De bipolariteit van een batterij

Wij bipolairen zijn net batterijen. We hebben twee polen, een plus kant (manie) en een min kant (depressie). Als we in de plus staan en (hypo)manisch zijn, zijn we net Duracel konijnen. Niet te stoppen! Maar als we in de min staan, is de batterij echt helemaal leeg en zijn we door de depressie uitgeput. Én net als batterijen zitten we vol lithium ( ja dezelfde lithium!)

Mijn batterij/ accu is momenteel zo goed als leeg. Het alarmpiepje “batterij bijna leeg” gaat al een tijdje. Maar het lukt me maar niet om mijn batterij op te laden.

“Doe waar je vrolijk van wordt! Doe waar je energie van krijgt!” Zeggen ze. Maar ik word van sommige dingen heus nog wel vrolijk, alleen krijg ik er geen energie van. Ik krijg nergens meer energie van. Zelfs slapen helpt niet meer. Alsof ik een lamme accu heb: ik ga aan de lader, maar als ik de stekker eruit trek, loop de accu meteen leeg en klinkt het alarmpiepje.

Lamme accu repareren?

Als mijn telefoon een lamme accu heeft, koop ik een nieuwe accu of een nieuwe telefoon. Maar ik ben geen telefoon die ik kan vervangen. Dus hoe pak ik mijn lamme accu aan? Dat er iéts moet veranderen is overduidelijk. Maar hoe?

Volgens mij moet ik rigoureus mijn “rust routine” gaan aanpakken. Maar dat vind ik dus echt doodeng. Want daarvoor zal ik nog veel vaker “nee” moeten zeggen. Op zowel leuke als niet leuke dingen. En dat ik vaker om hulp moet vragen. Dan ben ik bang dat ze me slappe Sjaak Afhaak de aansteller zullen vinden én dat ik alle fun moet missen. Bovendien, als ik mijn daadwerkelijke grenzen aan moet geven, ziet iedereen mijn inieminie comfortzone. Dat voelt zó kwetsbaar en eng.

Maar hulp vragen, “nee” zeggen en dus mijn grenzen aan geven, is volgens mij de enige manier om die batterij weer voller te krijgen. En dan kan ik ook weer dingen gaan doen. Gedoseerd, alles met mate. Zó wat ben ik daar slecht nog niet zo goed in.

Hoe vol is die batterij?

Als mijn telefoonaccu nog 13% heeft, ik moet nog ergens heen en ik kan niet opladen dan ga ik niet nog Netflixen of andere batterijslurpende dingen doen. Bij mezelf doe ik dat wel. Maar vaak heb ik niet goed door hoe vol mijn batterij is, want tja de ene keer ben ik hypomaan en de andere keer vet depressief. Of soms ben ik aardig “normaal”. Mijn batterij is nogal onvoorstelbaar. Een soort AliExpress batterij.

Hoe vol is die batterij nou precies? Waar loopt mijn batterij van leeg? Wat kost nauwelijks energie en wat levert energie op? Echte energieslurpers herken ik meestal wel, maar dat zijn niet alleen stomme, maar vaak óók leuke dingen en die ik niet wil missen!

Dus nu moet ik gaan uitvogelen hoe mijn batterij werkt. Hoeveel procent er nog in zit en wat de batterij leegt, vult of neutraal laat. Moeilijk!

Duracel konijn

Het niet te stoppen Duracel konijn lijkt een utopie, maar ik weet inmiddels dat het geen duurzame manier is van omgaan met je batterij. Een lege batterij is het andere uiterste en ook geen goeie optie.

Met mijn bipolaire stoornis leer ik de kunst van het balanceren. Doseren, evenwicht vinden, vallen en weer opstaan. Ik hoop dat ik de komende tijd steun heb van de batterij metafoor en mijn batterij kan leren kennen en leer op te laden.

Hoe gaat het met jouw batterij?

xoxo

Waarom “ga uit je comfortzone” geen goed advies blijkt

Wat MEGA uit mijn comfortzone is, is (comfortabel) in mijn comfortzone blijven. Ik heb een piepkleine comfortzone en vind dus eigenlijk bijna alles spannend of ronduit eng. Of het nu nieuw is of bekend, het is spannend en dus levert het stress op en kost het me veel energie. (Tenzij ik manisch ben natuurlijk.) Toch ga ik makkelijker uit dan in mijn comfortzone. Huh?!?!

Van jongs af aan hoor ik dus: doe het maar Roos, je kunt het wel! En inderdaad, als ik iets doe, kan ik het meestal! En goed ook! Omdat je altijd uitvoerig wordt beloond en becomplimenteerd als je succesvol iets doet wat je eng vindt, begreep ik al snel dat uit je comfortzone gaan goed en nodig is. Bovendien hoef ik dan niks te missen en lijk ik “normaal”. Lang leve uit mijn comfortzone gaan! Oké, ik loop er meestal helemaal op leeg, máár dan stel ik tenminste wat voor. Dan kan ik mee doen.

Ik ga dus al mijn hele leve te pas en te onpas uit mijn comfortzone. Soms kan het goed zijn. Dan is het nuttige groeipijn, maar ik vroeg me niet eens af “wat wil ík?” of  “wat levert het me op?” Ik deed het gewoon, want zo hoorde het, dacht ik. En, zo zeiden de goeroes, the magic happens outside your comfortzone!

The magic happens ín your comfortzone

Nu ik zo bezig ben met er voor mezelf te zijn, is het topic comfortzone weer trending voor mij. Ik zit me af te vragen: wat is waar en goed voor míj. Vindt de magie wel plaats buiten mijn comfortzone? Nee! De meeste magie vindt plaats IN mijn comfortzone. Want ik heb dan misschien een hele kleine comfortzone, hij is wél magisch. Vol liefde. Klein en héél fijn.

Ik wil weer gaan kiezen of en hoelang ik uit mijn comfortzone ga. Het roer in handen nemen. Nu dus gaan oefenen met erin blijven en kiezen wanneer ik eruit wil. Spannend!

Ik schrijf alles maar weer van me af. Dat brengt me weer bij mezelf. Bij mijn waarheid. Lezen vind ik, als het resoneert, ook fijn.

Onderstaand artikel vond ik erg treffend en daarom wil ik het graag met je delen.

Een artikel over de comfortzone

‘Kom uit je comfort zone’ is een vaak gehoord advies. Maar wat als dit motto niet het wondermiddel is waarvoor we het houden? Wat als het in veel gevallen juist de oorzaak is van onze depressies en slechte werkprestaties? Pieter Offermans wil er dít over kwijt…

‘Kom uit je comfort zone!’ Krijg je ook weleens dit advies? Misschien hoorde je het van een coach of leidinggevende. Of heb je het in een zelfhulpboek gelezen. ‘Uit je comfort zone komen’ geldt als een deugd. Je moet voortdurend worden ‘uitgedaagd’ en ‘jezelf pushen tot het uiterste’, want alleen zo kun je als persoon ‘groeien’.

Over de onzin van dit motto zijn al een aantal interessante artikelen verschenen. Zo zegt Andy Mort van The Gentle Rebel Podcast: ‘Vergeet wat je hebt gehoord, de comfort zone is je vriend.’ En in NRC schrijft Japke-d. Bouma:

‘Waarom zou je op kantoor uit je comfort zone komen? Presteer je dan beter? Krijg je meer gedaan als je je bureau een paar dagen in het clubhuis van de Hells Angels neerzet, of als je voor de koelkast gaat werken met de deur open? Word je creatiever als je op het toilet van een internationale trein gaat zitten flexwerken, of bij de afdeling sales? Ik dacht het dus niet.’

Zelf krijg ik behoorlijk jeuk als ik de woorden ‘kom uit je comfort zone’ hoor. Dat komt omdat het in de meeste gevallen een slecht advies is. Laat me uitleggen waarom.

‘Uit de comfort zone’ als doel op zich

Het kan zeker zinvol zijn om af en toe iets te doen waar je in eerste instantie geen zin in hebt of bang voor bent. Een groep toespreken over een onderwerp dat je aan het hart gaat, bijvoorbeeld. Uit een gewelddadige relatie stappen. Door de regen fietsen om de kinderen van school op te halen. Of Spaans leren omdat je volgend jaar op wereldreis gaat. In al die gevallen dient het een duidelijk en nobel doel om de comfort zone te verlaten. Maar volgens de goeroes en andere goedbedoelende raadgevers is zo’n doel eigenlijk overbodig. Jezelf pushen om het pushen vinden zij al meer dan voldoende reden.

Inderdaad, voor hen is ‘uit de comfort zone komen’ een doel op zich. Zo stelt de auteur van een blog op MT.nl: ‘Een belangrijke taak voor een leidinggevende ligt niet in het tevreden houden van zijn mensen, maar in het voortdurend uitdagen.’ Het maakt blijkbaar niet uit waarvoor je uit de comfort zone komt, áls je er maar uit komt. (Daarom moeten we bij bedrijfstrainingen dingen doen zoals een liedje zingen met een Unox-muts op.) Ook ik ben niet zonder zonde. Jarenlang verslond ik het ene zelfhulpboek na het andere en in de geest van wat ik las, zei ik zoveel mogelijk ‘ja’ op alles wat er maar op mijn pad kwam. Ik herinner mij dat ik me voor een zomervakantie had aangemeld voor vrijwilligerswerk. Niet omdat het doel me nou zo bijzonder na aan het hart lag, maar ‘je móet immers in beweging blijven, anders sta je stil’.

‘Kom uit je comfort zone’ is een gebod

Het idee dat we ‘voortdurend de uitdaging moeten aangaan’ klinkt nu heel vanzelfsprekend, maar deze manier van denken is relatief nieuw.

Volgens de Deense psycholoog Svend Brinkmann (zie video hieronder) leven we sinds de jaren zestig in een ‘accelererende cultuur’. In onze ervaring is alles voortdurend in beweging. We stoppen onze agenda vol met allerlei afspraken en projectjes omdat we nooit stil mogen staan. We moeten ‘het maximale eruit halen’ tot aan onze dood toe (tekst gaat door onder de video!).

‘Kom uit je comfort zone’ is allang geen vrijblijvend advies meer, maar een strikt gebod. Bedenk eens wat het voor je carrière zou betekenen als je je leidinggevende tijdens een jaargesprek vertelt dat je eigenlijk heel tevreden bent met je functioneren. Dat je voor komend jaar eens minder hoogdravende doelen gaat stellen. Je baas vindt dat waarschijnlijk geen goed idee. Er wordt simpelweg van je verwacht dat je ‘je ontwikkelt’, hoe bekwaam je ook in je vak bent. Volgend jaar moet je beter, creatiever en succesvoller zijn. En het jaar daarop? Dan moet je nóg beter, nóg creatiever en nóg succesvoller worden. Enzovoorts.

Met wilskracht alleen kom je er niet

Maar natuurlijk kun je jezelf niet voor eeuwig blijven overtreffen. Of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben niet alles in ons leven zelf in de hand. Je bent als individu toch ook gebonden aan allerlei externe factoren, waaronder politieke, sociaal-economische en biologische omstandigheden. Met wilskracht alleen kom je er niet. Evenmin is er in dit systeem van ‘voortdurende nooit-aflatende verbetering’ een moment waarop jij of de baas tevreden kan zijn. Brinkmann zegt daarover in zijn boek Standvastig:

‘De satirische internetsite Rokokoposten had een verhaal van een man die klaar was met zijn zelfontwikkeling omdat hij zijn volledige potentieel had gerealiseerd. Het verhaal is grappig omdat het volgens de zelfontwikkelingsreligie onmogelijk is om klaar te zijn met zelfontwikkeling. Maar het is tegelijkertijd twee keer zo grappig omdat het de absurditeit van deze religie aantoont.’

Burn outs en faillissementen

En dus raken steeds meer mensen gefrustreerd. Volgens Brinkmann is dit een van de redenen waarom de cijfers voor stressgerelateerde aandoeningen tegenwoordig zo hoog liggen. Honderd jaar geleden mochten we niks en kregen we neuroses. Nu móeten we alles en krijgen we burn outs en depressies.

Niet alleen mensen, maar ook bedrijven ondervinden schade van het ‘kom uit je comfort zone’-gebod. Je kunt wel roepen dat je werknemers ‘voortdurend moet uitdagen’, maar zulk denken leidt onvermijdelijk tot steeds roekelozer gedrag. Barbara Ehrenreich, auteur van Smile or die: how positive thinking fooled America and the world, geeft hiervan een voorbeeld uit de tijd vlak voor de financiële crisis van 2007. De topmanagers van Lehman Brothers en andere grote banken spoorden hun werknemers aan om steeds grotere risico’s te nemen. De paar medewerkers die hun zorgen uitspraken over de riskante koers van het bedrijf (en dus ‘in hun comfort zone’ bleven) werden de mond gesnoerd of zelfs ontslagen. Wie weet, als meer medewerkers de ruimte hadden gekregen om in hun comfort zone te blijven, dan was er misschien helemaal geen wereldwijde economische crisis ontstaan.

Een eerste stap: meer ruimte voor bezinning

Het gebod om voortdurend buiten de comfort zone te leven, levert ons een hoop opgebrande mensen en weinig duurzame successen op. Dat moet veranderen. Hoe? Door nooit meer een uitdaging aan te gaan? Nee, dat zou evenzeer absurd zijn. Maar meer ruimte voor bezinning lijkt mij een goed begin. Twijfelen speelt daarin een belangrijke rol. Elke keer dat je wordt bevolen (of de verplichting voelt) om ‘uit de comfort zone te stappen’ zou je je moeten kunnen afvragen waartoe het dient. Soms zal blijken dat het juist is om een stap erbuiten te zetten. En vaak zal duidelijk zijn dat dat helemaal niet nodig is. In dat laatste geval moet je ook de mogelijkheid krijgen om ‘nee’ te zeggen en standvastig te zijn.

Ik denk dat we hier een stuk gelukkiger van worden. En we leveren nog beter en zinvoller werk ook. Ironisch eigenlijk, want dat is precies wat de pleitbezorgers van het motto ‘kom uit je comfort zone’ hadden willen bereiken.

Bron:

Waarom ‘kom uit je comfort zone’ vaak een slecht advies is

 

Als loslaten niet lukt

Heb je wel eens in een serie of film gezien dat iemand iets vastpakt wat onder hoogspanning staat en dan niet loslaat en vervolgens geëlektrocuteerd wordt? Dat ziet er afschuwelijk, maar ook belachelijk uit toch?

Je weet dat diegene los moet laten. Diegene weet dat en voelt dat ook, maar het lukt niet! Laat alsjeblieft LOS! Zoveel pijn, wie wil dat nou niet loslaten? Toch lukt het niet.

Zo voelt het ook een beetje als mijn brein zijn eigen leven gaat leiden en de nare gedachtes opkomen die mijn brein onder hoogspanning zetten. Het doet pijn, het is naar, maar loslaten, ho maar.

Laat het los

Mijn brein is soms zo gefrituurd dat het heel donker en naar is in mijn hoofd. Vrijwel alles wat mensen dan tegen me zeggen interpreteert mijn brein als: “Je bent een mislukt mens! Loser! Niemand wil je!” Waardoor ik me natuurlijk nóg rotter ga voelen.

Vaak zeggen mensen dan tegen me: “Laat het los.” Maar dat lukt op zo’n moment écht niet. Ik sta zo hoog onder spanning dat ik niet los kan laten. En dan voel ik me nóg mislukter: “Ik kan ook al niet loslaten, sukkel!”

Pas als ik genoeg uitgerust en genoeg geslapen heb, verdwijnt de spanning en kan ik loslaten en mezelf weer vinden.

Rationele brein vs angstbrein

Ik wéét dat mijn hoogspanningsbrein ongelijk heeft als de naarste dingen door mijn hoofd gaan. Mijn rationele brein kan me haarfijn vertellen hoe het echt zit. Als ik slecht zit dan overwint het angstbrein helaas. Mijn emoties nemen me helemaal over.

Ik ben er inmiddels wel achter dat ik door te weinig rust en slaapgebrek volledig word gegijzeld door het angstbrein. Ik heb een aantal boeken gelezen over slaap en slecht slapen heeft MEGA veel gevolgen voor hoe je brein en jijzelf functioneren. Als ik uitgerust ben, en dus niet onder (hoog)spanning sta, kan ik veel makkelijker loslaten.

Slaap kindje slaap

Máár hoe ga je slapen als je jonge kids hebt die niet willen slapen? Onze oudste dochter is nu 5,5 en slaapt sinds een jaar eindelijk makkelijk in, door en uit. Ik heb dus 4,5 jaar slecht geslapen. De jongste sliep altijd wel aardig. Maar sinds ze 2 jaar is, is dat over. Ze is nu 2,5 dus we slapen alweer een half jaar over het algemeen belabberd.

Ik kan zo goed zien wanneer ik een goeie nacht heb gehad en wanneer niet. Alles gaat makkelijker als ik goed slaap. Vooral loslaten en accepteren van mijn bipolaire stoornis!

Maar nu slaap ik dus weer (meestal) slecht en laat ik dus ook moeilijker los. Mensen die goed slapen, begrijpen volgens mij niet hóe verknipt je raakt van slaapgebrek.

Een vriendin zei: wat zou super nanny Jo Frost doen met je dochter, om haar beter te laten slapen? Maar dat maakt niks uit, want Jo Frost heeft genoeg energie om een puber peuter in een goed slaap ritme te krijgen. Ik niet. Ik kan niet consequent zijn nu.

En daar komt bij dat ik hun moeder ben, niet super nanny Jo. Ze moeten het doen met mij. Ik wil ’s nachts gewoon slapen. Mijn rationele brein weet dat ik door moet zetten, maar pfffff ik ben zó moeeeeee(der).

Onze jongste dochter heeft zóveel wilskracht en energie. Ik kan er vaak echt niet tegenop. Loslaten. Loslaten. Loslaten.

Ja en dat is lastig. Dus ik ben gaan kijken naar wanneer ik iets los kan laten. Of nou ja, wanneer dat gewoon ineens gebeurt. Mijn ervaring is dat als ik onder hoogspanning sta ik, of een ander, de stroom even uit moet zetten, de stekker eruit halen, zodat de spanning weg valt en ik los kan laten.

Hoogspanning uitzetten

Hoe zet ik de stroom uit? Met veel rust en slaap inplannen en eventueel een Oxazepam nemen. Overdag doe ik, in overleg met mijn man, naps boven bed. En ’s nachts slaap ik af en toe alleen, bij mijn ouders, in het vakantie huisje, beneden op de bank, bij een vriendin. Alles, zodat ik goed kan slapen.

Dus als loslaten niet lukt, doe er alles aan om uit te rusten en te slapen. Het lukt mij helaas ook nog niet voldoende, maar ik weet nu gelukkig wel waar ik me op moet richten. Vanuit loslaten kan ik gaan accepteren dat ik zal moeten leren leven met bipolariteit.

Hoe haal jij de stroom eraf?

xoxo

Om dicht(er) bij jezelf te blijven

Aan deze afbeelding heb ik veel en ik kijk er regelmatig naar als reminder. Misschien heb jij er ook wat aan.

Ik wil graag de maatregelen van het RIVM volgen, maar met zoveel mensen zijn er zoveel meningen. Ik raak mezelf dan weer makkelijk kwijt. Dus deze poster helpt me bij mezelf te blijven en  te doen wat goed voelt voor mij en los te laten wat anderen doen en vinden.

Hoe is het voor jou in deze tijd? Ik vind het heel leuk dat er mensen zijn die me mailen naar aanleiding van mijn blogs, of onder de blog een reactie plaatsen. Dus voel je welkom!

Ieder nadeel hep ze voordeel

Het is mijn favoriete uitspraak van Johan Cruijff: “ieder nadeel hep ze voordeel.” (Ja ja, op z’n Amsterdams hè!) Vooral omdat het zó klopt. In ieder nadeel is wel een voordeel te vinden. Althans, ik zoek er in ieder geval altijd naar.

Hoewel de coronatijd voor mij vooral zwaar is omdat manlief en dochterslief vrijwel 24/7 thuis zijn (en ik daardoor te weinig rust krijg/ pak) is er ook een upside aan deze hele corona tijd!

De Volkskrant schreef er een heel mooi artikel over en dat wil ik met jullie delen. Ik vind het héél erg herkenbaar. Jij ook? Hier komt ‘ie:

ACHTERGROND PSYCHISCHE GEZONDHEID

Julia heeft al 5 jaar last van depressies, maar door corona voelt ze zich juist beter – en ze is niet de enige.

Een kleine groep personen met serieuze psychische klachten heeft baat bij deze coronatijd. Hoe kan dat? ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrepen dat nooit.’

Julia FontaineBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Als de 24-jarige Julia Fontaine uit Utrecht op Instagram de berichten van haar vrienden bekijkt, wordt ze normaal gesproken overspoeld met plaatjes van glansrijke buluitreikingen, verliefd kijkende stelletjes en feestende vriendinnenclubs op zonovergoten festivals. Ze voelt zich dan een buitenstaander. ‘Wat ik vooral frustrerend vind, is dat het lijkt alsof het andere mensen allemaal heel gemakkelijk afgaat. Dan is er steeds dat knagende gevoel van: waarom lukt mij dat niet?’

Julia klinkt aan de telefoon energiek. In werkelijkheid heeft ze al een jaar of vijf last van depressies en ‘bepaalde angsten en onzekerheden’. Zo erg, dat er perioden waren dat studeren niet meer lukte, ze haar bijbaan moest opgeven en ze zich vooral thuis opsloot. Als je dan op sociale media al dat levensgeluk voorbij ziet flitsen, is het moeilijk om niet te denken: waarom hebben zij het wel, en ik niet?

Aan die doemgedachten heeft corona tijdelijk een eind gemaakt, merkt Julia. ‘Mensen delen nu op ­sociale media dat ze iets bakken of dat ze puzzelen met hun huisgenoot. Dat is voor mij minder confronterend. Ik denk dan niet: ik wilde dat ik ook aan die tafel zat te puzzelen.’

Ook het wegvallen van sociale druk om af te spreken en uit te gaan doet haar goed, zegt Julia. ‘Het is nu niet gek dat ik niet meedoe. Het is rustiger in mijn hoofd, ik hoef niet na te denken of ik nee durf te zeggen tegen een voorstel.’

Twee bewegingen

Een jonge vrouw met een depressie die zich beter voelt in coronatijd: het is niet wat je in eerste instantie verwacht. Veel mensen met psychische problemen hebben het nu juist extra zwaar, volgens een onlangs verschenen enquête van Mind, de koepel van cliëntenorganisaties in de geestelijke gezondheidszorg. Ongeveer de helft van de duizend respondenten zegt daarin meer dan voorheen last te hebben van klachten als angst, depressiviteit, paniek en slecht slapen.

Maar er is ook een andere kant, tot verrassing van sommige hulpverleners: een kleiner, maar substantieel aantal mensen zegt zich deze periode, net als Julia, juist béter te voelen. Remke van Staveren, psychiater voor BuurtzorgT in Utrecht, merkt dit bij een deel van haar patiënten met ernstige psychische klachten. ‘Die zeggen: maak je maar geen zorgen, ik red me wel, er zijn mensen die het nu moeilijker hebben dan ik.’

Bij sommigen is er een enorme druk van hun schouders gevallen nu allerlei afspraken zijn afgeblazen, anderen voelen zich ineens minder alleen omdat iedereen nu hele dagen thuiszit, of merken dat deze gezamenlijke strijd tegen het virus even afleidt van hun persoonlijke problemen.

‘Beetje versteld’

Directeur Ingrid Boon van Stichting Budget in Haarlem kampt al dertig jaar met een depressie. Ze zou in deze periode eigenlijk meedoen als proefpersoon aan een experimenteel onderzoek naar de werking van het narcosemiddel ketamine – ook bekend als partydrug – tegen depressie. ‘Ik keek erg uit naar die opname, want ik heb goede hoop dat dat middel voor mij werkt’, zegt Boon. ‘Dus toen corona ertussen kwam, voorzag ik dat ik in een gat ging vallen.’

‘Een beetje versteld’, dat staat ze er wel van, maar het tegendeel blijkt: na een paar weken in ‘coronastand’ voelt ze zich juist een stuk beter. ‘Ik heb een bedrijf met vijftien medewerkers en ik voel me erg verantwoordelijk om hen en onze organisatie goed door deze periode heen te loodsen. Op de een of andere manier leidt die focus mij goed af van mijn depressieve gevoelens.’

Hoe vreemd het ook mag klinken, Boon vreest nu juist het einde van deze crisis. ‘Ik ben bang dat ik een enorme terugval krijg, als alles straks weer normaal wordt.’ Al is sowieso de vraag hoelang dit ‘afleidingseffect’ aanhoudt. Een paar dagen na het telefoongesprek mailt Boon dat ze voelt dat ze wat achteruitgaat nu de crisis meer is gewend.

Grotere weerbaarheid

Philippe Delespaul, hoogleraar zorginnovaties in de ggz aan de Universiteit Maastricht en klinisch psycholoog bij ggz Mondriaan, vindt het niet helemaal onverwacht dat een deel van de clientèle nu wat opknapt. ‘In dramatische omstandigheden, zoals in tijden van oorlog, ontstaat een grotere weerbaarheid. Veel mensen met een depressie denken bovendien wel eens: waarom overkomt mij dit, en anderen niet?’ Dan kan het volgens Delespaul een steun zijn dat anderen nu ook kampen met depressieve gevoelens. ‘We weten dat mensen beter in staat zijn om te gaan met door stress veroorzaakt psychisch lijden, als dit met een grote groep wordt gedeeld.’

Voor Cindy van der Nijst (47) uit Roosendaal voelt het inderdaad alsof de samenleving dichterbij haar belevingswereld is komen te staan. Door traumatische ervaringen in de gezondheidszorg lijdt ze al jaren aan chronische ptss. ‘Ik koester veel wantrouwen tegenover anderen en ik ervaar de ­wereld als vrij onveilig. Mensen begrijpen dat nooit en vinden mij dan gek.’ Nu de wereld ineens voor iedereen een onveiliger plek is geworden, voelt Van der Nijst zich meer omringd door gelijkgestemden. ‘Ineens ben ik niet meer zo alleen en ook niet meer zo raar.’

Psychiater Remke van Staveren vond het zo opmerkelijk dat een deel van haar patiënten wat lijkt op te knappen, dat ze daarover op Twitter een bericht plaatste. Veel hulpverleners en ‘ervaringsdeskundigen’ in de ggz schreven er wel iets in te herkennen. Maar het kwam haar ook op de kritiek te staan dat ze een te rooskleurig beeld zou schetsen. ‘Mensen zijn vaak bang dat hun psychische klachten worden gebagatelliseerd, want dat gebeurt in het dagelijks leven al vaak genoeg’, zegt Van Staveren. ‘Ernstig psychisch lijden wil ik helemaal niet bagatelliseren, en er is ook een groep die het nu juist heel moeilijk heeft. Maar het is niet zwart-wit, het gaat om de nuancering. En die is dat er voor sommige mensen ook een positieve kant zit aan deze periode.’

Nanette WaterhoutBeeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

In één familie

Hoe anders een quarantainetijd voor verschillende mensen met psychische klachten kan uitpakken, blijkt wel uit het verhaal van Nanette Waterhout (50). Ze kent zelf al sinds haar tienerjaren heftige depressieve perioden en is nu werkzaam als ervaringsdeskundige bij ggz Noord-Holland-Noord. Haar broer is een kwetsbare psychiatrisch patiënt die normaal naar dagbesteding gaat. Nu dat niet meer doorgaat en hun vader ook nog onlangs overleed, gaat het slechter met hem. ‘Zijn stemmen en waanideeën nemen toe.’

Tegelijkertijd merkt Waterhout bij haarzelf juist de positieve kanten. Als ze te veel onrust in haar hoofd heeft, kloppen bij haar de sombere en paranoïde gedachten eerder aan. De rust op straat nu, is voor haar een zegen. ‘En heerlijk dat er minder sociale afspraken in mijn agenda staan die ik moet nakomen. Hoe gezellig ik bijvoorbeeld een verjaardagen ook kan vinden, mij doet het goed dat ik nu meer aan mezelf toekom.’ Ze hoopt dat het een van de dingen is die zullen beklijven als de crisis straks is overwonnen. ‘Ik grap al tegen mijn collega’s dat ik, als dit allemaal voorbij is, zo nu en dan zal vragen: mag ik weer even in coronastand?’

Waterhout heeft in deze periode ook profijt van haar eerdere behandeling tegen depressie, waarin ze leerde dat ze zichzelf moet ‘bijsturen’ als het minder gaat. ‘Dat je soms moet accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Dit is waar je het mee moet doen, en daar moet je dan rust in vinden.’ Een mentale oefening die op dit moment voor iedereen geldt, maar waar zij dankzij haar ggz-verleden al stevig in is getraind.

Bron: www.devolkskrant.nl

xoxo

Mijn hulp hond

Het zijn nog steeds zware en verwarrende dagen, maar ik kom er nog steeds doorheen. Mede dankzij mijn super hero hond. Ik ben zó blij met haar. Als ik bij haar ben, voel ik me rustig en blij. Ze is echt een heerlijk vrolijk en stoer hondje.

We hebben heel veel lol en kunnen samen heel goed chillen. Al die oxytocine door het knuffelen is top, haha! Ze is echt mijn hulp hond. Officieel noemen ze haar een rescue dog, omdat we haar uit Roemenië hebben gered, maar dan ben ik haar rescue human, want zij heeft mij óók gered.

Onze Roemeense Podenco Maneto mix brengt echt joy, ook mijn dochters en man zijn dol op haar. Samen buiten ravotten, spelletjes spelen in de tuin, samen hangen op de bank. Het is allemaal leuker met haar erbij. Mijn kleine soulmate op vier pootjes. I love her. 🐾🐕🧡

xoxo

Balans vinden in relatie

Gisteren schreef ik al dat ik door mijn hoeven ben gegaan. En ik wist diep van binnen wat daar de oorzaak van was. Ik schrijf het maar weer van me af. Al langere tijd is mijn relatie niet in balans. Soms zijn we weer stabiel, maar nog te vaak zijn we uit balans en dat kost me zoveel energie. Ik dacht dat dat vooral door mij kwam. Best lastig leven met een bipolaire vrouw, lijkt me.

ADD

Tot ik twee jaar geleden ontdekte dat ik waarschijnlijk niet de enige ben in deze relatie met een ingewikkeld brein. Twee jaar geleden luchtte ik mijn hart bij iemand over waar ik steeds maar tegenaan loop met mijn partner. Toen zei ze: “Oh dit klinkt als een klassiek geval van ADD.”

Ik had daar nog nooit van gehoord. Ik kende wel ADHD, mijn man zijn broer heeft dat. Toen ik ging lezen over ADD viel er zóveel op z’n plek. Het was heel herkenbaar. Niet alleen de kenmerken van ADD, maar ook van een relatie hebben met iemand met ADD. Ook mijn man herkende zich erin. We zijn er veel over gaan praten en hij zou hulp gaan zoeken.

Steeds weer maakte ik dit bespreekbaar, maar hij kwam (typisch ADD) nooit echt in actie of maakte zijn voorgenomen actie niet af.

Er moét iets veranderen

Afgelopen zomer zette ik het op scherp om aan te geven dat er voor mij echt iets in onze relatie móest veranderen om in deze relatie te blijven. Ik raak anders iedere keer te erg uit balans en dat kan ik me niet permitteren. Ik heb niet alleen mezelf maar ook twee dochters waar ik voor wil zorgen.

In de zomer kreeg ik weer last van mijn rug én kreeg ik de ziekte van Hashimoto. Dat waren voor mij signalen dat ik mezelf weer uit moest spreken.

Hij kwam deels in actie, er veranderde wel wat, maar het zakte toch weer terug. Zo gaat het steeds.

En dan nu de Coronacrisis. Die vergroot alles uit. Alles komt bloot te liggen. Alle patronen. Gisteren hadden we weer een groot conflict. Dat was de druppel. Ik heb geen invloed op wat hij doet, maar wel op wat ik doe. Ik heb het gisteravond weer op scherp gezet. Dit keer met een deadline. Ik trek het zo niet meer. Want dit heeft niet met Corona te maken. Dit is een patroon waar we al jaren in zitten. Het is zo lastig om eruit te komen. Ik ben er al voor in therapie, we zijn inmiddels ook samen in therapie, maar sommige dingen komen echt op hem aan. Die kan ik niet voor hem oplossen.

Hulp vragen

Ik ben al paar jaar bezig met metzelf en mijn bipolaire beperking. Onze relatie kan alleen werken als de input van twee kanten komt. Ik kan het niet voor hem doen. Al wil ik dat wel door mij “help de ander” syndroom. In die valkuil ben ik al vaak getrapt in relaties. Ik probeer dat patroon bij mezelf te doorbreken, maar wil niet de enige zijn die ervoor werkt. We zitten samen in deze relatie.

Hij vindt het eng maar hij moet echt hulp vragen en een officiële ADD test doen om de juiste hulp te krijgen. Hij ziet dat zelf ook, maar die drempel is zo hoog voor hem. Dat begrijp ik, maar ik weet dat ik eerst mijn eigen zuurstofmasker opzetten (raar om te zeggen in deze tijd…). Ik hoop echt dat onze relatie het overleeft, want ik hou van hem en wil bij hem zijn, maar niet als het ten koste gaat van mezelf en daarmee ook van mijn dochters.

Relaties zijn altijd al complex, maar psychische kwetsbaarheden hebben en in een relatie zitten, vind ik hélemaal ingewikkeld. Hoe doe jij dat?

xoxo

Het belang van slaap voor je balans

Slaap is voor ieder mens ontzettend belangrijk. Het is letterlijk van levensbelang. En ik denk vooral voor mensen met een bipolaire aandoening. Slaap performance coach Floris Wouterson zegt dat slaap zelfs belangrijker is dan voeding en beweging bij elkaar! Ik hoorde hem bij de podcasts van Thijs Lindhout en Sjanett de Geus en was hooked!

Te weinig of slecht slapen is killing

Hij noemt heel veel tips en trucs en theorie. Heel praktisch en leerzaam. Hij benoemt bijvoorbeeld waarom het overmatig gebruik van slaappillen écht heel gevaarlijk is voor je fysieke en mentale gezondheid, wat de prijs is van slaaptekort, waarom je absoluut niet meer je gsm als wekker moet gebruiken/ in je slaapkamer moet hebben, waarom snurken gevaarlijk is. En nog véél meer.

Wat vooral opvallend is, is de schrikbarende afname van je cognitieve functies als je een keertje te weinig slaapt, laat staan hoe shocking het is wat er met je brein gebeurt als je (chronisch) slaaptekort op loopt. Ik snapte ineens alles rondom mijn bipolaire brein nog beter.

Ik heb altijd al gevoeld dat slaap het allerbelangrijkste is voor mij. Slaaptekort is voor mij een enorme trigger om manische of depressieve episodes te krijgen. Niet zo gek, omdat door slaaptekort je ratio (cortex) het nakijken krijgt. Als je te weinig slaapt word je overgenomen door je reptielenbrein. En kom je terecht in je fight, flight, freeze of faint modus (of fake modus…). Je dan eigenlijk de controle kwijt. Dat is precies zoals ik het ervaar. Alsof mijn redelijke ik word overgenomen door een soort oermonster dat maar doet waar die zelf zin in heeft.

(Niet) slapen met kinderen

Ik zou graag een goede nachtrust hebben, maar dat is als jonge ouder bijna onmogelijk, volgens mij. Bijna 5 jaar geleden werd ik zwanger van onze oudste dochter. Door de zwangerschap sliep ik al slechter. Veel wakker s’nachts (schijnt je lichaam te doen om je voor te bereiden op slapeloze nachten). Na de geboorte heb ik ruim 2 jaar lang gebroken nachten gehad door onder andere nachtvoedingen en daarna werd ik zwanger van de tweede en begon het hele slaapgebrek verhaal opnieuw.

Niet zo gek dus dat in deze periode het een aantal keer goed mis is gegaan met mij. Ik kan niet meer zoveel slapen en (uit)rusten als ik zou willen, want er lopen twee lieve meiden rond.

Maak van goed slapen prioriteit #1

Voor je eigen brein, je eigen fysieke en mentale gezondheid: zet goed slapen nummer 1. Ik denk echt dat het voor ons als bipolairen cruciaal is.

Misschien spreekt deze blog je helemaal niet aan en denk je dat het wel los zal lopen qua slaap.

Ik zet de links naar de twee podcasts hier neer, want wellicht heb je er wat aan. Zijn veel hands on tips. Beter slapen = betere balans.

Hier vind je de transformatie podcast met Floris Wouterson van Sjannet de Geus. Luister naar Over de essentie van goed slapen.

Hier vind je de 100% inspiratie podcast van mijn favoriete podcaster Thijs Lindhout. Luister naar Je beste nachtrust ooit.

Succes en slaap lekker!

Hoe slaap jij en wat merk jij?

xoxo

 

Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Keuzes maken voor balans

Er is de afgelopen maanden een hoop gebeurd in mijn leven. Dat is eigenlijk begonnen met dat ik voor mijn verjaardag een kompas sessie kreeg bij een toffe coach die ik in een podcast hoorde. En dat ik door de Hashimoto eind juli een wake up calll kreeg. Er moesten dingen veranderen, voelde ik. Ik moest dingen gaan uitspreken die me dwars zaten. De grootste eye opener uit die coach sessie was dat ik keuzes mag gaan maken. En dat vind ik altijd erg eng, want wat zullen anderen daarvan denken? En mag ik wel keuzes maken? Mag ik er wel zijn?

Ik mag er zijn en ik mag keuzes maken

Door de lithium, maar ook door de thyrax die ik nu slik voor mijn schildklier/ Hashimoto merk ik dat ik veel steviger in mijn schoenen sta en dat dat stemmetje “wat zullen anderen denken?” en “mag ik er wel zijn?” alleen nog af en toe rustig op de achtergrond aanwezig is. Ik kan het soms nog wel horen, maar het beheerst niet meer mijn leven. En dus dacht ik: laat ik maar keuzes gaan maken dan! Keuzes die goed zijn voor mij, ookal zijn ze eng en moeilijk.

Keuzes maken met relaties

En zo heb ik door die kompas sessie dus besloten om keuzes te maken met betrekking tot relaties die ik met bepaalde mensen en dieren heb.

Dat ging niet allemaal zonder slag of stoot en ik vond het heel eng om mijn grenzen aan te geven en keuzes te maken.

Zo heb ik bijvoorbeeld tegen mijn man gezegd ik even een time out wilde en dat er, voor mij, echt dingen anders moeten in onze relatie omdat ik anders teveel stress ervaar en me te wiebelig voel. In het begin was dat heel moeilijk, maar inmiddels gaat het weer goed en zijn we er sterker uit gekomen. Ik voel me hierdoor meer in balans in onze relatie. En dus is er meer liefde.

Zo heb ik nog een paar moeilijke keuzes moeten maken. Dat voelde eng, maar het lucht ook op, omdat ik nu heb durven uitspreken hoe ik me voel en heb durven kiezen voor mijn balans.

Meestal pakte dat heel goed uit. Een enkele keer niet en liep het helaas uit op ruzie. Al doende leert men.

Balans door medicatie en keuzes

Ik kan goed voelen dat het me allemaal raakt. Ik beleef de emoties nog steeds intens en diep, maar ik raak er niet meer zo van uit balans. Ik voel grond onder mijn voeten en daar ben ik zó dankbaar voor! Ik begin me zelfs “normaal” te voelen. Dit heeft grotendeels met de medicatie te maken, maar natuurlijk ook met dat ik me nu uit durf te spreken en voor mezelf en mijn balans zorg.

Het lichaam liegt niet. Ik ben blij dat ik ernaar heb durven luisteren en dat ik die kompas sessie kreeg om me de weg te wijzen.

xoxo