Van je talent word je ongelukkig

Laatst zag ik een webinar van David en Arjan van 365. Het was een webinar over flow. Dat vind ik altijd een mooi en magisch onderwerp. Dat komt denk ik omdat ik, als ik flow ervaar, dat is zó heerlijk vind! Als ik echt depressief ben, is flow ver te zoeken, maar áls er flow is dan WOW!

Arjan en David zeggen dat flow een vaardigheid is dus ik was wel benieuwd naar hun insteek. Het webinar zou een uur duren en mijn dochters sliepen al dus dat kwam allemaal goed uit. Ik wil graag leren hoe ik zelf meer flow kan creëren.

“Van je talent word je ongelukkig”

Nou, wat ik dus echt een toffe eye opener vond: van je talent word je ongelukkig. Bij de meeste mensen is hun talent, volgens 365, een super goed ontwikkeld en door de omgeving geprezen, overlevingsmechanisme. Je talent is dus niet per se iets waar je zelf gelukkig van wordt.

Vervolgens moest je je passie benoemen. Zij zeggen: de overlap van je talent met je passie is je element. En dát is waar je gelukkig van wordt: als je in je element bent. Dat is waar je flow ervaart.

Dat vond ik zo mooi gezegd en zo herkenbaar! En als je vanuit je element keuzes gaat maken, wordt flow dus een vaardigheid die je in kunt zetten.

Nou ja, dit is misschien een beetje een kort door de bocht uit leg. Als je meer wilt zien, kun je het webinar hier terug kijken. Ik weet niet hoe lang de replay online staat.

Mijn talent

Het is echt the best feeling om in mijn element zijn. Daarin zit de flow. Door het webinar ging ik nadenken over: wat is mijn talent, wat is mijn passie en wat is mijn element. Het borrelde meteen op. Mijn talent is, volgens mij, communiceren. Het is datgene waarover ik door anderen wordt geprezen en wat mijn overlevingsmechanisme is geworden.

Ik krijg vaak terug dat mensen me vriendelijk vinden en dat mensen het fijn vinden om met mij in contact te zijn. Dat ik erg toegankelijk ben en goed kan communiceren. Ik hou ook echt van communicatie en heb er veel studies en werk aan gewijd. Het gaat natuurlijk niet altijd goed, helaas, en communicatie moet ook van twee kanten komen natuurlijk, maar meestal weet ik wel goed contact te leggen en contact te houden.

Als kind was ik al heel gevoelig en alert, zodat ik goed situaties kon aanvoelen en vriendelijk kon communiceren om me in bepaalde situaties veilig te voelen. Zo breng ik mezelf nu nog regelmatig “in veiligheid”. Wie niet sterk is, moet aardig zijn, als het ware. Dus ik snap helemaal waarom 365 zegt dat je talent ook je overlevingsmechanisme is.

Mijn passie

Mijn passie kwam ook meteen op. Het is niet één speciaal iets. Het is eigenlijk heel breed. Ik word “wakker, ga aan, sta in vuur en vlam” van bezield leven. Een oud vriendinnetje van mij had een boek gelezen en kwam met die term en ik voelde die term helemaal. Ik wil niet zomaar leven, ik wil BEZIELD leven. Met hart en ziel. Voelen dat ik hier ben, voelen dat ik leef. Volop liefde geven en ontvangen. Intens leven. En ja haha, de bipolaire stoornis is dus een vloek en een zegen.

Mijn element

En ja, dan ben ik dus in mijn element als ik bezield kan communiceren met anderen. Als zij met hart en ziel leven, ik met hart en ziel leef en we samen kunnen communiceren en écht kunnen verbinden. Werkelijk contact is toch het mooiste dat er is. Vind ik. Daarom vind ik het denk ik ook zo fijn om met paarden en honden te communiceren. Bezieling in contact is voor mij echt belangrijk.

Ik merk dat hierover schrijven me alweer in flow brengt en energie geeft. Nu is nog de kunst in mijn element te blijven en niet alleen in mijn talent, want dan vergeet ik mezelf nog te vaak. Work in progress. The neverending story van leren met vallen en opstaan.

Wat is jouw talent, jouw passie, jouw element? Ik ben benieuwd!

Zo gaat het met het Hashimoto Protocol!

Vandaag is het zover! Ik ben begonnen met het Hashimoto Protocol! Een auto-immuun eliminatie kuur die drie maanden duurt. Eigenlijk natuurlijk levenslang, want ik wil graag gezond blijven eten, als ik weet wat goed voor me is en wat niet. Dat ga ik uitvinden met dit protocol. Ik doe het vanwege mijn auto-immuun ziekte die mijn schildklier aantast: Hashimoto, máár ook vanwege mijn bipolaire klachten, aangezien uit steeds meer onderzoeken blijkt dat de bipolaire stoornis een auto-immuun ziekte is.

In deze blog ga ik je op de hoogte houden, wellicht heb je er wat aan.

Ik heb me eerst goed ingelezen door het boek Het Hashimoto Protocol te lezen van Izabella Wentz. Daarna ben ik alle supplementen gaan bestellen die erbij horen. Iedere fase heeft zijn eigen supplementen, om bijvoorbeeld de lever te ondersteunen, de bijnieren en de darmen. Daarna ben ik een weekmenu gaan maken en op basis daarvan heb ik boodschappen gedaan.

Vanochtend bv begonnen met een groente omelette met pittige kiemgroenten en een banaan, als maagvuller haha. Appeltje voor de dorst tussendoor, met wat kurkuma/ gember (afgekoelde) thee. Sowieso veeeel water dinken met deze hittegolf. Vanmiddag kokosyoghurt met blauwe bessen, perzik en zonnebloempitten en mandarijn toe. Lekker hoor! Vanavond nasi met zilvervliesrijst. Voel me ineens een keukenprinses haha.

Nou, ik hou je op de hoogte!

Na 1 week (fase 1 week 1)

Ik ben nu één week bezig met het Hashimoto Protocol en het bevalt me goed! Lekker eten en de supplementen gaan er ook prima in. Geen gluten, zuivel, suiker en soja eten gaat me goed af. Volgens mij voel ik me wel wat rustiger, maar ik ben deze week ook begonnen met mijn behandelaar met Imaginary Rescripting en dat werkt ook goed merk ik. Oude dingen opruimen (of eigenlijk trauma’s en nare dingen rescripten).

Na week 2 (fase 1 week 2)

Eigenlijk hetzelfde als week 1. Gewoon prima. Maar nog niet echt veel verbetering. Nou ja, wél twee kilo afgevallen. En ik ben in de Corona tijd wat kilo’s aangekomen dus dat Corona kwabje mocht wel weg.

Na 3 weken (fase 2 week 1)

In fase 3 eet ik geen granen, zuivel, suiker en peulvruchten. Dat wordt al iets lastiger. Al gaat het nog steeds goed én ik voel me lichter! Soms gaat het weer even wat moeizamer en ik vrees dat dat door cacao komt… Kokos is mijn grote vriend! Kokosmelk, kokosyoghurt, kokosvlokken. Ik moet oppassen dat ik niet teveel kokos eet natuurlijk. Ook eet ik meer vlees, want anders heb ik steeds te erg trek en word ik slap.

Na 4 weken (fase 2 week 2)

Mijn hoofd lijkt echt steeds helderder te worden. Alsof er ruimte komt om oud zeer op te ruimen. Ik ben sinds deze week bij de GGZ met een jeugdtrauma aan de slag gegaan waar ik nooit eerder naar heb durven kijken, laat staan over heb durven praten.

Het voelt alsof mijn hoofd nu zuiverder is door het Hashimoto Protocol en alsof ik daardoor nu mijn grootste angsten durf aan te kijken en te bespreken. Ik heb het zelfs aan mijn lief durven vertellen. Ik kan nu stap voor stap dit aan gaan, terwijl ik eerst geen uitweg meer zag. Voor het eerst lijk ik me op het goede pad te bevinden naar een duurzaam stabieler leven.

Het was een hele heftige en emotionele week, maar ik ben hem goed doorgekomen en dat komt denk ik mede door de voeding en supplementen uit deze tweede fase. Bovendien heb ik lekker gegeten! Ik heb weer hoop!

Na 5 weken (fase 2 week 3)

Ik heb een guilty pleasure. Ik bestel al een maand lang iedere week taartjes bij Piece of Joy. Ik ontdekte ze via Instagram. Ik ging mijn verjaardag vieren met mijn drie beste vriendinnen en vond mezelf beetje zielig dat ik geen taart kon eten. Tot ik Piece Of Joy vond!

De lekkerste (vegan) taartjes zonder granen, zuivel, soja en geraffineerde suiker! Hoera!! De verjaardag was geslaagd. Ook mijn vriendinnen waren in hun nopjes met de plaatjes van taartjes. Mijn favorieten: Chai tea en de chocolate salted caramel.

Deze week ging goed, dankzij Piece of Joy. Ik at zondag hun lemon pie op de verjaardag van mijn oudste dochter haha! Ik voel me lichter en vrijer en dat worden en dat is fijn (ook beetje spannend, zal ik niet doorschieten?!) Plus, ik ben 3 kilo kwijt. Dag Corona kwabje!

Het Hashimoto Protocol, in combinatie met de Imaginary Rescripting therapie bij de GGZ, lijkt zijn vruchten af te werpen. Nu de laatste week in van fase 2! En dan ben ik op de helft!

Na 6 weken (fase 2 week 4)

Dit was een heftig weekje. Ik heb deze week een paar keer gesmokkeld: maandag een overgebleven stuk appeltaart van het feestje van mijn dochter en zaterdag uit eten met mijn lief, mijn ouders, broertje en schoonzusje. Waar ik denk ik 5% heb gesmokkeld. Gelukkig was dat niet erg, volgens de schrijfster van het Hashimoto Protocol. Gewoon weer verder gaan waar ik gebleven was.

Na beide keren smokkelen merkte ik vrij snel dat ik last kreeg van een vermoeide dikke keel en dat ik schor werd. Het was sowieso een drukke en emotionele week dus dat maakte het ook erger denk ik. Voelde me opgeblazen en niet lekker en meer last van wazig denken (niet op woorden kunnen komen, verkeerde woorden

Na 7 weken (fase 3 week 1)

Deze fase leek me echt afzien want ik eet 6 weken géén:

  • Granen of pseudogranen (zoals quinoa)
  • Zuivel
  • Soja
  • Suiker
  • Peulvruchten
  • Nachtschades (zoals aardappel, tomaat en paprika)
  • Eieren
  • Noten en zaden
  • Cafeïne (dronk voorheen af en toe een latte)
  • Alcohol (drink ik zelden tot nooit)

Ik dacht eerst: wat kan ik dan wél eten?! Maar dat is veel meer dan ik dacht.

Zo heb ik de afgelopen week veel smoothies gedronken met bijvoorbeeld banaan, ananas of mango als ontbijt en dan aangemaakt met kokosmelk (lang leve kokos!), als lunch veel lekkere salades (lang leve avocado) en als avondeten vaak (ja das het nadeel van dit dieet) lekker stukje vlees met gegrilde groente. Als snacks paleo ijs (bevroren banaan of mango blenden met kokosmelk en soms chocolade versie van maken met cacaopoeder.)

De eerste week viel me mee! Nog 5 weken te gaan.

Na 8 weken (fase 3 week 2)

Pfff het wordt afzien. Ik heb deze week veel gesmokkeld. Ik val teveel af. Ik ben nu 6 kilo afgevallen en ik wil niet méér afvallen. Ik heb met mijn biotensor gecheckt wat ik echt niet of niet te vaak moet eten.

  • Witte rijst
  • Haver
  • Soja
  • Lactose
  • Geraffineerde suikers
  • Eieren
  • Aardappel
  • Cacao

Dit moet ik niet vaker dan eens per 2 weken eten. De rest kan ik dus gewoon, natuurlijk ook gevarieerd/ met mate eten. Dat ga ik dus maar doen. Anders val ik om. Dat kan ook niet goed zijn voor mijn schildklier en gezondheid.

De laatste maand van fase 3

Ik heb fase 3 niet volgehouden. Ik viel echt teveel af en voelde me slap en futloos. En dat is niet de bedoeling. Dus ik ben weer meer gaan eten en heb het protocol in mijn achterhoofd gehouden. Ik eet grotendeels gezond maar af en toe eet ik lekker fout.

Door mijn therapie en de Transformational Breathing heb ik het idee dat ik echt aan het helen ben. De gezonde leefstijl ondersteunt dat. Daar ben ik heel blij mee!

Ik vind het Hashimoto Protocol waardevol, maar wel echt pittig en duur. Ik heb in totaal zo’n €200,- betaald aan de bijbehorende supplementen en fase 3 vond ik écht pittig. Al met al tóch wat aan gehad, want ben helderder in mijn hoofd én heb veel geleerd. Op naar herstel!

Slaap als medicatie

Omdat ik van de psychiater mijn lithium niet mag ophogen, gooi ik het over een andere boeg. De depressie gaat maar niet weg en omdat mijn spiegel te laag blijft, moet ik wat anders proberen. Ik ga voor slaap als medicatie. Erg ongezellig, maar sinds 28 juli 2020 slaap ik alleen. In alle rust!

Normaal slaap ik gewoon naast mijn man in bed, maar onze jongste dochter slaapt sinds de zomertijd niet meer door. Ik moet haar dan steeds in haar eigen bed terug leggen. Toen ik daar te moe voor werd, liet ik haar maar in ons bed liggen. Met als gevolg dat ik geen oog meer dicht deed, omdat ze me steeds óf tegen de muur aan plette óf me in de “geul” tussen de matrassen deed belanden. Aaaargh… (Alhoewel ik samen wakker worden wél heel gezellig vind.)

Wakker door de meiden

Toen de oudste eindelijk door sliep en niet meer bij ons in bed kroop, begon de jongste dus de nachten te onderbreken. En als de meiden me niet wakker maken, dan is het wel mijn af en toe slaapwandelende/ in zijn slaap pratende man. Aaaargh…

Slaap, het is een hele opgave. Maar van mezelf slaap ik, godzijdank, al mijn hele leven top! Als een roosje. 🙂 Ogen dicht en weg ben ik. En dan word ik pas de volgende dag weer wakker. Tot ik kinderen kreeg…

Alleen slapen

Ik merk dat de gebroken nachten me écht enorm opbreken. Ik weet dat slaap voor mij eigenlijk de beste medicatie is. En dus kwam ik met een erg ongezellig maar wel heilzaam plan: ik slaap vanaf 28 juli in het bed van mijn jongste dochter en mijn jongste dochter slaapt in het grote bed van mijn man.

Sommige mensen zeggen dat dat niet slim is, maar dat maakt me niks uit. Ik kan eindelijk weer hele nachten dóórslapen. Heerlijk!

De relatie met mijn man lijdt er gelukkig niet onder. In tegendeel zelfs. Want omdat ik meer slaap krijg, word ik weer wat stabieler en rustiger en dus leuker. En vind ik mijn man ook meteen weer leuker (want ik ben minder geïrriteerd door slaapgebrek.)

Nacht én dag plan

Wat ook helpt om beter te slapen, is dat we sinds mei een “takenschema” hebben voor onze dochters. Denk aan opstaan, aankleden, haren kammen, ontbijten, schooltas klaarmaken, wassen, tandenpoetsen, voorlezen enzovoort.

Op maandag en donderdag zijn de “opsta en naar bed breng taken” voor mij. Dinsdag en zaterdag zijn mijn “taakvrije” dagen en kan ik dus uitslapen en ’s avonds eerder chillen op de bank of wat dan ook. Woensdagavond, donderdagavond en zondagochtend doe ik ook. We hebben alle dagen eerlijk verdeeld. Lekker duidelijk en makkelijk!

Ik las dit plan voor een “takenschema” in Kek Mama. Die moeder was er heel enthousiast over en ik moet zeggen: het werkt voor ons ook heel goed! Natuurlijk kunnen we elkaar altijd helpen waar nodig/ zin en we kunnen waar nodig/ zin dagen ruilen. Het geeft me heel veel rust. En het geeft minder irritaties nu alles goed en helder verdeeld is. Het klinkt flauw, maar het werkt echt. Voor ons wel in ieder geval.

Slapen helpt

Slapen, goed slapen, helpt me echt. Ik blijf voorlopig in mijn eentje slapen, want het doet me goed en ik voel dat dit nodig is voor mijn reis naar stabiliteit. Door goede slaap kan ik de reis aan.

Nog steeds te lage lithiumspiegel

Vorige week moest ik weer bloed prikken. Dat was geen succes… Ik heb hele dunne aderen en ze konden geen goede ader vinden. Hij schoot steeds weg. Nadat twee vrouwen in beide armen hadden zitten poeren met een te dikke naald en ik bijna flauw viel, kreeg de derde vrouw gelukkig zo een dunnere kindernaald in mijn rechterarm. Pfieuw! Vandaag kreeg ik de uitslag: mijn lithiumspiegel blijft steken op 0.8. Te laag… Wat mij betreft.

Blijven steken op 0.8

Ik voelde me vorig jaar goed en stabiel bij een spiegel van 1.0 (met 1000mg lithium). Toen was het rustiger in mijn hoofd en vele malen rustiger in mijn lijf. En het allerbelangrijkste: geen suïcidale gedachten meer!

Vorige zomer vond mijn psych mijn spiegel van 1.0/1.1 te hoog, ook in verband met mijn verkeerde schildklier waardes, en toen mocht ik nog maar 800mg slikken. Daardoor kreeg ik uiteindelijk een spiegel van 0.6. Veeeeel te laag. Sinds mei 2020 slik ik weer 1000mg maar ik kom maar niet terug op mijn ideale spiegel. Ik blijf steken op 0.8. Ik ben al sinds maart, corona tijd, super depressief met veel suïcide gedachten. Ik wil daar zo graag vanaf.

Helaas wil ze niet dat ik naar 1200mg lithium ga. Ze is bang dat ik dan te hoog uit kom en dan is er ook kans op lithiumvergiftiging. Ik wil het graag proberen. Alles beter dan dit. Ze gaat overleggen met het team.

Ik heb aangegeven dat er echt iets anders moet qua medicatie, want lithium heeft op deze spiegel geen zin. Het voelt alsof ik dan beter niks kan nemen. Al weet ik natuurlijk niet of ik er überhaupt nog zou zijn zonder lithium.

Zoek het uit

Helaas zit meer lithium of iets anders er na overleg met het team niet in. Ze denken dat ik voldoende geholpen ga zijn als ik beter leer omgaan met mijn kwetsbaarheid en gevoeligheid en beter leer rusten. En dat ik moeder ben van twee jonge kinderen maakt het niet makkelijker.

Ja jemig, dat weet ik zelf ook wel! En daar ben ik toch al mee bezig, maar zo krijg ik NU die monsters niet uit mijn hoofd die er al zo lang zitten. Zou gewoon heel fijn zijn als ik wat extra ondersteuning kreeg. Ik voel me echt niet serieus genomen en erg in de steek gelaten…

Met vallen en opstaan

Natuurlijk is het goed dat ze me niet meteen vol willen stoppen met pillen, maar de manier waarop het naar me gecommuniceerd werd, voelde alsof het allemaal wel mee valt met hoe ik me voel, dat het mijn eigen schuld is en dat ik maar wat beter mijn best moet doen in therapie en vooral wat beter mijn best moet doen om rust te nemen. Dat ik het nu zo zwaar heb, is dan jammer. Wachten tot het beter wordt… Ben er echt heel verdrietig over en gefrustreerd. Ik wacht al zo lang. Het wordt maar niet beter.

Na meer dan 30 jaar worstelen, zoeken, proberen, vallen en weer opstaan en dacht ik nu eindelijk de juiste hulp gevonden te hebben. Ik geef me helemaal bloot en voel ik me daardoor mega kwetsbaar. Nu voelt het alsof ik het zelf mag uitzoeken.

Het is ergens goed voor

Ja, het zal vast allemaal uiteindelijk ergens goed voor zijn. Dat weet ik ook wel. Dat is wat ik geloof. Het is sowieso beter voor mijn schildklier. Het is ook beter om helemaal door die gevoelens heen te gaan en ze niet “af te vlakken” met medicatie (al voel(de) ik me helemaal niet afgevlakt met lithium.) Dus over een tijdje denk ik vast: gelukkig is het zo gegaan. Maar ik hoop dat ik het vol hou tot die tijd. Die suïcidale gedachten en plannen maken het er niet makkelijker op…

Dus ookal komt er vast licht aan het eind van de tunnel en is zonder extra medicatie beter, voor nu voelt het even helemaal K#T! Tegelijkertijd ben ik zó dankbaar voor alle lieve mensen en dieren om me. Zij brengen weer licht in mijn hoofd.


Lees verder Nog steeds te lage lithiumspiegel

Altijd jezelf zijn

In mijn zoektocht naar hoe ik er meer voor mezelf kan zijn (en dus balans kan vinden), vond ik dit mooie artikel van 365. Door het om te denken kun je altijd jezelf zijn.

Hoe kan ik mezelf zijn, ook als ik me onzeker voel?

In een wereld die wordt gedomineerd door te-mooi-om-waar-te-zijn Instagram-plaatjes, gemediatrainde politici en talentenjachten waarbij iedereen alles lijkt te kunnen, is er één ding dat als soort heilig mantra steeds meer aan waarde lijkt te winnen: als je maar lekker jezelf bent, is het goed.

Want ‘jezelf zijn’ is het fijnste wat er is. Als je jezelf bent, ben je ‘authentiek’. Als je jezelf bent, ben je ‘echt’. Of zelfs een stap verder: als je jezelf bent, ben je ‘menselijk’. Het idee van een ‘zelf’ dat je kunt zijn, is al oud. Het gaat uit van een soort vaste, onveranderbare identiteit, die ieder mens bezit. Het liefst is die identiteit ook ‘zuiver’ en ‘puur’, zodat je het constant blijft nastreven. Als je jezelf bent, ben je goed en vrij als een kind.

Logischerwijs: als je dus een keer niet jezelf bent, ben je onecht. Het zogenaamde zelf is als het hart van een ui: omringd door allerlei onwenselijke lagen, die je eerst hebt af te pellen om bij je werkelijke essentie te komen. Dat dit met heel veel tranen gaat, is logisch.

Het verlangen naar authentiek zijn

Maar wacht eens even. We lijken met elkaar één cruciale vraag te vergeten: kun je ook niet jezelf zijn? Als je niet jezelf bent, wie ben je dan? Wij kijken er anders naar. Elke rol die je in je leven speelt, is een deel van jou. Misschien is niet elke rol even ontspannen. Of comfortabel. Of effectief. Maar het is nog steeds jij. Je kunt namelijk niet anders dan jezelf zijn.

Als je gelooft dat je ook niet jezelf kunt zijn, heb je een constructie gemaakt waarbij het heel makkelijk is geworden om jezelf af te wijzen. Je hebt een excuus om jezelf niet leuk te vinden. Die fanatieke jij, die per se dat spelletje wilde winnen? Je was jezelf niet. Die jaloerse jij, die de telefoon van je partner checkte? Je was jezelf niet. Die hysterische jij, die het zogenaamd leuk had op dat feestje? Was jij niet.

Bestaat pure identiteit wel?

Maar wat nou als dat allemaal óók jij is? Wat nou als je eigenlijk altijd jezelf bent, maar dat je alleen sommige stukken van jezelf niet zo sympathiek vindt? Misschien bestaat die eenzijdige ‘pure’ identiteit helemaal niet en ben je een woeste verzameling flexibele toestanden en dubbele gevoelens bij elkaar?

Je bent niet alleen het hart van de ui: je bent alle lagen eromheen ook.

Dan ontstaat er een heel ander speelveld: je bent altijd jezelf. Je kunt stoppen met zoeken naar jezelf, want je bent het al. Het enige wat je hoeft te doen is al die stukjes leuk te gaan vinden.

Bron:

https://www.365dagensuccesvol.nl/nl/nieuws/hoe-kan-ik-mezelf-zijn-ook-als-ik-me-onzeker-voel/3970/

 

Waarom “ga uit je comfortzone” geen goed advies blijkt

Wat MEGA uit mijn comfortzone is, is (comfortabel) in mijn comfortzone blijven. Ik heb een piepkleine comfortzone en vind dus eigenlijk bijna alles spannend of ronduit eng. Of het nu nieuw is of bekend, het is spannend en dus levert het stress op en kost het me veel energie. (Tenzij ik manisch ben natuurlijk.) Toch ga ik makkelijker uit dan in mijn comfortzone. Huh?!?!

Van jongs af aan hoor ik dus: doe het maar Roos, je kunt het wel! En inderdaad, als ik iets doe, kan ik het meestal! En goed ook! Omdat je altijd uitvoerig wordt beloond en becomplimenteerd als je succesvol iets doet wat je eng vindt, begreep ik al snel dat uit je comfortzone gaan goed en nodig is. Bovendien hoef ik dan niks te missen en lijk ik “normaal”. Lang leve uit mijn comfortzone gaan! Oké, ik loop er meestal helemaal op leeg, máár dan stel ik tenminste wat voor. Dan kan ik mee doen.

Ik ga dus al mijn hele leve te pas en te onpas uit mijn comfortzone. Soms kan het goed zijn. Dan is het nuttige groeipijn, maar ik vroeg me niet eens af “wat wil ík?” of  “wat levert het me op?” Ik deed het gewoon, want zo hoorde het, dacht ik. En, zo zeiden de goeroes, the magic happens outside your comfortzone!

The magic happens ín your comfortzone

Nu ik zo bezig ben met er voor mezelf te zijn, is het topic comfortzone weer trending voor mij. Ik zit me af te vragen: wat is waar en goed voor míj. Vindt de magie wel plaats buiten mijn comfortzone? Nee! De meeste magie vindt plaats IN mijn comfortzone. Want ik heb dan misschien een hele kleine comfortzone, hij is wél magisch. Vol liefde. Klein en héél fijn.

Ik wil weer gaan kiezen of en hoelang ik uit mijn comfortzone ga. Het roer in handen nemen. Nu dus gaan oefenen met erin blijven en kiezen wanneer ik eruit wil. Spannend!

Ik schrijf alles maar weer van me af. Dat brengt me weer bij mezelf. Bij mijn waarheid. Lezen vind ik, als het resoneert, ook fijn.

Onderstaand artikel vond ik erg treffend en daarom wil ik het graag met je delen.

Een artikel over de comfortzone

‘Kom uit je comfort zone’ is een vaak gehoord advies. Maar wat als dit motto niet het wondermiddel is waarvoor we het houden? Wat als het in veel gevallen juist de oorzaak is van onze depressies en slechte werkprestaties? Pieter Offermans wil er dít over kwijt…

‘Kom uit je comfort zone!’ Krijg je ook weleens dit advies? Misschien hoorde je het van een coach of leidinggevende. Of heb je het in een zelfhulpboek gelezen. ‘Uit je comfort zone komen’ geldt als een deugd. Je moet voortdurend worden ‘uitgedaagd’ en ‘jezelf pushen tot het uiterste’, want alleen zo kun je als persoon ‘groeien’.

Over de onzin van dit motto zijn al een aantal interessante artikelen verschenen. Zo zegt Andy Mort van The Gentle Rebel Podcast: ‘Vergeet wat je hebt gehoord, de comfort zone is je vriend.’ En in NRC schrijft Japke-d. Bouma:

‘Waarom zou je op kantoor uit je comfort zone komen? Presteer je dan beter? Krijg je meer gedaan als je je bureau een paar dagen in het clubhuis van de Hells Angels neerzet, of als je voor de koelkast gaat werken met de deur open? Word je creatiever als je op het toilet van een internationale trein gaat zitten flexwerken, of bij de afdeling sales? Ik dacht het dus niet.’

Zelf krijg ik behoorlijk jeuk als ik de woorden ‘kom uit je comfort zone’ hoor. Dat komt omdat het in de meeste gevallen een slecht advies is. Laat me uitleggen waarom.

‘Uit de comfort zone’ als doel op zich

Het kan zeker zinvol zijn om af en toe iets te doen waar je in eerste instantie geen zin in hebt of bang voor bent. Een groep toespreken over een onderwerp dat je aan het hart gaat, bijvoorbeeld. Uit een gewelddadige relatie stappen. Door de regen fietsen om de kinderen van school op te halen. Of Spaans leren omdat je volgend jaar op wereldreis gaat. In al die gevallen dient het een duidelijk en nobel doel om de comfort zone te verlaten. Maar volgens de goeroes en andere goedbedoelende raadgevers is zo’n doel eigenlijk overbodig. Jezelf pushen om het pushen vinden zij al meer dan voldoende reden.

Inderdaad, voor hen is ‘uit de comfort zone komen’ een doel op zich. Zo stelt de auteur van een blog op MT.nl: ‘Een belangrijke taak voor een leidinggevende ligt niet in het tevreden houden van zijn mensen, maar in het voortdurend uitdagen.’ Het maakt blijkbaar niet uit waarvoor je uit de comfort zone komt, áls je er maar uit komt. (Daarom moeten we bij bedrijfstrainingen dingen doen zoals een liedje zingen met een Unox-muts op.) Ook ik ben niet zonder zonde. Jarenlang verslond ik het ene zelfhulpboek na het andere en in de geest van wat ik las, zei ik zoveel mogelijk ‘ja’ op alles wat er maar op mijn pad kwam. Ik herinner mij dat ik me voor een zomervakantie had aangemeld voor vrijwilligerswerk. Niet omdat het doel me nou zo bijzonder na aan het hart lag, maar ‘je móet immers in beweging blijven, anders sta je stil’.

‘Kom uit je comfort zone’ is een gebod

Het idee dat we ‘voortdurend de uitdaging moeten aangaan’ klinkt nu heel vanzelfsprekend, maar deze manier van denken is relatief nieuw.

Volgens de Deense psycholoog Svend Brinkmann (zie video hieronder) leven we sinds de jaren zestig in een ‘accelererende cultuur’. In onze ervaring is alles voortdurend in beweging. We stoppen onze agenda vol met allerlei afspraken en projectjes omdat we nooit stil mogen staan. We moeten ‘het maximale eruit halen’ tot aan onze dood toe (tekst gaat door onder de video!).

‘Kom uit je comfort zone’ is allang geen vrijblijvend advies meer, maar een strikt gebod. Bedenk eens wat het voor je carrière zou betekenen als je je leidinggevende tijdens een jaargesprek vertelt dat je eigenlijk heel tevreden bent met je functioneren. Dat je voor komend jaar eens minder hoogdravende doelen gaat stellen. Je baas vindt dat waarschijnlijk geen goed idee. Er wordt simpelweg van je verwacht dat je ‘je ontwikkelt’, hoe bekwaam je ook in je vak bent. Volgend jaar moet je beter, creatiever en succesvoller zijn. En het jaar daarop? Dan moet je nóg beter, nóg creatiever en nóg succesvoller worden. Enzovoorts.

Met wilskracht alleen kom je er niet

Maar natuurlijk kun je jezelf niet voor eeuwig blijven overtreffen. Of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben niet alles in ons leven zelf in de hand. Je bent als individu toch ook gebonden aan allerlei externe factoren, waaronder politieke, sociaal-economische en biologische omstandigheden. Met wilskracht alleen kom je er niet. Evenmin is er in dit systeem van ‘voortdurende nooit-aflatende verbetering’ een moment waarop jij of de baas tevreden kan zijn. Brinkmann zegt daarover in zijn boek Standvastig:

‘De satirische internetsite Rokokoposten had een verhaal van een man die klaar was met zijn zelfontwikkeling omdat hij zijn volledige potentieel had gerealiseerd. Het verhaal is grappig omdat het volgens de zelfontwikkelingsreligie onmogelijk is om klaar te zijn met zelfontwikkeling. Maar het is tegelijkertijd twee keer zo grappig omdat het de absurditeit van deze religie aantoont.’

Burn outs en faillissementen

En dus raken steeds meer mensen gefrustreerd. Volgens Brinkmann is dit een van de redenen waarom de cijfers voor stressgerelateerde aandoeningen tegenwoordig zo hoog liggen. Honderd jaar geleden mochten we niks en kregen we neuroses. Nu móeten we alles en krijgen we burn outs en depressies.

Niet alleen mensen, maar ook bedrijven ondervinden schade van het ‘kom uit je comfort zone’-gebod. Je kunt wel roepen dat je werknemers ‘voortdurend moet uitdagen’, maar zulk denken leidt onvermijdelijk tot steeds roekelozer gedrag. Barbara Ehrenreich, auteur van Smile or die: how positive thinking fooled America and the world, geeft hiervan een voorbeeld uit de tijd vlak voor de financiële crisis van 2007. De topmanagers van Lehman Brothers en andere grote banken spoorden hun werknemers aan om steeds grotere risico’s te nemen. De paar medewerkers die hun zorgen uitspraken over de riskante koers van het bedrijf (en dus ‘in hun comfort zone’ bleven) werden de mond gesnoerd of zelfs ontslagen. Wie weet, als meer medewerkers de ruimte hadden gekregen om in hun comfort zone te blijven, dan was er misschien helemaal geen wereldwijde economische crisis ontstaan.

Een eerste stap: meer ruimte voor bezinning

Het gebod om voortdurend buiten de comfort zone te leven, levert ons een hoop opgebrande mensen en weinig duurzame successen op. Dat moet veranderen. Hoe? Door nooit meer een uitdaging aan te gaan? Nee, dat zou evenzeer absurd zijn. Maar meer ruimte voor bezinning lijkt mij een goed begin. Twijfelen speelt daarin een belangrijke rol. Elke keer dat je wordt bevolen (of de verplichting voelt) om ‘uit de comfort zone te stappen’ zou je je moeten kunnen afvragen waartoe het dient. Soms zal blijken dat het juist is om een stap erbuiten te zetten. En vaak zal duidelijk zijn dat dat helemaal niet nodig is. In dat laatste geval moet je ook de mogelijkheid krijgen om ‘nee’ te zeggen en standvastig te zijn.

Ik denk dat we hier een stuk gelukkiger van worden. En we leveren nog beter en zinvoller werk ook. Ironisch eigenlijk, want dat is precies wat de pleitbezorgers van het motto ‘kom uit je comfort zone’ hadden willen bereiken.

Bron:

Waarom ‘kom uit je comfort zone’ vaak een slecht advies is

 

Wat is balans nou eigenlijk?

Wat is balans nou eigenlijk? Dat ik vaak uit balans ben, is me wel duidelijk, maar wat is “in balans zijn” dan precies?

Gisteren kwam ik deze omschrijving tegen van Marjolein Mennes. Ik merkte dat het bij mij heel erg resoneert. Het voelt als waar voor mij. Komt ie:

“Balans is niet zo zeer een gevoel, maar een besluit wat je steeds opnieuw neemt om er voor jezelf te zijn.”

Dit voelt voor mij als het omdenken van balans. Balans is dus eigenlijk heel simpel! Oké, het is nog niet makkelijk, maar wel simpel.

Dat maakt het concept “balans” voor mij overzichtelijker en haalbaarder.  Er voor anderen zijn, voelt voor mij als heel vanzelfsprekend. Dan voel ik me als een vis in het water. Er voor mezélf zijn, is een heel ander verhaal, maar als het me balans oplevert, moet ik ervoor gaan!

Er voor mezelf zijn

Ik kan vaak goed aanvoelen hoe een ander zich voelt. Mijn voelsprieten staan altijd naar buiten gericht. Volgens mij zijn de meeste mensen met een bipolaire stoornis ook hoogsensitief. En die combinatie maakt je hypersensitief.

Als ik voel wat er bij een ander speelt, anticipeer ik daarop, zodat ik er zo goed mogelijk voor de ander kan zijn. Soms vervalt dat bij mij in de “red de ander” syndroom.

Als ik voel dat iemand het echt moeilijk heeft, wil ik er zó graag voor de ander zijn, dat ik mezelf helemaal vergeet en over mijn grenzen ga. Dit is voor niemand fijn en helaas heb ik hierdoor in het verleden een aantal vriendschappelijke relaties verpest…

Bij mezelf kan ik óók goed aanvoelen hoe het met me gaat, maar daarop anticiperen vind ik héél moeilijk. Ik hou dus veel rekening met de ander maar niet met mezelf. Gevolg: ik ga enorm over mijn grenzen heen. Ik doe meer dan ik aan kan en verlies mijn balans. Ik voel me dan een falend, mislukt mens.

Sjaak Afhaak

Ik schreef al eerder dat ik me door mijn bipolaire stoornis erg beperkt voel. Ik wil zoveel, maar het lukt me niet. Ik voel me vaak Sjaak Afhaak.

Besluiten er voor mezelf te zijn lukt me niet goed, omdat het me maar niet lukt om te accepteren dat ik deze bipolaire beperking heb.

Diep van binnen heb ik nog steeds het gevoel dat deze ziekte mijn eigen schuld is. Dat ik niet genoeg mijn best doe. En dan voel ik me weer een falend, mislukt mens. Een teleurstelling naar anderen en mezelf. Alsof ik het grootste deel van het leven moet missen, omdat ik het niet bij kan benen.

Maar in feite maakt het niet uit of het mijn schuld is of niet. Als ik balans wil, zal ik er voor mezelf moeten zijn. En mijn nummer één manier om er voor mezelf te zijn, is mezelf rust gunnen en geven. Hoe teleurstellend stom en saai ik dat ook vind. Alleen vanuit rust kan ik accepteren, is mijn ervaring.

Er zijn namelijk wél momenten geweest dat ik mijn bipolaire stoornis accepteerde: in de periode waarin ik rustig en in balans was. Maar dit was óók de periode waarin ik vaak Sjaak Afhaak was… Alleen voelde dat toen niet zo naar.

Uitmaken

Als je te erg uit balans raakt en het écht niet meer gaat in je relatie of op je werk of waar dan ook. Dan kun je de relatie beëindigen. Maar de relatie met jezelf kun je niet beëindigen. Mijn hoofd bipolaire gaat altijd overal mee naar toe.

Dat vind ik mega frustrerend. En ja, ik kan de relatie met mezelf beëindigen door zelfmoord te plegen, maar hoe vaak ik daar ook aan denk en hoeveel plannen ik ook maak, ik wil dat mijn dochters en andere dierbaren niet aan doen.

Ik hunker naar balans. Hoewel ik door een weer hogere lithiumspiegel minder snel overprikkeld ben, zit mijn hoofd nog wel vol monsters. Dinsdag moet ik voor een spannend lichamelijk onderzoek naar het ziekenhuis. Daar krijg ik ook stress van en dus monsters van in mijn hoofd.

Soms gebeuren er dingen waar ik geen invloed op heb. Maar hoe ik ermee om ga, kan ik wel soort van beïnvloeden. Met hulp van mijn dierbaren: een vriendin bood aan om mee te gaan naar het ziekenhuis. En ik zei ja.

Gedeelde smart is halve smart. Ik koos er voor mezelf te zijn, door hulp te accepteren en me niet bezwaard te voelen. Nu voel ik me daar minder wiebelig over.

De relatie met mezelf

Om mijn balans weer te vinden en er voor mezelf te zijn, heb ik in overleg met mijn behandelaar besloten alle afspraken voor de komende drie maanden af te zeggen. Ik moet back to basics en alle stress dingen die ik zelf onder controle heb afzeggen/ niet opzoeken.

Eerst dacht ik weer: wat ben ik een mislukt mens. Loser! Maar nu denk ik: ik doe iets om er voor mezelf te zijn. En dát levert me balans op en dus ook meer zelfliefde. Dus is het de moeite waard.

“Balans is niet zo zeer een gevoel, maar een besluit wat je steeds opnieuw neemt om er voor jezelf te zijn.”

xoxo

Wat is de zin van het leven?

Waarom zijn we hier? Wat is de zin van het leven? Hier zal vast niet één antwoord op zijn. Ik weet wel wat míjn antwoord is: liefde.

Gisteren werd ik daar weer aan herinnerd. Gelukkig. Want soms vergeet ik het. Dit keer werd ik eraan herinnerd tijdens een picknick met mijn lieve vriendinnetjes.

Ik was tijdens de picknick nogal stil en verstopte me een beetje achter mijn zonnebril, omdat ik weer in een zware periode zit (in mijn hoofd).

Praten heeft zin

Één van mijn vriendinnen merkte het op en maakte mijn depressie op een hele fijne manier bespreekbaar. Ik brak en terwijl de woorden over mijn lippen stroomden, stroomden de tranen over mijn wangen.

Mijn andere vriendinnen schrokken. Ze wisten wel dat ik het weer moeilijk heb, maar het valt meestal aan de buitenkant niet zo op. Ze waren allemaal weer zó steunend en liefdevol. Het was heel helend.

Twee vriendinnen moesten naar huis, maar met een andere vriendin liep ik nog een rondje over het landgoed.

Het was heel fijn om nog meer over mijn binnenwereld te mogen/ kunnen praten. Mijn vriendin luisterde en de woorden die mijn vriendin tegen me sprak, daar kan geen therapie of lithium tegenop. All we need is love.

Love is my religion

Toen ze me vroeg hoe ik toch steeds de kracht vind om door te gaan, antwoordde ik meteen: liefde.

Ik liet de hart tattoo op mijn pols zien. Love is my religion. Ik hou zóveel van mijn vriendinnen, dochters, man, familie, van iedereen die me dierbaar is. Dat is niet in woorden uit te drukken.

Ik geloof dat we zijn wie we zijn, en dat de essentie van iedereen liefde is. Ik zie het in iedereen. Ik voel het bij iedereen. Voorál bij de mensen van wie ik hou. Zij zijn wie ze zijn en ik hou van ze. Bij mezelf vind ik dat wat moeilijker…

Maar als iedereen goed is zoals hij is, omdat hij in essentie liefde is en ik zo goed voel dat iedereen liefde is, ben ik dus óók liefde. Zelfs op de momenten dat het zo donker is dat ik mezelf een mislukt, slecht mens vind. Als ik bij anderen het goede kan blijven zien, dan is dat er bij mij ook. Dan ben ik dus óók een goed mens. Alleen vergeet ik dat vaak.

Liefde brengt licht

De mensen van wie ik hou, zoals mijn vriendinnen, herinneren me steeds weer aan wie we werkelijk zijn en aan de zin van mijn leven. Liefde. Mijn dierbaren zijn mijn hartherinneraars.

Ik ben zo dankbaar en blij dat ze in mijn leven zijn. Alle liefde licht mijn hoofd weer op.

Dus de zin van mijn leven is liefde. Liefde geven, liefde ontvangen en liefde zijn, met elkaar. Eigenlijk dus gewoon onszelf zijn.

Het klinkt heel cheesy, maar zo voelt het voor mij. En het maakt het leven overzichtelijk, simpel én leuk!

Vitamine V

Vitamine V (vriendinnen) is één van mijn favoriete vitamines. Geen idee wat ik zou moeten zonder mijn vriendinnen. Ik ken ze al (bijna) mijn hele leven. Als ik 40 word, hebben we samen 100 jaar vriendschap. Hoe bijzonder is dat?!

Mijn vriendinnen geven niet alleen mijn leven zin, maar ik krijg ook zin in het leven van ze. Geweldig dat we ons leven met elkaar kunnen delen. Met de nodige (zwarte) humor en dat maakt het leven leuk.

Wat is voor jou de zin van het leven? Wat geeft jou de kracht en drive om door te gaan in moeilijke periodes?

xoxo

5 voordelen van de bipolaire stoornis

Ieder nadeel heeft een voordeel. De bipolaire stoornis lijkt soms één grote vloek, maar de medaille heeft ook een andere kant. En ik ben heel blij dat ik die andere kant mag ervaren. Hier deel ik vijf voordelen. Het zijn er natuurlijk véél meer, maar dit is mijn top 5. 😉

1. Intens het leven beleven

Als ik één woord zou mogen kiezen om de bipolaire stoornis mee te omschrijven dan is dat intens. Intens donker, maar dus óók intens licht! En dat vind ik magisch mooi.

“Leef intens!” zegt Thijs Lindhout altijd aan het einde van zijn 100% inspiratie podcast. Veel mensen leven namelijk niet intens. Ik leef wél intens, of ik nou wil of niet. Mijn emoties zijn intens, mijn gevoelens zijn intens, gedachten zijn intens én spirituele ervaringen zijn intens.

Hoe moeilijk ik de donkere kant van de bipolaire medaille ook vind, ik zou hem niet kunnen missen. Want zonder die hele donkere kant, was er geen héle lichte kant. Twee kanten van dezelfde medaille. Geen dag zonder nacht.

2. Licht en liefde to the max

Ik ervaar zóveel licht en liefde. Niet alleen als ik een hypomanie heb, ook als ik balans ervaar. Zelfs als ik heel slecht zit, kan ik nog intense liefde voelen en ben ik me bewust van de lichte kant. Ik weet dat als het donker is dat de zon niet weg is. Maar de duisternis voelt intens.

Hoewel ik de donkere kant heel moeilijk vind, voor zowel mezelf als mijn dierbaren, maakt de lichte kant alles goed!

Als het slecht met me gaat, vind ik het vreselijk voor mijn dochters dat ze zo’n moeder hebben. Dan schaam ik me zo. Maar gelukkig voel ik wel altijd die intens diepe liefde voor ze. En het kan niet anders dan dat zij dat ook voelen. Zoveel liefde maakt denk ik een hoop goed.

3. Creativiteit

Ik voel niet een paar emoties. Ik voel een gigantisch grote range aan emoties. Alsof het niet 5 basiskleuren zijn, maar álle kleuren die er zijn. En dat voelt heel naar als het kleuren (emoties) zijn waar ik niet van hou, maar het is fantastisch als het wél kleuren zijn waar ik van hou.

Ik ben graag creatief, ik hou van creëren, ik hou van dingen lichter maken. Dit zijn volgens mij dingen die mensen met een bipolaire stoornis zullen herkennen. Creativiteit is onze grote kracht en door het zeer uitgebreide kleurenpalet kunnen we van alles creëren.

Creëren gaat me in lichtere dagen heel makkelijk af. En daarom frustreren de donkere dagen me, omdat het me dan niet lukt. Maar het is er nog steeds! Mijn leven heeft altijd een hoop kleur, ook de donkere kleuren geven mijn leven kleur. Die donkere kleuren probeer ik steeds meer te omarmen, omdat ik me ervan bewust ben, dat ze bij me horen en dat dat oké is.

Zoveel kleuren maken mijn bipolaire leven mooi. Mijn intense liefde en creativiteit maken mijn bipolaire leven mooi. Ik schilder op mijn doek en ik ben blijkbaar nogal een expressionistische schilder haha! Maar het past bij me. Niet diep voelen en dus niet intens leven zou ik denk ik toch maar saai vinden, uiteindelijk.

4. Nooit saai

Leven met een bipolaire stoornis is nooit saai. De rollercoaster is altijd present. Het is net Walibi!

Een vriendin van me zei laatst dat ze zich altijd vol leven voelt als we samen zijn. Dat vind ik nog steeds zo’n mooi compliment!

5. Jezelf zijn

Volgens mij is het een vloek en een zegen dat je met een bipolaire stoornis gedwongen wordt om trouw te leven aan jezelf. Je true colors te leven en te durven laten zien.

Gelukkig mag iedereen zijn eigen doek des levens beschilderen, met zijn eigen kleuren. Iedereen doet het op zijn eigen manier en dan is het dus altijd goed. Wat ik ook maak, het is mijn eigen meesterwerk. Als iedereen zijn eigen schilderij mag maken, is het leven toch prachtig?

Wat vind jij de grootste voordelen van de bipolaire stoornis?

xoxo

Goedbedoeld ongevraagd advies

Cornelie Egelie, schrijver van het boek over bipolariteit Pillendoos, schreef op Facebook een post over onbegrip en goedbedoeld ongevraagd advies. Dat zette mij aan het denken en schrijven.

In mijn omgeving heerst ook nog wel wat onbegrip. Bij mezelf eigenlijk ook. En bij onbegrip horen goedbedoelde ongevraagde adviezen.

Wanneer ben je ziek?

Goedbedoelde ongevraagde adviezen komen uit alle hoeken. Ik weet dat ze van me houden en ik van hun, maar ik krijg meestal toch het gevoel dat mensen mij en mijn kwetsbaarheid niet helemaal serieus nemen en me niet begrijpen.

Dat ik niet hard genoeg mijn best doe en me gewoon aanstel. Dat vind ik waarschijnlijk vooral zelf… Ik ben toch immers niet écht ziek!? Maar is dat wel zo?

Als je hoge koorts hebt, ben je ziek. Als je kanker hebt, ben je ziek. Diabetes, corona, hart- en vaatziekten enzovoort. Dán ben je ziek!

Ben ik ziek? Ik krijg zelf nog wel eens het gevoel dat mensen een bipolaire stoornis niet als ziekte zien. Ik vind het zelf ook nog moeilijk en confronterend om het als ziekte te zien.

Wat is ziek?

De definitie die ik op Google vond: “Ziekte is een schadelijke lichamelijke of psychische afwijking van een organisme. Meer specifiek is het een verstoring van de homeostase, het zelfregulerend proces waarbij biologische systemen hun stabiliteit bewaren door zich aan te passen aan de omstandigheden.”

Ralph Kupka is hoogleraar Bipolaire Stoornissen aan het VU Medisch Centrum en zegt dat uit heel veel neurobiologisch onderzoek blijkt dat de homeostase bij mensen met een bipolaire stoornis inderdaad verstoord is. In hun regelsystemen zitten dus kwetsbaarheden en dat heeft te maken met het brein, het zenuwstelsel, endocriene stelsel, je hormonen, genetica en wat er in je leven gebeurd is.

Kortom, de homeostase/ het regelsysteem van mensen met een bipolaire stoornis is verstoord en dus snel uit balans en veert minder makkelijk terug.

In die zin ben ik dus ziek, zeker als ik niet stabiel ben. Als ik wél stabiel ben, moet ik nog altijd rekening houden met mijn kwetsbaarheid. De bipolaire stoornis is er dus eigenlijk altijd.

Als het echt slecht met me gaat en suïcidaal ben, blijkt de bipolaire stoornis zelfs een levensbedreigende ziekte. Als er dan een goedbedoeld ongevraagd advies komt, werkt dat héél averechts.

Even naar Sjaan Sjamaan

In haar Facebook post schreef Cornelie hoe een kennis van haar na electro convulsie therapie (ECT) bij het AMC het advies kreeg om naar de sjamaan te gaan. Het was volgens sommigen beter om haar gebroken ziel te laten repareren door een sjamaan.

Herkenbaar! Ik heb zó vaak uit alternatieve tips gekregen en ook uitgeprobeerd, maar ik heb ervaren dat het niks oplost. Het is misschien even fijn en rustgevend, maar het is voor mij geen duurzame oplossing gebleken.

Ik ben blij dat mensen als Cornelie helpen om meer bewustzijn en begrip te creëren rondom de bipolaire stoornis.

Het helpt niet alleen anderen, maar ook mezelf om het beter te begrijpen. Pas als je (in)ziet dat en wat er aan de hand is, kun je er echt mee aan de slag.

Ik doe ook maar wat

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk toch in de reguliere gezondheidszorg terecht ben gekomen. De GGZ en voorál medicatie waren vroeger echt een no go voor mij. Maar daar ben ik anders over gaan denken, omdat ik iets anders heb ervaren. De GGZ en medicatie kunnen zeker helpen. Al denken sommige die-hard alternatievelingen er nog steeds anders over…

Nou ja, ik doe ook maar wat, maar ik heb nu eindelijk wél het gevoel dat ik op de goeie weg zit. Van alles wat ik heb geprobeerd, werkt dit, vooralsnog, het beste. Ik begin mezelf ook steeds beter te begrijpen. Volgens mij.

Iedereen krijgt het

Nu ik dit schrijf denk ik: bijna iedereen krijgt én geeft goedbedoeld ongevraagd advies. Ziek of niet ziek.

Ik hoorde verhalen van mensen met kanker die advies kregen om zeeën van vitamine C te nemen in plaats van chemo, of vrouwen met een onvervulde kinderwens die vooral moesten rebirthen of mensen met diabetes type 1 die meer kaneel moesten eten.

Het zit denk ik in onze aard om meteen advies te geven in plaats van te luisteren. We vinden het naar om iemand van wie we houden in pijn en verdriet te zien. En we worden er ongemakkelijk van. We willen graag dat het leven leuk is. Dus proberen we het snel te fixen met een goedbedoeld ongevraagd advies.

Als het bij een ander helpt, helpt het vast ook bij jou, is de gedachte. En dan is alles weer goed, normaal en comfortabel, zoals we het graag hebben.

Oké zijn met wat er is

Maar inmiddels weet ik wel beter. Toch betrap ik mezelf er nog wel eens op dat ik advies wil geven. Iets moeilijks er “gewoon” laten zijn en luisteren naar wat er is, is makkelijker als je oké bent met jezelf.

Oké zijn met jezelf: dat is een hele levenskunst en iets wat ik (nog) niet goed kan. Weinig mensen kunnen het denk ik. Vandaar de vele goedbedoelde ongevraagde adviezen. Een mooie missie voor de mens om na te streven: oké zijn met jezelf en met wat er is.

Zo, dat was nog even een goedbedoeld ongevraagd advies van mij haha! Vanaf nu geven en krijgen we het vast noooooit meer!

xoxo