Brief voor hulp

Onderstaande brief schreef ik, in overleg met mijn therapeut, aan mijn dierbaren om hun hulp te vragen en ze uit te leggen wat een bipolaire stoornis voor mij betekent.

Deze brief (en vooral de lieve reacties daarop) heeft me erg geholpen bij mijn weg naar herstel. Misschien is het schrijven van zo’n mail voor jou ook een goed idee en heb jij er ook wat aan.

“Lieve familie en vriendinnen,

Hopelijk gaat het goed met jullie?!

Ik schrijf deze brief omdat ik jullie om hulp wil vragen. Ik hoop dat jullie de tijd willen nemen om deze brief te lezen.

Zoals jullie weten is er afgelopen maart een bipolaire 2 stoornis bij mij gediagnosticeerd. Hiervoor ben ik inmiddels in therapie.

Wat betekent dit voor mij? Er is een hoop op z’n plek gevallen en daar ben ik heel dankbaar voor. Het geeft me rust.

Ongeacht of het label nu wel of niet klopt; ik ben heel blij dat ik hulp krijg en eindelijk weet hoe ik om kan gaan met waar ik al mijn hele leven mee worstel. Al is het nog steeds lastig, het gaat wel beter dan voorheen.

Zolang als ik me kan herinneren heb ik last van hevige energie- en stemmingsschommelingen, hooggevoeligheid en prikkelbaarheid. Dit leidt enerzijds tot periodes waarin ik supervrolijk en ontzettend energiek ben. In die periodes voel ik me on top of the world en kan ik veel aan. Ik verzet bergen werk, zeg het liefst overal “ja” op en kan de gekste dingen doen. Ik hou dan zóveel van het leven!

Anderzijds komt er na zo’n hoge piek altijd een heel diep dal. Dan heb ik weinig tot geen energie en ben erg moe en overprikkeld. Op die momenten voel ik me angstig, paniekerig, onzeker en vaak ook erg depressief… Zo erg dat ik dan niet meer wil leven en me verdwaald voel op deze wereld.

Het contrast tussen deze twee periodes is heel groot, heel vermoeiend en vooral heel verwarrend.

Hoe kan ik me het ene moment zo FANTASTISCH voelen en het andere moment dood willen, terwijl ik zo’n mooi leven heb met zoveel dierbare mensen en dieren om me heen? Ik begreep het niet en schaamde me enorm.

Vanwege de grote schaamte en het grote schuldgevoel heb ik hier nooit met iemand over durven praten of om hulp durven vragen.

Ik heb geprobeerd mijn diepe dalen zo goed mogelijk voor de buitenwereld verborgen te houden. Het sloeg toch ook nergens op: Zo snel en vaak van zó gelukkig naar zó ongelukkig gaan? Dat zou toch niemand serieus nemen?

Ik ben blij dat ik in februari toch ‘gebroken’ ben, alles heb durven vertellen en eindelijk om hulp heb gevraagd. Het was het engste dat ik ooit heb gedaan…

Nu doe ik weer iets wat ik heel eng vind: jullie allemaal om hulp vragen.

In therapie leer ik om te gaan met deze ‘beperking’, maar vooral om mezelf te accepteren zoals ik ben.

Mezelf accepteren zoals ik ben, vind ik het allermoeilijkste…

Ik leer te accepteren dat ik heel (prikkel)gevoelig ben en snel uitbalans raak en dat ik daar mijn leefstijl op moet aanpassen. Dat ik hiervoor een wekelijkse planning moet maken, zodat ik overprikkeling voorkom/ beperk en mijn balans behoud.

Ik leer mijn energiepeil in de gaten te houden en te levelen. Uitspreken wat me dwars zit, plannen, dagelijks yoga, mediteren en mindfulness helpen me hier enorm bij.

Ik leer ook negatieve dominante gedachtes te herformuleren. Mijn grootste negatieve dominante gedachte is: “Ik ben niet goed zoals ik ben.”

Het allerbelangrijkste van alles is: mijn leven zo indelen dat ik niet meer overprikkeld en uit balans raak. Dat betekent (het accepteren van) heel veel rust, ritme en regelmaat en dingen klein en simpel houden.

Ik voel(de) me zo’n loser hierdoor… Maar dit is echt mijn medicijn. Ik moet het zo doen, anders red ik het niet…

Mijn vraag aan jullie is: Zouden jullie rekening willen houden met mijn ‘gebruiksaanwijzing’ en er begrip voor willen hebben?

Ik vind het zelf nog heel erg lastig om te accepteren, dus ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Mijn gebruiksaanwijzing betekent eigenlijk dat ik:

  • niet veel afspraken zal maken of misschien (op het laatste moment) afspraken zal moeten afzeggen omdat ik uit balans ben of dreig te raken.
  • het liefste 1 op 1 wil afspreken of in kleine groepjes.
  • soms oordoppen in heb tegen teveel prikkels.
  • me af en toe (ineens) afzonder om mijn balans weer te vinden.
  • misschien wel mijn hele leven periodes heb waarin ik heel hyper en superenthousiast ben of juist erg teruggetrokken en down ben. En dat het belangrijk is dat ik het gevoel heb dat die beide kanten van mij er óók mogen zijn.
  • me aan mijn planning zal moeten houden, wat soms voor anderen misschien saai zal zijn.
  • soms erg emotioneel reageer als ik overprikkeld en uit balans ben, maar dat ik dat niet persoonlijk bedoel!
  • ‘simplify’ mijn motto is. Dus dat ik dingen graag klein hou en doe.
  • zal doen wat goed voelt voor mij en mijn gezin, ookal is dat soms ongezellig of saai voor anderen.
  • soms jullie hulp nodig heb als iets me niet lukt omdat er teveel prikkels zijn of als ik in een dal zit (de verjaardag van aanstaande zondag bijvoorbeeld).

IEEEEKS! Nou het is eruit! Ik hoop dat jullie me geen mislukkeling vinden en dat ik mijn ‘simple life’ kan leven én er samen met jullie van kan genieten.

Super bedankt voor al jullie hulp en steun van de afgelopen tijd. Ik snap dat het voor jullie ook niet altijd makkelijk is.

Ik ben enorm dankbaar dat jullie in mijn leven zijn!

Love you all!!!

Veel liefs!”

Bipolaire stoornis en een tweede kind

Je hebt een bipolaire stoornis en twijfelt of je wel moet beginnen aan een tweede kind? Ik herken het! Wij hebben inmiddels een tweede kindje en ik wil graag met je delen hoe dat is.

Een tweede kindje, niet gepland

Onze tweede dochter was niet gepland, maar we wilden wel graag een tweede. Daar wilden we nog even mee wachten. Ik had nét mijn diagnose gekregen en besloten om te starten met lithium toen ik erachter kwam dat ik al zwanger was van de tweede. Ik mocht toen niet beginnen met lithium, maar wel met therapie gelukkig.

Onze tweede was echt heel erg welkom en ze voelde als een geschenk, maar het maakte het ook lastiger, want het leidde tot slaapgebrek, minder rust en meer verantwoordelijkheden. En die dingen triggeren echt een hoop ellende bij mij.

Voordeel is wel dat ik bij de tweede wist wat er met me aan de hand was. Dus ik heb goed mijn signaleringsplan in de gaten gehouden, me gehouden aan wat ik bij therapie heb geleerd en mijn sociale vangnet om (extra) hulp gevraagd. Verder heb ik zo veel mogelijk rustmomenten geprobeerd in te passen.

Een ander voordeel was dat er door onze eerste dochter al meer rust, reinheid, regelmaat in mijn leven zat en rust, reinheid, regelmaat is niet alleen voor kinderen heel belangrijk, maar ook voor mensen met een bipolaire gevoeligheid.

De tweede zwangerschap

Mijn tweede zwangerschap was wel zwaarder dan de eerste, omdat ik natuurlijk al een peuter rond had lopen. Dus ik kon niet zomaar gaan slapen wanneer ik dat wilde. En ik moest van alles met haar ondernemen, ook als ik echt geen energie en geen zin had. Daarom was ik tijdens mijn tweede zwangerschap echt veel moeier. Dan had ik echt even opa en oma nodig om op de oudste te komen passen, zodat ik kon slapen.

De pluszijde was dat het zó lief was om te zien hoe mijn oudste steeds aan mijn buik kwam voelen en contact maakte met haar zusje. Ontroerend en hartverwarmend. Heel bijzonder om een tweede zwangerschap mee te maken.

Na de bevalling

De eerste tijd na de bevalling ging eigenlijk ook heel goed. We hadden een hele happy baby en ze was/ is met alles erg makkelijk. Superfijn! Mijn oudste dochter was de allerliefste grootste zus. Zó aandoenlijk om haar met haar zusje te zien knuffelen en kusjes geven. *Smelt, smelt!!*

Er zit 3 jaar en 3 maanden tussen onze dochters. Toen mijn jongste 9 maanden was ging mijn oudste naar school. Dat scheelde een hoop drukte thuis. Sowieso vind ik het fijn dat er deze tijd tussen de twee meiden zit. De oudste begreep al veel toen haar zusje geboren werd. Dat scheelde een hoop gedoe. Ze kon me vaak echt helpen, bijvoorbeeld dingetjes aangeven.

Ze kunnen ook heel leuk spelen samen, dat is voor mij ook fijn, want dat kan ik even mijn eigen ding doen. Als de oudste naar school was, kon ik af en toe meeslapen met de jongste. Heel fijn!

Als ik lekker in mijn vel zit, is het echt een feestje met die twee meiden. Dan hebben we de grootste lol en doen we leuke dingen, zoals samen de eendjes voeren, dansen door de woonkamer, voorlezen, torens bouwen enzovoort.

Te zwaar?!

Pas vanaf dat de jongste 11 maanden werd, vond ik het wel écht heel zwaar worden. Want ze begon met lopen en allerlei enge toeren uit te halen, zoals overal op willen klimmen, dus ik moet constant allert zijn. Ook begon toen pas het slaapgebrek en gebrek aan rust me op te breken.

Er zijn sindsdien best vaak momenten geweest dat ik heb gedacht: Ik had nooit aan een tweede moeten beginnen. Het is te zwaar voor me. Maar de momenten waarop ik mijn twee meiden samen zie en ze hoor lachen vergeet ik alle ellende en ben ik zó dankbaar dat ik twee mooie meiden heb!

Vangnet essentieel

Wat voor mij essentieel is, is de hulp van mijn sociale vangnet. Ik ben gezegend met een goed vangnet van (schoon)familie die wil helpen. Alle vier de opa’s en oma’s wonen in de buurt en er zijn lieve ooms en tantes die bij willen springen. Mijn man doet de nachten, als dat nodig is, zodat ik kan blijven slapen.

Erfelijkheid?

Ik vind kinderen krijgen wel spannend qua erfelijkheid. Ik wil mijn bipolaire stoornis niet doorgeven aan mijn kids. Ik doe nu mee aan dit onderzoek. Ik krijg deze week de vragenlijsten gemaild. Ook krijg ik na afloop de resultaten van het onderzoek. Ik hoop dat blijkt dat het allemaal meevalt.

Maar ja, het kan ook zijn dat mijn dochters er wel wat van mee krijgen. Ik doe mijn best om een zo goed mogelijke moeder voor ze te zijn, maar het lukt helaas niet altijd. Momenteel krijg ik extra hulp, omdat ik het te zwaar vind.

Mijn conclusie

Dus ja, beginnen aan een tweede voelde voor mij dus wel dubbel. Het heeft echt zijn voor- en nadelen. Voor mij wegen de voordelen gelukkig zwaarder dan de nadelen.

Ik denk dat het goed te doen is als je:

  • de juiste medicatie hebt
  • een goed signaleringsplan hebt
  • een plan van aanpak voor je (mentale) gezondheid hebt
  • hulp van een fijn sociaal vangnet hebt
  • rust, reinheid, regelmaat na leeft

Ik realiseer me ook dat ik nu in de tropenjaren zit met jonge kinderen. Als ze straks allebei op school zitten is het alweer heel anders.

Mijn conclusie is: Ik zou mijn meiden voor geen goud willen missen en ben heel dankbaar en blij dat ze er zijn.

Dit is hoe ík het ervaar. Hoe ervaar jij het? Hoeveel kids heb je? Hoe ga jij ermee om? Benieuwd naar jouw ervaring!

Zo voelt een bipolaire stoornis

Hoe voelt een bipolaire stoornis? Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om ziek te zijn van de bipolaire stoornis. Ik vind het zelf ook nog steeds lastig om precies uit te leggen hoe deze ziekte voor mij voelt, dus dacht ik: ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden.

Beelden op je laten inwerken

Deze blog lees je waarschijnlijk in een paar minuten door, maar misschien kun je per depressie- en (hypo)manie beeld even stil staan, er écht naar kijken en invoelen hoe het is om je langere tijd zo te voelen. Dan krijg je er misschien een beter idee van hoe het is om met deze ziekte te leven.

Zo voelt mijn bipolaire stoornis

rustig thee drinken
1. Tussen de manische en depressieve periodes zijn er rustige periodes. Ik heb peace of mind, voldoende energie, relativeringsvermogen en ik ben vrolijk. Als dit langere tijd duurt, ben ik stabiel. De juiste lithiumspiegel helpt me hierbij.
2. Ik kan (gedoseerd) leuke dingen doen en genieten!
drukke gedachten
3. Door overprikkeling, stress, druk en/ of slaapgebrek begint de donkerte in mijn hoofd. Mijn stressemmer loopt over. Ik raak geïrriteerd en paniekerig en wil me terugtrekken.
teveel gedachten
4. De bipolaire vertaler in mijn brein vertaalt bijna alles wat iemand tegen me zegt naar: “Je bent een slecht en mislukt mens. Je doet niks goed! Loser!” Deze gedachte gaat met vol volume op repeat. Ik wéét dat het niet waar is, maar ik kan mijn redelijke zelf niet goed meer verstaan.
angst
5. Ik word overgenomen door de naarste en donkerste gedachten. De monsters in mij hebben me in hun greep. Ik voel me erg kwetsbaar en helemaal alleen.
6. De depressieve monsters gaan niet weg. Wat ik ook doe (of niet doe). Mijn brein raakt gefrituurd en ik ben bang om psychotisch te worden. Ik weet diep van binnen nog wel wie ik werkelijk ben, maar de monsters maken het me haast onmogelijk om dat nog te voelen.
7. Het voelt vreselijk. Nergens voel ik me veilig. Ik wil niks meer, ik kan niks meer. De enige uitweg lijkt de dood. Daar maak plannen voor, want het lijkt de enige uitweg naar rust, naar mezelf kunnen zijn.
depressief in bed
8. De depressieve monsters gaan eindelijk weg. Ik moet er in rust van bijkomen. Het heeft me gesloopt. Mijn brein heeft weer een flinke klap gekregen.
rustig thee drinken
9. Ik krijg gelukkig toch weer peace of mind en energie. Ik kan mezelf weer vinden en word weer vrolijk.
10. Ik kan weer genieten van het leven met mijn dierbaren. Al moet ik érg op mijn balans letten. Soms voel ik me hierdoor echt een party pooper.
my mind
11. Na een héél diep dal, komt vaak een héle hoge piek. Een (hypo)manie. Het wordt weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leuke gedachten. Mijn enthousiasme en creativiteit nemen toe.
manic tigger balloon
12. Duizend enthousiaste Teigetjes on XTC stuiteren door mijn hoofd. Energie, zelfvertrouwen, ACTIE! Héél veel actie! En véél en snel praten.
become manic
13. Zóveel energie, enthousiasme en levenslust! “Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief? Wat was ik een aansteller zeg!” Enorm verwarrend, voor zowel mezelf als mijn omgeving…
yeehaw
14. Life is AWESOME! Alles LUKT en ik ben niet te stoppen! Ik “bluf” me overal met succes doorheen en neem impulsieve beslissingen die vaak (te)veel geld kosten. De (hypo)manie is een feit.
15. Mijn bipolaire stoornis voelt zoals deze extreme achtbaan.  Mijn hele leven in die achtbaan zitten vind ik doodvermoeiend en ziekmakend. Uitstappen lukt me maar niet… Ik voel me zo schuldig en schaam me kapot dat ik me zo voel. De rit begint weer van voor af aan:
drukke gedachten
Enzovoort, enzovoort.
Alles hierboven speelt zich vooral af in mijn binnenwereld. Aan de buitenkant zie je vaak niks. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat… Uit schaamte…

Waardoor en hoelang?

Mijn grootste triggers/ aanleidingen voor bipolaire periodes zijn slaapgebrek, stress/druk en overprikkeling. Hoe lang een periode van depressie of (hypo)manie duurt verschilt. Soms is het enkele weken of maanden en soms enkele dagen of uren. Ook zijn de pieken en dalen niet altijd even hoog of even diep. Een stemmings- en energiewisseling kan erg snel plaatsvinden. Dat noemen ze rapid cycling. Dat mijn stemmingen en energie zo snel en zo hevig kunnen veranderen, maakt het verwarrend en heel vermoeiend. Ook voor de omgeving.

Ik merk dat sinds ik moeder ben de stemmings- en energiewisselingen sneller en heviger zijn. Waarschijnlijk doordat ik minder rust en slaap krijg.

Met nog meer mijn leefstijl aanpassen, extra medicatie en een signaleringsplan probeer ik op tijd bij te sturen, maar dat lukt lang niet altijd. Helaas…

Herkenbaar?

Ik ben benieuwd of deze blog herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als bipolaire lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of betrokkenen wat aan deze beelden hebben. Of het zo meer begrijpelijk wordt.

Laat je het me hieronder weten in een reactie of via het contactformulier?

Landelijke dag plusminus

Op zaterdag 15 december 2018 ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van plusminus geweest.

Plusminus is de vereniging van en voor mensen met een bipolaire stoornis en hun naastbetrokkenen.

Vanaf 1 januari 2019 heet de vereniging plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

De vereniging heette eerst de VMDB: de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Ik vind de nieuwe naam en huisstijl veel beter!

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben/ bipolair zijn. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl

Bipolair zijn of toch niet?

“Je zegt toch hopelijk niet: ‘Ik ben bipolair’ he?! Want dan wordt het je identiteit. Je kunt beter zeggen: ‘Ik heb een bipolaire stoornis.'” Dat zei een kennis van me die altijd hardcore bezig is met persoonlijke ontwikkeling. Is het bipolair zijn of een bipolaire stoornis hebben?

Ik antwoordde snel “nee” op de vraag van mijn  kennis. “Ik zeg dat ik het heb.” En zo zei ik het ook in het begin. Maar ik merk dat ik steeds vaker begin te zeggen dat ik bipolair bén. En dat doe ik met een reden.

Ik bén bipolair

Ik zeg dat omdat ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik nou was. Wat is nou mijn identiteit? Wie ben ik?

Ik schreef er al een keer een blog over: Persoonlijke ontwikkeling is mijn lievelingsding. Maar er was een tijd dat ik er té fanatiek mee bezig was. Obsessief zelfs. Ik was bezig met mijn ego, en het te doorzien. Bezig met non-dualiteit. Hoe te groeien als mens, beter te worden als mens, verlichter, mezelf te ontplooien enzovoort enzovoort.

Maar ik liep er op een gegeven moment helemaal op leeg. Ik was nooit goed genoeg, nooit gelukkig genoeg. En dat ben ik nog steeds niet, maar nu kan ik daar vaker in berusten.

Ik ben mezelf met goeie en ‘slechte’ kanten

Sinds ik niet meer zo obsessief bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, kan ik wat liever naar mezelf zijn en kijk ik anders naar mezelf. (Lukt echt niet altijd hoor. Het is een lang proces)

Ik ben Rosie, ik ben een moeder, ik ben een vrouw, ik ben een dochter, een vriendin en ik bén ook bipolair. Dat is vast niet vrij van ego, maar so be it. Ik heb een ego en ik bén ook mijn ego. 🙂 Ik speel het spel dat leven heet gewoon mee.

Het voelt niet meer schizofreen

Omdat ik haast niet meer wist wie ik dan wel was, als ik al die andere dingen niet mocht zíjn, voelde het haast alsof ik schizofreen werd. Dat klinkt misschien gek, maar dat hele gedoe over ego loslaten over niet de manische kant en niet de depressieve kant te zijn, maakte me eigenlijk ook een beetje gek.

Nu ben ik wie ik ben, bipolair en nog veel meer. Dat geeft eigenlijk best rust! En als ik weer een personal development junkie tegen kom, dan hoop ik dat ik stevig genoeg in mijn schoenen sta om te zeggen dat ik bipolair ben, met mijn manische en depressieve kanten, mijn tevreden kant, gewoon met alles.

En alles is liefde.

Hoe benoem jij het? Benieuwd naar welke woorden jij eraan geeft! Laat je het hieronder weten in een reactie?