Deel je suïcidale gedachten

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe Corona maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken, ondanks de lithium die ik slik. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik dat dat geen dreigement is voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen. Ook mijn familie reageerde heel steunend. Van delen kun je helen. Dat merk ik in ieder geval.

Mijn Corona plan

– praten over mijn binnenwereld.

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Doordat ik ben gaan delen hoe ik me voel, heb ik weer hoop! Er is weer licht in zicht.

Hoe praat jij over je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Praten over suïcidaal zijn

Praten over suïcidaal zijn. Het helpt! Heb je last van suïcidale gedachten? Of ken je iemand die suïcidaal is? Het advies is: praat erover. Met je behandelaar, een hulpverlener, vrienden of familie. Zoveel als nodig is. Probeer als betrokkene te luisteren zonder te oordelen of adviezen te geven. Een luisterend oor en een arm om de schouder is genoeg.

Praat er samen over

Wat ik steeds ervaar, is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk en ik schaam me kapot… Want wie zit er nou te wachten op zo’n zwaar gespreksonderwerp als suïcidaliteit en zelfmoord? Toch weet ik: door te delen kun je helen en wordt het lichter.

Daarom deel ik mijn suïcidale gedachten met de mensen die het dichtst bij me staan. Hoe eng het ook is, het helpt me. Zo stuurde ik mijn drie beste vriendinnen onderstaande app. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om zo ook je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app vind ik het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bijvoorbeeld met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met teveel prikkels en stress. Door mijn slaapgebrek en wat er momenteel speelt staat mijn brein echt onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, de hond, de zon etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld en oververmoeid ben.

Als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen wordt het alleen maar erger en ga ik me een nog grotere loser voelen. Mijn gevoel delen helpt.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Het feit dat ik het kan zeggen lucht al op en het feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er zonder te oordelen met me over te praten. Zo wordt het depressiemonster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat ook heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niet kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

Xx

Reacties uit de omgeving

De reacties waren zo lief en zo steunend! Ik werd niet veroordeeld. Er kwamen geen nutteloze en ongevraagde adviezen. Mijn depressie, zelfmoordgedachten en ik mochten er gewoon zijn.

Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Door te praten over mijn suïcidale gedachten veranderde mijn monster in een black dog puppy. Dankbaar voor de lieve mensen in mijn omgeving. Als ik deel hoe ik me voel en er wordt goed op gereageerd dan krijg ik weer hoop! Er komt weer licht in zicht.

Niemand om mee te praten?

Wellicht heb jij geen steunende behandelaar, vrienden en/ of familie. Dat vind ik heel naar en verdrietig. Maar dan nog zijn er mensen die jouw verhaal willen horen! Je bent niet alleen! Neem contact op met 113 zelfmoordpreventie of bel met de lotgenotenlijn van Vereniging PlusMinus. Zij begrijpen je en reageren adequaat. Chatten met 113 heeft ooit mijn leven gered. Echt waar, praten over suïcidale gedachten helpt. Gedeelde smart is halve smart.

Hoe praat jij over zelfmoord, je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Ze maken alle “gekken” bipolair

Tegenwoordig krijgen de meeste personages in films en series, als ze een mentale ziekte krijgen, de psychische aandoening: bipolair. Is jou dat ook opgevallen? Ik denk onder andere aan Homeland, Silver Linings Playbook, Ozark, Vis a Vis. De lijst is véél langer.

Als er iets niet “spoort” bij een personage dan is hij of zij meteen bipolair. En in sommige films en series klopt het soms wel, Homeland bijvoorbeeld, en dan vind ik wat herkenning, maar in veel gevallen niet. Of zelfs helemáál niet.

Popi jopi bipolair

Zo kijk ik net Vis a Vis op Netflix. Zegt de psychiater: “Ze heeft een persoonlijkheidsstoornis. Ze is bipolair.” En somt allerlei zogenaamde bipolaire symptomen op.

Het lijkt wel alsof de bipolaire stoornis de meest populaire en bekende psychische aandoening is. Niet alleen in films en series, maar ook allerlei bekende mensen komen er ineens voor uit dat ze bipolair zijn, zoals laatst Katja Schuurman en Mariah Carey.

Misschien dat scenarioschrijvers iemand die psychisch niet in orde is dan maar meteen bipolair maken. Lekker popi jopi. Iedereen kent het. Dus hoppa, ze zijn bipolair. Zoals een personage in Vis a Vis. Waar er dus veel niet klopte.

Bipolaire beeld klopt niet

Ten eerste is de bipolaire stoornis een stemmingsstoornis en geen persoonlijkheidsstoornis (zoals bijvoorbeeld borderline) en ten tweede kwamen de genoemde symptomen niet overeen met bipolariteit. Hoe bedoel je stigmatiserend!

Ik hoor ook nog regelmatig mensen zeggen (zelfs iemand die psycholoog is, niet de mijne hoor): “Diegene heeft net als jij borderline.” De woorden lijken misschien op elkaar maar het is toch echt iets anders.

Stigmatiserend

Ik vind het heel naar dat er in films en series vaak zo’n verkeerd beeld wordt neergezet van psychische aandoeningen. In dit geval van bipolariteit.

Hoe kunnen we van mensen verwachten dat ze begrijpen wat de bipolaire stoornis inhoudt als er zóveel verkeerde input gegeven wordt. Zo wordt het stigma alleen maar groter… Heel jammer.

Valt het jou ook op? Wat vind jij ervan?

xoxo

Stappenplan: Je eigen signaleringsplan maken

Signaleringsplan maken? Heb jij nog geen (goedwerkend) signaleringsplan? In deze blog geef ik je graag een stappenplan, zodat je zelf ook een signaleringsplan kunt maken, of je huidige plan kunt aanscherpen. Doe dit wel altijd in overleg met je behandelaar! Ik gebruik mijn eigen (voor de blog geanonimiseerde) plan als voorbeeld.

Een signaleringsplan is een essentieel middel om al in een vroeg stadium signalen te herkennen die erop wijzen dat het minder goed met je gaat. In het plan beschrijf je je jouw bipolaire signalen én wat jij, je omgeving en je eventuele behandelaar kunnen doen om een crisis te voorkomen en hoe ermee om te gaan. Tevens gebruik je één pagina voor belangrijke informatie over medicijngebruik en nood telefoonnummers.

Jij en je omgeving kunnen met behulp van een signaleringsplan signaleren in welke fase je zit qua spanning en ontregeling. Of je in de groene fase zit (je bent stabiel), of je in de gele fase zit (je begint te wiebelen), of je in de oranje fase zit (je verliest je balans nog meer) of dat je in de rode fase zit (je ben je balans volledig kwijt en zit in een (ernstige) bipolaire episode.

In je plan beschrijf je per fase wat je zelf kunt doen en wat de ander kan doen om te helpen spanning te verminderen en ontregeling te voorkomen.

De fases in je signaleringsplan

In fase groen kun je voor jezelf zorgen. In geel is het fijn als mensen steunend zijn. In oranje moeten mensen bijspringen en rood is een fase waarin er direct moet worden ingegrepen door anderen, want dan zit je in een crisis.

Het allerbelangrijkst van het signaleringsplan is dat je goed je eigen signalen leert (her)kennen. Het duurt meestal een tijdje voordat je ze allemaal, per fase, kent. En dan duurt het meestal ook een tijdje voordat je weet wat jij zelf en wat de ander per signaal kan doen om de spanning te verminderen.

Een signaleringsplan is sowieso vaak aan verandering onderhevig. Dat is juist goed! Ook omdat je zelf verandert en signalen en spanningsverminderende acties kunnen veranderen.

Het is goed om met jezelf en je omgeving af te spreken dat je geen belangrijke en/ of kostbare beslissingen zult nemen als je in fase geel, oranje of rood zit. Top tip van mijn behandelaar! Als ik richting oranje en rood ga, heb ik daar wel reminders voor nodig, want slechte keuzes zijn dan snel gemaakt.

Mijn signaleringsplan als voorbeeld

Ik zal mijn signaleringsplan toevoegen. Ik ben er drie jaar geleden mee begonnen. Mijn eerste plan was héél uitgebreid. Ik geloof dat ik per fase wel 8 signalen had uitgewerkt. Ik werkte eerst nog met fases 1, 2 en 3. Nu werk ik met fases groen, geel, oranje en rood. Ook fijn dat fase groen erbij is, zodat ik weet wanneer ik stabiel ben en hoe dat voelt. Het is een goede reminder voor als ik in rood zit.

Ook was alleen ik degene die in het plan stond om aan spanningsvermindering te doen. Ook niet zo handig als je in oranje of rood zit… Kortom, mijn plan zat niet zo goed in elkaar. Máár beter een plan, dan geen plan!

Uiteindelijk heeft mijn huidige (en geweldige) GGZ behandelaar en psycholoog me geholpen om mijn plan te finetunen én te versimpelen, zodat het overzichtelijker is, makkelijker te signaleren en het plan is dus óók voor mezelf en mijn omgeving beter te gebruiken.

Je eigen signaleringsplan maken

STAP 1:

Begin met het noteren van alle signalen die je hebt als je in een depressie raakt. Gebruik voorbeelden online, of uit mijn plan. Schrijf eerst alles op. Doe dat ook voor een (hypo)manie. Vraag hulp van de mensen in je omgeving. Zij noemen misschien signalen waar je zelf niet eens bewust van bent, maar die wel degelijk aantonen dat je in een bepaalde fase zit.

Schrijf óók signalen op van wanneer je in fase groen zit, wanneer het goed met je gaat en je stabiel bent.

STAP 2:

Verdeel alle signalen per fase: groen, geel, oranje, rood. Denk hierbij ook aan de mate van spanning die je ervaart. Groen is geen spanning, geel is een beetje spanning, oranje is veel spanning en rood is extreem veel spanning.

STAP 3:

Kies vervolgens per fase de vier meest voorkomende en snelst te herkennen signalen uit. Noteer per fase vier signalen. Je hebt dan zestien signalen in totaal bij je depressie signaleringsplan en zestien bij je (hypo)manie signaleringsplan.

Dan ga je per signaal aangeven wat jij zelf kan doen om spanning te verminderen/ je beter te voelen.

Maak het niet te ingewikkeld en wees vooral lief voor jezelf! Daarna geef je per signaal aan wat de ander kan doen om je te helpen. Vooral in fase oranje en rood heb je de ander nodig. In fase rood is de ander zelfs essentieel, omdat je dan in crisis bent en waarschijnlijk niks meer zelf kunt.

Mijn plan is inmiddels erg simplistisch. Wat ik en de ander kunnen doen, is bij bijna alle signalen per fase hetzelfde, omdat ik inmiddels weet dat dat écht werkt voor mij. Veel spanningsvermindering in oranje en rood bestaat uit: oxazepam en slapen. Dat is voor mij (vooralsnog) de enige manier om spanning echt te verminderen en weer terug te gaan in fases. Het maakt dus niet veel uit hoe je plan eruit ziet, als het maar werkt!

STAP 4:

Maak je plan op in drie delen. Mijn signaleringplan bevat drie pagina’s. Pagina één is een voorblad met de drie belangrijkste noodacties voor balans (voor mij zijn dat oxazepam, slaap & begrip), de lijst met mijn medicatie en de belangrijke telefoonnummers, zoals van de GGZ, mijn behandelaar, mijn man, mijn ouders, de huisarts en 113 zelfmoordpreventie.

Pagina twee is het signaleringsplan voor de depressie en pagina drie een pagina met een signaleringsplan voor de (hypo)manie. In totaal bestaat het plan dus uit drie pagina’s.

Bij de depressie en (hypo)manie staan alleen de meest voorkomende en makkelijkst te herkennen signalen en actiepunten voor mezelf én mijn omgeving. Het plan moet zo gebruiksvriendelijk mogelijk zijn, zodat er snel gesignaleerd en bijgestuurd/ ingegrepen kan worden.

STAP 5:

De laatste stap vind ik de leukste: de branding/ opmaak van je plan! Hier kun je Canva heel goed voor gebruiken. Ik heb een Canva template met verfstrepen en op iedere pagina een foto van mezelf waarop ik stabiel ben, als reminder voor mezelf én iedereen weet meteen dat het mijn plan is (het is voor deze blog een glimlachende smiley ivm anonimiteit).

Ik heb voor de eerste pagina mijn lievelingskleuren gebruikt en voor de andere pagina’s kleuren die, voor mij, passen bij depressie en (hypo)manie. Oh en waar nu een hondenemoticon staat, staat normaal de naam van onze hond. Die hondenemoticon hoort dus niet bij de opmaak haha!

Het helpt maar ’t is niet alles

Mijn plan is nu duidelijk míjn plan en ik heb er veel aan. Al zegt een signaleringsplan niet dat je nooit meer ontregelt. Helaas kan ik zelf nog niet altijd even goed signaleren in welke fase ik zit… Maar het is wel een goed hulpmiddel om bij te sturen.

Hopelijk heb je wat aan deze blog en ik wens je veel succes met je signaleringsplan! Ik raad je dus wel aan je plan samen met je behandelaar te bespreken en te finetunen!

Mocht je nog even willen sparren over je plan. Neem dan gerust hier contact met me op.

!UPDATE! Sinds januari 2021 gebruik ik mijn signaleringsplan niet meer. Een Post Traumatische Stress Stoornis / PTSS door een vroegkinderlijk trauma bleek mijn bipolaire klachten te veroorzaken. Daarvoor ben ik in behandeling geweest bij PSYTREC. Ik ben nu PTSS vrij. Mijn signaleringsplan (en medicatie) heeft mij tot die tijd geholpen. Vandaar dat ik deze blog laat staan, maar het is nu niet meer op mij van toepassing. In plaats van een signaleringsplan heb ik voorlopig een exposureplan.

Hieronder mijn voormalige signaleringsplan. Klik op de afbeelding om te openen.

Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan voorblad
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan depressie
Signaleringsplan hypomanie
Signaleringsplan hypomanie

xoxo

Om dicht(er) bij jezelf te blijven

Aan deze afbeelding heb ik veel en ik kijk er regelmatig naar als reminder. Misschien heb jij er ook wat aan.

Ik wil graag de maatregelen van het RIVM volgen, maar met zoveel mensen zijn er zoveel meningen. Ik raak mezelf dan weer makkelijk kwijt. Dus deze poster helpt me bij mezelf te blijven en  te doen wat goed voelt voor mij en los te laten wat anderen doen en vinden.

Hoe is het voor jou in deze tijd? Ik vind het heel leuk dat er mensen zijn die me mailen naar aanleiding van mijn blogs, of onder de blog een reactie plaatsen. Dus voel je welkom!

Je kind luistert niet naar je

In deze corona tijd zitten we vrijwel 24/7 hutje mutje met onze kids. Dat is intens, maar het voordeel is dat we ons meer kunnen richten op onze eigen manier van kinderen groot brengen.

Voor de corona tijd gingen we wel eens eten bij vrienden, met onze kids. Ik heb mensen in mijn omgeving van wie hun manier van opvoeden anders is dan hoe ik mijn kinderen wil laten opgroeien. En dat vind ik nog wel eens lastig. Vooral met eten hebben we een andere aanpak. Best lastig als je samen wilt eten… Ik merk namelijk dat vooral met avondeten het belangrijk wordt geacht dat kinderen luisteren.

Kinderen moeten doen wat jij zegt?!

Het maakt mij niet zoveel uit hoeveel mijn kinderen eten. Meestal hebben ze overdag al genoeg groente binnen, zodat het ’s avonds niet zoveel uit maakt wat en hoeveel ze eten.

We eten altijd gezellig samen aan tafel, maar ze mogen zelf bepalen wanneer ze er genoeg van hebben en dan gaan ze van tafel. Zonder te vragen. Ze hoeven hun bord niet leeg te eten. Ze mogen vaak gewoon een toetje. We eten eigenlijk zelden toetjes, maar als we ze eten, hebben we daar geen regels voor.

Ik zie ook ouders die vinden dat hun kind z’n bord leeg moet eten, aan tafel moet blijven tot iedereen klaar is, alleen onder voorbehoud een toetje krijgt enzovoort. Dat is natuurlijk prima. Het is óók een manier. Maar het is niet míjn manier.

Je kind jouw wil opleggen

Ik zat laatst in een situatie waarbij ik het echt even lastig vond. We zaten aan tafel met een vriendin. Mijn dochters zaten te eten en Adía had er genoeg van. Dus ze zegt: “Mama, ik heb genoeg gegeten.” Ik vroeg of ze niet nog het komkommertje van haar bord wilde. Nee, zei ze. Normaal zou ik denken: prima! Ga lekker wat voor jezelf doen. De jongste idem dito.

Maar nu voelde ik de ogen van die vriendin prikken en vergat helemaal mijn eigen manier. Ik begon door te gaan over dat komkommertje. “Ah, nog één komkommertje. “NEE!” zei Adía duidelijk, die waarschijnlijk ook (onbewust) voelde: wat zit mijn moeder nou ineens raar te doen.

Ik was inmiddels niet meer trouw aan mezelf en dacht alleen maar: wat zou die vriendin nu denken?! Dus toen ik nogmaals over het komkommertje begon, tikte Adía het komkommertje uit mijn handen. “Mama, nee zei ik toch!”

De belangrijkste persoon om naar te luisteren

Ik schrok en dacht: “Oh help, die vriendin zit te kijken!” De innerlijke criticus kwam op: “Zo voed je geen kind op, ze moet naar je luisteren! Ze moet doen wat jij wil” Maar ik merkte op dat ik weg was bij mezelf en dat Adía mij wat spiegelde.

Nee, ze luisterde niet naar mij. Maar ze luisterde naar iemand die nog veel belangrijker is: ZICHZELF!

Toen ik me dat realiseerde viel alle stress en opvoedkundige druk van me af. Adía luisterde naar zichzelf. Zoals ze eigenlijk altijd naar zichzelf luistert. Ze is heel eigen wijs. En dat waardeer ik altijd zo, want dat is juist wat ik zo belangrijk vind: dat ze luistert naar zichzelf en doet wat goed voelt voor haar. Én dat ze nee mag zeggen en dat de ander dat moet respecteren. Dat ze haar eigen innerlijke stem volgt. In plaats van de stem van de buitenwereld.

Sociaal zijn of sociaal wenselijk gedragen

Natuurlijk stel ik ook grenzen (vooral met betrekking tot veiligheid) en wil ik dat ze rekening houdt met andere mensen. Maar dan wel op een manier die aansluit bij haar. Ik wil dat ze leert sociaal te zíjn in plaats zich sociaal wenselijk te gedragen.

Het hele idee van opvoeden wringt bij mij. Ik was blij toen ik het boek “Het einde van de opvoeding” van Jan Geurtz in handen kreeg en de voorstelling van Omdenken zag: “Lastige kinderen? Heb jij even geluk!”

Opvoeden voelt voor mij als dat het kind moet luisteren naar wat ik zeg, naar mijn wil. En dat ik mijn wil steeds aan het opleggen ben aan het kind.

Wat, denk ik, zeker voor hele gevoelige kinderen als gevolg heeft dat ze óf heel erg dwars gaan liggen en ‘probleem’ gedrag gaan vertonen óf dat kinderen zich keurig gaan gedragen, zoals wij willen. Hoe het heurt.

Maar dat is dan vaak van buiten opgelegd. In plaats van van binnen gevoeld.

Ze gaan in de pleasers rol en vergeten zichzelf helemaal. Dat ben ik wel gaan doen. Iedereen maar pleasen. Bezig zijn met wat de ander van me wil. Ik dacht altijd: wat wil de ander? In plaats van: wat wil ik? Ik hoorde mijn eigen stem, intuïtie wel, maar die werd overruled door de stem van de ander. Of mijn ingebeelde stem van de ander.

Van binnen naar buiten leven

Daarom wil ik het met mijn dochters anders doen. Ik wil ze laten opgroeien met het gevoel dat ze mogen zijn wie ze zijn. Dat ze mogen voelen: wat wil ik?

En natuurlijk wil ik dat ze leren omgaan met grenzen en dat ze weten dat sommige dingen echt niet kunnen of juist ‘moeten’. Maar het idee dat ze van binnen naar buiten leven vind ik essentieel. Van binnen naar buiten en niet van buiten naar binnen.

Dat ze luisteren. Naar zichzelf! En natuurlijk ook naar de mensen om hun heen. Maar als ze voelen dat ze naar zichzelf mogen luisteren, wordt luisteren naar de ander ook ineens veel leuker. Dan krijg je intrinsieke motivatie. Dat is de manier waarop kinderen het beste leren.

Dus nee, mijn kinderen luisteren niet altijd naar mij. Niet als ik ze mijn wil op wil leggen. Wél als het komt vanuit ze willen helpen met hun groei, welzijn en veiligheid. Wat dat betreft zijn ze Oost-Indisch doof. Ze horen wat goed voelt. Ze horen wat hun hart ze ingeeft. En wat vind ik dát inspirerend!

We willen als mensen vrijwel allemaal leren hoe we ons hart kunnen volgen, hoe we onze intuïtie horen en hoe we in onze kracht kunnen staan. Dit kunnen kinderen al! Alleen weten wij als ouders dat op één of andere manier eruit te opvoeden. Zo zonde vind ik!

Screw-up jar

Mocht het ons toch niet lukken als ouders om onze kinderen bij hun gevoel te laten blijven dan heb ik een goeie tip!

Een tijdje terug kreeg ik een grappig idee samen met iemand met wie ik op een feestje zat te kletsen: de screw-up jar! Iedere keer als je een ‘screw up’ hebt of voor je gevoel een fout maakt, stop je wat geld in een pot voor je kind.

Met het geld wat je over de jaren voor je kind verzamelt, kan hij of zij later in therapie of een persoonlijk ontwikkelingstraject volgen. Om weer te leren zijn hart te volgen en te maken wat wij hebben ‘stukgemaakt’.

We hebben er hartelijk om gelachen, maar eigenlijk is het best treurig. En ook onvermijdelijk. We zullen het als ouders het hoe dan ook vaak fout doen. Het hoort bij het leven en we leren ervan. Onze kinderen ook.

Dus zullen we eens wat vaker niet luisteren naar een ander als we voelen dat we op dat moment naar onszelf moeten luisteren? En laten we onze kinderen trouw blijven aan hun gevoel. Eens kijken wat er dan gebeurt. Leuk experiment! Toch koop ik vast een screw-up jar. Voor de zekerheid.

Wil jij ook bewuster leren omgaan met situaties die je lastig vindt? Leren hoe je dichter bij je (moeder)gevoel kunt blijven? Dan is deze cursus over bewust ouderschap bij Het Nieuwe Kind misschien iets voor je Ik heb er zelf veel aan gehad om dichter bij mezelf te blijven als moeder.

Mijn hulp hond

Het zijn nog steeds zware en verwarrende dagen, maar ik kom er nog steeds doorheen. Mede dankzij mijn super hero hond. Ik ben zó blij met haar. Als ik bij haar ben, voel ik me rustig en blij. Ze is echt een heerlijk vrolijk en stoer hondje.

We hebben heel veel lol en kunnen samen heel goed chillen. Al die oxytocine door het knuffelen is top, haha! Ze is echt mijn hulp hond. Officieel noemen ze haar een rescue dog, omdat we haar uit Roemenië hebben gered, maar dan ben ik haar rescue human, want zij heeft mij óók gered.

Onze Roemeense Podenco Maneto mix brengt echt joy, ook mijn dochters en man zijn dol op haar. Samen buiten ravotten, spelletjes spelen in de tuin, samen hangen op de bank. Het is allemaal leuker met haar erbij. Mijn kleine soulmate op vier pootjes. I love her. 🐾🐕🧡

xoxo

Door mijn hoeven gegaan

Ik ben door mijn hoeven gegaan, of nou ja, door mijn onderrug/ SI gewricht gegaan. Mijn SI gewricht is al sinds mijn pubertijd mijn zwakke plek. Het gebeurt bijna ieder jaar wel een keer, soms vaker, dat ik overbelast raak. Zeker na mijn twee zwangerschappen is het een nog zwakkere plek geworden.

Ik weet dat het gebeurt als ik teveel druk ervaar. Ik kan die druk niet meer aan en durf cruciale dingen niet uit te spreken om mijn grenzen aan te geven. Ik zeg het dan vaak maar deels.

Dat komt denk ik door schaamte en schuldgevoel én omdat ik bang ben voor de eventuele verandering die volgt op wat ik uitspreek. Als ik dus te lang niet volledig mezelf durf te laten zien, ga ik door mijn hoeven SI gewricht. Het slaat vaak eerst op mijn stem en daarná op mijn lijf.

Ik ben een loser

Ik durf niet te zeggen dat ik nóg meer rust nodig heb. Wie wil er nou zóveel rust?! Ik wil geen loser en slappeling zijn dus wil ik bewijzen dat ik dat niet ben. Wat me natuurlijk nooit lukt, er is altijd wel iets dat ik als bewijs zie dat ik een slappe loser ben.

Door het hele coronagebeuren en tekort aan opvang komt alles naar boven en ben ik zover over mijn grenzen gegaan dat ik nu erg pijnlijke klachten heb. Auw!

Als je op internet zoekt op emotionele oorzaak kom je onder andere op:

Voel je je belast? Oefen je teveel druk uit op jezelf om je te bewijzen? Ben je te hard voor jezelf? Leg je de lat te hoog omdat je wil voldoen aan verwachtingen? Is er een dwingend verlangen om zo ‘geslaagd’ mogelijk over te komen.

En:

Je buigt nu onder te zware lasten; het werd je allemaal teveel en met het zicht op nog een lange gang die voor je ligt, zak je nu helemaal door.
Je bent te hard en te stijf geweest voor jezelf; naar de buitenwereld toe gefunctioneerd volgens de regels die zijn aangeleerd en te voldoen aan verwachtingen.

Vervang die algemene wetten en structuren door je eigen fundamenten. Toon wie en hoe jij werkelijk bent. Luister naar jezelf en richt je niet naar verwachtingen van anderen.

Tja… Dat komt me allemaal erg bekend voor. Ik wéét het, maar om er helemaal mee te dealen vind ik erg spannend. Angst voor het onbekende. Al weet ik uit alle andere keren dat het minder eng is dan van te voren gedacht, toch blijft het eng.

Verwachtingen

Als ik wiebel, ga ik mezelf zo hard bewijzen om overeind te blijven dat het alleen maar erger wordt. Omdat ik geen watje en aansteller wil zijn. Niet zo handig natuurlijk. Dus het zijn niet zozeer andermans verwachtingen waar ik last van heb, maar vooral die van mezelf.

“Wat je denkt dat anderen van je denken, denk je zelf.” Las ik ooit ergens. Oh, hoe waar is dat! Ik dacht altijd dat ik bang was wat anderen van me denken, was ik óók. Maar ik ben vooral bang voor wat ik over mezelf denk.

Ik weet heel goed wat goed voor me is, maar soms is het heel eng om daarnaar te leven. Maar als ik dat niet doe of niet lukt dan speelt mijn lichaam op en dan weet ik dat het menens is.

Loslaten

Nu is de kunst denk ik om al die verwachtingen te laten varen. Ik kan nu even niet die leuke moeder/ vriendin/ dochter etcetera zijn die ik graag zou willen zijn. Of die ik vind dat ik moet zijn. Daarvoor kan ik mezelf steeds straffen maar dat schiet niet op. Dus is het tijd om te zijn wie ik ben en niet wie ik wil zijn.

xoxo