Te lage lithiumspiegel

Mijn lithiumspiegel was te laag. Ik ga het best op een spiegel tussen 0.8 en 1.0 (liefst 1.0), maar hij is nu nog maar 0,6. En dat kon ik wel voelen de laatste tijd. Het wordt snel donker in mijn hoofd.

Ik wil graag dingen delen, dan klaart mijn hoofd weer wat op en ik vind het gezellig. Maar als je dingen deelt, gaan mensen natuurlijk reageren. Dat is prima, maar…

Helaas heb ik een bipolaire vertaler in mijn hoofd als ik uit balans ben… Die vertaalt dan alles wat een ander tegen me zegt als: “Wat ben jij een mislukkeling! Je doet alles fout! Loser!”

Ik weet dat de ander het niet zo bedoelt, maar helaas komt het dus toch zo binnen.

De bipolaire vertaler

Als de vertaler aan gaat en dingen van anderen vertaalt als: MISLUKT MENS!!! Dan gaat die vertaler tegen mij zeggen: JE ZOU ER BETER NIET KUNNEN ZIJN, LOSER!!! De vertaler is vrij eenzijdig met zijn teksten. Het komt er in ieder geval altijd op neer dat ik een mislukt mens ben en dat iedereen beter af is zonder mij. De vertaler geeft me een enorm schaamte- en het schuldgevoel.

Blijkbaar is mijn bipolaire vertaler het grootste teken dat mijn lithiumspiegel te laag is. Nu ik weet dat mijn lithiumspiegel te laag is, hoop ik dat de vertaler uit mijn hoofd vertrekt en ik weer een beetje normaal kan functioneren. Want dit is echt doodvermoeiend en verwarrend.

Ook voor mijn omgeving, want die snappen er niks van en weten soms niet goed hoe ze moeten reageren. Ik heb dat zelf ook. Ik snap ook niet waarom die vertaler niet gewoon ontslag neemt en vertrekt.

Spiegel van 0,6 met 800mg lithium

Ik snap ook niet dat mijn lithiumspiegel is gezakt. Ik heb gewoon, zoals sinds de zomer, 800mg geslikt. Mijn psychiater snapt het ook niet.

Nu ik dit schrijft denk ik wel: al sinds de zomer is mijn spiegel aan het dalen. Dat was bij de 3-maandelijkse metingen te zien.

800mg is dus duidelijk te weinig. Maar nu ga ik dus weer naar 1000mg en moet ik volgende week weer bloedprikken om mijn nieuwe spiegel te checken.

Mijn schildklierwaardes waren gelukkig wel goed. Ook al heb ik wel meer haarverlies, ben ik sneller moe en heb ik weer een wat dikkere keel. Geen idee hoe dat dan komt?

Het komt misschien ook omdat ik sinds de corona crisis wat minder gezond eet. Heb een corona kwabje van 3 kilo gekregen. Dus nu weer even wat minder snacken. Dat zal vast helpen!

Spanningverminderen tot spiegel oké is

Omdat ik toch wil delen type ik het maar weer van me af. Dat werkt echt spanningsverminderend voor mij merk ik. Schrijven moet dus in mijn signaleringsplan. Ha, een ontdekking! Al doende leert men.

Nu mijn lithiumspiegel nog niet goed is, moet ik alles aangrijpen om spanning te verminderen. Gisteren en vanochtend waren ook even spannende dagen dus ik merk dat ik daar dan ook van moet ontladen. Schrijven en huilen helpt. En nu maar hopen dat mijn lithiumspiegel snel weer normaal is.

Hoe merk jij dat je spiegel te laag is?

xoxo

 

Praten over suïcidaal zijn

Praten over suïcidaal zijn. Het helpt! Heb je last van suïcidale gedachten? Of ken je iemand die suïcidaal is? Het advies is: praat erover. Met je behandelaar, een hulpverlener, vrienden of familie. Zoveel als nodig is. Probeer als betrokkene te luisteren zonder te oordelen of adviezen te geven. Een luisterend oor en een arm om de schouder is genoeg.

Praat er samen over

Wat ik steeds ervaar, is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk en ik schaam me kapot… Want wie zit er nou te wachten op zo’n zwaar gespreksonderwerp als suïcidaliteit en zelfmoord? Toch weet ik: door te delen kun je helen en wordt het lichter.

Daarom deel ik mijn suïcidale gedachten met de mensen die het dichtst bij me staan. Hoe eng het ook is, het helpt me. Zo stuurde ik mijn drie beste vriendinnen onderstaande app. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om zo ook je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app vind ik het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bijvoorbeeld met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met teveel prikkels en stress. Door mijn slaapgebrek en wat er momenteel speelt staat mijn brein echt onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, de hond, de zon etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld en oververmoeid ben.

Als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen wordt het alleen maar erger en ga ik me een nog grotere loser voelen. Mijn gevoel delen helpt.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Het feit dat ik het kan zeggen lucht al op en het feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er zonder te oordelen met me over te praten. Zo wordt het depressiemonster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat ook heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niet kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

Reacties uit de omgeving

De reacties waren zo lief en zo steunend! Ik werd niet veroordeeld. Er kwamen geen nutteloze en ongevraagde adviezen. Mijn depressie, zelfmoordgedachten en ik mochten er gewoon zijn.

Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Door te praten over mijn suïcidale gedachten veranderde mijn monster in een black dog puppy. Dankbaar voor de lieve mensen in mijn omgeving. Als ik deel hoe ik me voel en er wordt goed op gereageerd dan krijg ik weer hoop! Er komt weer licht in zicht.

Niemand om mee te praten?

Wellicht heb jij geen steunende behandelaar, vrienden en/ of familie. Dat vind ik heel naar en verdrietig. Maar dan nog zijn er mensen die jouw verhaal willen horen! Je bent niet alleen! Neem contact op met 113 zelfmoordpreventie of bel met de lotgenotenlijn van Vereniging PlusMinus. Zij begrijpen je en reageren adequaat. Chatten met 113 heeft ooit mijn leven gered. Echt waar, praten over suïcidale gedachten helpt. Gedeelde smart is halve smart.

Hoe praat jij over zelfmoord, je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Ze maken alle “gekken” bipolair

Tegenwoordig krijgen de meeste personages in films en series, als ze een mentale ziekte krijgen, de psychische aandoening: bipolair. Is jou dat ook opgevallen? Ik denk onder andere aan Homeland, Silver Linings Playbook, Ozark, Vis a Vis. De lijst is véél langer.

Als er iets niet “spoort” bij een personage dan is hij of zij meteen bipolair. En in sommige films en series klopt het soms wel, Homeland bijvoorbeeld, en dan vind ik wat herkenning, maar in veel gevallen niet. Of zelfs helemáál niet.

Popi jopi bipolair

Zo kijk ik net Vis a Vis op Netflix. Zegt de psychiater: “Ze heeft een persoonlijkheidsstoornis. Ze is bipolair.” En somt allerlei zogenaamde bipolaire symptomen op.

Het lijkt wel alsof de bipolaire stoornis de meest populaire en bekende psychische aandoening is. Niet alleen in films en series, maar ook allerlei bekende mensen komen er ineens voor uit dat ze bipolair zijn, zoals laatst Katja Schuurman en Mariah Carey.

Misschien dat scenarioschrijvers iemand die psychisch niet in orde is dan maar meteen bipolair maken. Lekker popi jopi. Iedereen kent het. Dus hoppa, ze zijn bipolair. Zoals een personage in Vis a Vis. Waar er dus veel niet klopte.

Bipolaire beeld klopt niet

Ten eerste is de bipolaire stoornis een stemmingsstoornis en geen persoonlijkheidsstoornis (zoals bijvoorbeeld borderline) en ten tweede kwamen de genoemde symptomen niet overeen met bipolariteit. Hoe bedoel je stigmatiserend!

Ik hoor ook nog regelmatig mensen zeggen (zelfs iemand die psycholoog is, niet de mijne hoor): “Diegene heeft net als jij borderline.” De woorden lijken misschien op elkaar maar het is toch echt iets anders.

Stigmatiserend

Ik vind het heel naar dat er in films en series vaak zo’n verkeerd beeld wordt neergezet van psychische aandoeningen. In dit geval van bipolariteit.

Hoe kunnen we van mensen verwachten dat ze begrijpen wat de bipolaire stoornis inhoudt als er zóveel verkeerde input gegeven wordt. Zo wordt het stigma alleen maar groter… Heel jammer.

Valt het jou ook op? Wat vind jij ervan?

xoxo

Stappenplan: Je eigen signaleringsplan maken


Signaleringsplan maken? Heb jij nog geen (goedwerkend) signaleringsplan? In deze blog geef ik je graag een stappenplan, zodat je zelf ook een signaleringsplan kunt maken, of je huidige plan kunt aanscherpen. Doe dit wel altijd in overleg met je behandelaar! Ik gebruik mijn eigen (voor de blog geanonimiseerde) plan als voorbeeld.

Een signaleringsplan is een essentieel middel om al in een vroeg stadium signalen te herkennen die erop wijzen dat het minder goed met je gaat. In het plan beschrijf je je jouw bipolaire signalen én wat jij, je omgeving en je eventuele behandelaar kunnen doen om een crisis te voorkomen en hoe ermee om te gaan. Tevens gebruik je één pagina voor belangrijke informatie over medicijngebruik en nood telefoonnummers.

Jij en je omgeving kunnen met behulp van een signaleringsplan signaleren in welke fase je zit qua spanning en ontregeling. Of je in de groene fase zit (je bent stabiel), of je in de gele fase zit (je begint te wiebelen), of je in de oranje fase zit (je verliest je balans nog meer) of dat je in de rode fase zit (je ben je balans volledig kwijt en zit in een (ernstige) bipolaire episode.

In je plan beschrijf je per fase wat je zelf kunt doen en wat de ander kan doen om te helpen spanning te verminderen en ontregeling te voorkomen.

De fases in je signaleringsplan

In fase groen kun je voor jezelf zorgen. In geel is het fijn als mensen steunend zijn. In oranje moeten mensen bijspringen en rood is een fase waarin er direct moet worden ingegrepen door anderen, want dan zit je in een crisis.

Het allerbelangrijkst van het signaleringsplan is dat je goed je eigen signalen leert (her)kennen. Het duurt meestal een tijdje voordat je ze allemaal, per fase, kent. En dan duurt het meestal ook een tijdje voordat je weet wat jij zelf en wat de ander per signaal kan doen om de spanning te verminderen.

Een signaleringsplan is sowieso vaak aan verandering onderhevig. Dat is juist goed! Ook omdat je zelf verandert en signalen en spanningsverminderende acties kunnen veranderen.

Het is goed om met jezelf en je omgeving af te spreken dat je geen belangrijke en/ of kostbare beslissingen zult nemen als je in fase geel, oranje of rood zit. Top tip van mijn behandelaar! Als ik richting oranje en rood ga, heb ik daar wel reminders voor nodig, want slechte keuzes zijn dan snel gemaakt.

Mijn signaleringsplan als voorbeeld

Ik zal mijn signaleringsplan toevoegen. Ik ben er drie jaar geleden mee begonnen. Mijn eerste plan was héél uitgebreid. Ik geloof dat ik per fase wel 8 signalen had uitgewerkt. Ik werkte eerst nog met fases 1, 2 en 3. Nu werk ik met fases groen, geel, oranje en rood. Ook fijn dat fase groen erbij is, zodat ik weet wanneer ik stabiel ben en hoe dat voelt. Het is een goede reminder voor als ik in rood zit.

Ook was alleen ik degene die in het plan stond om aan spanningsvermindering te doen. Ook niet zo handig als je in oranje of rood zit… Kortom, mijn plan zat niet zo goed in elkaar. Máár beter een plan, dan geen plan!

Uiteindelijk heeft mijn huidige (en geweldige) GGZ behandelaar en psycholoog me geholpen om mijn plan te finetunen én te versimpelen, zodat het overzichtelijker is, makkelijker te signaleren en het plan is dus óók voor mezelf en mijn omgeving beter te gebruiken.

Je eigen signaleringsplan maken

STAP 1:

Begin met het noteren van alle signalen die je heb als je in een depressie raakt. Gebruik voorbeelden online, of uit mijn plan. Schrijf eerst alles op. Doe dat ook voor een (hypo)manie. Vraag hulp van de mensen in je omgeving. Zij noemen misschien signalen waar je zelf niet eens bewust van bent, maar die wel degelijk aantonen dat je in een bepaalde fase zit.

Schrijf óók signalen op van wanneer je in fase groen zit, wanneer het goed met je gaat en je stabiel bent.

STAP 2:

Verdeel alle signalen per fase: groen, geel, oranje, rood. Denk hierbij ook aan de mate van spanning die je ervaart. Groen is geen spanning, geel is een beetje spanning, oranje is veel spanning en rood is extreem veel spanning.

STAP 3:

Kies vervolgens per fase de vier meest voorkomende en snelst te herkennen signalen uit. Noteer per fase vier signalen. Je hebt dan zestien signalen in totaal bij je depressie signaleringsplan en zestien bij je (hypo)manie signaleringsplan.

Dan ga je per signaal aangeven wat jij zelf kan doen om spanning te verminderen/ je beter te voelen.

Maak het niet te ingewikkeld en wees vooral lief voor jezelf! Daarna geef je per signaal aan wat de ander kan doen om je te helpen. Vooral in fase oranje en rood heb je de ander nodig. In fase rood is de ander zelfs essentieel, omdat je dan in crisis bent en waarschijnlijk niks meer zelf kunt.

Mijn plan is inmiddels erg simplistisch. Wat ik en de ander kunnen doen, is bij bijna alle signalen per fase hetzelfde, omdat ik inmiddels weet dat dat écht werkt voor mij. Veel spanningsvermindering in oranje en rood bestaat uit: oxazepam en slapen. Dat is voor mij (vooralsnog) de enige manier om spanning echt te verminderen en weer terug te gaan in fases. Het maakt dus niet veel uit hoe je plan eruit ziet, als het maar werkt!

STAP 4:

Maak je plan op in drie delen. Mijn signaleringplan bevat drie pagina’s. Pagina één is een voorblad met de drie belangrijkste noodacties voor balans (voor mij zijn dat oxazepam, slaap & begrip), de lijst met mijn medicatie en de belangrijke telefoonnummers, zoals van de GGZ, mijn behandelaar, mijn man, mijn ouders, de huisarts en 113 zelfmoordpreventie.

Pagina twee is het signaleringsplan voor de depressie en pagina drie een pagina met een signaleringsplan voor de (hypo)manie. In totaal bestaat het plan dus uit drie pagina’s.

Bij de depressie en (hypo)manie staan alleen de meest voorkomende en makkelijkst te herkennen signalen en actiepunten voor mezelf én mijn omgeving. Het plan moet zo gebruiksvriendelijk mogelijk zijn, zodat er snel gesignaleerd en bijgestuurd/ ingegrepen kan worden.

STAP 5: 

De laatste stap vind ik de leukste: de branding/ opmaak van je plan! Hier kun je Canva heel goed voor gebruiken. Ik heb een Canva template met verfstrepen en op iedere pagina een foto van mezelf waarop ik stabiel ben, als reminder voor mezelf én iedereen weet meteen dat het mijn plan is (het is voor deze blog een glimlachende smiley ivm anonimiteit).

Ik heb voor de eerste pagina mijn lievelingskleuren gebruikt en voor de andere pagina’s kleuren die, voor mij, passen bij depressie en (hypo)manie. Oh en waar nu een hondenemoticon staat, staat normaal de naam van onze hond. Die hondenemoticon hoort dus niet bij de opmaak haha!

Het helpt maar ’t is niet alles

Mijn plan is nu duidelijk míjn plan en ik heb er veel aan. Al zegt een signaleringsplan niet dat je nooit meer ontregelt. Helaas kan ik zelf nog niet altijd even goed signaleren in welke fase ik zit… Maar het is wel een goed hulpmiddel om bij te sturen.

Hopelijk heb je wat aan deze blog en ik wens je veel succes met je signaleringsplan! Ik raad je dus wel aan je plan samen met je behandelaar te bespreken en te finetunen!

Hieronder dan eindelijk mijn signaleringsplan. Klik op de afbeelding om te openen.

Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan hypomanie
Signaleringsplan hypomanie

xoxo

Om dicht(er) bij jezelf te blijven

Aan deze afbeelding heb ik veel en ik kijk er regelmatig naar als reminder. Misschien heb jij er ook wat aan.

Ik wil graag de maatregelen van het RIVM volgen, maar met zoveel mensen zijn er zoveel meningen. Ik raak mezelf dan weer makkelijk kwijt. Dus deze poster helpt me bij mezelf te blijven en  te doen wat goed voelt voor mij en los te laten wat anderen doen en vinden.

Hoe is het voor jou in deze tijd? Ik vind het heel leuk dat er mensen zijn die me mailen naar aanleiding van mijn blogs, of onder de blog een reactie plaatsen. Dus voel je welkom!

Mijn hulp hond

Het zijn nog steeds zware en verwarrende dagen, maar ik kom er nog steeds doorheen. Mede dankzij mijn super hero hond. Ik ben zó blij met haar. Als ik bij haar ben, voel ik me rustig en blij. Ze is echt een heerlijk vrolijk en stoer hondje.

We hebben heel veel lol en kunnen samen heel goed chillen. Al die oxytocine door het knuffelen is top, haha! Ze is echt mijn hulp hond. Officieel noemen ze haar een rescue dog, omdat we haar uit Roemenië hebben gered, maar dan ben ik haar rescue human, want zij heeft mij óók gered.

Onze Roemeense Podenco Maneto mix brengt echt joy, ook mijn dochters en man zijn dol op haar. Samen buiten ravotten, spelletjes spelen in de tuin, samen hangen op de bank. Het is allemaal leuker met haar erbij. Mijn kleine soulmate op vier pootjes. I love her. 🐾🐕🧡

xoxo

Door mijn hoeven gegaan

Ik ben door mijn hoeven gegaan, of nou ja, door mijn onderrug/ SI gewricht gegaan. Mijn SI gewricht is al sinds mijn pubertijd mijn zwakke plek. Het gebeurt bijna ieder jaar wel een keer, soms vaker, dat ik overbelast raak. Zeker na mijn twee zwangerschappen is het een nog zwakkere plek geworden.

Ik weet dat het gebeurt als ik teveel druk ervaar. Ik kan die druk niet meer aan en durf cruciale dingen niet uit te spreken om mijn grenzen aan te geven. Ik zeg het dan vaak maar deels.

Dat komt denk ik door schaamte en schuldgevoel én omdat ik bang ben voor de eventuele verandering die volgt op wat ik uitspreek. Als ik dus te lang niet volledig mezelf durf te laten zien, ga ik door mijn hoeven SI gewricht. Het slaat vaak eerst op mijn stem en daarná op mijn lijf.

Ik ben een loser

Ik durf niet te zeggen dat ik nóg meer rust nodig heb. Wie wil er nou zóveel rust?! Ik wil geen loser en slappeling zijn dus wil ik bewijzen dat ik dat niet ben. Wat me natuurlijk nooit lukt, er is altijd wel iets dat ik als bewijs zie dat ik een slappe loser ben.

Door het hele coronagebeuren en tekort aan opvang komt alles naar boven en ben ik zover over mijn grenzen gegaan dat ik nu erg pijnlijke klachten heb. Auw!

Als je op internet zoekt op emotionele oorzaak kom je onder andere op:

Voel je je belast? Oefen je teveel druk uit op jezelf om je te bewijzen? Ben je te hard voor jezelf? Leg je de lat te hoog omdat je wil voldoen aan verwachtingen? Is er een dwingend verlangen om zo ‘geslaagd’ mogelijk over te komen.

En:

Je buigt nu onder te zware lasten; het werd je allemaal teveel en met het zicht op nog een lange gang die voor je ligt, zak je nu helemaal door.
Je bent te hard en te stijf geweest voor jezelf; naar de buitenwereld toe gefunctioneerd volgens de regels die zijn aangeleerd en te voldoen aan verwachtingen.

Vervang die algemene wetten en structuren door je eigen fundamenten. Toon wie en hoe jij werkelijk bent. Luister naar jezelf en richt je niet naar verwachtingen van anderen.

Tja… Dat komt me allemaal erg bekend voor. Ik wéét het, maar om er helemaal mee te dealen vind ik erg spannend. Angst voor het onbekende. Al weet ik uit alle andere keren dat het minder eng is dan van te voren gedacht, toch blijft het eng.

Verwachtingen

Als ik wiebel, ga ik mezelf zo hard bewijzen om overeind te blijven dat het alleen maar erger wordt. Omdat ik geen watje en aansteller wil zijn. Niet zo handig natuurlijk. Dus het zijn niet zozeer andermans verwachtingen waar ik last van heb, maar vooral die van mezelf.

“Wat je denkt dat anderen van je denken, denk je zelf.” Las ik ooit ergens. Oh, hoe waar is dat! Ik dacht altijd dat ik bang was wat anderen van me denken, was ik óók. Maar ik ben vooral bang voor wat ik over mezelf denk.

Ik weet heel goed wat goed voor me is, maar soms is het heel eng om daarnaar te leven. Maar als ik dat niet doe of niet lukt dan speelt mijn lichaam op en dan weet ik dat het menens is.

Loslaten

Nu is de kunst denk ik om al die verwachtingen te laten varen. Ik kan nu even niet die leuke moeder/ vriendin/ dochter etcetera zijn die ik graag zou willen zijn. Of die ik vind dat ik moet zijn. Daarvoor kan ik mezelf steeds straffen maar dat schiet niet op. Dus is het tijd om te zijn wie ik ben en niet wie ik wil zijn.

xoxo