Wat je ziet ben je zelf (fluisterkind)

Een van mijn passies is nieuwe dingen leren die me interesseren. Momenteel ben ik (weer) into het Fluisterkind. Een fascinerend mooie werkwijze waar ik erg in geloof. Heb je kids? Dan heb je wellicht veel aan deze blog die ik een paar jaar geleden al schreef.

Dit wil jouw fluisterkind je zeggen

Vertoont je kind gedrag waar je moeite mee hebt? Is er iets gaande met je kind wat jou enorm raakt? Is jouw kind bijvoorbeeld vaak boos? Of huilt het veel? Is het ontzettend druk, of juist heel stil en vaak alleen, of regelmatig ziek? Welk verhaal vertel jij over je kind? Als je op zoek bent naar een manier om je kind te helpen, zoek dan niet verder!

Degene die je kind kan helpen, heb je gevonden: je bent het zelf! Wat jij namelijk in je kind ziet, zit óók in jou! Zowel het positieve als het negatieve. Wees zelf de verandering die je in je kind wil zien.

Kindertolken opgeleid volgens de PresentChild methode helpen je begrijpen wat jouw fluisterkind jou wil spiegelen. Nieuwsgierig naar wat jouw kind je in wil fluisteren? Lees dan snel verder!

Wat is het fluisterkind?

Ik werk veel met paarden en daar ervaar ik keer op keer hoe paarden de blinde vlekken van mensen spiegelen. Sinds ik moeder ben, weet ik dat kinderen ons ook diepgaand spiegelen. De PresentChild methode sprak me daarom aan! De speciaal opgeleide kindertolken vertalen voor je haarfijn wat je kind jouw spiegelt. Heel confronterend, maar zó leerzaam en helend!

Ik las het boek ‘Het fluisterkind’ van PresentChild grondlegster Janita Venema en ‘per toeval’ zag ik kort daarna tijdens een avond Transformational Breath een flyer liggen van Fluisterkind kindertolk Crescentia Heuvingh. Ik contactte haar met de vraag of ik haar mocht interviewen voor een blog. Ze zei ja! Samen met collega kindertolk Saskia Markestein spraken we af.

Crescentia kreeg als yoga docent voor kinderen vaak de vraag van ouders: “Mijn kind is zo druk! Wat kan ik daaraan doen?” Als ze dan aan de ouders vroeg hoe hun agenda eruit zag, dan bleek meestal dat de ouders zélf enorm druk waren. Dat fascineerde Crescentia. Ze begon meer informatie te zoeken over hoe kinderen hun ouders spiegelen en kwam uit bij de PresentChild methode van Janita Venema. Crescentia wist het meteen: dit is wat ik wil delen met ouders!

Saskia had een hele drukke, commerciële baan. Haar jongste zoontje was heel vaak boos. Op aanraden van haar schoonzusje las Saskia het boek ‘Het Fluisterkind’. Er ging een wereld voor Saskia open! Ze gooide het roer om: ze wilde meer vanuit haar gevoel, haar ware natuur gaan leven en gaan luisteren naar wat haar kind haar wilde vertellen. Toen ze met de methode aan de slag ging en haar zoontjes boosheid zag verdwijnen, wist ze direct dat ze de opleiding tot kindertolk wilde doen. Inmiddels is ze haar eigen praktijk gestart.

Kindertolken Crescentia en Saskia zien dagelijks wonderen gebeuren. Saskia zegt: “Het mooiste van kindertolken is ouders bewust maken van het onzichtbare lijntje tussen ouder en kind en van het feit dat kinderen zich net zo hard inzet voor het geluk van hunouders als de ouders voor dat van hun kind. Kinderen doen dat door hun ouders te spiegelen in wat hun ouders onbewust bij zichzelf onderdrukken. En hoewel die spiegeling vaak heel confronterend is, is het een prachtig geschenk!” De missie van Crescentia en Saskia is om iedere ouder te leren hoe ze zélf de boodschappen van hun kind kunnen vertalen, zodat kind en ouder hun ware natuur kunnen leven.

Zo moeder, zo dochter

Crescentia vertelt: “Er stapte een moeder de praktijk in. Haar zoontje had al sinds de geboorte last van extreme verlatingsangst. De moeder mocht niet van zijn zijde wijken. Toen hij 7 jaar was, werd het steeds vervelender. Naar feestjes gaan, uit logeren, het was er niet bij in zijn leven. Naar school gaan was ook een drama.

Haar zoontje klaagde over buikpijn en was vaak ontroostbaar verdrietig. Zijn moeder was ten einde raad. ‘Maar je weet toch dat mama je altijd weer ophaalt?, zei ze steeds. Het zoontje antwoordde: ‘Ja, dat weet ik ook wel, maar ik kan er niks aan doen, het doet zo’n pijn in mijn hart en ik blijf steeds maar denken dat ik je nooit meer zie?’. Kinderpsychologen, de juf op school, niemand wist meer wat te doen. Belonen, straffen, niks hielp. Al tijdens het 1e kindertolk consult bleek hoezeer het zoontje het diepe gevoelsleven van zijn moeder aanvoelde (zonder dit te weten).

Ik gaf de moeder de passage terug ‘Mama, ik ben zo bang dat ik je niet meer zie’ en vroeg wat dit kon betekenen in haar leven. Meteen werd duidelijk hoe de vork in de steel zat. De moeder bleek voor de geboorte van haar zoontje het contact te hebben verbroken met haar ouders. ‘Maar dit heb ik een plaats gegeven’, zei de moeder. Toen ik haar vertelde dat kinderen mee-resoneren met stukjes pijn of woede die wij als volwassenen met ons denken eronder kunnen houden, was ze diep ontroerd. ‘Dus mijn zoontje huilt dan misschien mijn tranen …? Als dat zo is, dan wil ik hier toch weer eerlijk naar kijken, ik ben tenslotte volwassen en hij is nog zo klein, ik wil dat dit stopt!’

De moeder kwam na een paar weken terug voor het 2e consult. Haar zoontje bleek nauwelijks meer te hebben gehuild! In 6 weken tijd nog maar 2 keer. Het mooiste was dat hij na het 2e consult al aangaf: ‘Hé mam, het doet niet meer zo’n pijn in mijn hart, hoe kan dat nou?’ Het blijft wonderlijk en ontroerend mooi om als kindertolk zo eenvoudig verschil te kunnen maken”, vertelt Crescentia.

Hoe ziet een traject kindertolken eruit?

Het traject bestaat uit slechts drie sessies! Vaak is er dus al na de eerste sessie een geweldig verschil in het kind zichtbaar. Saskia: “Het komt vaak voor dat een kind (dat niet eens weet waar z’n ouders zijn geweest) bij thuiskomst zijn ouders een dikke knuffel geeft en ze bedankt voor wat ze doen. Er is dán al een enorme verandering in het gedrag van het kind te zien. Het kind voelt dat z’n ouders hun verantwoordelijkheid nemen en naar zichzelf durven kijken.”

De eerste sessie: de intake
Tijdens de eerste afspraak vertel je over jouw kind(eren). De kindertolk zal af en toe wat vragen stellen, maar jij bent grotendeels aan het woord. Jouw woorden worden zo nauwkeurig mogelijk genoteerd, omdat deze de sleutel zijn naar de boodschap die jouw kindvoor jou heeft.

De tweede sessie: het teruggeefgesprek


Na het intakegesprek, in het tweede consult staat de boodschap van jouw kind centraal. Wat jij over je kind zegt, gaat eigenlijk over jou! Samen met de kindertolk kijken jullie naar die boodschap en nemen de tijd om stil te staan bij het gevoel dat die boodschap jou geeft. Uiteraard kijken jullie ook naar hoe je met deze boodschap om kunt gaan.

De derde sessie: het evaluatiegesprek


Tijdens de derde afspraak kijken jullie opnieuw naar het gedrag of de gezondheid van je kind. Jullie staan stil bij de veranderingen, zowel bij jouw kind als bij jezelf. Als die veranderingen bevredigend zijn, dan wordt het traject afgesloten. Wil je hierna nog verdere begeleiding dan kan dat. Hierin is veel mogelijk, zoals korte telefonische ondersteuning, af en toe mailcontact of één of meerdere gesprekken. Bij Crescentia is het mogelijk de consulten aan te vullen met Wielwerk Coaching, therapie of  (via een doorverwijzing naar bevriende collega) Bioresonantie en bij Saskia met Bewustzijnscoaching.

Leven vanuit je ware natuur

Je kind brengt je via het kindertolken terug naar je ware natuur. Naar je (moeder)instinct, intuïtie en gevoel. Als je weer gaat zijn wie je werkelijk bent, kan je kind ook weer zijn wie het werkelijk is. Dat is magisch!

“In het Westen zijn we zo ver verwijderd geraakt van onze natuur. We luisteren niet meer naar ons gevoel en naar onze kinderen, maar volgen vaak blindelings protocollen of wat bijvoorbeeld ‘The Nanny’ of het consultatiebureau ons vertelt, of we doen wat wevan huis uit hebben mee gekregen, zonder te voelen of dat voor ons nog wel klopt” zegt Crescentia.

Doorbreken van familiepatronen

“Wat zijn de patronen uit jouw opvoeding van vroeger uit? Het kan goed zijn dat je in de opvoeding van je kind onbewust die patronen van je eigen opvoeding toepast. Dingen die je in je kind terug ziet kunnen generatie oude patronen zijn. Vaar je op je gevoel en neem je verantwoordelijkheid voor jezelf? Of luister je alleen maar naar wat anderen je vertellen, omdat je niet naar jezelf durft te luisteren en de verantwoordelijkheid niet aan durft?”

Crescentia geeft een prachtig voorbeeld: “Een moeder met een dochter die altijd boos was en niet wilde luisteren naar haar moeder. Al vanaf de geboorte was het daarom strijd tussen de moeder en haar dochter. De moeder wilde de boosheid van haar dochter onderdrukken: “Ik ben de moeder, dus ik bepaal wat er gebeurt! Mijn dochter moet doen wat ik zeg!” De moeder probeerde van alles voor haar dochter: verschillende soorten therapie, psychologen, yoga enzovoort.

Pas toen de moeder haar eigen proces aan durfde te gaan en in zag dat haar vader haar heel autoritair had opgevoed en altijd zei wat ze moest doen, kreeg ze door dat zij eigenlijk precies hetzelfde deed. Zij zette het patroon door bij haar dochter. Ze voedde haar dochter op vanuit een oude pijn en angst in plaats vanuit vertrouwen en haar ware natuur.

Toen haar dochter door had dat haar moeder terugkeerde naar haar ware natuur en ging voelen en handelen naar haar eigen moedergevoel, veranderde haar dochter direct. Ook haar dochter liet haar ware natuur zien en kwam helemaal tot rust. De problemen verdwenen als sneeuw voor de zon!”

Wat wil jouw kind je vertellen?

“Als je kind vaak boos is, verdrietig, eenzaam, druk, ziek enzovoort, en als dat iets bij je raakt, dan weet je: ‘Hee, hier wil mijn kind me iets laten zien over mezelf’. Dat is confronterend, want je moet dan naar jezelf kijken. Door bij jezelf iets te veranderen,door jezelf te helpen, help je je kind!”

Saskia zegt: “Hoe gelukkig wil jij dat je kind is? Ben je dan ook bereid om naar jezelf te kijken?”

Wie je ziet in de spiegel dat ben jij!

Ben je geïnteresseerd geraakt in de Fluisterkind/ PresentChild methode en wil je er meer over weten? Kijk dan op www.presentchild.com

Wil je een bijzondere online cursus volgen over het Fluisterkind en natuurlijk ouderschap? Stuur me dan even een mailtje dan geef ik je een goeie tip!

Lang leve lithium

Nou, ik durf het gewoon hardop te zeggen: I LOVE LITHIUM! Ik voel me echt een ander mens! Of beter gezegd, ik voel me mijn oude vertrouwde zelf. Ik ben zó blij dat ik lithium ben gaan nemen!

Levenskracht door lithium

Ik heb mijn levenskracht, mijn levensvreugde en mijn levensenergie weer terug. Die ben ik echt lange tijd kwijt geweest of het was er even en dan ineens weer helemaal niet.

Het voelt nu stabiel. Ik merk dat het nog wel een wankel evenwicht is en dat ik heel goed moet waken voor mijn gezonde leefstijl met rust, reinheid en regelmaat en op mijn grenzen moet letten. De hulp die ik nu krijg is nog wel nodig máár ik voel weer inspiratie en ZIN voor het leven!

Lithiumspiegel 1.0

Ik werd vandaag gebeld door mijn psychiater. 2 weken geleden heb ik mijn 3 maandelijkse controle gehad. Ik ben blijkbaar van een spiegel van 0.9 (5 dagen na verhogen van de lithium gemeten) naar een spiegel van 1.0 gegaan.

Dat is volgens de psych aan de hoge kant. Maar ze hoorde al snel dat ik liever niet naar een lagere dosering wil, omdat ik me zo goed voel. Dus heeft ze gezegd dat het zo kan blijven, maar dat ik nu wel goed moet opletten met transpireren en goed de symptomen van een eventuele lithiumvergiftiging in de gaten moet houden. Prima!

Ik heb verder nul bijwerkingen en voel me kiplekker met lithium. Het voelt voor mij ook niet als een medicijn maar meer als een supplement. Een zout waar ik van houd. Het maakt en houdt me gezond.

Hoera, lithium in de gloria!

Mosterd na de maaltijd, maar ik wou dat ik veel eerder was begonnen met lithium. Wat had dat een hoop ellende gescheeld. Nou ja, het loopt zoals het loopt en nu was ik er klaar voor (en klaar mee, met leven). Ik ben echt fan geworden van dit zout. Mocht jij nog twijfelen, ik zeg: het het een kans! Het kan life changing en lifesaving zijn.

Heb jij nog twijfels? Wat zijn die? Of slik jij ook al lithium en wat zijn jouw ervaringen?

Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat!

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Altijd die angst

Één van de naarste dingen aan mijn hersenen is dat ik altijd zo angstig ben. Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik heel snel bang voor dingen en maak ik me over van alles en nog wat zorgen. Ik ben wel benieuwd of jij, als bipolaire lotgenoot, dit herkent.

Leven met de rem erop

Het voelt alsof ik niet ten volle durf te leven. Alsof de rem erop zit. Behalve als ik hypomaan ben. Dan durf ik ineens van alles!

Zo boekte ik tijdens een hypomane fase een reis naar Afrika: vier maanden backpacken door Zuid-Oost Afrika, samen met mijn man (die ik toen pas zes maanden kende).

Angstig naar Afrika

Ik had superveel zin in de reis. Totdat ik natuurlijk niet meer hypomaan was. Toen vloog het me aan! Maar ik had mijn huis al onderverhuurd en ik vond dat ik ‘moest’ gaan. Ik wílde er ook zin in hebben. Zoiets doe je waarschijnlijk maar één keer in je leven. Ik baalde dat ik zo bang was. Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik zo bang was, want ik schaamde me enorm.

Ik heb een fantastische én een helse reis gehad. Heel bipolair zeg maar. 🙂 Er waren momenten dat ik zó blij was dat ik daar was en dat ik het geweldig vond, maar er waren ook heel veel momenten dat ik doodsbang was en hyperventilerend in een hoekje zat.

Een paar keer overwoog ik naar huis te gaan, omdat ik het niet meer vol hield. Ik raakte op een gegeven moment heel erg down van alle angst en kreeg weer hele nare gedachten. Gelukkig kwamen we toen op een hele fijne plek terecht waar we drie weken zijn gebleven. Daar vond ik weer grond onder mijn voeten en rust, reinheid, regelmaat.

Ik ben blij dat ik de reis gemaakt heb. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben blij dat ik niet het gevoel heb: “Had ik maar…” Bovendien ben ik in Afrika zwanger geworden van onze oudste dochter. Prachtige souvenir! 🙂 Ik heb wel gemerkt dat mijn brein niet goed tegen reizen kan. Veel te onrustig. Echt heel jammer…

Dat angstige gevoel

Dat angstige gevoel had ik niet alleen in Afrika. Ik heb ik dat het grootste gedeelte van de tijd. Het voelt alsof ik een prooidier ben dat op de vlucht is. Ik voel me opgejaagd, gestresst, paniekerig. Ik zie in bijna overal gevaar.

Het begint al als ik wakker word. Ik word meestal wakker met een knoop in mijn maag en alsof mijn hart wordt fijngeknepen. Heel naar. Zodra ik wakker word en dat voel, begint vaak ook mijn hoofd meteen op volle toeren met zorgen maken en piekeren. Over de kinderen, over de financiën, mijn relatie, over familie, vriendinnen enzovoort. En ik zie als een berg tegen de kleinste dingen op. Maar soms is het alleen dat paniekerige gevoel, zonder de malende gedachten.

Dat gaat de hele dag zo door. Soms wordt het zelfs zo erg dat ik een paniekaanval krijg. Dat kan al van hele kleine, simpele dingen zijn zoals boodschappen doen of een verjaardag. Ik vind dat zó ontzettend K#T… En van angst word ik ook somber en down en uiteindelijk depressief.

Gewoon willen leven

Ik zou zo graag willen dat ik niet zo bang aangelegd was en dat ik gewoon kon leven. Dat het niet zo voelt als een constante strijd met mezelf. Vroeger duwde ik mezelf altijd door mijn angsten heen, omdat ik me niet wilde laten leiden door angst, maar daardoor kwam ik uiteindelijk in een burn out. Dat werkt dus ook niet…

Ik zie vaak mensen die zich meer een roofdier in plaats van een prooidier lijken te voelen. Die niet zo bang zijn aangelegd. Wat lijkt me dat heerlijk! Soms wou ik dat ik mijn brein even kon rebooten naar een brein met minder angsten.

Sinds ik kinderen heb is het erger geworden met mijn angsten. Ik denk door de extra verantwoordelijkheden en doordat ik minder rust/ slaap heb om te herstellen.

Ik slik nu bijna 2 maanden lithium en had gehoopt dat het minder zou worden, maar dat is (nog) niet zo. Ik weet gewoon niet goed hoe ik met dit angstige gevoel om moet gaan. Als je tips hebt, graag!

Volgens mij hebben mensen met een bipolaire kwetsbaarheid vaker erge last van angst. Heb jij veel last van angst? Heb je medicatie die daartegen werkt?

Mooi filmpje over depressie

Tijdens mijn psycho-educatie cursus vandaag vertoonden ze dit filmpje: I had a black dog, his name was depression.

Ik vind het een super mooi filmpje dus wil ‘m graag met je delen. Het toont heel mooi en duidelijk hoe het voelt om met een depressie te leven.

Het filmpje is Nederlands ondertiteld. Veel kijkplezier! Ik lees graag wat je van het filmpje vindt!

 

4 weken lithium: stabiel, of nog niet?

Ik slik nu 4 weken lithium. Twee weken geleden begon alles ineens lichter en leuker te voelen!

Ik bleek op de goede lithiumspiegel van 0.7 te zitten dus ik dacht: yes, de medicatie slaat aan! Het leven zag er echt ineens een stuk leuker uit. Ik kreeg weer zin om dingen te ondernemen. Ik kon meer aan. Ik raakte niet zo snel meer overprikkeld. Als het zo voelt om stabiel te zijn dan is het leven fijn!

Slecht slapen = killing

Maar sinds 3 nachten slaap ik weer slecht. Ik heb twee dochters van 4 en 1 en allebei hebben ze 3 nachten liggen spoken.

Na de eerste nacht voelde ik al aan mijn hoofd dat het minder ging. Ik voelde me opgejaagd, angstig en de langspeelplaat met rotgedachten ging weer aan.

Na wéér een nacht slecht slapen werd ik nog opgejaagder en angstiger. En ik kreeg nog meer nare gedachten zoals: het komt niet goed, alles gaat fout, ik kan niks, ik ben een slecht mens, ik kan het leven niet aan, ik ben een slechte moeder, ik ben een loser, de wereld is beter af zonder mij enzovoort.

Terug bij af

Na nóg een nacht slecht slapen begonnen de suïcidale gedachten weer. Ik voel mezelf steeds verder wegzakken.

Ik ben weer super overprikkeld, angstig en somber. En dat terwijl het echt beter leek te gaan. Ik vind het zo rot, en ook eng. Gaat het leven dan nooit makkelijker en lichter worden. Wanneer komt de stabiele fase? Gaat de medicatie me wel helpen?

Slaapgebrek en slechte nachten zijn echt killing voor me merk ik. Ik track mijn stemming met de moodtracker Daylio (aanrader trouwens) en kan nu ook goed terug zien dat wanneer ik slecht slaap ik daar meteen last van heb.

Wat te doen?

Misschien moet ik naar een hogere lithium spiegel. Of zou het rotgevoel komen doordat ik afbouw met olanzapine? Of komt het echt alleen door de slechte nachten? Ik ga het komende week overleggen met mijn psychiater.

Vannacht slaap ik in ieder geval bij mijn ouders zodat ik even een goede nacht kan maken. Mijn man blijft bij de kinderen.

Sorry, voor deze ongezellige blog maar ik wil het even van me afschrijven. Ook om het proces bij te houden van starten met medicatie.

Hopelijk kan ik bijslapen en gaat het leven er weer leuker uit zien.

Lithiumspiegel opbouwen

Eerder schreef ik al dat ik ben begonnen met medicatie. Als eerste begon ik met olanzapine en daarna met lithium.

Van 600 mg naar 800 mg lithium

Op vrijdag 11 januari ben ik begonnen met 600 mg lithium. Op donderdag 17 januari heb ik bloed laten prikken om te kijken op welke spiegel ik zat. Maandag 21 januari hoorde ik dat ik op een spiegel van 0,5 zat. Dus heb ik in overleg met mijn psychiater de dosering van 600 mg lithium naar 800 mg opgehoogd.

Lithiumspiegel 0,7

Vanaf een lithiumspiegel van 0,6 is de lithium pas merkbaar werkzaam, heb ik me laten vertellen. Nou begon ik me na die maandag 21 januari wel beter te voelen. Lichter. Rustiger. Helderder. Heel fijn!

Maandag 28 januari, heb ik weer bloed laten prikken en zojuist, 29 januari, kreeg ik een belletje dat ik op een spiegel van 0,7 zit! Jeeee! Dat is waarschijnlijk de reden dat ik me beter voel.

De psych wilde me in eerste instantie op 0,8 instellen, maar omdat ze hoorde dat het goed met me gaat, houden we de spiegel voorlopig op 0,7. Dat vind ik prima. Hopelijk blijf ik me goed voelen.

Goeie spiegel, zonder bijwerkingen

Dus 2,5 week na het starten met lithium zit ik op de goeie spiegel. Ik heb ook helemaal geen last van bijwerkingen, lucky me!

Vanaf vandaag ga ik de olanzapine afbouwen. Van 10 mg naar 5 mg. Benieuwd hoe dat gaat.

Pijlers voor herstel

Ik heb nu een aantal pijlers voor mijn herstel:

  • lithium medicatie
  • psycho-educatie bipolaire stoornis. Met deze cursus begin ik vandaag. Mijn man gaat ook mee. Ik zal er een blog over maken.
  • opvang voor mijn jongste dochter, zodat ik op maandagen en woensdagen bij kan tanken.
  • hulp vanuit de gemeente/ de WMO. Iemand die me onder andere gaat helpen met aaanvragen van subsidie voor kinderopvang.
  • Dagelijkse HIIT work out (transpiratie) en yoga (meditatie)

Hopelijk gaan al deze dingen me helpen om stabiel te worden én te blijven.

Update 7 februari