Eerder uit de put

Ik ben er weer uit hoor. Ik ben uit de put. Ik ben eerder uit de put dan verwacht én de put was minder diep dan verwacht. Of beter gezegd dan gevreesd.

Een week na mijn vorige blog begon ik weer in de lift te gaan qua stemming en energie. En hoe dat nou komt, ik denk dat het komt door de lithium. Dan schijnen dalen minder diep te zijn en minder lang te duren. Dat blijkt bij mij wel zo te zijn! Deze keer in ieder geval wel. Zo fijn!

In de put blijven zitten

Lithium in combinatie met acceptatie en goed voor mezelf zorgen is denk ik het beste medicijn. Maar ohhhh wat vind ik dat lastig!! Ik ben van mezelf niet zo geduldig aangelegd dus alles gaat met te traag en ik vind het allemaal niet leuk. Tis natuurlijk het handigst om in de put te blijven zitten, het te accepteren en te wachten tot het beter gaat.

Ik probeer mezelf echter met een hoop gedoe uit de put persoonlijk te ontwikkelen. Accepteren is niet zo mijn ding. Dat werkt helaas niet… Mij lukt het in ieder geval niet. Als je tips hebt, hoor ik ze graag!

Accepteren moet je toch kunnen leren?! Hope so! Nou ja, voor nu voel ik me gelukkig weer wat lichter! De lithium heeft me lichter gemaakt.

xoxo

Zo voorkom ik een off day!?

Vandaag heb ik een flinke off day. Hoe voorkom ik een off day? Kan dat überhaupt. Dat vraag ik me af. Want natuurlijk heeft iedereen wel eens een off day. Dat is heel normaal. Maar als je een bipolaire stoornis hebt, herken je waarschijnlijk wel de angst dat zo’n off day wel eens zou kunnen uitmonden in een nare depressie.

Ik denk dat ik deze off day had kunnen voorkomen en het voelt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik me zo voel. Ja dat is mijn innerlijke criticus. Die is vandaag weer lekker aanwezig… Ik ga eens analyseren wat ik anders had kunnen doen.

Onrustige dag

Ik had gisteren een onrustige dag. Ik wilde een beetje lanterfanten bij het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee, maar uiteindelijk plande mijn man een afspraak met een bevriend stel. Ze zouden ons aan zee op komen zoeken.

Hoewel ik erg gesteld ben op onze vrienden wilde ik dus gewoon even niksen die dag en een beetje ons eigen plan trekken. Ik had het gevoel dat ik geen stuur meer in handen had. En als ik het gevoel heb dat ik de controle verlies word ik onrustig en angstig.

Ze kwamen door omstandigheden wat later dan gepland en moesten helaas na twee uurtjes weer weg. Dus het was nogal een bliksem bezoek, waarbij we snel snel naar de strandtent gingen en snel snel drankje gingen drinken. Daar ben ik heel slecht in. Ik wil graag echt even met iemand zitten en weten hoe het gaat. Ik werd er zo onrustig van en ik kreeg het gevoel dat ik geen overzicht meer had.

We hadden de afspraak beter kunnen verplaatsen. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. De avond ervoor zag ik er al tegenop en wist ik al dat het me teveel zou worden. Maar ik voelde me zo’n party pooper als ik dat zou zeggen. Bovendien vind ik het wél leuk om ze te zien. Alleen het was voor mij niet het juiste moment.

Ongezond eten helpt niet…

Bovendien was het zomers warm gisteren en ben ik snip verkouden. Dus ik voelde me niet zo lekker. In plaats van dan juist gezonde dingen te eten, ben ik ongezond gaan eten (patat als lunch en pizza als avondeten…).

Ik ben op zich helemaal niet anti ongezond eten. Af en toe maakt het niet uit, maar normaal eet ik er dan veel groente en fruit bij. Dat heb ik gisteren door de chaos in mijn hoofd ook niet gedaan.

Vandaag heb ik het goed gemaakt met mijn arme met junk food vol gestopte lijf. Ik heb een hele grote groene smoothie gemaakte met avocado, komkommer, spinazie, bananen en appel.

Teveel plannen in mijn hoofd

Een ander ding is dat ik de laatste tijd aan een aantal plannen werk. Ik merkte dat ik weer zin kreeg om iets te gaan doen. Thuisblijfmoeder zijn bevalt me heel goed, maar ik wil er nog wat bij gaan doen. Schrijven. Ik heb natuurlijk deze blog al, maar ik zou graag met schrijven een inkomen willen gaan opbouwen.

Plus, de financiële hulp van de gemeente voor de kinderopvang van onze jongste dochter stopt misschien eind deze maand. Daar krijg ik behoorlijk de zenuwen van, want ik heb die rust echt nog nodig. Dus ik begon ook druk te voelen om weer wat te gaan doen. Zo ging zin over in druk. Niet zo goed voor me…

Ik begon een aantal ideeën te onderzoeken. Op zich heel leuk. Maar ik merkte ook dat ik steeds meer energie en steeds meer plannen in mijn hoofd begon te krijgen. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Dus ik probeer dat af te remmen, want ik wil natuurlijk niet doorschieten. Ergens ben ik bang dat ik in een hypomanie beland en daarna weer de put in zak. Dus ik ben op mijn hoede.

Vanochtend voelde het alsof ik toch iets te veel had zitten brain stormen en doen en toen gingen al die plannen door mijn hoofd en kreeg ik er stress van. Mijn innerlijke criticus ging er mee aan de haal: “Dat gaat je niet lukken, dat kun je niet, wat een slecht idee” enzovoort. Niet zo fijn…

Toen ik voelde dat het de verkeerde kant op ging, ben ik gaan doen waar ik echt behoefte aan had: onder een dekentje, met een grote kop thee en het nieuwe seizoen van Jane the Virgin.

Zo voorkom ik een off day?!

Ik denk dus dat die onrustige dag, het ongezonde eten en al die plannen, maakten dat ik vanochtend katerig wakker werd en dat ik nu een off day heb. Ik heb ervan geleerd. Volgende keer ga ik beter naar mezelf luisteren, gezonder eten en iets minder hard van stapel lopen met mijn plannen (en ik had er nog zo goed op gelet om te doseren…)

Hopelijk is het gewoon een menselijke off day en gaat het morgen weer beter. Je gaat het lezen.

Hoe ga jij om met een off day?

xoxo

Op vakantie met bipolaire stoornis

Van mij hoeft op vakantie gaan niet zo. Ik blijf liever thuis of ga naar het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Weg gaan haalt me namelijk enorm uit mijn rust, reinheid, regelmaat. Uit mijn routine en structuur die ik zo hard nodig heb. Op vakantie gaan met een bipolaire stoornis. Doen of niet?

Maar mijn man is een echte reiziger. Best lastig soms… Afgelopen oktober had ik even een upper en zei JA op het plan van mijn man om in mei onze vrienden op te zoeken. Zij wonen op Ibiza. Ja, ik zou weer op vakantie gaan. Met man en kids.

We’re going to Ibiza

We komen al jaren bij onze vrienden op Ibiza en het is altijd fijn om daar te zijn. Sowieso HOU ik echt van Ibiza. Maar dit zou de eerste keer zijn dat we met twee kinderen zouden reizen en vliegen. Daar zag ik inmiddels als een berg tegenop.

Ik hou al niet van de stress die ik krijg van reizen en vliegen. En met twee kids leek het me dubbel stress. Maar! Dit keer heb ik het anders aangepakt. We gingen met mijn ouders en familie van mijn man en ik heb hun om hulp gevraagd. Om me af en toe te ontlasten als het me te veel werd en extra te helpen met de kids.

Ik heb op de dag van vertrek oxazepam genomen om rustig te blijven en slaapmedicatie meegenomen voor als ik slechte nachten zou krijgen. Bovendien heb ik iedere dag gezond gegeten met veel groente en noten enzovoort, a la mijn leefstijlplan. Ik heb bewust vaak ongezonde dingen overgeslagen, zodat ik stabieler bleef.

Plan van aanpak = succes

En het heeft gewerkt! Ik heb echt een fijne vakantie gehad met veel minder stress en onrust dan normaal. Af en toe had ik wel een momentje waarop ik begon te wiebelen (vooral de onrustige terugvlucht, ik was de oxazepam vergeten), maar alles zakte snel weg. Mijn lijf kwam dus best uitgerust terug. Terwijl ik normaal strak sta van de spanning.

Dit keer had ik dus een plan! En medicatie! Ik heb om extra hulp durven vragen (bedankt voor die hulp lieve familie), me uit durven spreken als het niet goed ging en extra medicatie durven nemen. De oxazepam hielp me met de reis, de lithium met de balans en de olanzapine met slapen als ik een paar nachten door de kids slecht had geslapen. Ik heb mijn persoonlijk leefstijl plan gevolgd. Een wereld van verschil!

En nu?

We hebben dus tien hele fijne dagen gehad op Ibiza! Als je me nu zou vragen: zou je nu weer op vakantie gaan? Dan zou ik toch weer zeggen: Nee, ik blijf liever hier of aan zee. Maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben. Ook omdat ik weer meer over mezelf heb geleerd en over hoe ik om kan gaan met mijn bipolairiteit.

Hoe vind jij het om op vakantie te gaan?

Persoonlijk leefstijlplan

Er is een tof en waardevol boek op mijn pad gekomen en dat wil ik hier graag delen: Persoonlijk Leefstijlplan, van Richard de Leth. Ik luister al een tijd naar de 100% inspiratie podcast van Thijs Lindhout (ook een aanrader!) en daar kwam een podcast voorbij met de naam: “Richard de Leth over de oorzaak van 8,2 miljoen chronisch zieke Nederlanders.”

“We worden steeds zieker, moeier, prikkelbaarder en dikker” zegt Richard de Leth. “Er zijn 8,2 miljoen Nederlanders chronisch ziek.” Wat? Zoveel? Ik schrok me rot toen ik dat hoorde. Een verandering van onze leefstijl is drastisch nodig.

Van podcast naar boek

Ik was nieuwsgierig naar de oorzaak van zoveel chronisch zieken. Ook omdat ik natuurlijk een bipolaire stoornis heb en zelf chronisch ziek ben. Het was een SUPERINTERESSANTE podcast! Met heel veel waardevolle informatie en tips.

In de podcast verwees hij naar zijn nieuwe boek: Persoonlijk Leefstijlplan. Ik wilde zelf ook wel een persoonlijk leefstijlplan en kon me helemaal vinden in zijn visie. Dus bestelde ik via bol.com de ebook variant. En wat ben ik blij met de aanschaf van dit boek!

Investeer in jezelf

Richard de Leth helpt je een persoonlijk leefstijl plan te creëren aan de hand van zijn vier gezondheidspijlers: gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

In het eerste deel van het boek gaat hij in op het thema “investeren in jezelf” en wat je écht gelukkig maakt.

Maar ook op de “waarom” vraag. Waarom wil je aan je leefstijl werken? Waarom wil je gezonder worden? Als je geen duidelijke waarom hebt, wordt het lastig om je huidige (wellicht nog niet zo gezonde leefstijl) aan te passen.

Hij legt ook uit wat de invloed van je hersenen (je oerbrein en je mensbrein) is op je geluk. Heel interessant om te lezen en ook om te reflecteren.

Tien leefstijlregels

In deel 2 gaat hij in op zijn tien leefstijlregels. Dit zijn ware gamechangers! En heel makkelijk toepasbaar! Ze sluiten aan bij zijn vier leefstijlpijlers: Gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

Ik zal hieronder de tien leefstijlregels benoemen en nader toelichten:

Voeding:
1.Doorbreek je voedingspatroon (eet gevarieerd, vooral: eet minder brood en veel meer groente!)
2.Eet minder én minder vaak (eet maximaal drie keer per dag. Sla af en toe een maaltijd over (intermittent fasting))
3.Drink veel water in één keer (drink niet de hele dag door, drink liever 3x per dag (niet tijdens het eten) 3 grote glazen water)
Beweging:
4.Beweeg vóórdat je ontbijt (al is het maar 5 minuutjes)
5.Vermijd lang stilzitten (beweeg ieder half uur eventjes. Ga bijvoorbeeld boven naar het toilet zodat je de trap moet nemen.)
Ontspanning:
6.Varieer je omgevingstemperatuur (begin een paar seconden met een koude douche, zet je verwarming lager)
7.Slaap minimaal zeven uur (slaap is cruciaal. Liever na 20.00 geen schermen meer aan)
8.Zorg voor diepe ontspanning (denk bijvoorbeeld aan mediteren, yoga, wandelen)
Mindset:
9.Visualiseer je creativiteit (wees pro-actief in plaats van reactief. Zie voor je hoe je het hebben wil.)
10.Wees kritisch op de selectie van je vriendengroep/ de mensen aan wie je je tijd besteedt (besteed geen, of zo min mogelijk, aandacht aan mensen die je energie kosten en meer tijd aan mensen die je energie geven.)

Wil je weten wáárom deze tien leefstijlregels zo belangrijk zijn? Lees dan het boek! Ik dacht iedere keer bij zijn onderbouwing: Aha! Zit dat zo! Het is eigenlijk allemaal heel logisch, maar helaas weten veel te veel mensen dit nog niet. Hopelijk komt daar snel verandering in!

Jouw persoonlijk leefstijlplan

In deel 3 neemt Richard je aan de hand en ga je echt een op maat gemaakt leefstijl plan maken. Je moet aangeven met wel thema je aan de slag wil, zoals bijvoorbeeld: afvallen, meer energie, darmklachten, beter slapen, hoger libido of (en die koos ik) betere stemming.

Daarna ga je in drie fases een super concreet en goed vol te houden leefstijlplan maken, wat is toegespitst op jouw leven en wensen. Echt heel cool!

Aan de slag

Ik ben inmiddels met mijn persoonlijk leefstijlplan aan de slag en voel me erg goed bij. Ik heb nu al meer energie en voel me stabieler. Natuurlijk komt dat ook doordat mijn lithium nu beter is afgesteld, maar ik merk ook zeker dat Richard zijn leefstijlregels me helpen. Het geeft me een gezond gevoel! Ook fijn dat mijn gezin zo gezonder kan worden.

Je kunt Richards boek “Persoonlijk Leefstijlplan” bestellen via bol.com of via Richard zijn eigen website: www.oersterk.nu

Liever eerst meer horen over/ van Richard? Check dan op www.soundcloud.com alle podcasts die er met hem te vinden zijn. Gebruik in de zoekfunctie: Richard de Leth. De 100% inspiratie podcast, Michael Pilarczyk podcast en Transformatie podcast hebben toffe en leerzame interviews met Richard.

Ik ben benieuwd wat je van Richard zijn werk vindt! Heb je nog vragen? Stel ze gerust!

Stabiel zijn en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!

Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat! UPDATE 29 april. Het werkte niet! Maar dit werkte wel! 🙂 En dit heeft er ook zeker aan bijgedragen.

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?

Wat als… het waar mag zijn

Overal om me heen zie ik reclames voor producten, cursussen, boeken etcetera waar je gelukkiger van wordt. Althans dat zeggen ze. Met geluk is geld te verdienen, want iedereen wil gelukkig zijn. Het is staat in de top 3 van wat mensen het liefste willen.

Met al die geluksproducten lijkt het haast dat je altijd gelukkig kan en moet zijn. En als je niet gelukkig bent, is dat eigenlijk je eigen schuld. Want met al die manieren om gelukkig te worden móet het iedereen lukken! Of je nou een bipolaire stoornis hebt of niet.

Daardoor lijkt het dat ongelukkig zijn niet oké is. Dat depressief zijn een keuze is. En dat het altijd leuk moet zijn. En makkelijk.

Wat als het waar mag zijn?

Mijn dochter zei laatst tegen me toen iets niet lukte: ‘Mama, ik doe alles fout! Ik doe altijd alles fout!’

Ik wilde haar niet ongelukkig zien dus mijn eerste reactie was natuurlijk: ‘Maar schatje hoe kom je daar nou bij? Je doet helemaal niet alles fout!’

Daarvan werd ze alleen maar verdrietiger: ‘ Jawel! Ik doe wél alles fout!!!’

Toen dacht ik: wat als dat waar mag zijn? Dat ik erken wat ze zegt, in plaats van het ontken en weg wil stoppen. En ik zei: ‘Zelfs als je alles fout doet, houden we nog steeds van je! Héél veel! Het maakt ons niet uit of je iets goed of fout doet. We houden sowieso van je.

Zodra ik niet tegensprak hoe ze zich voelde, maar het waar liet zijn hoe ze zich voelde en uitsprak dat we no matter what van haar houden, toen werd ze weer rustig.

Niet wegstoppen

Dat zette me aan het denken. Wat als het waar mag zijn dat ik me ongelukkig voel. Dat ik het leven soms helemaal k#t vind. Dat niemand op me zit te wachten. Dat ik een loser ben. Dat ik bipolair ben. Wat als alle negatieve gedachten die ik heb waar mogen zijn. Wat als het waar mag zijn?

Wat als ik die gedachten niet meer om hoef te buigen naar iets positiefs. Wat een ruimte en rust zou dat geven!

Dat merk ik in ieder geval bij mezelf wel. Ik heb door mijn bipolaire stoornis extra veel last van negatieve gedachten. Er hangt vaak een hele donkere wolk in mijn hoofd waar ik vaak doodsbang voor ben omdat ik weet wat een enge nare gedachten daarvan komen.

Ik ben al mijn hele leven aan het vechten tegen die gedachten. Positief denken, mindfulness, persoonlijke ontwikkeling, therapie, alternatieve geneeswijzen. You name it en grote kans dat ik het ken en gedaan heb.

Maar wat als die waterval van negatieve gedachten waar mag zijn. Dan hoef ik die niet meer te veranderen. En dat maakt het al meteen minder eng en zwaar.

Dus wat als alles wat ik denk en alles wat er gebeurt waar mag zijn? Wat doet dat met mijn lijf? Met mijn hoofd?

Het is maar een probeersel hoor, geen idee of het lucht geeft als ik echt weer diep zit, maar het is het proberen waard.

Brief voor hulp

Onderstaande brief schreef ik, in overleg met mijn therapeut, aan mijn dierbaren om hun hulp te vragen en ze uit te leggen wat een bipolaire stoornis voor mij betekent.

Deze brief (en vooral de lieve reacties daarop) heeft me erg geholpen bij mijn weg naar herstel. Misschien is het schrijven van zo’n mail voor jou ook een goed idee en heb jij er ook wat aan.

“Lieve familie en vriendinnen,

Hopelijk gaat het goed met jullie?!

Ik schrijf deze brief omdat ik jullie om hulp wil vragen. Ik hoop dat jullie de tijd willen nemen om deze brief te lezen.

Zoals jullie weten is er afgelopen maart een bipolaire 2 stoornis bij mij gediagnosticeerd. Hiervoor ben ik inmiddels in therapie.

Wat betekent dit voor mij? Er is een hoop op z’n plek gevallen en daar ben ik heel dankbaar voor. Het geeft me rust.

Ongeacht of het label nu wel of niet klopt; ik ben heel blij dat ik hulp krijg en eindelijk weet hoe ik om kan gaan met waar ik al mijn hele leven mee worstel. Al is het nog steeds lastig, het gaat wel beter dan voorheen.

Zolang als ik me kan herinneren heb ik last van hevige energie- en stemmingsschommelingen, hooggevoeligheid en prikkelbaarheid. Dit leidt enerzijds tot periodes waarin ik supervrolijk en ontzettend energiek ben. In die periodes voel ik me on top of the world en kan ik veel aan. Ik verzet bergen werk, zeg het liefst overal “ja” op en kan de gekste dingen doen. Ik hou dan zóveel van het leven!

Anderzijds komt er na zo’n hoge piek altijd een heel diep dal. Dan heb ik weinig tot geen energie en ben erg moe en overprikkeld. Op die momenten voel ik me angstig, paniekerig, onzeker en vaak ook erg depressief… Zo erg dat ik dan niet meer wil leven en me verdwaald voel op deze wereld.

Het contrast tussen deze twee periodes is heel groot, heel vermoeiend en vooral heel verwarrend.

Hoe kan ik me het ene moment zo FANTASTISCH voelen en het andere moment dood willen, terwijl ik zo’n mooi leven heb met zoveel dierbare mensen en dieren om me heen? Ik begreep het niet en schaamde me enorm.

Vanwege de grote schaamte en het grote schuldgevoel heb ik hier nooit met iemand over durven praten of om hulp durven vragen.

Ik heb geprobeerd mijn diepe dalen zo goed mogelijk voor de buitenwereld verborgen te houden. Het sloeg toch ook nergens op: Zo snel en vaak van zó gelukkig naar zó ongelukkig gaan? Dat zou toch niemand serieus nemen?

Ik ben blij dat ik in februari toch ‘gebroken’ ben, alles heb durven vertellen en eindelijk om hulp heb gevraagd. Het was het engste dat ik ooit heb gedaan…

Nu doe ik weer iets wat ik heel eng vind: jullie allemaal om hulp vragen.

In therapie leer ik om te gaan met deze ‘beperking’, maar vooral om mezelf te accepteren zoals ik ben.

Mezelf accepteren zoals ik ben, vind ik het allermoeilijkste…

Ik leer te accepteren dat ik heel (prikkel)gevoelig ben en snel uitbalans raak en dat ik daar mijn leefstijl op moet aanpassen. Dat ik hiervoor een wekelijkse planning moet maken, zodat ik overprikkeling voorkom/ beperk en mijn balans behoud.

Ik leer mijn energiepeil in de gaten te houden en te levelen. Uitspreken wat me dwars zit, plannen, dagelijks yoga, mediteren en mindfulness helpen me hier enorm bij.

Ik leer ook negatieve dominante gedachtes te herformuleren. Mijn grootste negatieve dominante gedachte is: “Ik ben niet goed zoals ik ben.”

Het allerbelangrijkste van alles is: mijn leven zo indelen dat ik niet meer overprikkeld en uit balans raak. Dat betekent (het accepteren van) heel veel rust, ritme en regelmaat en dingen klein en simpel houden.

Ik voel(de) me zo’n loser hierdoor… Maar dit is echt mijn medicijn. Ik moet het zo doen, anders red ik het niet…

Mijn vraag aan jullie is: Zouden jullie rekening willen houden met mijn ‘gebruiksaanwijzing’ en er begrip voor willen hebben?

Ik vind het zelf nog heel erg lastig om te accepteren, dus ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Mijn gebruiksaanwijzing betekent eigenlijk dat ik:

  • niet veel afspraken zal maken of misschien (op het laatste moment) afspraken zal moeten afzeggen omdat ik uit balans ben of dreig te raken.
  • het liefste 1 op 1 wil afspreken of in kleine groepjes.
  • soms oordoppen in heb tegen teveel prikkels.
  • me af en toe (ineens) afzonder om mijn balans weer te vinden.
  • misschien wel mijn hele leven periodes heb waarin ik heel hyper en superenthousiast ben of juist erg teruggetrokken en down ben. En dat het belangrijk is dat ik het gevoel heb dat die beide kanten van mij er óók mogen zijn.
  • me aan mijn planning zal moeten houden, wat soms voor anderen misschien saai zal zijn.
  • soms erg emotioneel reageer als ik overprikkeld en uit balans ben, maar dat ik dat niet persoonlijk bedoel!
  • ‘simplify’ mijn motto is. Dus dat ik dingen graag klein hou en doe.
  • zal doen wat goed voelt voor mij en mijn gezin, ookal is dat soms ongezellig of saai voor anderen.
  • soms jullie hulp nodig heb als iets me niet lukt omdat er teveel prikkels zijn of als ik in een dal zit (de verjaardag van aanstaande zondag bijvoorbeeld).

IEEEEKS! Nou het is eruit! Ik hoop dat jullie me geen mislukkeling vinden en dat ik mijn ‘simple life’ kan leven én er samen met jullie van kan genieten.

Super bedankt voor al jullie hulp en steun van de afgelopen tijd. Ik snap dat het voor jullie ook niet altijd makkelijk is.

Ik ben enorm dankbaar dat jullie in mijn leven zijn!

Love you all!!!

Veel liefs!”

Schrijven als tool voor herstel

Ik hou heel erg van schrijven. Wat schrijven mij brengt en waarom het me helpt bij mijn herstel deel ik in deze blog.

Op 1 januari 2019 is deze blog live gegaan. Ik wilde graag van me afschrijven hoe ik me voel, het proces van mijn herstel bijhouden en, als dat lukt, andere mensen met een bipolaire stoornis inspireren bij hun herstel.

Wat levert schrijven op

  • Het werkt voor mij rustgevend. Als ik schrijf krijg ik namelijk een fijne focus. Mijn vervelende gedachten stoppen en ik duik helemaal in waar ik over aan het schrijven ben. In die zin is schrijven niet alleen inspirerend voor me, maar werkt het voor mij ook meditatief. Even lekker in mijn schrijf cocon.
  • Schrijven geeft overzicht. Door alles op zwart op wit te zetten organiseer ik de gedachten in mijn hoofd op ‘papier’. Zeker nu bij het proces van mijn herstel helpt schrijven me. Waar stond ik, waar sta ik nu, waar ga ik naar toe?
  • Het brengt me plezier. Ik hou enorm van schrijven dus zodra ik een pen in mijn handen heb of achter de laptop ga zitten komen de woorden als vanzelf. Zo’n flow geeft me een goed gevoel.

Schrijven van jongs af aan

Van jongs af aan hou ik al van schrijven. Ik hield altijd al dagboekjes bij, schreef korte verhalen, brieven en gedichtjes. Later begon ik twee blogs, eentje over paarden en eentje over het moederschap. Wat dat betreft zit het schrijven mij echt in het bloed.

Deze blog is voor mij een soort groot, online dagboek. Ik kan er ook alle kanten mee op en dat voelt fijn.

Online dagboek

De reden dat ik nu niet in een offline dagboek schrijf, maar het online deel, is omdat toen ik zelf veel haal uit blogs van mensen met een bipolaire stoornis. Wat ik vooral fijn vind is herkenning vinden, maar ook inspiratie in de zin van verhalen over herstel. Hoe pakken mensen dat aan? Waar hebben ze echt profijt van? En daarom richt ik me daar ook op in deze blog, in de hoop dat anderen er ook wat aan hebben.

Wat helpt jou?

Ik ben heel benieuwd naar wat jou helpt bij het omgaan met je bipolaire stoornis. Hou je ook van schrijven of doe je juist iets totaal anders om je energie op te focussen? Ik hoor het graag hieronder in de reacties!