Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat!

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Altijd die angst

Één van de naarste dingen aan mijn hersenen is dat ik altijd zo angstig ben. Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik heel snel bang voor dingen en maak ik me over van alles en nog wat zorgen. Ik ben wel benieuwd of jij, als bipolaire lotgenoot, dit herkent.

Leven met de rem erop

Het voelt alsof ik niet ten volle durf te leven. Alsof de rem erop zit. Behalve als ik hypomaan ben. Dan durf ik ineens van alles!

Zo boekte ik tijdens een hypomane fase een reis naar Afrika: vier maanden backpacken door Zuid-Oost Afrika, samen met mijn man (die ik toen pas zes maanden kende).

Angstig naar Afrika

Ik had superveel zin in de reis. Totdat ik natuurlijk niet meer hypomaan was. Toen vloog het me aan! Maar ik had mijn huis al onderverhuurd en ik vond dat ik ‘moest’ gaan. Ik wílde er ook zin in hebben. Zoiets doe je waarschijnlijk maar één keer in je leven. Ik baalde dat ik zo bang was. Ik durfde aan niemand te vertellen dat ik zo bang was, want ik schaamde me enorm.

Ik heb een fantastische én een helse reis gehad. Heel bipolair zeg maar. 🙂 Er waren momenten dat ik zó blij was dat ik daar was en dat ik het geweldig vond, maar er waren ook heel veel momenten dat ik doodsbang was en hyperventilerend in een hoekje zat.

Een paar keer overwoog ik naar huis te gaan, omdat ik het niet meer vol hield. Ik raakte op een gegeven moment heel erg down van alle angst en kreeg weer hele nare gedachten. Gelukkig kwamen we toen op een hele fijne plek terecht waar we drie weken zijn gebleven. Daar vond ik weer grond onder mijn voeten en rust, reinheid, regelmaat.

Ik ben blij dat ik de reis gemaakt heb. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben blij dat ik niet het gevoel heb: “Had ik maar…” Bovendien ben ik in Afrika zwanger geworden van onze oudste dochter. Prachtige souvenir! 🙂 Ik heb wel gemerkt dat mijn brein niet goed tegen reizen kan. Veel te onrustig. Echt heel jammer…

Dat angstige gevoel

Dat angstige gevoel had ik niet alleen in Afrika. Ik heb ik dat het grootste gedeelte van de tijd. Het voelt alsof ik een prooidier ben dat op de vlucht is. Ik voel me opgejaagd, gestresst, paniekerig. Ik zie in bijna overal gevaar.

Het begint al als ik wakker word. Ik word meestal wakker met een knoop in mijn maag en alsof mijn hart wordt fijngeknepen. Heel naar. Zodra ik wakker word en dat voel, begint vaak ook mijn hoofd meteen op volle toeren met zorgen maken en piekeren. Over de kinderen, over de financiën, mijn relatie, over familie, vriendinnen enzovoort. En ik zie als een berg tegen de kleinste dingen op. Maar soms is het alleen dat paniekerige gevoel, zonder de malende gedachten.

Dat gaat de hele dag zo door. Soms wordt het zelfs zo erg dat ik een paniekaanval krijg. Dat kan al van hele kleine, simpele dingen zijn zoals boodschappen doen of een verjaardag. Ik vind dat zó ontzettend K#T… En van angst word ik ook somber en down en uiteindelijk depressief.

Gewoon willen leven

Ik zou zo graag willen dat ik niet zo bang aangelegd was en dat ik gewoon kon leven. Dat het niet zo voelt als een constante strijd met mezelf. Vroeger duwde ik mezelf altijd door mijn angsten heen, omdat ik me niet wilde laten leiden door angst, maar daardoor kwam ik uiteindelijk in een burn out. Dat werkt dus ook niet…

Ik zie vaak mensen die zich meer een roofdier in plaats van een prooidier lijken te voelen. Die niet zo bang zijn aangelegd. Wat lijkt me dat heerlijk! Soms wou ik dat ik mijn brein even kon rebooten naar een brein met minder angsten.

Sinds ik kinderen heb is het erger geworden met mijn angsten. Ik denk door de extra verantwoordelijkheden en doordat ik minder rust/ slaap heb om te herstellen.

Ik slik nu bijna 2 maanden lithium en had gehoopt dat het minder zou worden, maar dat is (nog) niet zo. Ik weet gewoon niet goed hoe ik met dit angstige gevoel om moet gaan. Als je tips hebt, graag!

Volgens mij hebben mensen met een bipolaire kwetsbaarheid vaker erge last van angst. Heb jij veel last van angst? Heb je medicatie die daartegen werkt?

Mooi filmpje over depressie

Tijdens mijn psycho-educatie cursus vandaag vertoonden ze dit filmpje: I had a black dog, his name was depression.

Ik vind het een super mooi filmpje dus wil ‘m graag met je delen. Het toont heel mooi en duidelijk hoe het voelt om met een depressie te leven.

Het filmpje is Nederlands ondertiteld. Veel kijkplezier! Ik lees graag wat je van het filmpje vindt!

 

4 weken lithium: stabiel, of nog niet?

Ik slik nu 4 weken lithium. Twee weken geleden begon alles ineens lichter en leuker te voelen!

Ik bleek op de goede lithiumspiegel van 0.7 te zitten dus ik dacht: yes, de medicatie slaat aan! Het leven zag er echt ineens een stuk leuker uit. Ik kreeg weer zin om dingen te ondernemen. Ik kon meer aan. Ik raakte niet zo snel meer overprikkeld. Als het zo voelt om stabiel te zijn dan is het leven fijn!

Slecht slapen = killing

Maar sinds 3 nachten slaap ik weer slecht. Ik heb twee dochters van 4 en 1 en allebei hebben ze 3 nachten liggen spoken.

Na de eerste nacht voelde ik al aan mijn hoofd dat het minder ging. Ik voelde me opgejaagd, angstig en de langspeelplaat met rotgedachten ging weer aan.

Na wéér een nacht slecht slapen werd ik nog opgejaagder en angstiger. En ik kreeg nog meer nare gedachten zoals: het komt niet goed, alles gaat fout, ik kan niks, ik ben een slecht mens, ik kan het leven niet aan, ik ben een slechte moeder, ik ben een loser, de wereld is beter af zonder mij enzovoort.

Terug bij af

Na nóg een nacht slecht slapen begonnen de suïcidale gedachten weer. Ik voel mezelf steeds verder wegzakken.

Ik ben weer super overprikkeld, angstig en somber. En dat terwijl het echt beter leek te gaan. Ik vind het zo rot, en ook eng. Gaat het leven dan nooit makkelijker en lichter worden. Wanneer komt de stabiele fase? Gaat de medicatie me wel helpen?

Slaapgebrek en slechte nachten zijn echt killing voor me merk ik. Ik track mijn stemming met de moodtracker Daylio (aanrader trouwens) en kan nu ook goed terug zien dat wanneer ik slecht slaap ik daar meteen last van heb.

Wat te doen?

Misschien moet ik naar een hogere lithium spiegel. Of zou het rotgevoel komen doordat ik afbouw met olanzapine? Of komt het echt alleen door de slechte nachten? Ik ga het komende week overleggen met mijn psychiater.

Vannacht slaap ik in ieder geval bij mijn ouders zodat ik even een goede nacht kan maken. Mijn man blijft bij de kinderen.

Sorry, voor deze ongezellige blog maar ik wil het even van me afschrijven. Ook om het proces bij te houden van starten met medicatie.

Hopelijk kan ik bijslapen en gaat het leven er weer leuker uit zien.

Lithiumspiegel opbouwen

Eerder schreef ik al dat ik ben begonnen met medicatie. Als eerste begon ik met olanzapine en daarna met lithium.

Van 600 mg naar 800 mg lithium

Op vrijdag 11 januari ben ik begonnen met 600 mg lithium. Op donderdag 17 januari heb ik bloed laten prikken om te kijken op welke spiegel ik zat. Maandag 21 januari hoorde ik dat ik op een spiegel van 0,5 zat. Dus heb ik in overleg met mijn psychiater de dosering van 600 mg lithium naar 800 mg opgehoogd.

Lithiumspiegel 0,7

Vanaf een lithiumspiegel van 0,6 is de lithium pas merkbaar werkzaam, heb ik me laten vertellen. Nou begon ik me na die maandag 21 januari wel beter te voelen. Lichter. Rustiger. Helderder. Heel fijn!

Maandag 28 januari, heb ik weer bloed laten prikken en zojuist, 29 januari, kreeg ik een belletje dat ik op een spiegel van 0,7 zit! Jeeee! Dat is waarschijnlijk de reden dat ik me beter voel.

De psych wilde me in eerste instantie op 0,8 instellen, maar omdat ze hoorde dat het goed met me gaat, houden we de spiegel voorlopig op 0,7. Dat vind ik prima. Hopelijk blijf ik me goed voelen.

Goeie spiegel, zonder bijwerkingen

Dus 2,5 week na het starten met lithium zit ik op de goeie spiegel. Ik heb ook helemaal geen last van bijwerkingen, lucky me!

Vanaf vandaag ga ik de olanzapine afbouwen. Van 10 mg naar 5 mg. Benieuwd hoe dat gaat.

Pijlers voor herstel

Ik heb nu een aantal pijlers voor mijn herstel:

  • lithium medicatie
  • psycho-educatie bipolaire stoornis. Met deze cursus begin ik vandaag. Mijn man gaat ook mee. Ik zal er een blog over maken.
  • opvang voor mijn jongste dochter, zodat ik op maandagen en woensdagen bij kan tanken.
  • hulp vanuit de gemeente/ de WMO. Iemand die me onder andere gaat helpen met aaanvragen van subsidie voor kinderopvang.
  • Dagelijkse HIIT work out (transpiratie) en yoga (meditatie)

Hopelijk gaan al deze dingen me helpen om stabiel te worden én te blijven.

Update 7 februari