Ik ben stabiel!

Vandaag heb ik voor de GGZ instelling waar ik in behandeling ben een praatje gehouden. Het was bij de psycho educatie cursus over de bipolaire stoornis. Die cursus heb ik ook gevolgd. Maar nu stond ik vóór de groep, om te vertellen over vereniging PlusMinus en over mijn ervaring met ons huiskamergroepje waarmee we “bipo beppen”.

Het was bijzonder om het verschil te merken. Hoe ik eerst zelf wiebelig in die groep zat, de cursus volgde en hoe ik ruim een half jaar later me stevig en stabiel voelend mijn verhaal doe.

Ik durf het te zeggen

Ja, ik ben STABIEL! Ik ben er zo blij mee en dankbaar voor! Toen mijn psycholoog het vorige week zei, maakte mijn hart een sprongetje. Ik durfde het niet te zeggen, ik wilde het niet jinxen, maar ik voelde het al even: ik ben stabiel. Het gaat goed met me!

Na vandaag durf ik het hardop te zeggen. Ik kon het zo goed voelen tijdens mijn praatje. Normaal ben ik van te voren al lange tijd heel zenuwachtig voor dingen. Bang dat ik het verkeerd doe, dat ze me niet aardig vinden. Dat had ik nu niet. Ik voelde me rustig van te voren, Ik had er zelfs zín in! Ik deed terplekke rustig mijn verhaal en durfde 100% mezelf te zijn. Ervoor, tijdens en erna. Wat een verademing.

Psych zag het ook

Ook mijn psychiater, die de cursus gaf, zei dat ze het mooi vindt om te zien hoe ik veranderd ben en steviger in mijn schoenen sta. Ik straal meer rust uit. Één van de vrouwen van de cursus zei zelfs: “Ik kan zien dat het goed met je gaat, je ziet er FANTASTISCH uit!” Wat een super compliment!

Balans vinden

Ik kan mijn balans bewaren en als ik uit balans raak, wat bij het leven hoort, kan ik mijn balans weer hervinden. Het voelt als iets wat nu veel moeitelozer gaat. Voorheen was het echt een strijd. Het kostte me zóveel energie.

Nu heb ik die energie over om meer van het leven te kunnen genieten. Hopelijk mag ik de volgende keer weer een praatje houden bij de GGZ. Ik vond het leuk, kreeg er energie van én het was een leuke bevestiging van mijn balans.

Update! Reactie van de GGZ

Ik kreeg de volgende dag deze mail van de GGZ. Echt trots op!

“Het was een groot succes! Je vertelde open, eerlijk en enthousiast. Je voegde ook goed in.

Het ging erg goed en ik zou het heel fijn vinden als je dit vaker zou willen doen!

Met vriendelijke groet”

Erg leuk dat ik het vaker mag doen, want ik krijg er dus echt energie van en het voelt goed om als ervaringsdeskundige van betekenis te kunnen zijn voor lotgenoten.

xoxo

Een gekke dag

Vandaag is voor mij een gekke dag. Een emotionele, moeilijke, bijzondere en ook mooie dag. Vandaag is het namelijk precies een jaar geleden dat ik een einde aan mijn leven wilde maken. En wow wat kan er in een jaar veel veranderen.

Niet meer willen leven

Op 25 november 2018 kon ik het leven echt niet meer aan. Alles leek uitzichtloos. Alles wat teveel. Alles voelde zwaar en donker. Toen een druppel mijn emmer deed overlopen, wist ik het zeker. Ik moest hier weg. Ik wilde niet meer leven. Steeds die terugkerende strijd om te overleven. Ik kon niet meer.

Godzijdank kwam ik bij de chat van 113 terecht toen ik zocht naar hoeveel pillen ik moest nemen om hier niet meer te hoeven zijn. Hun chat heeft mijn leven gered.

Ik was compleet de weg kwijt

Nu ik dit opschrijf voelt het erg vervreemdend. Hoe kon het zó ver komen?! Ik kan me niet voorstellen dat dit me nu zou overkomen. Ik heb inmiddels een heel ander hoofd. Een rustig hoofd. Zonder al die schreeuwende nare gedachten. Zonder die voortdurende rollercoaster van emoties. En door dat rustige hoofd heb ik ook een rustig lijf. Zachter.

Ik herinner me 25 november 2018 nog precies. Ik kan me alles herinneren. Ik vind het heel erg om me te realiseren hoe ver ik heen was. Hoe uitgeput, overprikkeld en in de war ik was. Hoe alleen ik me voelde en wat een slecht mens ik me voelde. En dat ik me lang niet altijd zo voelde en dat er nog zoveel moois was om voor te leven, zag ik niet meer. Ik zat blind in de put.

In een jaar kan veel veranderen

Jeetje, dat is een jaar geleden! Wat is er veel veranderd! Ik ben ontzettend dankbaar dat 113 mij heeft geholpen om in te zien dat ik niet echt dood wilde.  Dat het geen oplossing is. En dat er zoveel familie en vrienden waren om me er weer bovenop te helpen. Wat hou ik veel van ze!

En heel dankbaar dat de gemeente mij hielp met de WMO en een geweldige man stuurde die me hielp alles weer op de rit te krijgen. De gemeente hielp me ook met kinderopvang, zodat mijn jongste dochter twee dagen in de week naar de gastouder kon, zodat ik mezelf weer in balans kon krijgen. En dat lukte! Ook dankzij de GGZ en mijn fantastische psycholoog en psychiater. En natuurlijk mijn lithium en thyrax!

Alles bij elkaar heeft me geholpen weer te willen leven en daar ben ik heel erg dankbaar voor!

Mocht je dit lezen en deel hebben uitgemaakt van mijn herstel het afgelopen jaar: DANK JE WEL! I LOVE YOU!!

Ieder afscheid is een nieuw begin

Vandaag is het niet alleen een gekke dag door wat er een jaar geleden gebeurd is, maar ook omdat ik en mijn jongste dochter vandaag afscheid nemen bij de gastouder. Een teken dat het goed met me gaat. Ik kan het bijna niet geloven.

Ook de hulp vanuit de WMO gaat stoppen. Alles valt ineens samen. Dat maakt het extra bijzonder.

Natuurlijk ben ik wel eens bang dat er weer een dag komt zoals 25 november 2018. Maar ik weet nu dat ik eruit kan komen.

Er is zoveel steun, hulp en liefde! Dat is echt ongekend! Als ik me maar uit spreek en om hulp vraag. Dat is mijn grootste les geweest.

25 november: dag van zelfliefde

Vandaag sta ik stil bij 25 november 2018. Het is een hele pijnlijke én hele waardevolle dag. Vorig jaar was een dag van zelfhaat. Dit jaar is een dag van zelfliefde.

xoxo

 

Het belang van slaap voor je balans

Slaap is voor ieder mens ontzettend belangrijk. Het is letterlijk van levensbelang. En ik denk vooral voor mensen met een bipolaire aandoening. Slaap performance coach Floris Wouterson zegt dat slaap zelfs belangrijker is dan voeding en beweging bij elkaar! Ik hoorde hem bij de podcasts van Thijs Lindhout en Sjanett de Geus en was hooked!

Te weinig of slecht slapen is killing

Hij noemt heel veel tips en trucs en theorie. Heel praktisch en leerzaam. Hij benoemt bijvoorbeeld waarom het overmatig gebruik van slaappillen écht heel gevaarlijk is voor je fysieke en mentale gezondheid, wat de prijs is van slaaptekort, waarom je absoluut niet meer je gsm als wekker moet gebruiken/ in je slaapkamer moet hebben, waarom snurken gevaarlijk is. En nog véél meer.

Wat vooral opvallend is, is de schrikbarende afname van je cognitieve functies als je een keertje te weinig slaapt, laat staan hoe shocking het is wat er met je brein gebeurt als je (chronisch) slaaptekort op loopt. Ik snapte ineens alles rondom mijn bipolaire brein nog beter.

Ik heb altijd al gevoeld dat slaap het allerbelangrijkste is voor mij. Slaaptekort is voor mij een enorme trigger om manische of depressieve episodes te krijgen. Niet zo gek, omdat door slaaptekort je ratio (cortex) het nakijken krijgt. Als je te weinig slaapt word je overgenomen door je reptielenbrein. En kom je terecht in je fight, flight, freeze of faint modus (of fake modus…). Je dan eigenlijk de controle kwijt. Dat is precies zoals ik het ervaar. Alsof mijn redelijke ik word overgenomen door een soort oermonster dat maar doet waar die zelf zin in heeft.

(Niet) slapen met kinderen

Ik zou graag een goede nachtrust hebben, maar dat is als jonge ouder bijna onmogelijk, volgens mij. Bijna 5 jaar geleden werd ik zwanger van onze oudste dochter. Door de zwangerschap sliep ik al slechter. Veel wakker s’nachts (schijnt je lichaam te doen om je voor te bereiden op slapeloze nachten). Na de geboorte heb ik ruim 2 jaar lang gebroken nachten gehad door onder andere nachtvoedingen en daarna werd ik zwanger van de tweede en begon het hele slaapgebrek verhaal opnieuw.

Niet zo gek dus dat in deze periode het een aantal keer goed mis is gegaan met mij. Ik kan niet meer zoveel slapen en (uit)rusten als ik zou willen, want er lopen twee lieve meiden rond.

Maak van goed slapen prioriteit #1

Voor je eigen brein, je eigen fysieke en mentale gezondheid: zet goed slapen nummer 1. Ik denk echt dat het voor ons als bipolairen cruciaal is.

Misschien spreekt deze blog je helemaal niet aan en denk je dat het wel los zal lopen qua slaap.

Ik zet de links naar de twee podcasts hier neer, want wellicht heb je er wat aan. Zijn veel hands on tips. Beter slapen = betere balans.

Hier vind je de transformatie podcast met Floris Wouterson van Sjannet de Geus. Luister naar Over de essentie van goed slapen.

Hier vind je de 100% inspiratie podcast van mijn favoriete podcaster Thijs Lindhout. Luister naar Je beste nachtrust ooit.

Succes en slaap lekker!

Hoe slaap jij en wat merk jij?

xoxo

 

Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Teveel hooi op mijn vork

Oeps toch teveel hooi op mijn vork en even uit de bocht gevlogen. Maandag schreef ik de blog over hoe voorkom ik een off day en daarna ging het snel bergaf.

Ik had best een drukke week voor de boeg, voor mijn doen. Die druk(te) in combinatie met niet lekker zijn en stress over de financiering van de kinderopvang maakten dat het in mijn hoofd weer even mis ging.

Cocoonen

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en me terug getrokken in een coconnetje. Daar zit ik nu.

Ik merk dat ik er van ben geschrokken. Misschien een beetje naïef (of erg naïef), maar ik dacht dat ik er vanaf was. Van de stoornis. Ik voelde me de laatste tijd zo fijn, zo rustig en in balans. Ik dacht YES, dit is het! Vanaf nu zal mijn leven zo fijn zijn en kan ik net als ‘normale’ mensen leven. Maar zo werkt het blijkbaar niet…

Het blijft een kwetsbaarheid

Het was wel confronterend om me te realiseren dat ik er écht rekening mee moet houden dat ik een bipolaire stoornis heb. En dus niet teveel afspraken moet maken en mezelf echt niet onder druk moet zetten. Mezelf tijd en ruimte geven, blijft cruciaal.

Ik dacht dat door de medicatie er niks meer aan de hand zou zijn, maar zodra mijn agenda te druk wordt en ik het gevoel krijg dat ik onder druk sta, gaat het toch mis.

Waardevolle les

Ik ben er van geschrokken, maar ik heb er wel wat van geleerd. Blijven voelen of ik genoeg tijd en ruimte ervaar. Als dat niet zo is aan de bel trekken of even op de blaren zitten als dat niet lukt. Zoals nu. Gelukkig ben ik er, denk ik, op tijd bij en zal het niet uitmonden in een depressie.

Dat ik afspraken heb afgezegd, geeft al lucht. En erover schrijven ook.

Ik denk dat de sleutel tot stabiliteit de combinatie is van medicatie en lifestyle. Echt rekening houden met de bipolaire kwetsbaarheid.

Leren doseren en blijven handelen vanuit willen in plaats van geforceerd moeten blijft nog wel een uitdaging voor me. Maar ja, al doende leert men.

Hoe pak jij dat aan, als je het drukker krijgt?

xoxo

Zo voorkom ik een off day!?

Vandaag heb ik een flinke off day. Hoe voorkom ik een off day? Kan dat überhaupt. Dat vraag ik me af. Want natuurlijk heeft iedereen wel eens een off day. Dat is heel normaal. Maar als je een bipolaire stoornis hebt, herken je waarschijnlijk wel de angst dat zo’n off day wel eens zou kunnen uitmonden in een nare depressie.

Ik denk dat ik deze off day had kunnen voorkomen en het voelt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik me zo voel. Ja dat is mijn innerlijke criticus. Die is vandaag weer lekker aanwezig… Ik ga eens analyseren wat ik anders had kunnen doen.

Onrustige dag

Ik had gisteren een onrustige dag. Ik wilde een beetje lanterfanten bij het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee, maar uiteindelijk plande mijn man een afspraak met een bevriend stel. Ze zouden ons aan zee op komen zoeken.

Hoewel ik erg gesteld ben op onze vrienden wilde ik dus gewoon even niksen die dag en een beetje ons eigen plan trekken. Ik had het gevoel dat ik geen stuur meer in handen had. En als ik het gevoel heb dat ik de controle verlies word ik onrustig en angstig.

Ze kwamen door omstandigheden wat later dan gepland en moesten helaas na twee uurtjes weer weg. Dus het was nogal een bliksem bezoek, waarbij we snel snel naar de strandtent gingen en snel snel drankje gingen drinken. Daar ben ik heel slecht in. Ik wil graag echt even met iemand zitten en weten hoe het gaat. Ik werd er zo onrustig van en ik kreeg het gevoel dat ik geen overzicht meer had.

We hadden de afspraak beter kunnen verplaatsen. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. De avond ervoor zag ik er al tegenop en wist ik al dat het me teveel zou worden. Maar ik voelde me zo’n party pooper als ik dat zou zeggen. Bovendien vind ik het wél leuk om ze te zien. Alleen het was voor mij niet het juiste moment.

Ongezond eten helpt niet…

Bovendien was het zomers warm gisteren en ben ik snip verkouden. Dus ik voelde me niet zo lekker. In plaats van dan juist gezonde dingen te eten, ben ik ongezond gaan eten (patat als lunch en pizza als avondeten…).

Ik ben op zich helemaal niet anti ongezond eten. Af en toe maakt het niet uit, maar normaal eet ik er dan veel groente en fruit bij. Dat heb ik gisteren door de chaos in mijn hoofd ook niet gedaan.

Vandaag heb ik het goed gemaakt met mijn arme met junk food vol gestopte lijf. Ik heb een hele grote groene smoothie gemaakte met avocado, komkommer, spinazie, bananen en appel.

Teveel plannen in mijn hoofd

Een ander ding is dat ik de laatste tijd aan een aantal plannen werk. Ik merkte dat ik weer zin kreeg om iets te gaan doen. Thuisblijfmoeder zijn bevalt me heel goed, maar ik wil er nog wat bij gaan doen. Schrijven. Ik heb natuurlijk deze blog al, maar ik zou graag met schrijven een inkomen willen gaan opbouwen.

Plus, de financiële hulp van de gemeente voor de kinderopvang van onze jongste dochter stopt misschien eind deze maand. Daar krijg ik behoorlijk de zenuwen van, want ik heb die rust echt nog nodig. Dus ik begon ook druk te voelen om weer wat te gaan doen. Zo ging zin over in druk. Niet zo goed voor me…

Ik begon een aantal ideeën te onderzoeken. Op zich heel leuk. Maar ik merkte ook dat ik steeds meer energie en steeds meer plannen in mijn hoofd begon te krijgen. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Dus ik probeer dat af te remmen, want ik wil natuurlijk niet doorschieten. Ergens ben ik bang dat ik in een hypomanie beland en daarna weer de put in zak. Dus ik ben op mijn hoede.

Vanochtend voelde het alsof ik toch iets te veel had zitten brain stormen en doen en toen gingen al die plannen door mijn hoofd en kreeg ik er stress van. Mijn innerlijke criticus ging er mee aan de haal: “Dat gaat je niet lukken, dat kun je niet, wat een slecht idee” enzovoort. Niet zo fijn…

Toen ik voelde dat het de verkeerde kant op ging, ben ik gaan doen waar ik echt behoefte aan had: onder een dekentje, met een grote kop thee en het nieuwe seizoen van Jane the Virgin.

Zo voorkom ik een off day?!

Ik denk dus dat die onrustige dag, het ongezonde eten en al die plannen, maakten dat ik vanochtend katerig wakker werd en dat ik nu een off day heb. Ik heb ervan geleerd. Volgende keer ga ik beter naar mezelf luisteren, gezonder eten en iets minder hard van stapel lopen met mijn plannen (en ik had er nog zo goed op gelet om te doseren…)

Hopelijk is het gewoon een menselijke off day en gaat het morgen weer beter. Je gaat het lezen.

Hoe ga jij om met een off day?

xoxo

Op vakantie met bipolaire stoornis

Van mij hoeft op vakantie gaan niet zo. Ik blijf liever thuis of ga naar het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Weg gaan haalt me namelijk enorm uit mijn rust, reinheid, regelmaat. Uit mijn routine en structuur die ik zo hard nodig heb. Op vakantie gaan met een bipolaire stoornis. Doen of niet?

Maar mijn man is een echte reiziger. Best lastig soms… Afgelopen oktober had ik even een upper en zei JA op het plan van mijn man om in mei onze vrienden op te zoeken. Zij wonen op Ibiza. Ja, ik zou weer op vakantie gaan. Met man en kids.

We’re going to Ibiza

We komen al jaren bij onze vrienden op Ibiza en het is altijd fijn om daar te zijn. Sowieso HOU ik echt van Ibiza. Maar dit zou de eerste keer zijn dat we met twee kinderen zouden reizen en vliegen. Daar zag ik inmiddels als een berg tegenop.

Ik hou al niet van de stress die ik krijg van reizen en vliegen. En met twee kids leek het me dubbel stress. Maar! Dit keer heb ik het anders aangepakt. We gingen met mijn ouders en familie van mijn man en ik heb hun om hulp gevraagd. Om me af en toe te ontlasten als het me te veel werd en extra te helpen met de kids.

Ik heb op de dag van vertrek oxazepam genomen om rustig te blijven en slaapmedicatie meegenomen voor als ik slechte nachten zou krijgen. Bovendien heb ik iedere dag gezond gegeten met veel groente en noten enzovoort, a la mijn leefstijlplan. Ik heb bewust vaak ongezonde dingen overgeslagen, zodat ik stabieler bleef.

Plan van aanpak = succes

En het heeft gewerkt! Ik heb echt een fijne vakantie gehad met veel minder stress en onrust dan normaal. Af en toe had ik wel een momentje waarop ik begon te wiebelen (vooral de onrustige terugvlucht, ik was de oxazepam vergeten), maar alles zakte snel weg. Mijn lijf kwam dus best uitgerust terug. Terwijl ik normaal strak sta van de spanning.

Dit keer had ik dus een plan! En medicatie! Ik heb om extra hulp durven vragen (bedankt voor die hulp lieve familie), me uit durven spreken als het niet goed ging en extra medicatie durven nemen. De oxazepam hielp me met de reis, de lithium met de balans en de olanzapine met slapen als ik een paar nachten door de kids slecht had geslapen. Ik heb mijn persoonlijk leefstijl plan gevolgd. Een wereld van verschil!

En nu?

We hebben dus tien hele fijne dagen gehad op Ibiza! Als je me nu zou vragen: zou je nu weer op vakantie gaan? Dan zou ik toch weer zeggen: Nee, ik blijf liever hier of aan zee. Maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben. Ook omdat ik weer meer over mezelf heb geleerd en over hoe ik om kan gaan met mijn bipolairiteit.

Hoe vind jij het om op vakantie te gaan?

Rake vragen van psycholoog

Ik heb een nieuwe psycholoog en wow wat stelt ze rake vragen! Mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige ging met een andere doelgroep werken en dus kwam ik bij iemand anders. In dit geval een psychologe. En wat ben ik daar blij mee!

Meer geconfronteerd

Mijn spv-er was echt een super leuk mens, maar ik ben toch wel heel blij met deze nieuwe psycholoog. Ik heb het gevoel dat ze meer een “zwaargewicht” is.

Ze luistert echt super goed, komt snel tot de kern en stelt hele rake vragen. Best confronterend, maar erg waardevol en nuttig. Zo krijg ik veel meer en sneller inzicht in waar ik mee bezig ben of waar ik mee vast loop.

Getroffen

Ik denk dat ik het echt getroffen heb met haar. Niet iedere psycholoog is zo scherp. Omdat ik me zo gehoord en gezien voel door haar kan ik de scherpe en rake vragen goed aan. Ze weet alles perfect te doseren.

Lucky me dus! Het gaat sowieso nog steeds goed met me. Alles loopt lekker. Ik ga wekelijks naar mijn GGZ psycholoog, ben goed bezig met mijn medicatie (die slik ik trouw), mijn jongste dochter gaan 2 dagen per week naar de gastouder zodat ik kan bijtanken en therapie kan volgen, krijg hulp vanuit de WMO om alles nog beter op een rijtje te krijgen en ik volg mijn persoonlijk leefstijlplan

Ik begin hoop en vertrouwen te krijgen dat een stabiel leven voor mij misschien tóch is weg gelegd!

Stabiel zijn en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!