Op weg naar werk na/ met PTSS

Ik ben na 4 jaar weer aan het werk! Dat is aan de ene kant iets heel positiefs, maar het heeft (zoals met alles in het leven) ook een andere kant. Zoals ik al eerder schreef, gaat het momenteel even niet zo goed met me. En weer aan het werk zijn scares the sh#t out of me! Maar dat komt vooral omdat er nog zoveel meer speelt op het moment.

Er is de laatste tijd een overload aan triggers op me af gekomen en daardoor een overload aan emoties en gevoelens. Wat een chaos in mijn hoofd. Én ik ben dus net weer begonnen met werken (ja óók een trigger.) Wat er nu allemaal gebeurt is Murphy’s law.

Murphy’s law volgens Nolan

Maar dan wel Murphy’s law volgens mijn lievelingsfilm Interstellar van Christopher Nolan: “Anything that can happen, will happen” en dus niet de originele Murphy’s law: “Anything that can go wrong, will go wrong”. Want misschien is wat er “mis” gaat eigenlijk wel een “blessing in disguise”. Of op zijn minst een mooie les die ik ervan kan leren.

Nou ja, zo frame ik het maar. Een ander, minder optimistisch frame dat óók regelmatig door mijn hoofd gaat is: het leven is weer even ronduit kl#te. Mijn overlevingsmodus staat weer aan. Dankzij Murphy’s law (en natuurlijk vooral door mijn eigen reacties daarop…)

Hoe het begon

Ik ben dus weer begonnen met werken. Via de gemeente heb ik in het najaar een geweldige training in persoonlijke ontwikkeling gedaan. Deze training was onderdeel van een traject naar werk.

Ik begon in de herfst van 2020 met het traject en had me voorgenomen om in de herfst van 2021 weer aan het werk te gaan. Ik wilde mezelf in ieder geval een jaar de tijd geven om mezelf op de rit te krijgen. Bovendien gaat in de herfst van 2021 onze jongste dochter naar groep 1. Dus in het najaar van 2021 zou ik meer rust en ruimte in mijn hoofd en agenda hebben. Dat was het plan.

Maar zoals altijd, gaat bij mij alles heel snel. Ja, ik ben me er inmiddels echt van bewust dat dat mijn eigen “schuld” is… Ik ben dus niet in de herfst, maar in de lente van 2021 begonnen met werken. Ohhhhh…

Te snel? Of juist een goede leerschool? Of allebei? Ik denk dat laatste. Tis volgens mij bijna nooit of/ of, maar en/ en. De twee kanten. Wat zeg ik: twee kanten? Heel veel kanten, meestal. Lekker divers en verwarrend.

Voorbereidende trainingen

Die eerste training heeft me geholpen mijn kwaliteiten in te zien en te laten ervaren. De trainer en de deelneemsters hebben mij mede gesupport om me aan te melden bij PSYTREC. Heel erg waardevol.

De vervolgtraining begon begin februari. Deze was er meer op gericht om de deelnemers op werk voor te bereiden. Zoals hoe je je CV maakt. Ik wilde de vervolgtraining graag vast volgen. Ik word blij van trainingen. Ik had totaal niet de intentie om al naar werk te gaan zoeken. Ik hoefde ook niet te zoeken. Het werk vond mij.

Be careful what you wish for…

Tijdens de eerste vervolgtraining schreef ik op een vel papier wat mijn favoriete functie zou zijn. De training was thuis via Zoom en ik had deze favoriete functie met niemand gedeeld. Het was namelijk de huiswerkopdracht voor de training van de week daarop. Ik zat het allemaal al in te vullen tijdens de pauze, want ik werd er zo blij van, oh oh oh…

Het was te bizar. Ik had dus nét opgeschreven wat ik zoek in een nieuwe baan en nog geen twee uur later krijg ik ‘m in mijn schoot geworpen! Be careful what you wish for because you just might get it.

Die middag kreeg ik namelijk een mail van de nieuwe trainer. Ze had een functie langs zien komen en dat leek haar écht wat voor mij! Ik las de vacature en er stond nog net niet met koeienletters boven: DEZE DROOMBAAN IS VOOR ROOS.

De functie die ze mailde kwam zo goed als één op één overeen met wat ik had opgeschreven bij de huiswerkopdracht. Ongelooflijk!

Te snel, maar/ en te leuk!

Ik vond het eigenlijk wel te snel, maar het was zo’n leuke functie bij zo’n leuke plek dus ik reageerde vol enthousiasme! Ze stuurde me door naar degene die de functie coördineerde, Eric. Hij vroeg me die middag mijn CV en motivatiebrief te mailen. Wat ik meteen deed. Die snelheid is natuurlijk mijn kracht én mijn valkuil!

De volgende dag dacht ik: Oh jee! Dit gaat me toch echt veel te snel! Ik wilde in de herfst beginnen. Ik heb pas net mijn behandeling afgerond bij PSYTREC. Kan ik dit wel!? Ben ik er wel klaar voor?! Hellup!

Ik vertelde mijn hele verhaal en twijfels aan Eric. Hij was superbegripvol en samen met de trainer stelde hij voor er een werkervaringsplaats van te maken. Een soort vrijwilligersfunctie. Zo lief! Want dat haalde bij mij druk eraf. Ik besloot het een kans te geven.

Twee weken later had ik mijn sollicitatiegesprek en werd ik aangenomen. Ik was megablij! Eind maart zou ik dan beginnen. Dan kon ik in de tussentijd mijn training en therapie afronden. Joepie, goeie timing allemaal!

Een dag later

Het leven laat zich niet plannen. Net nu ik dacht alles lekker op de rit te hebben… Een dag later gebeurde er iets naars en in de dagen die volgden, vertelde onze oudste dochter meer over de vervelende dingen die ze had meegemaakt. Daar kreeg ze steeds meer last van. Ik had zo met haar te doen. En het triggerde mij enorm.

Robin en ik zijn op zoek gegaan naar hulp. Wat nog niet zo makkelijk is in deze tijd… Lange wachtlijsten of zelfs gesloten wachtlijsten. Gelukkig hebben we vele engelen om ons heen die ons de goede kant op stuurden, want we kunnen aankomende week bij een fijne praktijk terecht! Dat geeft hoop.

In de tussentijd

De afgelopen tijd was wel een pittige tijd. Ook omdat ik van alles met school moest communiceren en ik me niet altijd begrepen en serieus genomen voelde… Trigger!

Vorige week was mijn eerste werkdag, superleuk én supereng. Die middag had ik ook nog een begrafenis én belde mijn broertje over de geboorte van mijn lieve neefje. Wow, error in mijn hoofd! Emo overload.

Mijn hele systeem schreeuwde: vluchten! Stop met alles, vermijden, verstop je, ren voor je leven! En vooral: laat niemand zien hoe zwak je nu bent! Het was moeilijk om volledig mijn exposureplan te blijven volgen. Vooral het #1 exposurepunt: focus op mezelf en niet op de ander.

Ik heb inmiddels, met hulp van mijn jobcoach Eric, op mijn werk aangegeven dat mijn PTSS getriggerd is door het weer beginnen met werken en alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd. Dat vond ik doodeng, maar ze reageerden zó fijn!

Wat een opluchting! Ik ben heel erg blij met deze werkervaringsplaats. Nu kan ik rustig oefenen met mijn plek vinden in het werkende leven, mijn grenzen voelen en aangeven enzovoort. Een zegen! Afgelopen donderdag heb ik daarom best aardig kunnen werken.

Vermijdingsgedrag

Herstellen en vermijden gaan niet samen, leerde ik bij PSYTREC. Als ik zou gaan vermijden zou de PTSS weer aan kunnen gaan, had mijn EMDR therapeut gezegd. Dat had ik goed in mijn hoofd geprint. Nu blijkt dat ik onbewust en onbedoeld toch aan vermijdingsgedrag ben gaan doen. Realiseer ik me nu.

Dat realiseer ik me, omdat ik voél dat de PTSS weer aan is gegaan en ik weer klachten krijg. Op mijn moodtracker app heb ik mijn exposureplan toegevoegd aan mijn doelen en vandaag heb ik me er heel strikt aan gehouden. Echt afzien, maar broodnodig.

Ik voel onder andere dat ik weer de neiging krijg om voor het slapen onder het bed en in kasten te kijken of er niemand zit. Die hyperalertheid en angst zijn killing. De donkere gedachtes ook. Maar het is een goede les. Een hele moeilijke ook ja. Het is het allebei.

Exposureplan van PSYTREC

Vandaag heb ik goed mijn exposureplan gevolgd. Op mezelf gefocust (het allerengst en allermoeilijkst) en onder andere veel meer bewogen dan ik de laatste tijd deed. Ik heb veel yoga gedaan (met open gordijnen) gewandeld, gedipt, de foto van de dader bekeken, de Netflix docu Tell me who I am gekeken naar aanleiding van het boek Dicht bij huis.

Met als resultaat dat er heel veel emoties loskwamen die ik dus onbewust en onbedoeld weer weg had zitten duwen. Ik heb veel gehuild, gehyperventileerd, geknepen met mijn handen, gebeten op mijn wangen, zitten trillen als een rietje (ik noem het binnenbibberen) en zitten schudden van de angst. Echt bijzonder en heftig om te merken hoe het lichaam alles weet.

Vandaag kwam mijn nieuwe boek “The body keeps the score” van Bessel van der Kolk binnen. Een bestseller over hoe traumasporen achterblijven in het lijf. Ik ben er nog niet in begonnen, maar mijn lichaam gaf vandaag al even een samenvatting. Poe. Maar ik weet dat ik op de goede weg ben!

Dit opschrijven en delen is ook weer goeie exposure voor mij. Dank je wel dat ik het met je mag delen en dank je wel dat je dit wil lezen.

PTSS terugval

Poe, wat een heftige week… De PTSS is getriggerd en ik voel me voor het eerst sinds tijden weer echt in de overlevingsstand. Dat is zo’n naar gevoel. Gelukkig heb ik inmiddels goeie tools om ermee te dealen, maar het voelt wel als alle zeilen bijzetten op een woeste zee met windkracht 10.

Vorige week maandag was mijn eerste werkdag. Ik heb een werkervaringsplaats als marketing en communicatie medewerker voor drie ochtenden in de week om weer te reïntegreren. Superleuk! Maar ook echt heel eng om weer te gaan werken. Er gebeurde ineens zóveel.

Alles tegelijk

Het leven laat zich niet plannen. Dat werd wel weer duidelijk. Direct na mijn eerste werkochtend op maandag had ik een begrafenis met mijn familie en op de terugweg werden we gebeld dat mijn lieve neefje was geboren. Ik was tante geworden! Wat een emotionele rollercoaster!

Dinsdag heb ik nog wel wat kunnen thuiswerken, maar donderdagochtend was ik weer thuis aan het werk en kwam er niks uit mijn handen. Het enige wat uit me kwam, waren tranen. Heel veel tranen.

In de PTSS stand

Er is meer gebeurd de laatste weken, waardoor ik al getriggerd was en door deze spannende week voel ik dat ik weer in de PTSS stand ben geschoten.

Paniek, schaamte, schuld, walging, overprikkeling, hyperalert zijn, nachtmerries, rugpijn, eenzaamheid. Een overload aan gevoelens. Hatseflats, de hele rambam kwam weer voorbij. Dat was even wennen na zo’n lange tijd in rustig vaarwater.

Ik moet dan aan Wim Hof denken die zegt: Freeze! Breathe motherfucker! Haha, dat helpt wel. Een dip tegen de dip en er maar weer doorheen ademen. Yoga with Adriene helpt me ook. Maar wat ik lastig vind: het kost ineens weer moeite om te leven. Het voelt weer als overleven.

Exposen en erdoorheen

Het is natuurlijk niet raar dat ik getriggerd ben door alles wat er in de afgelopen tijd gebeurd is. En weer aan het werk gaan, is ook niet niks. Ik ben natuurlijk nog bezig met mijn herstel.

Het komt ook wel weer goed, weet ik inmiddels. Maar pfff, heftig vind ik het wel! Het liefst ga ik vol in de vermijding, verstop ik me onder de dekens en kom ik er nooit meer onder vandaan. Dat is wat Amygdala Angstbrein mij aanraadt.

Gelukkig heb ik door PSYTREC ervaren dat ik (gedoseerd) aan exposure moet doen en het in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier aan kan gaan.

Dus ik heb mijn jobcoach gemaild voor advies bij het bespreekbaar maken van hoe ik me voel en het aangeven van mijn grenzen op mijn werk. Want dat is wel weer een dingetje. Transparant zijn over dat de spanning te erg oploopt. Gedoseerd werk aannemen en grenzen aangeven.

Dat is ook lastig van (herstellen) van een wond in je hoofd: het is niet zichtbaar. Aan mijn buitenkant lijkt het vaak alsof er niks aan de hand is, maar van binnen doet het pijn.

Niet alle wonden zijn zichtbaar

Omdat mensen vaak niet aan mij zien dat het niet goed gaat (ik ben er in 32 jaar tijd ook meester in geworden het te verbergen) denken ze dat ik meer aankan dat ik kan. Dat is erg lastig en daar loop ik nu weer keihard tegen aan.

Het is lief als mensen dan zeggen: “geef maar gewoon je grenzen aan als het teveel wordt he!” Maar grenzen aangeven is nou net hetgene wat kapot gaat door seksueel misbruik, zeker als het misbruik in je kindertijd betreft.

Ik ben nog aan het helen en aan het herstellen en de wond is niet zichbaar. Dus is het vaak lastig te bevatten voor mensen. Waaronder voor mezelf.

Van de wond verbergen naar exposen

Het voelt alsof ik met die wond de afgelopen week ergens achter ben blijven hangen en hij weer is opengescheurd. Het doet pijn. Veel pijn. Maar niemand ziet het, omdat ik het uit schaamte wil verbergen.

Ik ben bezig met nieuwe patronen aanleren, dus ik ben tóch gaan praten over dat mijn wond weer open voelt en dat het even minder goed gaat. Dat ik een terugval heb en dat ik me ervoor schaam. Ik praat met Robin en andere mensen waar ik me veilig bij voel. Het voelt heel kwetsbaar en eng, maar ik wil het écht niet meer verstoppen.

Het bebloede meisje

Tijdens een wandeling in mijn behandeling van PSYTREC liep ik naar mijn favoriete bankje aan het Gooimeer Ineens kreeg ik het beeld van hoe gewond ik was als meisje van 5.

Gewond van binnen. In mijn hoofd, in mijn lijf. Ik zag ineens dat meisje op dat bankje zitten en de wonden waren zichtbaar. Ze zat helemaal onder de open wonden en het bloed. Ze had pijn en was intens verdrietig en eenzaam.

Ik schrok van het beeld. En zag het toen zo helder: ik wist wat Roosje van 5 toen dacht: wie wil er nu naast me zitten? Als ik zo vies en kapot ben. Zo naar om naar te kijken. Zo afstotelijk. Zo mislukt.

Daarna zag ik hoe Roosje van 5 haar wonden verstopte en haar kracht inzette als overlevingsmechanisme: een blij en spontaan Roosje nodigde me uit om naast haar te gaan zitten. Ja, naast dát meisje willen mensen wel zitten! Dat is níet eng en vies, maar gezellig!

Ik voel het nu weer gebeuren. Ik voel mijn wonden en wil ze verstoppen. Niemand mag het zien. Ik wil die andere “goede” kant laten zien. Maar ik wil Roosje en Roos niet meer zo in de steek laten. The good, the bad and the ugly. Het is er allemaal. Dat heb ik tijdens de ademsessie en mijn PSYTREC behandeling ook zó mooi kunnen voelen.

Ik neem mezelf bij de hand en wil voor mezelf zorgen. Hoe moeilijk dat ook voelt.

Oefening baart kunst

Ik ben blij dat ik deze nieuwe baan als werkervaringsplaats heb om te oefenen met weer beginnen met werken, grenzen aangeven, mezelf beter leren kennen, voor mezelf te zorgen etcetera. Oefening baart kunst. Het is goeie exposure, maar oei oei tis een hele pittige!

Alle demonen spoken weer in mijn hoofd rond. Ik ben dan ook heel blij met de hulp van Robin, mijn vriendinnen, de online groep van Jeannette Dijkstra van Praktijk Voelmoedig en mijn werkervaringsplaats waar veel psychologische veiligheid is. Ze helpen me bij deze groeipijn.

En ze helpen me zo om me te laten voelen dat mijn grootste belemmerende overtuiging “Ik ben gek” niet waar is. Ik ben níet gek, ik heb een normale reactie op een abnormale gebeurtenis uit mijn kindertijd.

En hiervan herstellen kost tijd.

Inhala, exhala. Ik ben veilig en ik kan het aan.

Mijn great reset

De dagelijkse great reset van mijn systeem: een dip in het Gooimeer. Wát een mooie ochtend. Vandaag was een extra speciale dip.

Straks neem ik afscheid van de GGZ Rembrandthof in Hilversum en van mijn geweldige behandelaar.

4 jaar lang ben ik daar bijna wekelijks geweest. Ik werd behandeld voor mijn bipolaire 2 stoornis. Later bleek dat ik geen bipolaire 2 stoornis had, maar dat mijn klachten kwamen door een posttraumatische stress-stoornis.

Die PTSS is ontstaan door seksueel misbruik uit mijn kindertijd. Door het RTL programma Geraldine en de vrouwen kwam ik bij psychotrauma expertisecentrum PSYTREC terecht.

Bij PSYTREC kreeg ik een great great reset, met behulp van Exposure therapie, EMDR, Psycho-educatie en een Activerend Sport en Bewegingsprogramma.

Het is fantastisch wat zij voor mij hebben betekend. Ik ben van mijn PTSS af dankzij PSYTREC.

Ik ben nog herstellende, dat voel ik wel. Maar mijn tijd bij de GGZ, afdeling bipolaire stoornissen kan worden afgesloten. Ze zeggen, en dat voel ik ook, dit is niet meer de juiste plek voor jou. Ik ben klaar daar.

Ik ben mega dankbaar voor mijn GGZ behandelaar. Mede dankzij haar heb ik mijn trauma aan durven gaan. Zij was de eerste aan wie ik durfde te vertellen dat mijn zwemleraar mij destijds heeft misbruikt.

Nu ben ik blij dat ik verder kan met mijn herstel bij de online groep van Jeannette Dijkstra van Praktijk Voelmoedig en natuurlijk met de Wim Hof Methode en de Gooimeer dips met de Plonsclub. Ik blijf ook schrijven op deze blog. Schrijven helpt mij enorm.

Maandag begin ik met mijn nieuwe baan, een werkervaringsplaats. Een nieuw begin. Héél spannend, maar ik weet nu: wat er ook gebeurt, ik ben veilig en ik kan het aan.

Dankzij mijn great reset.

🎵Here comes the sun. And I say it’s all right.🎶

Mijn eerste “Wim Hof dip” (in het Gooimeer)

Wow! Het was magisch! Vandaag was mijn allereerste Wim Hof dip. Deze koudetraining/ cold exposure in het Gooimeer was mijn eerste echte ervaring met de methode van Wim Hof. Ik kende Wim Hof natuurlijk al wel. Ik heb ook een aantal keer zijn ademhalingstechnieken gedaan en was in de herfst van 2020 begonnen met zijn gratis minicursus, maar daar reageerde ik destijds niet goed op. Een cold exposure (als in een koude douche) vond ik vreselijk! Ik ging er echt heel slecht op.

Misschien omdat ik mijn PTSS behandeling bij PSYTREC nog niet had gehad? Dat ik nog te erg op scherp stond en te ontregeld was? Of misschien dat ik nog niet genoeg moed had? Ik weet het niet. Het was blijkbaar gewoon nog niet het goede moment. Maar blijkbaar was het NU wél het moment om met de Wim Hof Method (WHM) aan de slag te gaan.

De eerste dag na mijn behandeling bij PSYTREC (2 maanden geleden) liep ik met mijn hondje over de dijk. Daar zag ik twee oude dames met badmutsen uit het Gooimeer komen. Ze hadden geskinnydipt, in januari! Wat een heldinnen! Het zag er ook zo heerlijk vrij uit. Het paste helemaal bij het gevoel van bevrijding dat ik voel na mijn PTSS behandeling.

Meer en meer dippers

Door mijn behandeling beweeg ik veel meer. Ik loop dus vaker over de dijk. Steeds vaker zag ik groepjes mensen in het Gooimeer. Zo dapper! Ik dacht: wat zijn die mensen toch aan het doen? De Wim Hof Methode?

Deze week kon ik echt niet meer om ze heen. Ik raakte zo geïntrigeerd en geïnspireerd door al die dappere mensen. Gisteren liep ik erheen om eens te vragen hoe en wat. En toen was ik OM!

De Plonsclub

Wim Hof koudetraining/ cold exposure in de natuur is mega booming. De man die mij de uitleg gaf, vertelde dat hij in januari is begonnen. Hij was toen de 24e in de appgroep van de Plonsclub. Inmiddels zitten er al 91 mensen in de groep! Iedere dag plonsen/ dippen/ zwemmen er mensen. Meestal gaan er de hele ochtend ’s ochtends groepjes en aan het einde van de middag en ’s avonds weer. Ze gaan nooit alleen, dat vind ik wel verstandig.

Ik vroeg hun naar hun ervaringen en ze waren allemaal hooked. Zo leuk! Ze zagen er ook zo lekker energiek uit en ze voelen zich echt goed bij het dagelijks dippen. Het waren hele aardige mensen, goeie vibes. Toen de man vroeg of ik ook in de (app)groep wilde, zei ik volmondig JA! Dit voelde zo goed. Zeker omdat ik al een paar dagen in een dip zat. Een Wim Hof dip leek me een fijnere dip haha!

Wat is de Wim Hof Methode?

De Wim Hof Methode heeft drie pijlers: breathing/ ademhalingstechnieken, cold therapy/ koudetraining en commitment/ mindset.

Voordat Wim de methode ontwikkelde trainde hij jaren in de natuur. Hij bleek iets te kunnen waarvan de wetenschap zei dat het niet kon (en wat ik ook altijd dacht): hij kan zijn autonome zenuwstelsel beïnvloeden en aansturen.

Het autonome zenuwstelsel regelt alles waar je zelf (over het algemeen) niet over nadenkt. Het gaat vanzelf, automatisch. Zo regelt je autonome zenuwstelsel bijvoorbeeld je lichaamstemperatuur, je hartslag, bloeddruk, ademhaling en het open en dicht gaan van de bloedvaten.

Wim gelooft dat in principe ieder mens in staat is om door middel van zijn Wim Hof Method controle over zijn of haar autonome zenuwstelsel te krijgen.

In 2014 kreeg Wim Hof gelijk! De conclusie na een wetenschappelijk onderzoek in het Radboud ziekenhuis met 24 proefpersonen was dat mensen die met de Wim Hof methode hadden geoefend allemaal in staat waren om hun autonoom zenuwstelsel te beïnvloeden. Steeds meer onderzoeken bewijzen dat hij écht gelijk heeft. Hoe cool is dat?!

Deze podcast is fascinerend om te luisteren! Daarin benoemt hij een aantal van die onderzoeken en leer je Wim Hof beter kennen. Heel bijzonder! Bovendien is het accent van interviewer Russell Brand fantastisch om naar te luisteren haha!

Wat kan de Wim Hof methode je opleveren?

Nog niet alle resultaten zijn aangetoond, maar inmiddels is duidelijk dat de Wim Hof Methode je dit kan opleveren:

  • een gezonder vatenstelsel
  • een sterker immuunsysteem
  • beter slapen
  • minder stress
  • verbeterde sportprestaties
  • natuurlijke antidepressiva
  • superfocus
  • hogere vetverbranding
  • betere insulinegevoeligheid
  • bewuste beïnvloeding van het immuunsysteem
  • minder ontstekingen en een betere zuurgraad in je lichaam
  • minder verzuren bij sportprestaties
  • een beter metabolisme (energiesysteem)
  • en diepe meditatieve rust

Super toch?! Ik ben ook benieuwd wat de WHM kan doen met mijn herstel van PTSS en de ziekte van Hashimoto. De auto-immuun ziekte die mijn schildklier aantast en waar ik Thyrax voor slik.

Mijn eerste dip was top!

Vanochtend, 12 maart 2021 om 7.15, was het zover! Mijn eerste dip, met de Plonsclub. De locatie van de dip is op slechts een kleine tien minuten wandelen van mijn huis. Superfijn en meteen een goeie voorbereiding op de koudetraining. Toen ik aankwam op de plek was ik meteen helemaal zen. Het Gooimeer lag er prachtig bij, bij zonsopgang. De vogels floten, er zwommen meerkoeten en zwanen. Beter kon niet!

Ik vond het nog wel spannend, wat als ik zou gaan hyperventileren of een paniekaanval zou krijgen? Oké, dat was sinds mijn PSYTREC behandeling al niet meer gebeurd, maar toch! Mijn angstbrein maakte wel wat worst case scenario’s.

Gelukkig kon ik die aan de kant schuiven en kreeg ik een goede begeleiding van iemand uit de Plonsclub. Heel tof! Ik kon alleen de dip doen als ik géén hart-en vaatziekten, diabetes of hoge bloeddruk heb. Dat heb ik gelukkig allemaal niet.

Daarna kreeg ik kort wat theorie over de methode en een uitleg van hoe de dip in zijn werk zou gaan. Rustig het water in, via het trappetje, handen onder je oksels doen (je vingers verliezen veel warmte, want die steken zo lekker uit) dan drie keer rustig in en uit ademen en je in het water laten zakken. Daarna rustig door ademen en met je mindset jezelf rustig houden (dus niet denken: ik kan het niet, het is te koud, enzovoort).

Ik vond het toch spannend! Maar ik had er ook heel veel zin in! Op de foto bij deze blog zie je mijn uitzicht van vanochtend. Ik had geen telefoon mee, maar gelukkig had één van de Plonsclubleden deze foto gemaakt en naar me ge-appt. Mooi als herinnering van deze prachtige ochtend!

Daar ging ik dan. Het voelde mega tegennatuurlijk om mijn kleren uit te trekken en in een badpak op blote voeten in die (voor mij) kou van 4 graden te gaan staan. En dan vervolgens het Gooimeer in te gaan! Was ik gek geworden?! Maar ik voelde aan alles: dit wil ik doen, dit is goed voor me.

Ik liep achter mijn medeclubleden aan naar het trappetje. Hup daar gingen ze, armen onder de oksels het water in. Ik stapte op het ijzeren trappetje en dacht: OMG dit is al KOUD! Één teen het water in en ik zei: Noooooo, dit is zo KOUD! Maar toen zag ik de rest rustig in het water en dacht ik: ik bepaal of ik het koud vind! Niet mijn systeem. Ik wil dit! En ik stapte het water in. Ik kon staan en liep met mijn top begeleider Ed mee.

Huilen, ontladen en opladen

Toen ik mijn plek gevonden had, moest ik drie keer rustig in en uit ademen. Er kwam zoveel los! Heel bijzonder en ook fijn, want ik voelde me de afgelopen dagen helemaal vast lopen. De tranen kwamen op. Ik zei: Ik denk dat ik zo ga huilen. Gelukkig was alles helemaal oké. Na even huilen en ontladen, ademde ik rustig verder en liet me in het water zakken.

Wow, dat voelde echt zó als een overwinning! Ik voelde heel veel kracht en levenslust. Alsof mijn batterij werd opgeladen. Met een snel lader. Daar zat ik, tot mijn hoofd in het Gooimeer. Met vier andere Plonsclubbers. Met de meerkoeten en zwanen tijdens de zonsopgang. Magisch! Mijn hele lijf en mijn hoofd voelden zo rustig. Het was gek, want ja het was koud, maar toch voelde het echt goed.

Na twee minuten ging ik eruit. Klein beginnen. Al had ik van tevoren echt nooit gedacht dat ik twee minuten in zulk ijskoud water zou blijven, voor mijn plezier haha!

De afsluiting

Ik klom via het trappetje omhoog. Ik voelde me heerlijk! Ik droogde mezelf af, kleedde me aan en daarna deden we nog wat oefeningen om het bruine vet (wat voor warmte zorgt) tussen de schouderbladen te activeren. Zo fijn! Ik voelde me herboren. Ik wandelde met af en toe een jogje naar huis. Morgen ga ik weer! En vanavond begin ik ook met de WHM breathing en mindset oefeningen uit zijn gratis mini cursus.

Resultaten na mijn eerste dip

Best bizar, maar ik voel nu al de voordelen van de dip: ik voel me helder, rustig én energiek. Ik had door het gedoe van de laatste dagen pijn aan mijn nek, maar na de dip was die weg en tijdens het paardrijden kreeg ik geen last van vreselijke jeukbenen, wat ik normaal wel heb met dit weer. Echt top!

Benieuwd wat het me allemaal nog meer gaat brengen. Volg jij de methode van Wim Hof? Wat brengt het jou allemaal?

Proces van herstellen van PTSS

Pfff, ik vind het leven soms echt heftige shit zeg. Het is bijna twee maanden geleden dat ik mijn fantastische behandeling bij PSYTREC had. Ik wéét natuurlijk dat herstellen met ups en downs gaat, maar blegh, die downs SUCK BIGTIME! Want sinds mijn behandeling heb ik mijn eerste langer durende downer.

Trigger ellende

Hoewel ik echt voel dat er veel veranderd is sinds mijn behandeling en mijn trauma niet meer voelt als een onverwerkt trauma, voel ik nu wel alsof het trauma er altijd zal zijn. Zoals een litteken wat af en toe ineens weer pijn gaat doen. Die pijn komt door triggers. En sinds deze week kom ik er niet zo makkelijk doorheen als de afgelopen twee maanden.

Ik ben enorm getriggerd, omdat mijn dochter een aantal nare dingen heeft meegemaakt op waar ze last van heeft gekregen. Last als in: huilbuien, buikpijn, gevoelens van zenuwachtigheid en angst. Dat raakt me erg. We hebben gelukkig al goeie hulp gevonden waar we mee aan de slag gaan dus dat geeft me wel weer wat rust. Toch is mijn autonome zenuwstelsel getriggerd en komt de angst weer op.

Tijd om extra aandacht te besteden aan exposure en beweging en mezelf eraan te herinneren dat ik veilig ben en het aan kan. Het nummer één punt van mijn exposureplan: focus op mezelf in plaats van op de ander. Oeiiii, moeilijk als ik gespannen raak.

Verhalen van dichtbij

Deze week hoorde ik ook een aantal heftige verhalen van een vriendin die ik al lange tijd ken. Dit had ze me nog nooit verteld. De verhalen raakten me en triggerden me ook. Ik realiseerde me weer hoe kwetsbaar we zijn.

Omdat ik al getriggerd ben door wat er met mijn dochter gebeurd is, kan ik verhalen van dichtbij nu lastiger buiten mezelf houden.

Reïntegreren

Daar komt bij dat ik eind maart weer ga reïntegreren. Ik heb vorige maand via de gemeente een hele leuke werkervaringsplaats voor 12 uur in de week aangeboden gekregen, als marketing en communicatie medewerker op een hele fijne plek.

Heel veel zin in, maar ook erg spannend. Vier jaar geleden ben ik ingestort en sindsdien heb ik niet meer gewerkt. Mijn behandeling bij PSYTREC is nog niet zo lang geleden dus ik heb wel getwijfeld. Maar ze helpen me rustig weer aan de slag te gaan.

Herstellen gaat met ups en downs

Het hoort allemaal bij het herstelproces. En nieuwe patronen leren kost tijd en oefening. Dat realiseer ik me ook. Uiteindelijk gaan die ups en downs wél in opwaartse richting. En dat is fijn.

Toch schrik ik wel weer van de intensiteit van de gevoelens die opkomen. Ik laat ze maar komen. Ik weet dat ik ze niet meer hoef te verstoppen of hoef weg te duwen. (Al wil mijn angstbrein dat dezer dagen wel weer gráág doen!)

Signaleren, bewust erbij blijven en lief voor mezelf zijn. Bla bla, dat soort dingen. Ik weet het hoor. Ik doe het ook. Maar ik heb het wel even moeilijk.

Het is groeipijn zullen we maar zeggen. “Oei, ik groei.” Het is een sprongetje. We framen het positief!

Oh ja, wat me erg helpt, het lucht zo heerlijk op, vloeken! Nee, niet schelden, ik zal niemand hardop uitschelden, maar gewoon lekker ongeneerd vloeken in mijn eentje. Even de frustratie eruit. Lekker hoor!

G*£¥@¥!£#€$ €₩! &+ ×÷&£@ K#^ (Voor de vloek-gevoelige lezer heb ik het even weg “gepiept”)

Het proces van herstellen van PTSS voelt voor mij zoals bovenstaand plaatje met al die hobbels en bobbels. Maar hee, going onward and upward!

Nou, dat was het weer! Even mijn hart gelucht. Ok, doei!

Depressie en hypomanie = onderdrukte en ontplofte expressie?!

Mijn bipolaire 2 stoornis bleek een post traumatische stress stoornis te zijn. PTSS wordt vaker verward met een Bipolaire 2 Stoornis, omdat de symptomen erg op elkaar lijken. Bij PSYTREC (waar ik mijn PTSS behandeling heb gehad) maken ze dit vaker mee. Ik heb na zitten denken over mijn “depressies en hypomaniën”. Wat zijn depressies en hypomaniën nu eigenlijk? Waar kwamen ze precies vandaan? Wat gebeurde er in mij?

Depressie is onderdrukte expressie

Door mijn behandeling bij PSYTREC ontdekte ik dat mijn depressies allemaal voortkwamen uit het onverwerkte trauma, het seksueel misbruik uit mijn kindertijd. Ja duh, denk je nu misschien. Maar ik zat er zo in gevangen dat ik het pas ging inzien toen ik het misbruik begon te verwerken.

De gevoelens van schaamte, schuld, walging, onveiligheid etcetera maakten dat ik me intens rot voelde. Ik onderdrukte mijn gevoelens, omdat het teveel pijn deed. Het was te eng en te pijnlijk om te voelen wat er allemaal te voelen was. Daardoor onderdrukte ik mezelf, mijn expressie.

Dat is volgens mij wat depressie eigenlijk écht is. Depressie is onderdrukte expressie. Het onderdrukken van wie je bent, met alle gevoelens die erbij horen. Het gevoel dat je jezelf niet mag en kunt zijn, een “I can’t be me disease”.

De oorzaak van onderdrukking is denk ik bij iedereen anders. Bij mij was de oorzaak het onverwerkte seksueel misbruik.

Ik ben van mezelf, als vurig leeuw teken, een erg intens en expressief persoon. Dus mijn expressie, mezelf, onderdrukken was echt een uitputtingsslag en heel deprimerend.

Ik zie ineens heel helder dat ik tijdens depressies mezelf als een kurk heel hard onder water heb geprobeerd te duwen. Dat kostte veel energie, want die kurk wilde natuurlijk per se naar de oppervlakte.

Als onderdrukken niet meer lukte dan knalde die kurk ineens naar boven. Als tegenbeweging ontplofte mijn expressie ver boven het water uit. Dat was de “hypomanie” denk ik nu.

Verschil manie en hypomanie

Bij een bipolaire 2 stoornis is er geen sprake van manieën, maar van hypomaniën. Er treedt bij een hypomanie hyperactiviteit, overmatige vreugde, impulsiviteit en prikkelbaarheid op, maar het contact met de realiteit gaat niet verloren en er treden ook geen psychotische symptomen op, zoals wanen en hallucinaties. Wat bij een manie vaak wel het geval is.

Een hypomanie ervaarde ik dus nooit als ontregelend en voelde vaak juist fijn omdat ik zóveel levenslust en energie kreeg. Na een periode van depressie was het heerlijk om weer tot leven te komen!

Het nadeel was dat het nogal ongecontroleerd voelde. Het was echt als een lang onderdrukte kurk die uit het water ontplofte. En ik wist na deze toffe piek volgt altijd een diep dal. Er zat dus altijd angst onder de hypomanie.

Hypomanie is ontplofte expressie

Nu ik weet wat ik nu weet, denk ik dus dat mijn hypomanie altijd ontplofte expressie was. Ik ben van mezelf een vurig, enthousiast, gedreven en creatief type. Door het onderdrukken van mezelf door mijn onverwerkte trauma kon ik niet mezelf zijn. Ik vond dit heel verwarrend, frustrerend en verdrietig. Maar het lukte me niet om het anders te doen.

Het voelde alsof die onderdrukte expressie ergens een uitweg zocht en als die werd gevonden ontplofte het dus, omdat het zolang onderdrukt was. Echt als een kurk onder water. Een kurk drijft, die móet naar het oppervlaktewater.

Omdat mijn angstbrein/ amygdala en zenuwstelsel zo ontregeld waren door mijn onverwerkte trauma lukte het me niet om die kurk gewoon lekker te laten drijven op het water. Ik was te erg uit balans. Dus het was óf onderdrukte expressie óf ontplofte expressie.

Ik had natuurlijk wel periodes waarin de kurk even rustig kon drijven, maar ik wist altijd: straks gaat ie weer onder water of de lucht in. Ik had totaal geen controle. Wat ik ook probeerde.

De ontplofte expressie uitte zich bij mij in veel levenslust en levensvreugde waarbij ik van alles creëerde. Ik heb van mezelf veel energie en creativiteit en die wilde ik dan per se uiten, want NU kon het! Ik wist nooit hoe lang zo’n periode zou duren, dus het voelde als nu of nooit.

Ik zette in een paar uur tijd websites op, startte allerlei projecten, deed allerlei bijzonder leuke dingen. Ik hou van creëren en samen mooie dingen maken. In periodes van ontplofte expressie deed ik van alles, maar het was dus nogal ongecontroleerd en ongedoseerd. Daarna stortte ik altijd weer in.

Ik kan nu zo goed zien en voelen wat er voorheen gebeurde. Ik ben niet meer bang dat ik weer terugval. Ik heb namelijk met de behandeling van PSYTREC de oorzaak aangepakt en mijn trauma verwerkt. Ik voel dat ik weer aan het roer van mijn leven sta.

Door verwerking kan ik mijn expressie gewoon uiten

Door mijn behandeling, mijn huiswerk en de nazorg kan ik nu eindelijk “gewoon mezelf zijn”. Ik ben nog steeds een vurig, enthousiast, gedreven en creatief type, maar omdat nu eindelijk mijn hoofd, lijf en hart in balans zijn, één zijn, kan ik mijn expressie gewoon uiten, zonder extreme pieken en dalen. Ik voel me niet langer verscheurd.

Ik denk dat ik van nature een persoon ben met meer beweging in mijn emoties. Met meer golven. Maar dat vind ik nu niet meer erg, ik ben er niet meer bang voor. Dat maakt dus ook dat ik niet meer bang ben dat ik last ga krijgen van depressies en hypomaniën. Ik weet nu hoe ik om moet gaan met mijn emoties. Met mezelf. Mijn amygdala is tot rust gekomen en ik weet hoe ik mijn angstbrein rustig kan houden. En mocht ik het even niet meer weten dan durf ik om hulp te vragen en weet ik dat er altijd hulp is.

Volgende maand begin ik met mijn nieuwe baan. Na een paar jaar niet te hebben gewerkt, omdat ik in die jaren hard aan mezelf heb gewerkt. Maar nu is het tijd voor een nieuwe job! Deze baan is een schot in de roos. Ik ben door zoveel mensen zo goed geholpen om weer te kunnen beginnen met werken. Echt geweldig. Ik ben daar heel dankbaar voor. Ik kan mezelf zijn in deze functie en lekker creatief bezig zijn. Ik heb er superveel zin in!

Ik krijg het liedje van Madonna in mijn hoofd 🎶Express yourself!🎶 Expressie makes me happy.

De resultaten van mijn PSYTREC behandeling

Mijn behandeling bij PSYTREC is nu precies een maand geleden. Een mooi moment om de resultaten tot nu toe op te schrijven.

Ik had nooit durven dromen dat mijn behandeling zóveel positieve veranderingen met zich mee zou brengen. Ik had natuurlijk al heel veel voorwerk gedaan, maar die behandeling heeft al het verschil gemaakt.

♡ Geen herbelevingen meer

Het allerbelangrijkste is dat de behandeling mij heeft laten voelen en ervaren dat ik veilig ben in het hier en nu en dat ik mijn trauma en het leven aan kan. Omdat ik geen herbelevingen meer heb, ervaar ik dat het trauma iets is van toen en niet meer van nu. Daardoor gedraag ik me nu niet meer alsof ik nog onveilig ben. Mijn stress systeem is door PSYTREC ge-reset en ik heb tools gekregen om om te gaan met stress.

Een mooi voorbeeld is de eerste avond na mijn behandeling. Robin en de kinderen sliepen bij mijn schoonouders. Ik was die nacht dus alleen thuis. Voor het eerst sinds het trauma kon ik gewoon naar bed gaan!

De monsters onder het bed

Vroeger, als ik alleen sliep of alleen met de kinderen was, dan checkte ik voordat ik ging slapen de sloten wel tien keer. Zat alles écht goed dicht?! Daarna keek ik in alle kasten, onder alle bedden of er niet een man verstopt zat.

Ja ik weet het, hoe bizar, dat je als volwassen vrouw in kasten en onder bedden gaat kijken of er niet iemand zit… Maar me onveilig voelen was voor mij zo normaal dat ik niet eens doorhad hoe abnormaal mijn gedrag was. Al is het overigens voor iemand met PTSS wél normaal/ logisch gedrag!

Ik liet altijd een lampje aan, legde een wapenstok naast mijn bed en liet mijn oordoppen uit. Als Robin thuis was, sliep ik wel altijd met oordoppen, zodat ik niet van ieder geluidje (van de kinderen) wakker zou schrikken. Als ik alleen sliep, liet ik mijn oordoppen altijd uit, zodat ik alerter kon blijven op geluiden. Veiligheidsgedrag dus eigenlijk.

Eindelijk gewoon slápen!

De eerste nacht na mijn tweedaagse behandeling deed ik de deuren op slot, liep zonder extra controleren naar boven, maakte me klaar om naar bed te gaan, deed de lichten uit, oordoppen in en viel (zonder in een foetushouding te kruipen!) gewoon in slaap!

Ik heb de hele nacht probleemloos doorgeslapen! Niet wakker geschrokken, geen nare dromen. Ik kon het haast niet geloven! Het was zo gek om te beseffen dat ik het oude veiligheidsgedrag niet meer nodig had.

Sinds mijn behandeling slaap ik veel dieper. Ik hoef dus geen oordoppen meer in om diep te slapen. Ik schrik niet meer van ieder geluidje wakker en check niet meer of “de kust veilig is”. Wat een verademing! De wapenstok ligt niet meer naast het bed, maar opgeruimd in de kast. Nachtmerries heb ik niet meer gehad.

♡ Niet meer hyperalert zijn

Sinds de behandeling ben ik niet meer hyperalert. Ik scan niet meer de omgeving of de mensen. Ik hoef niemand meer aan te kijken om te zien of iemand te vertrouwen is. Ik hoef niet meer iedereen gedag te zeggen om te laten zien dat ik aardig ben en dat ze me geen kwaad hoeven te doen. Ik mág mensen nog wel aankijken of gedag zeggen als ik dat wíl, maar het hoeft niet meer. Het gevoel van moeten is eraf. Wow, wat een bevrijding!

Omdat ik niet meer hyperalert ben, en mijn angstbrein/ alarmsysteem dus niet meer constant overbodig staat te loeien, raak ik nog maar zelden overprikkeld. Terwijl ik voorheen dagelijks overprikkeld raakte. Dat was mega vermoeiend. Ik heb nu dus ook meer energie! Er is een groot energielek gedicht.

Natuurlijk raak ik nog wel eens overweldigd, maar dat is meestal als er nog iets ouds geraakt wordt. Ik herken dan dat het iets ouds is, doorvoel het en herinner mezelf dat ik nu mezelf ben en in het hier en nu veilig ben. En dan zakt het oude gevoel weg.

♡ Niet meer hoeven vermijden

Ik merk ook heel sterk dat ik niet meer hoef te vermijden. Door de behandeling ontdekte ik hoeveel ik vermeed om mezelf veiligheid te bieden. Nu doe ik dingen, die ik héél lang niet meer durfde. Zoals solliciteren! Er kwam een hele leuke functie voorbij en ik dacht: ik probeer het gewoon! Het was een supertoffe ervaring, ze waren heel enthousiast en ik mag binnenkort op gesprek komen. Wat er ook uitkomt, het was in ieder geval echt goed voor mijn zelfbeeld!

Ik durf nu bijvoorbeeld ook gewoon met de luxaflex open op de bank te zitten of yoga te doen. Ik heb niet meer de angst dat iedereen naar me kijkt, dat ze me willen pakken. Ik durf nu veilig in het zicht te zitten en heb niet meer steeds de behoefte me (in hoekjes) terug te trekken. Ik durf weer dingen te posten op social media, gewoon wanneer ik er zin in heb. Een paar “simpele” voorbeelden, maar voor mij zo’n groot verschil!

♡ Verbetering in mijn gedrag en cognities

Mijn hoofd is door de behandeling opgehelderd. Ik kan nu uitzoomen, relativeren, afstand nemen in plaats van in fight, flight en freeze reacties te zitten.

Ik ben ook héél blij dat ik geen suïcidale gedachtes meer heb. Voor mij was denken aan de dood iets wat ik regelmatig deed. Ik zag het als enige uitweg om aan de chaos en pijn in mijn hoofd en lijf te ontsnappen en rust te vinden. Door PSYTREC heb ik eindelijk rust gevonden in het hier en nu.

Ik ben dus rustiger en stabieler geworden in mijn hoofd en in mijn gedrag. Ik bereidde mezelf altijd overdreven goed voor, was overal veel te vroeg. Ik vond álles even belangrijk. Alles was urgent. Nu kan ik veel beter hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden. Ik kan nu ook beter mijn grenzen voelen en aangeven en voelen wat ik nodig heb. Ik heb daardoor niet meer zo’n haast en ben geduldiger geworden. Dat geeft rust!

Prefrontale cortex ipv amygdala

PSYTREC noemt dat: de langzame weg. Voorheen stond mijn amygdala overuren te draaien. Door het onverwerkte trauma gingen constant de alarmbellen in mijn hoofd af en ging alles via de snelle route: de amygdala. En dat is nou net niet het nadenkende deel van het brein, maar het fight, flight, freeze of faint stuk van het brein.

De behandeling bij PSYTREC heeft mijn amygdala gekalmeerd en mijn prefrontale cortex geactiveerd en wow dat voelt zo anders! Eindelijk grond onder mijn voeten.

Het voelt anders dan het fundament dat ik tijdelijk voelde door de medicatie in dat kleine jaar dat de lithium leek aan te slaan. Dat bleek, voor mij, een brokkelig fundament. Terwijl ik door PSYTREC nu een stevig fundament voel. Diep geworteld.

Ook is mijn korte lontje weg, waardoor ik niet meer overprikkeld en snel geïrriteerd ben. De angst en paniek ontwrichten mijn leven niet meer. Natuurlijk ervaar ik nog emoties als angst, boosheid en verdriet, maar die emoties zijn nu veel beter gedoseerd en gereguleerd. Dat probeerde ik voorheen ook, maar het lúkte nooit.

Door de behandeling lijkt het alsof ik ineens een volumeknop in mijn hersenen heb. Ik kan de boel regelen en afstemmen. Voorheen was het alleen een ‘aan en uit’ knop. Nu voel ik meer controle zonder dat ik me als paniekerige controlefreak hoef te gedragen. Mijn lijf voel ik veel meer, omdat het nu niet meer eng is om in mijn lijf te zijn. Het voelt zachter, warmer, ronder in mijn lijf.

♡ Ik voel me veilig en kan het leven aan

Er zijn nog veel meer voorbeelden van wat de behandeling voor mij heeft betekend, maar ik denk dat dit de belangrijkste zijn. Er komen er vast nog meer op. Het is pas een maand geleden.

De allergrootste winst is dat ik eindelijk voel en ervaar: Ik ben veilig en ik kan het leven aan.

Ik word niet meer overspoeld door angst, schaamte, schuld, walging en paniek. Ja, ik kan die gevoelens natuurlijk nog wel eens voelen. Maar ik kan ze nu eindelijk plaatsen en weet dat het getriggerd wordt door iets ouds. Ik erken dat ik slachtoffer ben geworden van seksueel misbruik en dat het mij heeft beschadigd. Ik ben daarvan aan het herstellen. Ik hoef niks meer weg te drukken. Het misbruik en de schade daarvan bepalen mijn leven niet meer.

Roer in eigen handen goed voor zelfbeeld

Door mijn behandeling bij PSYTREC heb ik het roer weer in eigen handen gekregen. Eindelijk bepaal ik zélf mijn leven en niet hij en de schade die hij heeft aangericht.

Mijn zelfbeeld is enorm veranderd door de behandeling en dat verandert mijn leven. Ik heb het al zovaak gezegd, maar PSYTREC heeft me echt bevrijd. Ik verheug me op mijn toekomst!

Hoera, ik heb een 3 gehaald! Klinisch Interview PTSS / KIP test

Wie had dat gedacht: ik ben blij dat ik al bijna een jaar 100% negatief ben (qua coronatest uitslagen dan he 😉 ) en ik had ook nooit gedacht dat ik blij zou zijn met het behalen van een 3 haha! Maar nu ben ik er blij mee. PSYTREC heeft wederom het Klinisch Interview PTSS (de KIP test) bij me afgenomen. En ik heb een 3 gehaald, hoera!

KIP test score bij intake: 41

Bij de eerste intake hebben ze de KIP test ook gedaan. Toen was mijn score 41. Alles boven de 25 wordt aangemerkt als Post Traumatische Stress Stoornis. Ik kreeg dus de diagnose PTSS en mocht bij PSYTREC in behandeling.

Nu ben ik weer getest en zoals ik al aanvoelde en verwachtte, is mijn score grandioos gedaald: naar 3! Ik ben dus officieel PTSS vrij en het allerbelangrijkste: zo vóelt het ook!

Waar die 3 punten vandaan komen

Die 3 punten hebben te maken met dat ik voel dat ik sommige dingen nog wil vermijden. Dat is zo’n oud patroon. Ik ben me er gelukkig inmiddels van bewust.

Verwerken en vermijden gaan niet samen heb ik geleerd en daarom vermijd ik het dus níet, al voel ik dat ik het nog wel zou wíllen. Soms val ik nog wel even in de valkuil, maar dan herpak ik mezelf weer. Een paar voorbeelden van mijn oude vermijdingsgedrag: overdag de luxaflex dicht doen en onder een deken op de bank kruipen, in veilige hoekjes gaan zitten, veel scannen, weinig bewegen.

Exposure (in mijn eigen tempo) is key. Dus de luxaflex blijven open, ik ga niet in mijn “veilige hoekje” zitten, ik wandel veel met onze hond zonder steeds de mensen en omgeving te scannen op gevaar enzovoort.

4 tot 6 weken “landingstijd”

PSYTREC gaf aan dat is gebleken dat de hersenen vier tot zes weken de tijd nodig hebben om alles wat er in de behandeling gebeurd is te laten landen. Dat voel ik ook wel. Alles voelt zo op z’n kop gezet. Net als een sneeuwbol die door elkaar geschud is en zodra je hem neer zet, zakt de sneeuw weer.

Vooral de exposure wordt wel een uitdaging. Ik weet wel dat sommige dingen nog triggers voor me kunnen zijn. En zoals ik al eerder zei: verwerken en vermijden gaan niet samen.

Het is belangrijk dat ik me blijf houden aan mijn exposureplan en ook ruim voldoende blijf bewegen om niet weer te verstijven/ in de freeze stand te gaan met alle gevolgen dan dien. Exposure en ruim voldoende matig intensieve beweging zijn de twee dingen die voor mij denk ik essentieel zijn.

Nazorg

Gelukkig heb ik goeie nazorg bij de GGZ. Ik ken mijn behandelaar nu bijna twee jaar. Zij kent me van voor en na de behandeling bij PSYTREC. Dat is een voordeel zei de psycholoog bij PSYTREC. Mijn GGZ behandelaar kan me met de nazorg helpen om op de goede weg te blijven.

Ik ben zo blij en dankbaar dat ik eindelijk verlost ben van al die oude shit. Ja, er is nog werk aan de winkel, maar ik voel ook echt wel: Viva la vida! Samen met alle mooie mensen in mijn leven.

Behandeling bij PSYTREC

Met groot succes heb ik mijn PTSS behandeling bij PsychoTrauma Expertise Centrum PSYTREC afgerond! Na een paar héle lange, intensieve, heftige, zware en bijzondere dagen ben ik van mijn herbelevingen af en word ik niet meer overspoeld door angst, paniek, schaamte, schuldgevoel en walging! Ik voel eindelijk dat ik veilig ben en het leven aan kan. Ik heb mezelf gevonden.

Naar die verlossing en bevrijding heb ik 32 jaar verlangd. Ik ben zó blij en dankbaar dat ik door PSYTREC ben geholpen. Wat een helden werken daar! En ik ben ook trots op mezelf, want het was doodeng en ik heb het tóch gedaan! Ik ben nu officieel PTSS vrij. Mijn KIP score is van 41 naar 3 gegaan! En het belangrijkste: zo vóelt het ook!

In goede handen

Ik denk dat ik nooit had kunnen bereiken wat ik nu bereikt heb als ik me niet volledig had durven overgeven aan (de mensen van) PSYTREC. Vanaf het eerste moment voelde ik dat ik bij de mensen van PSYTREC in goede handen zou zijn. Zij zouden mijn trauma aankunnen en mij kunnen helpen om het aan te kunnen. Ik voelde me veilig.

Natuurlijk had ik al een hele hoop voorwerk gedaan, wat ontzettend heeft geholpen! Zoals de Imaginary Rescripting bij de GGZ, erover praten met mijn omgeving en de ademsessies bij Natalie. Toch denk ik dat ik voor het eerst echt al mijn angsten en herbelevingen helemaal durfde aan te gaan, omdat ik het volle vertrouwen had in de behandeling van PSYTREC en de behandelaren.

Mijn angst in de ogen kijken

Jarenlang probeerde ik van mijn trauma af te komen. Van de angst, de paniek en gevoelens van schaamte, schuld en walging en de depressies. Ik heb van alles geprobeerd, maar niks werkte écht. Ik weet nu waarom: ik durfde niet volledig naar de kern toe te gaan. Ik voelde me daar niet veilig genoeg voor. Bij PSYTREC wel. Daar heb ik eindelijk de juiste hulp gevonden en eindelijk was ik er klaar voor.

Bij PSYTREC moest ik voor het eerst iets doen wat ik nooit eerder heb gedurfd/ gekund. Voor de volle 100% mijn grootste angst aangaan: mijn vroegkinderlijk trauma, met álle details.

Op 5-jarige leeftijd ben ik seksueel misbruikt door mijn zwemleraar. Dit seksueel geweld was heel beangstigend en verwarrend voor me. Ik was ook nog zo jong. Ik heb het trauma geprobeerd zo goed mogelijk weg te stoppen. Bij PSYTREC ontdekte ik waaróm ik dit precies deed en waar ik precies bang voor was.

Waar ik al die tijd bang voor was

– Ik was doodsbang dat het weer zou gebeuren. Ik wilde geen zwakte tonen. Ik wilde “normaal” zijn, zodat ik nooit weer ten prooi zou vallen. Maar ik voelde me van binnen verre van normaal. Ik voelde zo’n slappeling en mislukkeling. Voorkomen dat het opnieuw zou gebeuren deed ik vooral door me veel beter voor te doen dan ik me voelde en me steeds te richten op anderen in plaats van op mezelf door te pleasen. Ik deed alles om de gevoelens die bij het trauma hoorden te vermijden en om anderen geen pijn te doen.

– Ik was doodsbang om gek te worden. Ik dacht dat ik het allemaal niet aan kon en als zwakste door de mand zou vallen. Het gevoel van alles onder controle moeten houden en de angst om ontmaskerd te worden, gaven me het gevoel gek te worden. Ik was zo bang dat ik dan zou worden opgenomen en iedereen kwijt zou raken. Dat ik dan helemaal alleen zou zijn. Of dat mijn dierbaren zouden blijven, maar dat ze het óók niet aan zouden kunnen en om zouden vallen. Dan zou ik mijn dierbaren pijn doen én dan zou mijn vangnet weg zijn.

– Ik was doodsbang dat ik een eind aan mijn leven zou maken. Door de angst (voor de herbelevingen), schaamte, schuldgevoelens en walging raakte ik vaak erg depressief. Als enige oplossing en uitweg zag ik dan zelfmoord. Ik wilde natuurlijk niet echt dood. De suïcidale gedachten waren een vlucht. Ik wilde niet voelen wat ik allemaal voelde. Mijn trauma aangaan was geen optie, dat zou ik niet aan kunnen. Dacht ik.

Ik kan het wél aan!

Bij de behandeling van PSYTREC heb ik erváren en doorvoeld dat ik het wel degelijk aan kan. Ik kreeg eindelijk de tools om te dealen met stress en moeilijke gevoelens. Door de combinatie van lange dagen met veel verschillende behandelaren en vol psycho-educatie, sport, bewegen, exposure en emdr ervaarde ik dat ik het wel aankan en dat alles waar ik bang voor was niet gebeurt.

PSYTREC heeft mijn angstbrein (amygdala) tot rust gebracht en mijn prefrontale cortex geactiveerd. Het voelt als een reset van mijn stress systeem, mijn zenuwstelsel.

Ja, de behandeling was doodeng, loodzwaar, intens verdrietig, heftig en noem maar op. Maar ik ervaarde keer op keer: ik ben nu veilig en ik kan het aan!

Jeetje wat was dát een openbaring en bevrijding! Het voelde alsof de wereld (op een positieve manier) op z’n kop stond. Of eigenlijk stond ík altijd op z’n kop en zette PSYTREC me weer rechtop. Ik was eerst in totale verwarring. “Wat gebéurt hier?!? Hoe kan dit?!?” Het was zó anders dan ik gewend was.

De opbouw van de behandeling

Het programma van PSYTREC vind ik heel goed opgebouwd. Dat maakt de behandeling zo succesvol denk ik. In de ochtend psycho-educatie over PTSS, sport, bewegen en exposure therapie. En dan in de middag/avond nog meer psycho-educatie, sport, bewegen en dan emdr therapie.

Per dag wordt er één trauma/ herbeleving behandeld. Ik had last van twee herbelevingen die thuis online in twee lange, intensieve dagen behandeld zijn.

Exposure therapie

’s Ochtends ging ik tot 100% van mijn angst in de exposure therapie. Daar heb ik dus tot in elk detail herhaaldelijk over de traumatische ervaring gepraat. In geuren en kleuren. Terwijl ik aan triggers blootgesteld werd. Vreselijk! Maar daarna zo’n opluchting!

Bij PSYTREC zijn ze van alles gewend. Ze horen de vreselijkste trauma’s. Ik durfde dus mijn schaamte voorbij bij deze professionals. Vermijdingsgedrag en veiligheidsgedrag werden onderschept. Met mijn exposureplan werkte ik eraan om mijn vermijdingsgedrag en veiligheidsgedrag te stoppen. En dus kon ik tot 100% van de angst komen en álles vertellen. Iets wat ik nog nooit eerder heb durven doen!

Ja, ik durfde bij alles wat ik vóór PSYTREC had gedaan wel tot 50, 60, 70, 80 of soms misschien 90% van mijn angst te gaan. Zoals bijvoorbeeld in mijn Imaginary Rescripting therapie bij mijn GGZ behandelaar. Nog nooit durfde ik tot de volle 100% van mijn angst te gaan. Ik dacht namelijk altijd dat ik dat niet aan zou kunnen. Terwijl dat nou juist precies hetgene was wat ik nodig had om mijn trauma te verwerken. Ik leerde dat verwerking en vermijding niet samen gaan.

EMDR therapie

In de middag/ avond ging ik met de emdr therapie mijn herbelevingen “omtoveren” in herinneringen. Ik schrijf omtoveren, omdat het zo voelde. Het voelde zo gek, zo anders dan ik gewend was. Het voelde als een herprogrammering. Ze brachten mijn amygdala tot rust, waardoor mijn zenuwstelsel tot rust kwam en mijn constante automatische fight, flight en freeze reacties zijn gestopt.

Na de emdr sessies kon ik rustig en zonder angst, zonder schaamte, schuld en walging kijken naar de plaatjes. Want de herbelevingen waren niet meer levensecht. Het waren plaatjes. Waar ik van een afstand rustig naar kon kijken. Vanuit mijn nadenkende prefrontale cortex brein in plaats vanuit mijn angstbrein/ amygdala. Zo kon ik dus ook ineens rustig naar de foto van de dader kijken. Hij was een plaatje geworden!

Nu denk je misschien: ja natuurlijk zijn het maar plaatjes! Maar zo vóelde ik dat nooit. Voor mij voelde alles als een levensechte bedreiging en ik voelde me dus nergens veilig. Voorál niet in mijn hoofd en lijf. Daaraan ontsnappen is iets wat ik altijd geprobeerd heb, maar wat nooit succesvol lukte. Mijn amygdala en zenuwstelsel waren hyperactief door het onverwerkte trauma en dat beïnvloedde mijn gevoel van veiligheid en daarmee mijn hele leven.

Bij PSYTREC ben ik ge-reset, heb ik tools gekregen om met stress te dealen en heb ik ervaren dat ik veilig ben. In deze wereld, maar vooral in mijn hoofd en lichaam. Dat voelt voor mij magisch. Dat was mijn diepste verlangen. En nu is het eindelijk gelukt. Het voelt als thuiskomen.

De helden van PSYTREC

De helden van PSYTREC hebben mij geholpen bij het maken van mijn innerlijke reis van de held. Ik blijk mijn eigen held te zijn.

Natuurlijk voel ik nog steeds verdriet als ik denk aan wat er gebeurd is. Maar de bijbehorende instant angst, paniek, schaamte, schuld en walging hebben plaats gemaakt voor begrip en mededogen voor mezelf. Dat voelt heel erg fijn. De behandeling van PSYTREC heeft mijn zelfbeeld veranderd.

Ik ben er nog niet. Verwerken en vermijden gaan niet samen dus exposure en beweging zijn essentiële handvatten om mijn herstel voort te zetten. Bij PSYTREC zeiden de behandelaren dat als ik weer ga vermijden de herbelevingen en bijbehorende ellende terug kunnen komen. Dan gaan mijn amygdala en zenuwstelsel weer in de overdrive.

Dat wil ik natuurlijk niet en het zou ook erg zonde zijn van al mijn harde werk. Ik heb dus nog genoeg huiswerk en krijg ook nog nazorg van mijn GGZ behandelaar, die ik al bijna twee jaar ken. Ik ga voor mijn herstel en weet dat ik het kan.

In order to heal, you have to stop pretending it doesn’t hurt.

Het citaat hierboven vind ik zo veelzeggend. Alles is begonnen met aan mezelf en anderen eerlijk toegeven dat ik pijn leed. Dat ik (innerlijk) erg gewond was en me daardoor heel kwetsbaar en naar voelde. Vervolgens moest ik hulp vinden die ik vertrouwde en waar ik me veilig voelde. Zodat ik daar mijn al mijn wonden helemaal bloot kon leggen en volledig kon laten behandelen. Ik voelde dat ik dat kon doen bij Psytrec.

Thuiskomen

Wie weet verdwijnen of verminderen mijn bipolaire klachten wel en blijk ik geen “echte” bipolaire 2 stoornis te hebben, maar uitte de PTSS zich in bipolariteit. Ik hoop en vermoed het.

Ik gun eenieder die kampt met diepe innerlijke wonden een behandeling bij PSYTREC. Om thuis te komen bij zichzelf. Mocht je dit lezen en dingen herkennen: op de website van PSYTREC kun je meer informatie vinden en kun je een PTSS zelftest doen.

Geraldine en de vrouwen

Donderdag start ik met mijn PTSS behandeling bij PSYTREC. Ik ben er heel erg gespannen over en ben ook weer door mijn rug gegaan. Ik vind het heel erg eng, omdat ik bang ben dat ik het niet aankan en dat de behandeling niet aan slaat. Ik ben bij PSYTREC terecht gekomen, nadat ik dit interview met deelneemster Marina las. Daardoor ontdekte ik het programma Geraldine en de vrouwen op RTL4. Dit programma werd vanaf 18 oktober 2020 wekelijks uitgezonden op RTL4 en is nu te bekijken op Videoland.

In Geraldine en de Vrouwen volgt Geraldine Kemper zes vrouwen die post traumatische stress stoornis (PTTS) hebben ontwikkeld, omdat ze te maken hebben gehad met seksueel geweld/- misbruik. Ze hebben hierdoor last van onder andere herbelevingen en angststoornissen. Ze slapen slecht, hebben veel moeite met vertrouwen en hebben soms last van suïcidale gedachtes.

Geraldine gaat met deze zes vrouwen naar Kroatië. Daar krijgen ze onder leiding van een team van psychologen en sportcoaches van PSYTREC verschillende vormen van therapie. Met als doel van hun PTSS klachten af te komen en zich weer veilig en goed te voelen over zichzelf. Na deze reis worden de vrouwen nog een jaar lang begeleid en gevolgd door PSYTREC en RTL4.

Zoveel herkenning

Bij het zien van de trailer van het programma was ik zo geraakt. Ik herkende veel en voelde dat ik dit moest gaan zien. Tijdens de eerste uitzending zei ik: zo’n intense therapie zou ik echt NOOIT doen! Doodeng vond ik het. Je niet terug mogen trekken, niemand troosten, niet getroost worden, zóveel sporten etcetera.

Toch wist ik na het programma: ik moet me aanmelden bij PSYTREC. En nu is het dus bijna zover. Ik ben er dus heel gespannen over. Nachtmerries, nare gedachten en herinneringen komen in hevigheid boven. De zelfhaat, de suïcidale gedachten, het verdriet, de angst, de paniek, de woede, de machteloosheid, de eenzaamheid, het schuldgevoel, de schaamte.

En dan wetende dat ze bij PSYTREC tegen me hebben gezegd dat ik voor 100% naar al die gevoelens toe moet in de behandeling en de spanning dus maximaal moet voelen. Dat lijkt me toch niet te doen?! Maar blijkbaar kan het wel en moet het ook. Ik moet leren dat ik het wél aankan en veilig ben in het hier en nu.

Geraldine en de vrouwen nog een keer

Ik ben net weer begonnen met het kijken van Geraldine en de vrouwen. Het geeft me steun. Het geeft me hoop. Het geeft me het gevoel dat ik me voor kan bereiden op wat er komen gaat. Ik hoop zó dat het mij net zo gaat helpen als die zes vrouwen. Tegelijkertijd ben ik zó bang dat er niks gaat veranderen. Dat ik me voor altijd zo zal voelen en dat ik een slappeling en mislukkeling ben, omdat ik het níet aan kan.

Ik schrijf het maar weer van me af. Ik vind het heel fijn dat er mensen op mijn blogs reageren en mailen dat ze er wat aan hebben. Samen is niet alleen. En hoewel ik vooral voor mezelf schrijf, is het fijn te weten dat er mensen zijn die steun halen uit deze website. Dat is waarom ik mijn schrijfsels over mijn binnenwereld ben gaan delen met de buitenwereld.

Ik zit wel te denken: misschien is dit schrijven ook wel vermijding of veiligheidsgedrag? Daar denk ik door mijn huiswerk van PSYTREC veel over na de laatste tijd. Ik merk dat ik soms/ vaak helemaal in de war raak van al die gevoelens, emoties en overlevingsmechanismes. Dus ik probeer het maar even te laten voor wat het is en zit het uit tot de introductiemiddag donderdag.

Corona en het jaar 2020

Door corona is alles naar de oppervlakte gekomen. 2020 was het jaar dat ik de deksel niet meer op de beerput kon houden. Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat het het jaar was dat mijn oudste dochter vijf jaar was. De leeftijd waarop ik mijn trauma met mijn zwemleraar heb opgelopen. Ik vond het een hele confronterende leeftijd.

Oudste dochter spiegelt mij

Toen mijn oudste dochter 5 was en de eerste lockdown begon, kreeg ze last van haar vagina. Meerdere artsen hebben ernaar gekeken. Niemand kon er wat zinnigs over zeggen. Ik vond het heel heftig en heb sterk het vermoeden dat ze (onbewust) mijn oude trauma spiegelt. Ze is inmiddels zes geworden en sinds ik met mijn trauma aan de slag ben, is er bij haar al veel veranderd. Ik heb haar nog niks verteld, maar energetisch is er blijkbaar een hoop gebeurd.

Twee weken voor haar zesde verjaardag, in de week dat ze moest beginnen met schoolzwemmen, heb ik voor het eerst gesproken over mijn traumatische ervaring met mijn zwemleraar. Mijn GGZ behandelaar was de eerste aan wie ik het durfde te vertellen.

En nu ik dit schrijf word ik weer heel verdrietig en bang. Ik wil niet dat mijn dochters blijvende schade oplopen, omdat ik rond blijf lopen met een onverwerkt trauma. Dat ik in behandeling ga bij PSYTREC doe ik natuurlijk vooral voor mezelf, maar mijn dochters zijn één van de belangrijkste redenen om mijn trauma nu eindelijk 100% aan te gaan.

Ik gun mijn meiden een leven waarin ze zich veilig voelen, met liefde naar zichzelf en vertrouwen en liefde naar de mensen in hun wereld. Ik merk dat vooral mijn dochter van zes onbewust mijn angsten oppikt. En dat vind ik heel erg. Ik schaam me er zo voor en voel me zo ontzettend tekortschieten. Ik wéét dat ik mijn dochters alle liefde geef die een moeder haar kinderen kan geven en dat ik in heel veel opzichten echt een goeie moeder ben, maar toch voelt het vaak als falen. Dat het bijvoorbeeld mijn schuld is dat ze bang is voor schoolzwemmen en haar zwemdocent en snel angstig is.

In het diepe springen

Met PSYTREC ga ik in het spreekwoordelijke diepe springen. Er is niets wat ik liever wil dan me na deze behandeling veilig voelen en van mezelf houden zoals ik ben. Zodat ik dat mee kan geven aan mijn dochters. Door het programma Geraldine en de vrouwen heb ik de hoop dat me dit gaat lukken. En ik zeg het vaker: hoop doet leven. Hoop geeft richting. Hoop geeft licht.