Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Keuzes maken voor balans

Er is de afgelopen maanden een hoop gebeurd in mijn leven. Dat is eigenlijk begonnen met dat ik voor mijn verjaardag een kompas sessie kreeg bij een toffe coach die ik in een podcast hoorde. En dat ik door de Hashimoto eind juli een wake up calll kreeg. Er moesten dingen veranderen, voelde ik. Ik moest dingen gaan uitspreken die me dwars zaten. De grootste eye opener uit die coach sessie was dat ik keuzes mag gaan maken. En dat vind ik altijd erg eng, want wat zullen anderen daarvan denken? En mag ik wel keuzes maken? Mag ik er wel zijn?

Ik mag er zijn en ik mag keuzes maken

Door de lithium, maar ook door de thyrax die ik nu slik voor mijn schildklier/ Hashimoto merk ik dat ik veel steviger in mijn schoenen sta en dat dat stemmetje “wat zullen anderen denken?” en “mag ik er wel zijn?” alleen nog af en toe rustig op de achtergrond aanwezig is. Ik kan het soms nog wel horen, maar het beheerst niet meer mijn leven. En dus dacht ik: laat ik maar keuzes gaan maken dan! Keuzes die goed zijn voor mij, ookal zijn ze eng en moeilijk.

Keuzes maken met relaties

En zo heb ik door die kompas sessie dus besloten om keuzes te maken met betrekking tot relaties die ik met bepaalde mensen en dieren heb.

Dat ging niet allemaal zonder slag of stoot en ik vond het heel eng om mijn grenzen aan te geven en keuzes te maken.

Zo heb ik bijvoorbeeld tegen mijn man gezegd ik even een time out wilde en dat er, voor mij, echt dingen anders moeten in onze relatie omdat ik anders teveel stress ervaar en me te wiebelig voel. In het begin was dat heel moeilijk, maar inmiddels gaat het weer helemaal goed en zijn we er sterker uit gekomen. Ik voel me hierdoor veel meer in balans in onze relatie. En dus is er meer liefde.

Zo heb ik nog een paar moeilijke keuzes moeten maken. Dat voelde eng, maar het lucht ook op, omdat ik nu heb durven uitspreken hoe ik me voel en heb durven kiezen voor mijn balans.

Meestal pakte dat heel goed uit. Een enkele keer niet en liep het helaas uit op ruzie. Al doende leert men.

Balans door medicatie en keuzes

Ik kan goed voelen dat het me allemaal raakt. Ik beleef de emoties nog steeds intens en diep, maar ik raak er niet meer zo van uit balans. Ik voel grond onder mijn voeten en daar ben ik zó dankbaar voor! Ik begin me zelfs “normaal” te voelen. Dit heeft grotendeels met de medicatie te maken, maar natuurlijk ook met dat ik me nu uit durf te spreken en voor mezelf en mijn balans zorg.

Het lichaam liegt niet. Ik ben blij dat ik ernaar heb durven luisteren en dat ik die kompas sessie kreeg om me de weg te wijzen.

xoxo

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto

Bipolaire stoornis en de ziekte van Hashimoto. Het klinkt als de titel van een vreemd sprookje, maar niets is minder waar. Het was een rare, heftige week. In deze blog schreef ik al over dat mijn schildklier waardes niet goed bleken tijdens mijn 3 maandelijkse controle.

Ik ben naar de huisarts gegaan met mijn labuitslagen en hij en zijn collega schrokken er nogal van. Ze stuurden me naar huis en zouden overleggen met het ziekenhuis.

Ook geschrokken

Kort daarna werd ik gebeld. Ik moest meteen bloed laten prikken in het ziekenhuis. Hmmm, dat klonk niet zo best.

Een paar uur na het bloedprikken was de uitslag er al: mijn TSH was inmiddels 64 (mag maximaal 4 zijn) en mijn T4 nog maar 5 (moet minimaal 10 zijn).

Ik kreeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken. Ze hadden eerst geen plek maar toen ze het verhaal en dossier hoorden, kon ik gelukkig meteen terecht.

De ziekte van Hashimoto

Mijn grootste angst was dat ik geen lithium meer zou mogen gebruiken, maar na een uur onderzoeken en daarna een gesprek met de endocrinoloog bleek dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Een auto immuun ziekte die de schildklier aantast, waardoor die niet meer goed werkt.

Het lijkt niks met de lithium te maken te hebben maar met mijn tweede zwangerschap. Veel vrouwen krijgen het een jaar na de tweede zwangerschap. Mijn jongste is één…

Medicatie, nog meer medicatie

Het waren hele aardige mensen in het ziekenhuis. Het eerste wat de endocrinoloog zei: maak je geen zorgen, je hoeft niet te stoppen met lithium!

Wow wat een opluchting! Maar ik moet wel aan de schildklier medicatie om mijn schildklier werking te optimaliseren. Thyrax heet het spul. 100mcg per dag. Daar baal ik wel van, maar ben zó blij dat ik lithium mag blijven gebruiken!

Hoewel het een vervelende ziekte is, is het gelukkig geen schildklier kanker, waar ik toch ook even bang voor was. Ik heb gelukkig geen rottige klachten, behalve last van mijn keel, schorheid en moeheid. Dacht dat dat ergens anders van kwam (de kids haha!), maar de arts zegt dat het hoogstwaarschijnlijk door Hashimoto komt.

Voel nu wel een beetje een patiënt met mijn bak vol medicatie: lithium, olanzapine, oxazepam en nu nog thyrax erbij. Gelukkig gebruik ik alleen lithium en thyrax dagelijks.

Alternatieve geneeswijzen

Ik ben meteen gaan googlen op Hashimoto en hoe het te genezen. Artsen zeggen dat dat niet kan, maar er is een ‘medical medium’ dat zegt dat Hashimoto eigenlijk het EpsteinBarr virus is wat zich zonder andere in de schildklier ophoudt. Hij zegt dat je met voeding en lifestyle dat virus tot rust kunt brengen en zo je schildklier kunt helen.

Ook worden schildklier aandoeningen en bipolaire stoornissen vaak in één adem genoemd. Ook daarbij wordt voeding genoemd.

Misschien heb jij ook wat aan deze tip/ informatie?

Ik ga het erover hebben met mijn endocrinoloog. Over 5 weken heb ik weer een bloed onderzoek en een gesprek met hem. Ik ben benieuwd! Voor nu maar gewoon eerst die medicatie slikken.

800 mg lithium gaat goed

Hoe gaat en toch ook wel heftig de week ook was: ik voel me nog steeds stabiel, jeeee!! Dus mijn nieuwe dosering van 800mg in plaats van 1000mg gaat nog steeds goed.

Ik merk wel íets meer nare stemmetjes/ gedachten in mijn hoofd, maar dat kan ik wel plaatsen gezien deze week/ weken. Ook kan ik ze kalmeren dus dat is héél fijn!

Al met al ben ik blij! En stabiel. En dus blij! En nu lekker vakantie vieren aan zee.

xoxo

Eerder uit de put

Ik ben er weer uit hoor. Ik ben uit de put. Ik ben eerder uit de put dan verwacht én de put was minder diep dan verwacht. Of beter gezegd dan gevreesd.

Een week na mijn vorige blog begon ik weer in de lift te gaan qua stemming en energie. En hoe dat nou komt, ik denk dat het komt door de lithium. Dan schijnen dalen minder diep te zijn en minder lang te duren. Dat blijkt bij mij wel zo te zijn! Deze keer in ieder geval wel. Zo fijn!

In de put blijven zitten

Lithium in combinatie met acceptatie en goed voor mezelf zorgen is denk ik het beste medicijn. Maar ohhhh wat vind ik dat lastig!! Ik ben van mezelf niet zo geduldig aangelegd dus alles gaat met te traag en ik vind het allemaal niet leuk. Tis natuurlijk het handigst om in de put te blijven zitten, het te accepteren en te wachten tot het beter gaat.

Ik probeer mezelf echter met een hoop gedoe uit de put persoonlijk te ontwikkelen. Accepteren is niet zo mijn ding. Dat werkt helaas niet… Mij lukt het in ieder geval niet. Als je tips hebt, hoor ik ze graag!

Accepteren moet je toch kunnen leren?! Hope so! Nou ja, voor nu voel ik me gelukkig weer wat lichter! De lithium heeft me lichter gemaakt.

xoxo

Zo voorkom ik een off day!?

Vandaag heb ik een flinke off day. Hoe voorkom ik een off day? Kan dat überhaupt. Dat vraag ik me af. Want natuurlijk heeft iedereen wel eens een off day. Dat is heel normaal. Maar als je een bipolaire stoornis hebt, herken je waarschijnlijk wel de angst dat zo’n off day wel eens zou kunnen uitmonden in een nare depressie.

Ik denk dat ik deze off day had kunnen voorkomen en het voelt een beetje alsof het mijn eigen schuld is dat ik me zo voel. Ja dat is mijn innerlijke criticus. Die is vandaag weer lekker aanwezig… Ik ga eens analyseren wat ik anders had kunnen doen.

Onrustige dag

Ik had gisteren een onrustige dag. Ik wilde een beetje lanterfanten bij het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee, maar uiteindelijk plande mijn man een afspraak met een bevriend stel. Ze zouden ons aan zee op komen zoeken.

Hoewel ik erg gesteld ben op onze vrienden wilde ik dus gewoon even niksen die dag en een beetje ons eigen plan trekken. Ik had het gevoel dat ik geen stuur meer in handen had. En als ik het gevoel heb dat ik de controle verlies word ik onrustig en angstig.

Ze kwamen door omstandigheden wat later dan gepland en moesten helaas na twee uurtjes weer weg. Dus het was nogal een bliksem bezoek, waarbij we snel snel naar de strandtent gingen en snel snel drankje gingen drinken. Daar ben ik heel slecht in. Ik wil graag echt even met iemand zitten en weten hoe het gaat. Ik werd er zo onrustig van en ik kreeg het gevoel dat ik geen overzicht meer had.

We hadden de afspraak beter kunnen verplaatsen. Ik had beter naar mezelf moeten luisteren. De avond ervoor zag ik er al tegenop en wist ik al dat het me teveel zou worden. Maar ik voelde me zo’n party pooper als ik dat zou zeggen. Bovendien vind ik het wél leuk om ze te zien. Alleen het was voor mij niet het juiste moment.

Ongezond eten helpt niet…

Bovendien was het zomers warm gisteren en ben ik snip verkouden. Dus ik voelde me niet zo lekker. In plaats van dan juist gezonde dingen te eten, ben ik ongezond gaan eten (patat als lunch en pizza als avondeten…).

Ik ben op zich helemaal niet anti ongezond eten. Af en toe maakt het niet uit, maar normaal eet ik er dan veel groente en fruit bij. Dat heb ik gisteren door de chaos in mijn hoofd ook niet gedaan.

Vandaag heb ik het goed gemaakt met mijn arme met junk food vol gestopte lijf. Ik heb een hele grote groene smoothie gemaakte met avocado, komkommer, spinazie, bananen en appel.

Teveel plannen in mijn hoofd

Een ander ding is dat ik de laatste tijd aan een aantal plannen werk. Ik merkte dat ik weer zin kreeg om iets te gaan doen. Thuisblijfmoeder zijn bevalt me heel goed, maar ik wil er nog wat bij gaan doen. Schrijven. Ik heb natuurlijk deze blog al, maar ik zou graag met schrijven een inkomen willen gaan opbouwen.

Plus, de financiële hulp van de gemeente voor de kinderopvang van onze jongste dochter stopt misschien eind deze maand. Daar krijg ik behoorlijk de zenuwen van, want ik heb die rust echt nog nodig. Dus ik begon ook druk te voelen om weer wat te gaan doen. Zo ging zin over in druk. Niet zo goed voor me…

Ik begon een aantal ideeën te onderzoeken. Op zich heel leuk. Maar ik merkte ook dat ik steeds meer energie en steeds meer plannen in mijn hoofd begon te krijgen. Mijn hoofd werd steeds onrustiger. Dus ik probeer dat af te remmen, want ik wil natuurlijk niet doorschieten. Ergens ben ik bang dat ik in een hypomanie beland en daarna weer de put in zak. Dus ik ben op mijn hoede.

Vanochtend voelde het alsof ik toch iets te veel had zitten brain stormen en doen en toen gingen al die plannen door mijn hoofd en kreeg ik er stress van. Mijn innerlijke criticus ging er mee aan de haal: “Dat gaat je niet lukken, dat kun je niet, wat een slecht idee” enzovoort. Niet zo fijn…

Toen ik voelde dat het de verkeerde kant op ging, ben ik gaan doen waar ik echt behoefte aan had: onder een dekentje, met een grote kop thee en het nieuwe seizoen van Jane the Virgin.

Zo voorkom ik een off day?!

Ik denk dus dat die onrustige dag, het ongezonde eten en al die plannen, maakten dat ik vanochtend katerig wakker werd en dat ik nu een off day heb. Ik heb ervan geleerd. Volgende keer ga ik beter naar mezelf luisteren, gezonder eten en iets minder hard van stapel lopen met mijn plannen (en ik had er nog zo goed op gelet om te doseren…)

Hopelijk is het gewoon een menselijke off day en gaat het morgen weer beter. Je gaat het lezen.

Hoe ga jij om met een off day?

xoxo

Op vakantie met bipolaire stoornis

Van mij hoeft op vakantie gaan niet zo. Ik blijf liever thuis of ga naar het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Weg gaan haalt me namelijk enorm uit mijn rust, reinheid, regelmaat. Uit mijn routine en structuur die ik zo hard nodig heb. Op vakantie gaan met een bipolaire stoornis. Doen of niet?

Maar mijn man is een echte reiziger. Best lastig soms… Afgelopen oktober had ik even een upper en zei JA op het plan van mijn man om in mei onze vrienden op te zoeken. Zij wonen op Ibiza. Ja, ik zou weer op vakantie gaan. Met man en kids.

We’re going to Ibiza

We komen al jaren bij onze vrienden op Ibiza en het is altijd fijn om daar te zijn. Sowieso HOU ik echt van Ibiza. Maar dit zou de eerste keer zijn dat we met twee kinderen zouden reizen en vliegen. Daar zag ik inmiddels als een berg tegenop.

Ik hou al niet van de stress die ik krijg van reizen en vliegen. En met twee kids leek het me dubbel stress. Maar! Dit keer heb ik het anders aangepakt. We gingen met mijn ouders en familie van mijn man en ik heb hun om hulp gevraagd. Om me af en toe te ontlasten als het me te veel werd en extra te helpen met de kids.

Ik heb op de dag van vertrek oxazepam genomen om rustig te blijven en slaapmedicatie meegenomen voor als ik slechte nachten zou krijgen. Bovendien heb ik iedere dag gezond gegeten met veel groente en noten enzovoort, a la mijn leefstijlplan. Ik heb bewust vaak ongezonde dingen overgeslagen, zodat ik stabieler bleef.

Plan van aanpak = succes

En het heeft gewerkt! Ik heb echt een fijne vakantie gehad met veel minder stress en onrust dan normaal. Af en toe had ik wel een momentje waarop ik begon te wiebelen (vooral de onrustige terugvlucht, ik was de oxazepam vergeten), maar alles zakte snel weg. Mijn lijf kwam dus best uitgerust terug. Terwijl ik normaal strak sta van de spanning.

Dit keer had ik dus een plan! En medicatie! Ik heb om extra hulp durven vragen (bedankt voor die hulp lieve familie), me uit durven spreken als het niet goed ging en extra medicatie durven nemen. De oxazepam hielp me met de reis, de lithium met de balans en de olanzapine met slapen als ik een paar nachten door de kids slecht had geslapen. Ik heb mijn persoonlijk leefstijl plan gevolgd. Een wereld van verschil!

En nu?

We hebben dus tien hele fijne dagen gehad op Ibiza! Als je me nu zou vragen: zou je nu weer op vakantie gaan? Dan zou ik toch weer zeggen: Nee, ik blijf liever hier of aan zee. Maar ik ben toch blij dat ik gegaan ben. Ook omdat ik weer meer over mezelf heb geleerd en over hoe ik om kan gaan met mijn bipolairiteit.

Hoe vind jij het om op vakantie te gaan?

Persoonlijk leefstijlplan

Er is een tof en waardevol boek op mijn pad gekomen en dat wil ik hier graag delen: Persoonlijk Leefstijlplan, van Richard de Leth. Ik luister al een tijd naar de 100% inspiratie podcast van Thijs Lindhout (ook een aanrader!) en daar kwam een podcast voorbij met de naam: “Richard de Leth over de oorzaak van 8,2 miljoen chronisch zieke Nederlanders.”

“We worden steeds zieker, moeier, prikkelbaarder en dikker” zegt Richard de Leth. “Er zijn 8,2 miljoen Nederlanders chronisch ziek.” Wat? Zoveel? Ik schrok me rot toen ik dat hoorde. Een verandering van onze leefstijl is drastisch nodig.

Van podcast naar boek

Ik was nieuwsgierig naar de oorzaak van zoveel chronisch zieken. Ook omdat ik natuurlijk een bipolaire stoornis heb en zelf chronisch ziek ben. Het was een SUPERINTERESSANTE podcast! Met heel veel waardevolle informatie en tips.

In de podcast verwees hij naar zijn nieuwe boek: Persoonlijk Leefstijlplan. Ik wilde zelf ook wel een persoonlijk leefstijlplan en kon me helemaal vinden in zijn visie. Dus bestelde ik via bol.com de ebook variant. En wat ben ik blij met de aanschaf van dit boek!

Investeer in jezelf

Richard de Leth helpt je een persoonlijk leefstijl plan te creëren aan de hand van zijn vier gezondheidspijlers: gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

In het eerste deel van het boek gaat hij in op het thema “investeren in jezelf” en wat je écht gelukkig maakt.

Maar ook op de “waarom” vraag. Waarom wil je aan je leefstijl werken? Waarom wil je gezonder worden? Als je geen duidelijke waarom hebt, wordt het lastig om je huidige (wellicht nog niet zo gezonde leefstijl) aan te passen.

Hij legt ook uit wat de invloed van je hersenen (je oerbrein en je mensbrein) is op je geluk. Heel interessant om te lezen en ook om te reflecteren.

Tien leefstijlregels

In deel 2 gaat hij in op zijn tien leefstijlregels. Dit zijn ware gamechangers! En heel makkelijk toepasbaar! Ze sluiten aan bij zijn vier leefstijlpijlers: Gezonde voeding, regelmatig bewegen, diepe ontspanning en mindset.

Ik zal hieronder de tien leefstijlregels benoemen en nader toelichten:

Voeding:
1.Doorbreek je voedingspatroon (eet gevarieerd, vooral: eet minder brood en veel meer groente!)
2.Eet minder én minder vaak (eet maximaal drie keer per dag. Sla af en toe een maaltijd over (intermittent fasting))
3.Drink veel water in één keer (drink niet de hele dag door, drink liever 3x per dag (niet tijdens het eten) 3 grote glazen water)
Beweging:
4.Beweeg vóórdat je ontbijt (al is het maar 5 minuutjes)
5.Vermijd lang stilzitten (beweeg ieder half uur eventjes. Ga bijvoorbeeld boven naar het toilet zodat je de trap moet nemen.)
Ontspanning:
6.Varieer je omgevingstemperatuur (begin een paar seconden met een koude douche, zet je verwarming lager)
7.Slaap minimaal zeven uur (slaap is cruciaal. Liever na 20.00 geen schermen meer aan)
8.Zorg voor diepe ontspanning (denk bijvoorbeeld aan mediteren, yoga, wandelen)
Mindset:
9.Visualiseer je creativiteit (wees pro-actief in plaats van reactief. Zie voor je hoe je het hebben wil.)
10.Wees kritisch op de selectie van je vriendengroep/ de mensen aan wie je je tijd besteedt (besteed geen, of zo min mogelijk, aandacht aan mensen die je energie kosten en meer tijd aan mensen die je energie geven.)

Wil je weten wáárom deze tien leefstijlregels zo belangrijk zijn? Lees dan het boek! Ik dacht iedere keer bij zijn onderbouwing: Aha! Zit dat zo! Het is eigenlijk allemaal heel logisch, maar helaas weten veel te veel mensen dit nog niet. Hopelijk komt daar snel verandering in!

Jouw persoonlijk leefstijlplan

In deel 3 neemt Richard je aan de hand en ga je echt een op maat gemaakt leefstijl plan maken. Je moet aangeven met wel thema je aan de slag wil, zoals bijvoorbeeld: afvallen, meer energie, darmklachten, beter slapen, hoger libido of (en die koos ik) betere stemming.

Daarna ga je in drie fases een super concreet en goed vol te houden leefstijlplan maken, wat is toegespitst op jouw leven en wensen. Echt heel cool!

Aan de slag

Ik ben inmiddels met mijn persoonlijk leefstijlplan aan de slag en voel me erg goed bij. Ik heb nu al meer energie en voel me stabieler. Natuurlijk komt dat ook doordat mijn lithium nu beter is afgesteld, maar ik merk ook zeker dat Richard zijn leefstijlregels me helpen. Het geeft me een gezond gevoel! Ook fijn dat mijn gezin zo gezonder kan worden.

Je kunt Richards boek “Persoonlijk Leefstijlplan” bestellen via bol.com of via Richard zijn eigen website: www.oersterk.nu

Liever eerst meer horen over/ van Richard? Check dan op www.soundcloud.com alle podcasts die er met hem te vinden zijn. Gebruik in de zoekfunctie: Richard de Leth. De 100% inspiratie podcast, Michael Pilarczyk podcast en Transformatie podcast hebben toffe en leerzame interviews met Richard.

Ik ben benieuwd wat je van Richard zijn werk vindt! Heb je nog vragen? Stel ze gerust!

Stabiel zijn en stressmanagement

Ik ben blij! Sinds woensdag 6 maart slik ik een hogere dosering lithium (1000mg) en voel ik me echt veel beter! Ik schreef al een blog over hoe ik me voel nu ik meer lithium slik.

Donderdag 14 maart belde mijn psychiater om me te vertellen dat mijn lithiumspiegel nu 0,9, in plaats van 0,7, is. En daar gedij ik dus goed bij! Ik hou in een moodtracker (daylio) bij hoe ik me voel en sinds woensdag 6 maart zijn alle dagen groen, wat stabiel betekent! Zo’n fijn plaatje om een stabiele grafiek te zien!

Slaapgebrek en stress = destabilisatie

Ik weet dat slaapgebrek en stress mijn grootste triggers zijn voor nieuwe episodes dus ik hou dat goed in de gaten. Ik heb in mijn signaleringsplan staan dat ik na twee dagen slecht slapen slaapmedicatie moet nemen om weer voldoende slaap/ rust te krijgen.

Met stress heb ik ook een plan gemaakt. En vandaag moest ik dat uitvoeren, want ik kreeg teveel stress vandaag. Ik moet een aantal aanvragen en gesprekken doen bij de gemeente volgende week. Ook moet ik mijn/ onze belastingaangifte nog doen. Allemaal dingen waar ik niet goed in ben, me niet stevig in voel en veel stress van krijg.

Stress oplossen

Vandaag werd die stress me teveel. Ik werd paniekerig wakker. Toen heb ik allereerst een oxazepam genomen, om te voorkomen dat mijn hoofd weer op hol zou gaan. Daarna heb ik op een rijtje gezet wat me stress gaf en gekeken naar wat ik zou kunnen doen om meer overzicht en rust te krijgen.

Toen heb ik contact opgenomen met mijn begeleider die ik heb vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gevraagd of hij me wil helpen bij de aanvragen en het verzamelen van alle gegevens die nodig zijn en of hij me wil helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

Toen hij ‘ja’ zei, gaf dat al meer rust. Ik heb een afspraak met hem ingepland, en ook gepland wanneer ik mijn belastingaangifte ga doen. Dat doe ik na mijn gesprek met mijn begeleider want dan voel ik me vast steviger bij het doen van de aangifte.

Wel trots op mezelf

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf. Normaal gesproken verlies ik mezelf echt heel erg in dit soort dingen en in de stress. Nu dus niet! Ik denk dat de lithium me helpt een helderder hoofd te houden, overzicht te creëren en de juiste stappen te zetten. Volgens mij ben ik echt op weg naar herstel en stabiliteit.

Ik heb weer hoop, hoera!

Mezelf kwijt zijn

Waar ben ik toch gebleven? Het voelt alsof ik mezelf kwijt ben. Ik had even het idee dat de lithium werkte want ik voelde me tijdelijk beter, lichter, meer mezelf, met grond onder mijn voeten. Maar nu ben ik toch weer weg gezakt in een donkere, negatieve state of mind.

En dat donkere, negatieve dat is zó niet wie ik ben of wie ik wil zijn! En het pást ook helemaal niet bij wie ik ben. Of bij wie ik denk te zijn.

Niet meer zijn wie ik was

Ik zou mezelf, als ik in goede doen ben, omschrijven als een vrolijk, betrokken, nieuwsgierig en kleurrijk type. Maar het voelt alsof ik die kanten kwijt raak. Alsof ik mezelf kwijt raak. Alsof die depressie steeds meer al het leven uit me zuigt. En alle lol, alle zin, alle kleur, alle dromen.

Ertegen vechten heeft geen zin, want dat maakt het alleen maar erger. Dat weet ik. Maar aaaargh wat is dat MOEILIJK!

Erover praten zou het beste zijn. Dus dat heb ik gedaan. Al mijn dierbaren weten nu van mijn bipolaire stoornis en hoe ik me voel. Dat voelde in het begin als een opluchting. Ik hoefde het niet langer te verbergen.

De keerzijde van bekennen

Maar ik begin het ‘bekennen’ nu ook als een keerzijde te zien. Dat ik mijn diagnose heb gekregen en mijn bipolaire stoornis kenbaar heb gemaakt, maakt dat ie nu wel érg aanwezig is. Alsof hij (ik maak er even een hij van) er altijd is en dat er dus altijd over gepraat moet worden.

Dat erover moeten praten en alles moeten delen is uiteraard mijn eigen overtuiging, maar jemig ik baal er momenteel van! Ik ben er gewoon klaar mee!

Fake it till…

Dus ik dacht: misschien moet ik Amy Cuddy haar TedTalk advies opvolgen: Fake it till you become it.

Dus naar de buitenwereld toe doen alsof ik weer de Rosie ben waarvan ik weet dat ze in me zit. Even geen bipolair gezeik, even niet delen hoe rot ik me voel, even niet ziek zijn. Maar gewoon mijn eigen blije ikje zijn. Ik zeg: rainbows and unicorns and niets aan het handje.

Ik ga het uitproberen. Je hoort hoe het gaat! UPDATE 29 april. Het werkte niet! Maar dit werkte wel! 🙂 En dit heeft er ook zeker aan bijgedragen.

Hoe is het met jou sinds je je diagnose hebt gekregen? Heb jij het kenbaar gemaakt? En voel jij je nog jezelf?

Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?