie ideeën, start projecten (maak ze niet af…), maak toffe associaties, zie alles heel scherp, begrijp alles, verbindingen gaan ‘zoef zoef’, ik schiet enorm in de actie en heb veel zelfvertrouwen.

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

“Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief?” Voor de mensen in mijn omgeving word ik drukker en (over)enthousiast. Ik ben niet te houden! Ook geef ik vaak (te) veel geld uit aan dingen die ik helemaal niet echt nodig heb (en/ of niet echt kan betalen).

become manic

 

 

 

 

 

 

Het leven is MEGAAAAAA FANTASTISCH!! Ik voel me on top of the world! Ik word overmoedig, ga met allerlei mensen gesprekken aan en word vrij schaamteloos. Ik kan rare dingen doen als ik piek. Ik heb een bipolaire 2 stoornis wat inhoudt dat ik niet, zoals bij een bipolaire 1 stoornis, psychotisch wordt. Ik word hypomaan in plaats van echt manisch. Al ben ik wel één keer bijna psychotisch geworden. Dat was heel naar.

Voor mezelf en vooral voor mijn omgeving kan het verwarrend en vermoeiend zijn, want ik was toch zo depressief en overprikkeld?!

yeehaw

 

 

 

 

 

 

Na een hele hoge piek volgt eigenlijk vrijwel direct dal. Er zit dan meestal geen rustige periode tussen… De hele cyclus begint opnieuw. Ik merk dat sinds ik moeder ben de dalen dieper worden en langer duren en dat de pieken juist minder hoog worden en korter duren. Ik had het liever andersom…

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

my mind

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

become manic

 

 

 

 

 

 

yeehaw

 

 

 

 

 

 

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Enzovoort enzovoort.

Ik ben benieuwd of dit herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als bipolaire lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of degenen die iemand in hun omgeving hebben die bipolair is wat heeft aan deze beelden. Of het zo meer begrijpelijk wordt. Laat je het me hieronder weten in een reactie?

Landelijke dag plusminus

Op zaterdag 15 december 2018 ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van plusminus geweest.

Plusminus is de vereniging van en voor mensen met een bipolaire stoornis en hun naastbetrokkenen.

Vanaf 1 januari 2019 heet de vereniging plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

De vereniging heette eerst de VMDB: de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Ik vind de nieuwe naam en huisstijl veel beter!

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben/ bipolair zijn. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl

Bipolair zijn of toch niet?

“Je zegt toch hopelijk niet: ‘Ik ben bipolair’ he?! Want dan wordt het je identiteit. Je kunt beter zeggen: ‘Ik heb een bipolaire stoornis.'” Dat zei een kennis van me die altijd hardcore bezig is met persoonlijke ontwikkeling. Is het bipolair zijn of een bipolaire stoornis hebben?

Ik antwoordde snel “nee” op de vraag van mijn  kennis. “Ik zeg dat ik het heb.” En zo zei ik het ook in het begin. Maar ik merk dat ik steeds vaker begin te zeggen dat ik bipolair bén. En dat doe ik met een reden.

Ik bén bipolair

Ik zeg dat omdat ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik nou was. Wat is nou mijn identiteit? Wie ben ik?

Ik schreef er al een keer een blog over: Persoonlijke ontwikkeling is mijn lievelingsding. Maar er was een tijd dat ik er té fanatiek mee bezig was. Obsessief zelfs. Ik was bezig met mijn ego, en het te doorzien. Bezig met non-dualiteit. Hoe te groeien als mens, beter te worden als mens, verlichter, mezelf te ontplooien enzovoort enzovoort.

Maar ik liep er op een gegeven moment helemaal op leeg. Ik was nooit goed genoeg, nooit gelukkig genoeg. En dat ben ik nog steeds niet, maar nu kan ik daar vaker in berusten.

Ik ben mezelf met goeie en ‘slechte’ kanten

Sinds ik niet meer zo obsessief bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, kan ik wat liever naar mezelf zijn en kijk ik anders naar mezelf. (Lukt echt niet altijd hoor. Het is een lang proces)

Ik ben Rosie, ik ben een moeder, ik ben een vrouw, ik ben een dochter, een vriendin en ik bén ook bipolair. Dat is vast niet vrij van ego, maar so be it. Ik heb een ego en ik bén ook mijn ego. 🙂 Ik speel het spel dat leven heet gewoon mee.

Het voelt niet meer schizofreen

Omdat ik haast niet meer wist wie ik dan wel was, als ik al die andere dingen niet mocht zíjn, voelde het haast alsof ik schizofreen werd. Dat klinkt misschien gek, maar dat hele gedoe over ego loslaten over niet de manische kant en niet de depressieve kant te zijn, maakte me eigenlijk ook een beetje gek.

Nu ben ik wie ik ben, bipolair en nog veel meer. Dat geeft eigenlijk best rust! En als ik weer een personal development junkie tegen kom, dan hoop ik dat ik stevig genoeg in mijn schoenen sta om te zeggen dat ik bipolair ben, met mijn manische en depressieve kanten, mijn tevreden kant, gewoon met alles.

En alles is liefde.

Hoe benoem jij het? Benieuwd naar welke woorden jij eraan geeft! Laat je het hieronder weten in een reactie?