Altijd jezelf zijn

In mijn zoektocht naar hoe ik er meer voor mezelf kan zijn (en dus balans kan vinden), vond ik dit mooie artikel van 365. Door het om te denken kun je altijd jezelf zijn.

Hoe kan ik mezelf zijn, ook als ik me onzeker voel?

In een wereld die wordt gedomineerd door te-mooi-om-waar-te-zijn Instagram-plaatjes, gemediatrainde politici en talentenjachten waarbij iedereen alles lijkt te kunnen, is er één ding dat als soort heilig mantra steeds meer aan waarde lijkt te winnen: als je maar lekker jezelf bent, is het goed.

Want ‘jezelf zijn’ is het fijnste wat er is. Als je jezelf bent, ben je ‘authentiek’. Als je jezelf bent, ben je ‘echt’. Of zelfs een stap verder: als je jezelf bent, ben je ‘menselijk’. Het idee van een ‘zelf’ dat je kunt zijn, is al oud. Het gaat uit van een soort vaste, onveranderbare identiteit, die ieder mens bezit. Het liefst is die identiteit ook ‘zuiver’ en ‘puur’, zodat je het constant blijft nastreven. Als je jezelf bent, ben je goed en vrij als een kind.

Logischerwijs: als je dus een keer niet jezelf bent, ben je onecht. Het zogenaamde zelf is als het hart van een ui: omringd door allerlei onwenselijke lagen, die je eerst hebt af te pellen om bij je werkelijke essentie te komen. Dat dit met heel veel tranen gaat, is logisch.

Het verlangen naar authentiek zijn

Maar wacht eens even. We lijken met elkaar één cruciale vraag te vergeten: kun je ook niet jezelf zijn? Als je niet jezelf bent, wie ben je dan? Wij kijken er anders naar. Elke rol die je in je leven speelt, is een deel van jou. Misschien is niet elke rol even ontspannen. Of comfortabel. Of effectief. Maar het is nog steeds jij. Je kunt namelijk niet anders dan jezelf zijn.

Als je gelooft dat je ook niet jezelf kunt zijn, heb je een constructie gemaakt waarbij het heel makkelijk is geworden om jezelf af te wijzen. Je hebt een excuus om jezelf niet leuk te vinden. Die fanatieke jij, die per se dat spelletje wilde winnen? Je was jezelf niet. Die jaloerse jij, die de telefoon van je partner checkte? Je was jezelf niet. Die hysterische jij, die het zogenaamd leuk had op dat feestje? Was jij niet.

Bestaat pure identiteit wel?

Maar wat nou als dat allemaal óók jij is? Wat nou als je eigenlijk altijd jezelf bent, maar dat je alleen sommige stukken van jezelf niet zo sympathiek vindt? Misschien bestaat die eenzijdige ‘pure’ identiteit helemaal niet en ben je een woeste verzameling flexibele toestanden en dubbele gevoelens bij elkaar?

Je bent niet alleen het hart van de ui: je bent alle lagen eromheen ook.

Dan ontstaat er een heel ander speelveld: je bent altijd jezelf. Je kunt stoppen met zoeken naar jezelf, want je bent het al. Het enige wat je hoeft te doen is al die stukjes leuk te gaan vinden.

Bron:

https://www.365dagensuccesvol.nl/nl/nieuws/hoe-kan-ik-mezelf-zijn-ook-als-ik-me-onzeker-voel/3970/

 

Waarom “ga uit je comfortzone” geen goed advies blijkt

Wat MEGA uit mijn comfortzone is, is (comfortabel) in mijn comfortzone blijven. Ik heb een piepkleine comfortzone en vind dus eigenlijk bijna alles spannend of ronduit eng. Of het nu nieuw is of bekend, het is spannend en dus levert het stress op en kost het me veel energie. (Tenzij ik manisch ben natuurlijk.) Toch ga ik makkelijker uit dan in mijn comfortzone. Huh?!?!

Van jongs af aan hoor ik dus: doe het maar Roos, je kunt het wel! En inderdaad, als ik iets doe, kan ik het meestal! En goed ook! Omdat je altijd uitvoerig wordt beloond en becomplimenteerd als je succesvol iets doet wat je eng vindt, begreep ik al snel dat uit je comfortzone gaan goed en nodig is. Bovendien hoef ik dan niks te missen en lijk ik “normaal”. Lang leve uit mijn comfortzone gaan! Oké, ik loop er meestal helemaal op leeg, máár dan stel ik tenminste wat voor. Dan kan ik mee doen.

Ik ga dus al mijn hele leve te pas en te onpas uit mijn comfortzone. Soms kan het goed zijn. Dan is het nuttige groeipijn, maar ik vroeg me niet eens af “wat wil ík?” of  “wat levert het me op?” Ik deed het gewoon, want zo hoorde het, dacht ik. En, zo zeiden de goeroes, the magic happens outside your comfortzone!

The magic happens ín your comfortzone

Nu ik zo bezig ben met er voor mezelf te zijn, is het topic comfortzone weer trending voor mij. Ik zit me af te vragen: wat is waar en goed voor míj. Vindt de magie wel plaats buiten mijn comfortzone? Nee! De meeste magie vindt plaats IN mijn comfortzone. Want ik heb dan misschien een hele kleine comfortzone, hij is wél magisch. Vol liefde. Klein en héél fijn.

Ik wil weer gaan kiezen of en hoelang ik uit mijn comfortzone ga. Het roer in handen nemen. Nu dus gaan oefenen met erin blijven en kiezen wanneer ik eruit wil. Spannend!

Ik schrijf alles maar weer van me af. Dat brengt me weer bij mezelf. Bij mijn waarheid. Lezen vind ik, als het resoneert, ook fijn.

Onderstaand artikel vond ik erg treffend en daarom wil ik het graag met je delen.

Een artikel over de comfortzone

‘Kom uit je comfort zone’ is een vaak gehoord advies. Maar wat als dit motto niet het wondermiddel is waarvoor we het houden? Wat als het in veel gevallen juist de oorzaak is van onze depressies en slechte werkprestaties? Pieter Offermans wil er dít over kwijt…

‘Kom uit je comfort zone!’ Krijg je ook weleens dit advies? Misschien hoorde je het van een coach of leidinggevende. Of heb je het in een zelfhulpboek gelezen. ‘Uit je comfort zone komen’ geldt als een deugd. Je moet voortdurend worden ‘uitgedaagd’ en ‘jezelf pushen tot het uiterste’, want alleen zo kun je als persoon ‘groeien’.

Over de onzin van dit motto zijn al een aantal interessante artikelen verschenen. Zo zegt Andy Mort van The Gentle Rebel Podcast: ‘Vergeet wat je hebt gehoord, de comfort zone is je vriend.’ En in NRC schrijft Japke-d. Bouma:

‘Waarom zou je op kantoor uit je comfort zone komen? Presteer je dan beter? Krijg je meer gedaan als je je bureau een paar dagen in het clubhuis van de Hells Angels neerzet, of als je voor de koelkast gaat werken met de deur open? Word je creatiever als je op het toilet van een internationale trein gaat zitten flexwerken, of bij de afdeling sales? Ik dacht het dus niet.’

Zelf krijg ik behoorlijk jeuk als ik de woorden ‘kom uit je comfort zone’ hoor. Dat komt omdat het in de meeste gevallen een slecht advies is. Laat me uitleggen waarom.

‘Uit de comfort zone’ als doel op zich

Het kan zeker zinvol zijn om af en toe iets te doen waar je in eerste instantie geen zin in hebt of bang voor bent. Een groep toespreken over een onderwerp dat je aan het hart gaat, bijvoorbeeld. Uit een gewelddadige relatie stappen. Door de regen fietsen om de kinderen van school op te halen. Of Spaans leren omdat je volgend jaar op wereldreis gaat. In al die gevallen dient het een duidelijk en nobel doel om de comfort zone te verlaten. Maar volgens de goeroes en andere goedbedoelende raadgevers is zo’n doel eigenlijk overbodig. Jezelf pushen om het pushen vinden zij al meer dan voldoende reden.

Inderdaad, voor hen is ‘uit de comfort zone komen’ een doel op zich. Zo stelt de auteur van een blog op MT.nl: ‘Een belangrijke taak voor een leidinggevende ligt niet in het tevreden houden van zijn mensen, maar in het voortdurend uitdagen.’ Het maakt blijkbaar niet uit waarvoor je uit de comfort zone komt, áls je er maar uit komt. (Daarom moeten we bij bedrijfstrainingen dingen doen zoals een liedje zingen met een Unox-muts op.) Ook ik ben niet zonder zonde. Jarenlang verslond ik het ene zelfhulpboek na het andere en in de geest van wat ik las, zei ik zoveel mogelijk ‘ja’ op alles wat er maar op mijn pad kwam. Ik herinner mij dat ik me voor een zomervakantie had aangemeld voor vrijwilligerswerk. Niet omdat het doel me nou zo bijzonder na aan het hart lag, maar ‘je móet immers in beweging blijven, anders sta je stil’.

‘Kom uit je comfort zone’ is een gebod

Het idee dat we ‘voortdurend de uitdaging moeten aangaan’ klinkt nu heel vanzelfsprekend, maar deze manier van denken is relatief nieuw.

Volgens de Deense psycholoog Svend Brinkmann (zie video hieronder) leven we sinds de jaren zestig in een ‘accelererende cultuur’. In onze ervaring is alles voortdurend in beweging. We stoppen onze agenda vol met allerlei afspraken en projectjes omdat we nooit stil mogen staan. We moeten ‘het maximale eruit halen’ tot aan onze dood toe (tekst gaat door onder de video!).

‘Kom uit je comfort zone’ is allang geen vrijblijvend advies meer, maar een strikt gebod. Bedenk eens wat het voor je carrière zou betekenen als je je leidinggevende tijdens een jaargesprek vertelt dat je eigenlijk heel tevreden bent met je functioneren. Dat je voor komend jaar eens minder hoogdravende doelen gaat stellen. Je baas vindt dat waarschijnlijk geen goed idee. Er wordt simpelweg van je verwacht dat je ‘je ontwikkelt’, hoe bekwaam je ook in je vak bent. Volgend jaar moet je beter, creatiever en succesvoller zijn. En het jaar daarop? Dan moet je nóg beter, nóg creatiever en nóg succesvoller worden. Enzovoorts.

Met wilskracht alleen kom je er niet

Maar natuurlijk kun je jezelf niet voor eeuwig blijven overtreffen. Of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben niet alles in ons leven zelf in de hand. Je bent als individu toch ook gebonden aan allerlei externe factoren, waaronder politieke, sociaal-economische en biologische omstandigheden. Met wilskracht alleen kom je er niet. Evenmin is er in dit systeem van ‘voortdurende nooit-aflatende verbetering’ een moment waarop jij of de baas tevreden kan zijn. Brinkmann zegt daarover in zijn boek Standvastig:

‘De satirische internetsite Rokokoposten had een verhaal van een man die klaar was met zijn zelfontwikkeling omdat hij zijn volledige potentieel had gerealiseerd. Het verhaal is grappig omdat het volgens de zelfontwikkelingsreligie onmogelijk is om klaar te zijn met zelfontwikkeling. Maar het is tegelijkertijd twee keer zo grappig omdat het de absurditeit van deze religie aantoont.’

Burn outs en faillissementen

En dus raken steeds meer mensen gefrustreerd. Volgens Brinkmann is dit een van de redenen waarom de cijfers voor stressgerelateerde aandoeningen tegenwoordig zo hoog liggen. Honderd jaar geleden mochten we niks en kregen we neuroses. Nu móeten we alles en krijgen we burn outs en depressies.

Niet alleen mensen, maar ook bedrijven ondervinden schade van het ‘kom uit je comfort zone’-gebod. Je kunt wel roepen dat je werknemers ‘voortdurend moet uitdagen’, maar zulk denken leidt onvermijdelijk tot steeds roekelozer gedrag. Barbara Ehrenreich, auteur van Smile or die: how positive thinking fooled America and the world, geeft hiervan een voorbeeld uit de tijd vlak voor de financiële crisis van 2007. De topmanagers van Lehman Brothers en andere grote banken spoorden hun werknemers aan om steeds grotere risico’s te nemen. De paar medewerkers die hun zorgen uitspraken over de riskante koers van het bedrijf (en dus ‘in hun comfort zone’ bleven) werden de mond gesnoerd of zelfs ontslagen. Wie weet, als meer medewerkers de ruimte hadden gekregen om in hun comfort zone te blijven, dan was er misschien helemaal geen wereldwijde economische crisis ontstaan.

Een eerste stap: meer ruimte voor bezinning

Het gebod om voortdurend buiten de comfort zone te leven, levert ons een hoop opgebrande mensen en weinig duurzame successen op. Dat moet veranderen. Hoe? Door nooit meer een uitdaging aan te gaan? Nee, dat zou evenzeer absurd zijn. Maar meer ruimte voor bezinning lijkt mij een goed begin. Twijfelen speelt daarin een belangrijke rol. Elke keer dat je wordt bevolen (of de verplichting voelt) om ‘uit de comfort zone te stappen’ zou je je moeten kunnen afvragen waartoe het dient. Soms zal blijken dat het juist is om een stap erbuiten te zetten. En vaak zal duidelijk zijn dat dat helemaal niet nodig is. In dat laatste geval moet je ook de mogelijkheid krijgen om ‘nee’ te zeggen en standvastig te zijn.

Ik denk dat we hier een stuk gelukkiger van worden. En we leveren nog beter en zinvoller werk ook. Ironisch eigenlijk, want dat is precies wat de pleitbezorgers van het motto ‘kom uit je comfort zone’ hadden willen bereiken.

Bron:

Waarom ‘kom uit je comfort zone’ vaak een slecht advies is

 

Wat is balans nou eigenlijk?

Wat is balans nou eigenlijk? Dat ik vaak uit balans ben, is me wel duidelijk, maar wat is “in balans zijn” dan precies?

Gisteren kwam ik deze omschrijving tegen van Marjolein Mennes. Ik merkte dat het bij mij heel erg resoneert. Het voelt als waar voor mij. Komt ie:

“Balans is niet zo zeer een gevoel, maar een besluit wat je steeds opnieuw neemt om er voor jezelf te zijn.”

Dit voelt voor mij als het omdenken van balans. Balans is dus eigenlijk heel simpel! Oké, het is nog niet makkelijk, maar wel simpel.

Dat maakt het concept “balans” voor mij overzichtelijker en haalbaarder.  Er voor anderen zijn, voelt voor mij als heel vanzelfsprekend. Dan voel ik me als een vis in het water. Er voor mezélf zijn, is een heel ander verhaal, maar als het me balans oplevert, moet ik ervoor gaan!

Er voor mezelf zijn

Ik kan vaak goed aanvoelen hoe een ander zich voelt. Mijn voelsprieten staan altijd naar buiten gericht. Volgens mij zijn de meeste mensen met een bipolaire stoornis ook hoogsensitief. En die combinatie maakt je hypersensitief.

Als ik voel wat er bij een ander speelt, anticipeer ik daarop, zodat ik er zo goed mogelijk voor de ander kan zijn. Soms vervalt dat bij mij in de “red de ander” syndroom.

Als ik voel dat iemand het echt moeilijk heeft, wil ik er zó graag voor de ander zijn, dat ik mezelf helemaal vergeet en over mijn grenzen ga. Dit is voor niemand fijn en helaas heb ik hierdoor in het verleden een aantal vriendschappelijke relaties verpest…

Bij mezelf kan ik óók goed aanvoelen hoe het met me gaat, maar daarop anticiperen vind ik héél moeilijk. Ik hou dus veel rekening met de ander maar niet met mezelf. Gevolg: ik ga enorm over mijn grenzen heen. Ik doe meer dan ik aan kan en verlies mijn balans. Ik voel me dan een falend, mislukt mens.

Sjaak Afhaak

Ik schreef al eerder dat ik me door mijn bipolaire stoornis erg beperkt voel. Ik wil zoveel, maar het lukt me niet. Ik voel me vaak Sjaak Afhaak.

Besluiten er voor mezelf te zijn lukt me niet goed, omdat het me maar niet lukt om te accepteren dat ik deze bipolaire beperking heb.

Diep van binnen heb ik nog steeds het gevoel dat deze ziekte mijn eigen schuld is. Dat ik niet genoeg mijn best doe. En dan voel ik me weer een falend, mislukt mens. Een teleurstelling naar anderen en mezelf. Alsof ik het grootste deel van het leven moet missen, omdat ik het niet bij kan benen.

Maar in feite maakt het niet uit of het mijn schuld is of niet. Als ik balans wil, zal ik er voor mezelf moeten zijn. En mijn nummer één manier om er voor mezelf te zijn, is mezelf rust gunnen en geven. Hoe teleurstellend stom en saai ik dat ook vind. Alleen vanuit rust kan ik accepteren, is mijn ervaring.

Er zijn namelijk wél momenten geweest dat ik mijn bipolaire stoornis accepteerde: in de periode waarin ik rustig en in balans was. Maar dit was óók de periode waarin ik vaak Sjaak Afhaak was… Alleen voelde dat toen niet zo naar.

Uitmaken

Als je te erg uit balans raakt en het écht niet meer gaat in je relatie of op je werk of waar dan ook. Dan kun je de relatie beëindigen. Maar de relatie met jezelf kun je niet beëindigen. Mijn hoofd bipolaire gaat altijd overal mee naar toe.

Dat vind ik mega frustrerend. En ja, ik kan de relatie met mezelf beëindigen door zelfmoord te plegen, maar hoe vaak ik daar ook aan denk en hoeveel plannen ik ook maak, ik wil dat mijn dochters en andere dierbaren niet aan doen.

Ik hunker naar balans. Hoewel ik door een weer hogere lithiumspiegel minder snel overprikkeld ben, zit mijn hoofd nog wel vol monsters. Dinsdag moet ik voor een spannend lichamelijk onderzoek naar het ziekenhuis. Daar krijg ik ook stress van en dus monsters van in mijn hoofd.

Soms gebeuren er dingen waar ik geen invloed op heb. Maar hoe ik ermee om ga, kan ik wel soort van beïnvloeden. Met hulp van mijn dierbaren: een vriendin bood aan om mee te gaan naar het ziekenhuis. En ik zei ja.

Gedeelde smart is halve smart. Ik koos er voor mezelf te zijn, door hulp te accepteren en me niet bezwaard te voelen. Nu voel ik me daar minder wiebelig over.

De relatie met mezelf

Om mijn balans weer te vinden en er voor mezelf te zijn, heb ik in overleg met mijn behandelaar besloten alle afspraken voor de komende drie maanden af te zeggen. Ik moet back to basics en alle stress dingen die ik zelf onder controle heb afzeggen/ niet opzoeken.

Eerst dacht ik weer: wat ben ik een mislukt mens. Loser! Maar nu denk ik: ik doe iets om er voor mezelf te zijn. En dát levert me balans op en dus ook meer zelfliefde. Dus is het de moeite waard.

“Balans is niet zo zeer een gevoel, maar een besluit wat je steeds opnieuw neemt om er voor jezelf te zijn.”

xoxo

Wat is de zin van het leven?

Waarom zijn we hier? Wat is de zin van het leven? Hier zal vast niet één antwoord op zijn. Ik weet wel wat míjn antwoord is: liefde.

Gisteren werd ik daar weer aan herinnerd. Gelukkig. Want soms vergeet ik het. Dit keer werd ik eraan herinnerd tijdens een picknick met mijn lieve vriendinnetjes.

Ik was tijdens de picknick nogal stil en verstopte me een beetje achter mijn zonnebril, omdat ik in een zware periode zit (in mijn hoofd).

Praten heeft zin

Één van mijn vriendinnen merkte het op en maakte mijn depressie op een hele fijne manier bespreekbaar. Ik brak en terwijl de woorden over mijn lippen stroomden, stroomden de tranen over mijn wangen.

Mijn andere vriendinnen schrokken. Ze wisten wel dat ik het weer moeilijk heb, maar het valt meestal aan de buitenkant niet zo op. Ze waren allemaal weer zó steunend en liefdevol. Het was heel helend.

Twee vriendinnen moesten naar huis, maar met een andere vriendin liep ik nog een rondje over het landgoed.

Het was heel fijn om nog meer over mijn binnenwereld te mogen/ kunnen praten. Mijn vriendin luisterde en de woorden die mijn vriendin tegen me sprak, daar kan geen therapie of lithium tegenop. All we need is love.

Love is my religion

Toen ze me vroeg hoe ik toch steeds de kracht vind om door te gaan, antwoordde ik meteen: liefde.

Ik liet de hart tattoo op mijn pols zien. Love is my religion. Ik hou zóveel van mijn vriendinnen, dochters, man, familie, van iedereen die me dierbaar is. Dat is niet in woorden uit te drukken.

Ik geloof dat we zijn wie we zijn, en dat de essentie van iedereen liefde is. Ik zie het in iedereen. Ik voel het bij iedereen. Voorál bij de mensen van wie ik hou. Zij zijn wie ze zijn en ik hou van ze. Bij mezelf vind ik dat wat moeilijker…

Maar als iedereen goed is zoals hij is, omdat hij in essentie liefde is en ik zo goed voel dat iedereen liefde is, ben ik dus óók liefde. Zelfs op de momenten dat het zo donker is dat ik mezelf een mislukt, slecht mens vind. Als ik bij anderen het goede kan blijven zien, dan is dat er bij mij ook. Dan ben ik dus óók een goed mens. Alleen vergeet ik dat vaak.

Liefde brengt licht

De mensen van wie ik hou, zoals mijn vriendinnen, herinneren me steeds weer aan wie we werkelijk zijn en aan de zin van mijn leven. Liefde. Mijn dierbaren zijn mijn hartherinneraars.

Ik ben zo dankbaar en blij dat ze in mijn leven zijn. Alle liefde licht mijn hoofd weer op.

Dus de zin van mijn leven is liefde. Liefde geven, liefde ontvangen en liefde zijn, met elkaar. Eigenlijk dus gewoon onszelf zijn.

Het klinkt heel cheesy, maar zo voelt het voor mij. En het maakt het leven overzichtelijk, simpel én leuk!

Vitamine V

Vitamine V (vriendinnen) is één van mijn favoriete vitamines. Geen idee wat ik zou moeten zonder mijn vriendinnen. Ik ken ze al (bijna) mijn hele leven.

Mijn vriendinnen geven niet alleen mijn leven zin, maar ik krijg ook zin in het leven van ze. Geweldig dat we ons leven met elkaar kunnen delen. Met de nodige (zwarte) humor en dat maakt het leven leuk.

Wat is voor jou de zin van het leven? Wat geeft jou de kracht en drive om door te gaan in moeilijke periodes?

xoxo

5 voordelen van de bipolaire stoornis

Ieder nadeel heeft een voordeel. De bipolaire stoornis lijkt soms één grote vloek, maar de medaille heeft ook een andere kant. En ik ben heel blij dat ik die andere kant mag ervaren. Hier deel ik vijf voordelen. Het zijn er natuurlijk véél meer, maar dit is mijn top 5.

1. Intens het leven beleven

Als ik één woord zou mogen kiezen om de bipolaire stoornis mee te omschrijven dan is dat intens. Intens donker, maar dus óók intens licht! En dat vind ik magisch mooi.

“Leef intens!” zegt Thijs Lindhout altijd aan het einde van zijn 100% inspiratie podcast. Veel mensen leven namelijk niet intens. Ik leef wél intens, of ik nou wil of niet. Mijn emoties zijn intens, mijn gevoelens zijn intens, gedachten zijn intens én spirituele ervaringen zijn intens.

Hoe moeilijk ik de donkere kant van de bipolaire medaille ook vind, ik zou hem niet kunnen missen. Want zonder die hele donkere kant, was er geen héle lichte kant. Twee kanten van dezelfde medaille. Geen dag zonder nacht.

2. Licht en liefde to the max

Ik ervaar zóveel licht en liefde. Niet alleen als ik een hypomanie heb, ook als ik stabiel ben. Zelfs als ik heel slecht zit, kan ik nog intense liefde voelen en ben ik me bewust van de lichte kant. Ik weet dat als het donker is dat de zon niet weg is. Maar de duisternis voelt intens.

Hoewel ik de donkere kant heel moeilijk vind, voor zowel mezelf als mijn dierbaren, maakt de lichte kant alles goed!

Als het slecht met me gaat, vind ik het vreselijk voor mijn dochters dat ze zo’n moeder hebben. Dan schaam ik me zo. Maar gelukkig voel ik wel altijd die intens diepe liefde voor ze. En het kan niet anders dan dat zij dat ook voelen. Zoveel liefde maakt denk ik een hoop goed.

3. Creativiteit

Ik voel niet een paar emoties. Ik voel een gigantisch grote range aan emoties. Alsof het niet 5 basiskleuren zijn, maar álle kleuren die er zijn. En dat voelt heel naar als het kleuren (emoties) zijn waar ik niet van hou, maar het is fantastisch als het wél kleuren zijn waar ik van hou.

Ik ben graag creatief, ik hou van creëren, ik hou van dingen lichter maken. Dit zijn volgens mij dingen die mensen met een bipolaire stoornis zullen herkennen. Creativiteit is onze grote kracht en door het zeer uitgebreide kleurenpalet kunnen we van alles creëren.

Creëren gaat me in lichtere dagen heel goed af. En daarom frustreren de donkere dagen me, omdat het me dan niet lukt. Maar het is er nog steeds! Mijn leven heeft altijd een hoop kleur, ook de donkere kleuren geven mijn leven kleur. Die donkere kleuren probeer ik steeds meer te omarmen, omdat ik me ervan bewust ben, dat ze bij me horen en dat dat oké is.

Zoveel kleuren maken mijn bipolaire leven mooi. Mijn intense liefde en creativiteit maken mijn bipolaire leven mooi. Ik schilder op mijn doek en ik ben blijkbaar nogal een expressionistische schilder haha! Maar het past bij me. Niet diep voelen en dus niet intens leven zou ik denk ik toch maar saai vinden, uiteindelijk.

4. Nooit saai

Leven met een bipolaire stoornis is nooit saai. De rollercoaster is altijd present. Het is net Walibi!

Een vriendin van me zei dat ze zich altijd vol leven voelt als we samen zijn. Dat vind ik nog steeds zo’n mooi compliment!

5. Jezelf zijn

Volgens mij is het een vloek en een zegen dat je met een bipolaire stoornis gedwongen wordt om trouw te leven aan jezelf. Je true colors te leven en te durven laten zien.

Gelukkig mag iedereen zijn eigen doek des levens beschilderen, met zijn eigen kleuren. Iedereen doet het op zijn eigen manier en dan is het dus altijd goed. Wat ik ook maak, het is mijn eigen meesterwerk. Als iedereen zijn eigen schilderij mag maken, is het leven toch prachtig?

Wat vind jij de grootste voordelen van de bipolaire stoornis?

xoxo

Goedbedoeld ongevraagd advies

Cornelie Egelie, schrijver van het superfijne boek Pillendoos, schreef op Facebook een post over onbegrip en goedbedoeld ongevraagd advies.

In mijn omgeving heerst ook nog wel wat onbegrip. Bij mezelf eigenlijk ook. En bij onbegrip horen goedbedoelde ongevraagde adviezen.

Wanneer ben je ziek?

Goedbedoelde ongevraagde adviezen komen uit alle hoeken. Ik weet dat ze van me houden en ik van hun, maar ik krijg meestal toch het gevoel dat mensen mij en mijn kwetsbaarheid niet serieus nemen en me niet begrijpen.

Dat ik niet hard genoeg mijn best doe en me gewoon aanstel. Dat vind ik waarschijnlijk vooral zelf… Ik ben toch immers niet écht ziek!? Maar is dat wel zo?

Als je hoge koorts hebt, ben je ziek. Als je kanker hebt, ben je ziek. Diabetes, corona, hart- en vaatziekten enzovoort. Dán ben je ziek!

Ben ik ziek? Ik krijg zelf nog wel eens het gevoel dat mensen een bipolaire stoornis niet als ziekte zien. Ik vind het zelf ook nog moeilijk en confronterend om het als ziekte te zien.

Wat is ziek?

De definitie die ik op Google vond: “Ziekte is een schadelijke lichamelijke of psychische afwijking van een organisme. Meer specifiek is het een verstoring van de homeostase, het zelfregulerend proces waarbij biologische systemen hun stabiliteit bewaren door zich aan te passen aan de omstandigheden.”

In die zin ben ik dus ziek, zeker als ik niet stabiel ben. Als ik wél stabiel ben, moet ik nog altijd rekening houden met mijn kwetsbaarheid. De bipolaire stoornis is er dus eigenlijk altijd.

Als het echt slecht met me gaat en suïcidaal ben, blijkt de bipolaire stoornis zelfs een levensbedreigende ziekte. Als er dan een goedbedoeld ongevraagd advies komt, werkt dat héél averechts.

Even naar Sjaan Sjamaan

In haar post schreef Cornelie hoe een kennis van haar na electro convulsie therapie (ECT) bij het AMC het advies kreeg om naar de sjamaan te gaan. Het was volgens sommigen beter om haar gebroken ziel te laten repareren door een sjamaan.

Herkenbaar! Ik heb zó vaak uit alternatieve tips gekregen en in het begin ook uitgeprobeerd, maar ik heb ervaren dat het niks oplost. Het is misschien even fijn en rustgevend, maar het is geen medicijn voor mij, zoals lithium dat is.

Ik ben blij dat mensen als Cornelie helpen om meer bewustzijn en begrip te creëren rondom de bipolaire stoornis.

Het helpt niet alleen anderen, maar ook mezelf om het beter te begrijpen. Pas als je (in)ziet dat en wat er aan de hand is, kun je er echt mee aan de slag.

Ik doe ook maar wat

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch in de reguliere gezondheidszorg terecht ben gekomen. De GGZ en voorál medicatie waren vroeger echt een no go voor mij. Hoe anders is dat nu! Al denken de alternatieven er nog steeds anders over…

Nou ja, ik doe ook maar wat, maar ik heb nu eindelijk wél het gevoel dat ik op de goeie weg zit. Dat het duurzaam helpt. Van alles wat ik heb geprobeerd, werkt dit, vooralsnog, het beste. Ik begin mezelf ook steeds beter te begrijpen. Volgens mij.

Iedereen krijgt het

Nu ik dit schrijf denk ik: bijna iedereen krijgt én geeft goedbedoeld ongevraagd advies. Ziek of niet ziek.

Ik hoorde verhalen van mensen met kanker die advies kregen om zeeën van vitamine C te nemen in plaats van chemo, of vrouwen met een onvervulde kinderwens die vooral moesten rebirthen of mensen met diabetes type 1 die meer kaneel moesten eten.

Het zit denk ik in onze aard om meteen advies te geven in plaats van te luisteren. We vinden het naar om iemand van wie we houden in pijn en verdriet te zien. En we worden er ongemakkelijk van. We willen graag dat het leven leuk is. Dus proberen we het snel te fixen met een goedbedoeld ongevraagd advies.

Als het bij een ander helpt, helpt het vast ook bij jou, is de gedachte. En dan is alles weer goed, normaal en comfortabel, zoals we het graag hebben.

Oké zijn met wat er is

Maar inmiddels weet ik wel beter. Toch betrap ik mezelf er nog wel eens op dat ik advies wil geven. Iets moeilijks er “gewoon” laten zijn en luisteren naar wat er is, is makkelijker als je oké bent met jezelf.

Oké zijn met jezelf: dat is een hele levenskunst en iets wat ik (nog) niet goed kan. Weinig mensen kunnen het denk ik. Vandaar de vele goedbedoelde ongevraagde adviezen. Een mooie missie voor de mens om na te streven: oké zijn met jezelf en met wat er is.

Zo, nog even wat goedbedoeld ongevraagd advies van mij haha! Vanaf nu geven en krijgen we het vast noooooit meer!

xoxo

Lecturing vs listening

Een vriendin stuurde me deze afbeelding. Ik vind ‘m prachtig en vooral heel waar! Ik vind het ook zó lief dat ze de moeite neemt om te onderzoeken hoe ze me kan helpen. Als ik me slecht voel weet ik dat zelf niet eens. Toen ik deze afbeelding zag dacht ik: JA! Dit is het! Het voelt heel warm en steunend. Wellicht hebben jij en je omgeving er ook wat aan.

Zo fijn als er lieve mensen voor je zijn! ❤

Wat doet lithium?

Wat doet lithium? Niemand weet precies hoe het werkt. Dát het werkt is zeker. Maar dan moet je wel de juiste lithiumspiegel hebben! Dus de (voor jou) juiste hoeveelheid lithium in je bloed hebben.

Ik heb momenteel een te lage lithiumspiegel. Dat ik nu te weinig lithium in mijn bloed heb, merk ik enorm in mijn hoofd. Aanleiding voor mij om een blog te schrijven over wat lithium (voor mij) doet.

De stressemmer

Iedereen heeft een stressemmer. Daar loopt iedere dag alles in wat je (positieve) spanning en stress geeft. De één heeft een grote emmer, de andere een gemiddelde en weer een ander heeft een kleine stressemmer. Ik ben “gezegend” met een héle kleine stressemmer en ik loop dus snel over… Ik vraag me af of dat bij de bipolaire stoornis hoort!?

Sommige mensen hebben een prima aftapkraan op hun stressemmer en zij kunnen stress makkelijk af laten vloeien. Ik heb niet alleen een héél klein emmertje maar ook een heel klein, vastgeroest kraantje aan mijn emmertje. Ik kan stress slecht weg laten lopen.

Lithium en de stressemmer

Waarschijnlijk heb jij, als bipolaire lotgenoot, ook een kleine stressemmer met een niet zo goed werkend kraantje.

Lithium (bij een juiste spiegel!) maakt mijn emmer groter én maakt het kraantje werkend! Waardoor ik dus niet alleen meer belastbaar ben, maar ook beter om kan gaan met stress. En dat is zó fijn!

Lithium en de bipolaire vertaler

Je hebt waarschijnlijk, net als ik, niet alleen een kleine stressemmer, maar ook een bipolaire vertaler in je hoofd zitten.

Als ik niet goed in mijn vel zit, vertaalt die bipolaire vertaler bijna alles wat er tegen me gezegd wordt ongeveer als: “Je bent een mislukt mens! Je doet alles verkeerd! Niemand zit op je te wachten en je zou er beter niet kunnen zijn!”

Die bipolaire vertaler zal waarschijnlijk nooit weg gaan, maar dankzij een juiste hoeveelheid lithium fluistert hij alleen in plaats van oorverdovend tegen me te schreeuwen. Wat een zegen!

Lithium en toepassen van de toolbox

Iedereen weet wat ik zou moeten doen om als bipolair persoon fijn door het leven te gaan. Ik krijg vaak tips en trucs. Lief bedoeld, maar ik weet het zelf óók! Ik heb een hele toolbox met dingen die ik zou moeten/ kunnen doen om mezelf op de rit te houden. Ik wéét het allemaal!

Maar op één of andere mysterieuze manier kan ik alles wat ik heb geleerd over mezelf en mijn bipolaire stoornis niet meer toepassen. Mijn stressemmer loopt namelijk over en de bipolaire vertaler maakt me gek. Ik ben dan letterlijk ziek in mijn hoofd. Ik realiseer me steeds vaker dat ik echt ziek ben en dat dit een vreselijke ziekte is…

Bij de juiste lithium spiegel kan ik gewoon toepassen wat ik in mijn toolbox heb zitten. Alle jaren aan studie, persoonlijke ontwikkeling, alles wat ik in therapie heb geleerd, alle selfcare dingen etcetera. Het gaat vanzelf! Het leven voelt dan als een verademing in plaats van een worsteling.

Te lage lithiumspiegel

Sinds augustus 2019 slik ik 800mg lithium in plaats van 1000mg, omdat mijn psychiater mijn spiegel van 1.0 te hoog vond. Sindsdien is mijn spiegel langzaam gedaald van 1.0 in augustus 2019 naar 0.8 in oktober 2019 naar 0,7 in januari 2020.

Al die tijd voelde ik me goed. Maar in maart 2020 begon ik me steeds slechter te voelen. Het leven werd weer een worsteling. Ik vond de corona crisis wel een verklaring. En natuurlijk speelt het ook mee, maar die hele donkere kant had dus echt een andere oorzaak.

Gelukkig wees mijn schoonvader me erop dat ik mijn lithiumspiegel moest laten controleren. Héél blij mee! Nu, mei 2020 blijkt dus dat mijn spiegel nog maar 0.6 is!

In verband met de corona crisis ging mijn 3-maandelijkse bloedcontrole in april niet door en bleef bloed prikken uit. Ik vermoed dat ik al langer te laag zit. Het gaat al een paar maanden minder. Mijn te lage lithiumspiegel verklaart een hoop!

Weg met de worsteling

Moraal van het verhaal: de juiste lithiumspiegel is essentieel voor je levensgeluk. Ga dus echt altijd naar je 3-maandelijkse bloedcontrole en laat je spiegel extra checken als je klachten krijgt. Trek op tijd aan de bel.

Ik mag in ieder geval weer naar 1000mg lithium van de psych! Op naar een goede spiegel met een grotere stressemmer, een rustige bipolaire vertaler en het makkelijk toepassen van mijn toolbox!

Wat doet lithium voor jou?

Hier lees je trouwens mijn hele proces van starten en gebruiken van lithium. Wellicht handig als je zelf wilt starten en wilt weten wat je zo’n beetje kunt verwachten.

xoxo

Te lage lithiumspiegel

Mijn lithiumspiegel was te laag. Ik ga het best op een spiegel tussen 0.8 en 1.0 (liefst 1.0), maar hij is nu nog maar 0,6. En dat kon ik wel voelen de laatste tijd. Het wordt snel donker in mijn hoofd.

Ik wil graag dingen delen, dan klaart mijn hoofd weer wat op en ik vind het gezellig. Maar als je dingen deelt, gaan mensen natuurlijk reageren. Dat is prima, maar…

Helaas heb ik een bipolaire vertaler in mijn hoofd als ik uit balans ben… Die vertaalt dan alles wat een ander tegen me zegt als: “Wat ben jij een mislukkeling! Je doet alles fout! Loser!”

Ik weet dat de ander het niet zo bedoelt, maar helaas komt het dus toch zo binnen.

De bipolaire vertaler

Als de vertaler aan gaat en dingen van anderen vertaalt als: MISLUKT MENS!!! Dan gaat die vertaler tegen mij zeggen: JE ZOU ER BETER NIET KUNNEN ZIJN, LOSER!!! De vertaler is vrij eenzijdig met zijn teksten. Het komt er in ieder geval altijd op neer dat ik een mislukt mens ben en dat iedereen beter af is zonder mij. De vertaler geeft me een enorm schaamte- en het schuldgevoel.

Blijkbaar is mijn bipolaire vertaler het grootste teken dat mijn lithiumspiegel te laag is. Nu ik weet dat mijn lithiumspiegel te laag is, hoop ik dat de vertaler uit mijn hoofd vertrekt en ik weer een beetje normaal kan functioneren. Want dit is echt doodvermoeiend en verwarrend.

Ook voor mijn omgeving, want die snappen er niks van en weten soms niet goed hoe ze moeten reageren. Ik heb dat zelf ook. Ik snap ook niet waarom die vertaler niet gewoon ontslag neemt en vertrekt.

Spiegel van 0,6 met 800mg lithium

Ik snap ook niet dat mijn lithiumspiegel is gezakt. Ik heb gewoon, zoals sinds de zomer, 800mg geslikt. Mijn psychiater snapt het ook niet.

Nu ik dit schrijft denk ik wel: al sinds de zomer is mijn spiegel aan het dalen. Dat was bij de 3-maandelijkse metingen te zien.

800mg is dus duidelijk te weinig. Maar nu ga ik dus weer naar 1000mg en moet ik volgende week weer bloedprikken om mijn nieuwe spiegel te checken.

Mijn schildklierwaardes waren gelukkig wel goed. Ook al heb ik wel meer haarverlies, ben ik sneller moe en heb ik weer een wat dikkere keel. Geen idee hoe dat dan komt?

Het komt misschien ook omdat ik sinds de corona crisis wat minder gezond eet. Heb een corona kwabje van 3 kilo gekregen. Dus nu weer even wat minder snacken. Dat zal vast helpen!

Spanningverminderen tot spiegel oké is

Omdat ik toch wil delen type ik het maar weer van me af. Dat werkt echt spanningsverminderend voor mij merk ik. Schrijven moet dus in mijn signaleringsplan. Ha, een ontdekking! Al doende leert men.

Nu mijn lithiumspiegel nog niet goed is, moet ik alles aangrijpen om spanning te verminderen. Gisteren en vanochtend waren ook even spannende dagen dus ik merk dat ik daar dan ook van moet ontladen. Schrijven en huilen helpt. En nu maar hopen dat mijn lithiumspiegel snel weer normaal is.

Hoe merk jij dat je spiegel te laag is?

xoxo