Hoera, ik heb een 3 gehaald! Klinisch Interview PTSS / KIP test

Wie had dat gedacht: ik ben blij dat ik al bijna een jaar 100% negatief ben (qua coronatest uitslagen dan he 😉 ) en ik had ook nooit gedacht dat ik blij zou zijn met het behalen van een 3 haha! Maar nu ben ik er blij mee. PSYTREC heeft wederom het Klinisch Interview PTSS (de KIP test) bij me afgenomen. En ik heb een 3 gehaald, hoera!

KIP test score bij intake: 41

Bij de eerste intake hebben ze de KIP test ook gedaan. Toen was mijn score 41. Alles boven de 25 wordt aangemerkt als Post Traumatische Stress Stoornis. Ik kreeg dus de diagnose PTSS en mocht bij PSYTREC in behandeling.

Nu ben ik weer getest en zoals ik al aanvoelde en verwachtte, is mijn score grandioos gedaald: naar 3! Ik ben dus officieel PTSS vrij en het allerbelangrijkste: zo vóelt het ook!

Waar die 3 punten vandaan komen

Die 3 punten hebben te maken met dat ik voel dat ik sommige dingen nog wil vermijden. Dat is zo’n oud patroon. Ik ben me er gelukkig inmiddels van bewust.

Verwerken en vermijden gaan niet samen heb ik geleerd en daarom vermijd ik het dus níet, al voel ik dat ik het nog wel zou wíllen. Soms val ik nog wel even in de valkuil, maar dan herpak ik mezelf weer. Een paar voorbeelden van mijn oude vermijdingsgedrag: overdag de luxaflex dicht doen en onder een deken op de bank kruipen, in veilige hoekjes gaan zitten, veel scannen, weinig bewegen.

Exposure (in mijn eigen tempo) is key. Dus de luxaflex blijven open, ik ga niet in mijn “veilige hoekje” zitten, ik wandel veel met onze hond zonder steeds de mensen en omgeving te scannen op gevaar enzovoort.

4 tot 6 weken “landingstijd”

PSYTREC gaf aan dat is gebleken dat de hersenen vier tot zes weken de tijd nodig hebben om alles wat er in de behandeling gebeurd is te laten landen. Dat voel ik ook wel. Alles voelt zo op z’n kop gezet. Net als een sneeuwbol die door elkaar geschud is en zodra je hem neer zet, zakt de sneeuw weer.

Vooral de exposure wordt wel een uitdaging. Ik weet wel dat sommige dingen nog triggers voor me kunnen zijn. En zoals ik al eerder zei: verwerken en vermijden gaan niet samen.

Het is belangrijk dat ik me blijf houden aan mijn exposureplan en ook ruim voldoende blijf bewegen om niet weer te verstijven/ in de freeze stand te gaan met alle gevolgen dan dien. Exposure en ruim voldoende matig intensieve beweging zijn de twee dingen die voor mij denk ik essentieel zijn.

Nazorg

Gelukkig heb ik goeie nazorg bij de GGZ. Ik ken mijn behandelaar nu bijna twee jaar. Zij kent me van voor en na de behandeling bij PSYTREC. Dat is een voordeel zei de psycholoog bij PSYTREC. Mijn GGZ behandelaar kan me met de nazorg helpen om op de goede weg te blijven.

Ik ben zo blij en dankbaar dat ik eindelijk verlost ben van al die oude shit. Ja, er is nog werk aan de winkel, maar ik voel ook echt wel: Viva la vida! Samen met alle mooie mensen in mijn leven.

Behandeling bij PSYTREC

Met groot succes heb ik mijn PTSS behandeling bij PsychoTrauma Expertise Centrum PSYTREC afgerond! Na een paar héle lange, intensieve, heftige, zware en bijzondere dagen ben ik van mijn herbelevingen af en word ik niet meer overspoeld door angst, paniek, schaamte, schuldgevoel en walging! Ik voel eindelijk dat ik veilig ben en het leven aan kan. Ik heb mezelf gevonden.

Naar die verlossing en bevrijding heb ik 32 jaar verlangd. Ik ben zó blij en dankbaar dat ik door PSYTREC ben geholpen. Wat een helden werken daar! En ik ben ook trots op mezelf, want het was doodeng en ik heb het tóch gedaan! Ik ben nu officieel PTSS vrij. Mijn KIP score is van 41 naar 3 gegaan! En het belangrijkste: zo vóelt het ook!

In goede handen

Ik denk dat ik nooit had kunnen bereiken wat ik nu bereikt heb als ik me niet volledig had durven overgeven aan (de mensen van) PSYTREC. Vanaf het eerste moment voelde ik dat ik bij de mensen van PSYTREC in goede handen zou zijn. Zij zouden mijn trauma aankunnen en mij kunnen helpen om het aan te kunnen. Ik voelde me veilig.

Natuurlijk had ik al een hele hoop voorwerk gedaan, wat ontzettend heeft geholpen! Zoals de Imaginary Rescripting bij de GGZ, erover praten met mijn omgeving en de ademsessies bij Natalie. Toch denk ik dat ik voor het eerst echt al mijn angsten en herbelevingen helemaal durfde aan te gaan, omdat ik het volle vertrouwen had in de behandeling van PSYTREC en de behandelaren.

Mijn angst in de ogen kijken

Jarenlang probeerde ik van mijn trauma af te komen. Van de angst, de paniek en gevoelens van schaamte, schuld en walging en de depressies. Ik heb van alles geprobeerd, maar niks werkte écht. Ik weet nu waarom: ik durfde niet volledig naar de kern toe te gaan. Ik voelde me daar niet veilig genoeg voor. Bij PSYTREC wel. Daar heb ik eindelijk de juiste hulp gevonden en eindelijk was ik er klaar voor.

Bij PSYTREC moest ik voor het eerst iets doen wat ik nooit eerder heb gedurfd/ gekund. Voor de volle 100% mijn grootste angst aangaan: mijn vroegkinderlijk trauma, met álle details.

Op 5-jarige leeftijd ben ik seksueel misbruikt door mijn zwemleraar. Dit seksueel geweld was heel beangstigend en verwarrend voor me. Ik was ook nog zo jong. Ik heb het trauma geprobeerd zo goed mogelijk weg te stoppen. Bij PSYTREC ontdekte ik waaróm ik dit precies deed en waar ik precies bang voor was.

Waar ik al die tijd bang voor was

– Ik was doodsbang dat het weer zou gebeuren. Ik wilde geen zwakte tonen. Ik wilde “normaal” zijn, zodat ik nooit weer ten prooi zou vallen. Maar ik voelde me van binnen verre van normaal. Ik voelde zo’n slappeling en mislukkeling. Voorkomen dat het opnieuw zou gebeuren deed ik vooral door me veel beter voor te doen dan ik me voelde en me steeds te richten op anderen in plaats van op mezelf door te pleasen. Ik deed alles om de gevoelens die bij het trauma hoorden te vermijden en om anderen geen pijn te doen.

– Ik was doodsbang om gek te worden. Ik dacht dat ik het allemaal niet aan kon en als zwakste door de mand zou vallen. Het gevoel van alles onder controle moeten houden en de angst om ontmaskerd te worden, gaven me het gevoel gek te worden. Ik was zo bang dat ik dan zou worden opgenomen en iedereen kwijt zou raken. Dat ik dan helemaal alleen zou zijn. Of dat mijn dierbaren zouden blijven, maar dat ze het óók niet aan zouden kunnen en om zouden vallen. Dan zou ik mijn dierbaren pijn doen én dan zou mijn vangnet weg zijn.

– Ik was doodsbang dat ik een eind aan mijn leven zou maken. Door de angst (voor de herbelevingen), schaamte, schuldgevoelens en walging raakte ik vaak erg depressief. Als enige oplossing en uitweg zag ik dan zelfmoord. Ik wilde natuurlijk niet echt dood. De suïcidale gedachten waren een vlucht. Ik wilde niet voelen wat ik allemaal voelde. Mijn trauma aangaan was geen optie, dat zou ik niet aan kunnen. Dacht ik.

Ik kan het wél aan!

Bij de behandeling van PSYTREC heb ik erváren en doorvoeld dat ik het wel degelijk aan kan. Ik kreeg eindelijk de tools om te dealen met stress en moeilijke gevoelens. Door de combinatie van lange dagen met veel verschillende behandelaren en vol psycho-educatie, sport, bewegen, exposure en emdr ervaarde ik dat ik het wel aankan en dat alles waar ik bang voor was niet gebeurt.

PSYTREC heeft mijn angstbrein (amygdala) tot rust gebracht en mijn prefrontale cortex geactiveerd. Het voelt als een reset van mijn stress systeem, mijn zenuwstelsel.

Ja, de behandeling was doodeng, loodzwaar, intens verdrietig, heftig en noem maar op. Maar ik ervaarde keer op keer: ik ben nu veilig en ik kan het aan!

Jeetje wat was dát een openbaring en bevrijding! Het voelde alsof de wereld (op een positieve manier) op z’n kop stond. Of eigenlijk stond ík altijd op z’n kop en zette PSYTREC me weer rechtop. Ik was eerst in totale verwarring. “Wat gebéurt hier?!? Hoe kan dit?!?” Het was zó anders dan ik gewend was.

De opbouw van de behandeling

Het programma van PSYTREC vind ik heel goed opgebouwd. Dat maakt de behandeling zo succesvol denk ik. In de ochtend psycho-educatie over PTSS, sport, bewegen en exposure therapie. En dan in de middag/avond nog meer psycho-educatie, sport, bewegen en dan emdr therapie.

Per dag wordt er één trauma/ herbeleving behandeld. Ik had last van twee herbelevingen die thuis online in twee lange, intensieve dagen behandeld zijn.

Exposure therapie

’s Ochtends ging ik tot 100% van mijn angst in de exposure therapie. Daar heb ik dus tot in elk detail herhaaldelijk over de traumatische ervaring gepraat. In geuren en kleuren. Terwijl ik aan triggers blootgesteld werd. Vreselijk! Maar daarna zo’n opluchting!

Bij PSYTREC zijn ze van alles gewend. Ze horen de vreselijkste trauma’s. Ik durfde dus mijn schaamte voorbij bij deze professionals. Vermijdingsgedrag en veiligheidsgedrag werden onderschept. Met mijn exposureplan werkte ik eraan om mijn vermijdingsgedrag en veiligheidsgedrag te stoppen. En dus kon ik tot 100% van de angst komen en álles vertellen. Iets wat ik nog nooit eerder heb durven doen!

Ja, ik durfde bij alles wat ik vóór PSYTREC had gedaan wel tot 50, 60, 70, 80 of soms misschien 90% van mijn angst te gaan. Zoals bijvoorbeeld in mijn Imaginary Rescripting therapie bij mijn GGZ behandelaar. Nog nooit durfde ik tot de volle 100% van mijn angst te gaan. Ik dacht namelijk altijd dat ik dat niet aan zou kunnen. Terwijl dat nou juist precies hetgene was wat ik nodig had om mijn trauma te verwerken. Ik leerde dat verwerking en vermijding niet samen gaan.

EMDR therapie

In de middag/ avond ging ik met de emdr therapie mijn herbelevingen “omtoveren” in herinneringen. Ik schrijf omtoveren, omdat het zo voelde. Het voelde zo gek, zo anders dan ik gewend was. Het voelde als een herprogrammering. Ze brachten mijn amygdala tot rust, waardoor mijn zenuwstelsel tot rust kwam en mijn constante automatische fight, flight en freeze reacties zijn gestopt.

Na de emdr sessies kon ik rustig en zonder angst, zonder schaamte, schuld en walging kijken naar de plaatjes. Want de herbelevingen waren niet meer levensecht. Het waren plaatjes. Waar ik van een afstand rustig naar kon kijken. Vanuit mijn nadenkende prefrontale cortex brein in plaats vanuit mijn angstbrein/ amygdala. Zo kon ik dus ook ineens rustig naar de foto van de dader kijken. Hij was een plaatje geworden!

Nu denk je misschien: ja natuurlijk zijn het maar plaatjes! Maar zo vóelde ik dat nooit. Voor mij voelde alles als een levensechte bedreiging en ik voelde me dus nergens veilig. Voorál niet in mijn hoofd en lijf. Daaraan ontsnappen is iets wat ik altijd geprobeerd heb, maar wat nooit succesvol lukte. Mijn amygdala en zenuwstelsel waren hyperactief door het onverwerkte trauma en dat beïnvloedde mijn gevoel van veiligheid en daarmee mijn hele leven.

Bij PSYTREC ben ik ge-reset, heb ik tools gekregen om met stress te dealen en heb ik ervaren dat ik veilig ben. In deze wereld, maar vooral in mijn hoofd en lichaam. Dat voelt voor mij magisch. Dat was mijn diepste verlangen. En nu is het eindelijk gelukt. Het voelt als thuiskomen.

De helden van PSYTREC

De helden van PSYTREC hebben mij geholpen bij het maken van mijn innerlijke reis van de held. Ik blijk mijn eigen held te zijn.

Natuurlijk voel ik nog steeds verdriet als ik denk aan wat er gebeurd is. Maar de bijbehorende instant angst, paniek, schaamte, schuld en walging hebben plaats gemaakt voor begrip en mededogen voor mezelf. Dat voelt heel erg fijn. De behandeling van PSYTREC heeft mijn zelfbeeld veranderd.

Ik ben er nog niet. Verwerken en vermijden gaan niet samen dus exposure en beweging zijn essentiële handvatten om mijn herstel voort te zetten. Bij PSYTREC zeiden de behandelaren dat als ik weer ga vermijden de herbelevingen en bijbehorende ellende terug kunnen komen. Dan gaan mijn amygdala en zenuwstelsel weer in de overdrive.

Dat wil ik natuurlijk niet en het zou ook erg zonde zijn van al mijn harde werk. Ik heb dus nog genoeg huiswerk en krijg ook nog nazorg van mijn GGZ behandelaar, die ik al bijna twee jaar ken. Ik ga voor mijn herstel en weet dat ik het kan.

In order to heal, you have to stop pretending it doesn’t hurt.

Het citaat hierboven vind ik zo veelzeggend. Alles is begonnen met aan mezelf en anderen eerlijk toegeven dat ik pijn leed. Dat ik (innerlijk) erg gewond was en me daardoor heel kwetsbaar en naar voelde. Vervolgens moest ik hulp vinden die ik vertrouwde en waar ik me veilig voelde. Zodat ik daar mijn al mijn wonden helemaal bloot kon leggen en volledig kon laten behandelen. Ik voelde dat ik dat kon doen bij Psytrec.

Thuiskomen

Wie weet verdwijnen of verminderen mijn bipolaire klachten wel en blijk ik geen “echte” bipolaire 2 stoornis te hebben, maar uitte de PTSS zich in bipolariteit. Ik hoop en vermoed het.

Ik gun eenieder die kampt met diepe innerlijke wonden een behandeling bij PSYTREC. Om thuis te komen bij zichzelf. Mocht je dit lezen en dingen herkennen: op de website van PSYTREC kun je meer informatie vinden en kun je een PTSS zelftest doen.

Geraldine en de vrouwen

Donderdag start ik met mijn PTSS behandeling bij PSYTREC. Ik ben er heel erg gespannen over en ben ook weer door mijn rug gegaan. Ik vind het heel erg eng, omdat ik bang ben dat ik het niet aankan en dat de behandeling niet aan slaat. Ik ben bij PSYTREC terecht gekomen, nadat ik dit interview met deelneemster Marina las. Daardoor ontdekte ik het programma Geraldine en de vrouwen op RTL4. Dit programma werd vanaf 18 oktober 2020 wekelijks uitgezonden op RTL4 en is nu te bekijken op Videoland.

In Geraldine en de Vrouwen volgt Geraldine Kemper zes vrouwen die post traumatische stress stoornis (PTTS) hebben ontwikkeld, omdat ze te maken hebben gehad met seksueel geweld/- misbruik. Ze hebben hierdoor last van onder andere herbelevingen en angststoornissen. Ze slapen slecht, hebben veel moeite met vertrouwen en hebben soms last van suïcidale gedachtes.

Geraldine gaat met deze zes vrouwen naar Kroatië. Daar krijgen ze onder leiding van een team van psychologen en sportcoaches van PSYTREC verschillende vormen van therapie. Met als doel van hun PTSS klachten af te komen en zich weer veilig en goed te voelen over zichzelf. Na deze reis worden de vrouwen nog een jaar lang begeleid en gevolgd door PSYTREC en RTL4.

Zoveel herkenning

Bij het zien van de trailer van het programma was ik zo geraakt. Ik herkende veel en voelde dat ik dit moest gaan zien. Tijdens de eerste uitzending zei ik: zo’n intense therapie zou ik echt NOOIT doen! Doodeng vond ik het. Je niet terug mogen trekken, niemand troosten, niet getroost worden, zóveel sporten etcetera.

Toch wist ik na het programma: ik moet me aanmelden bij PSYTREC. En nu is het dus bijna zover. Ik ben er dus heel gespannen over. Nachtmerries, nare gedachten en herinneringen komen in hevigheid boven. De zelfhaat, de suïcidale gedachten, het verdriet, de angst, de paniek, de woede, de machteloosheid, de eenzaamheid, het schuldgevoel, de schaamte.

En dan wetende dat ze bij PSYTREC tegen me hebben gezegd dat ik voor 100% naar al die gevoelens toe moet in de behandeling en de spanning dus maximaal moet voelen. Dat lijkt me toch niet te doen?! Maar blijkbaar kan het wel en moet het ook. Ik moet leren dat ik het wél aankan en veilig ben in het hier en nu.

Geraldine en de vrouwen nog een keer

Ik ben net weer begonnen met het kijken van Geraldine en de vrouwen. Het geeft me steun. Het geeft me hoop. Het geeft me het gevoel dat ik me voor kan bereiden op wat er komen gaat. Ik hoop zó dat het mij net zo gaat helpen als die zes vrouwen. Tegelijkertijd ben ik zó bang dat er niks gaat veranderen. Dat ik me voor altijd zo zal voelen en dat ik een slappeling en mislukkeling ben, omdat ik het níet aan kan.

Ik schrijf het maar weer van me af. Ik vind het heel fijn dat er mensen op mijn blogs reageren en mailen dat ze er wat aan hebben. Samen is niet alleen. En hoewel ik vooral voor mezelf schrijf, is het fijn te weten dat er mensen zijn die steun halen uit deze website. Dat is waarom ik mijn schrijfsels over mijn binnenwereld ben gaan delen met de buitenwereld.

Ik zit wel te denken: misschien is dit schrijven ook wel vermijding of veiligheidsgedrag? Daar denk ik door mijn huiswerk van PSYTREC veel over na de laatste tijd. Ik merk dat ik soms/ vaak helemaal in de war raak van al die gevoelens, emoties en overlevingsmechanismes. Dus ik probeer het maar even te laten voor wat het is en zit het uit tot de introductiemiddag donderdag.

Corona en het jaar 2020

Door corona is alles naar de oppervlakte gekomen. 2020 was het jaar dat ik de deksel niet meer op de beerput kon houden. Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat het het jaar was dat mijn oudste dochter vijf jaar was. De leeftijd waarop ik mijn trauma met mijn zwemleraar heb opgelopen. Ik vond het een hele confronterende leeftijd.

Oudste dochter spiegelt mij

Toen mijn oudste dochter 5 was en de eerste lockdown begon, kreeg ze last van haar vagina. Meerdere artsen hebben ernaar gekeken. Niemand kon er wat zinnigs over zeggen. Ik vond het heel heftig en heb sterk het vermoeden dat ze (onbewust) mijn oude trauma spiegelt. Ze is inmiddels zes geworden en sinds ik met mijn trauma aan de slag ben, is er bij haar al veel veranderd. Ik heb haar nog niks verteld, maar energetisch is er blijkbaar een hoop gebeurd.

Twee weken voor haar zesde verjaardag, in de week dat ze moest beginnen met schoolzwemmen, heb ik voor het eerst gesproken over mijn traumatische ervaring met mijn zwemleraar. Mijn GGZ behandelaar was de eerste aan wie ik het durfde te vertellen.

En nu ik dit schrijf word ik weer heel verdrietig en bang. Ik wil niet dat mijn dochters blijvende schade oplopen, omdat ik rond blijf lopen met een onverwerkt trauma. Dat ik in behandeling ga bij PSYTREC doe ik natuurlijk vooral voor mezelf, maar mijn dochters zijn één van de belangrijkste redenen om mijn trauma nu eindelijk 100% aan te gaan.

Ik gun mijn meiden een leven waarin ze zich veilig voelen, met liefde naar zichzelf en vertrouwen en liefde naar de mensen in hun wereld. Ik merk dat vooral mijn dochter van zes onbewust mijn angsten oppikt. En dat vind ik heel erg. Ik schaam me er zo voor en voel me zo ontzettend tekortschieten. Ik wéét dat ik mijn dochters alle liefde geef die een moeder haar kinderen kan geven en dat ik in heel veel opzichten echt een goeie moeder ben, maar toch voelt het vaak als falen. Dat het bijvoorbeeld mijn schuld is dat ze bang is voor schoolzwemmen en haar zwemdocent en snel angstig is.

In het diepe springen

Met PSYTREC ga ik in het spreekwoordelijke diepe springen. Er is niets wat ik liever wil dan me na deze behandeling veilig voelen en van mezelf houden zoals ik ben. Zodat ik dat mee kan geven aan mijn dochters. Door het programma Geraldine en de vrouwen heb ik de hoop dat me dit gaat lukken. En ik zeg het vaker: hoop doet leven. Hoop geeft richting. Hoop geeft licht.

PTSS traject bij PSYTREC

Eerder schreef ik al over mijn jeugdtrauma en dat tijdens een sessie Transformational Breathing veel puzzelstukjes in elkaar vielen. Dit zijn maanden waarin ik steeds beter ‘the bigger picture’ ga zien. Daar hoorde dit puzzelstuk ook bij: PSYTREC! Ik ben bij PSYTREC terecht gekomen, nadat ik dit interview las en daardoor het programma Geraldine en de vrouwen ging kijken.

Geraldine Kemper volgt zes vrouwen die te maken hebben gehad met seksueel geweld/ misbruik. Als gevolg hiervan hebben deze vrouwen een posttraumatische stressstoornis (PTSS) ontwikkeld. Geraldine neemt hen mee naar Kroatië waar ze onder leiding van een team van psychologen van PSYTREC, door middel van verschillende vormen van therapie met hun PTSS aan de slag gaan. Na deze reis worden de vrouwen nog een jaar lang begeleid en gevolgd. Het zijn zes afleveringen die nu nog te zien zijn op Videoland.

Psytrec

Het voorstukje van dit programma raakte mij heel erg, omdat ik veel herkenning vond. Ik ben het programma gaan kijken en zo kwam ik in aanraking met PSYTREC, het psychotrauma educatie centrum dat een speciaal PTSS behandel traject heeft ontwikkeld waar ze deze zes vrouwen van hun PTSS hebben afgeholpen. Zo bijzonder!

Terwijl ik het programme keek, realiseerde ik me steeds meer: ik heb waarschijnlijk ook PTSS. En er is hoop om van mijn klachten af te komen! Er is hoop op een ‘normaal’ leven! Dus ik heb me aangemeld bij PSYTREC. Dat vond ik doodeng, maar ik voelde dat zij mij echt kunnen gaan helpen. Het voelt als een veilige plek, waar ik kan helen. Ik zag die vrouwen per aflevering weer zichzelf worden en kreeg zo’n diep verlangen om ook mezelf weer terug te vinden en een basis van veiligheid en stabiliteit te krijgen.

Hoop doet leven

Inmiddels heb ik een intake gehad, inderdaad de diagnose PTSS gekregen en gaan we een behandelplan maken. In het nieuwe jaar kan ik bij PSYTREC terecht. Ik ben zooo dankbaar en zooo opgelucht! Het voelt echt alsof ik hier in goede handen ben. Het geeft me hoop en hoop doet leven.

Gisteren hoorde ik Ralph Kupka bij de online landelijke dag van Vereniging PlusMinus zeggen dat hij ziet dat mensen met een psychische aandoening vaak een jeugdtrauma hebben. Dat herken ik dus. Ik hoop dat door het speciale en unieke traject bij PSYTREC de PTSS verdwijnt, mijn bipolaire klachten verminderen en ik een ‘normaal’ leven kan gaan leiden. Zonder dat die oude pijn steeds getriggerd wordt en ik helemaal uit balans raak. Change is coming!

Eindbazen aan het eind van 2020

Deze decembermaand is nog wel een enorme uitdaging. Het is een maand van ‘Eindbazen’. Hoewel de behandeling nog niet officieel begonnen is, voelt het voor mij wel zo. Ik ben grote angsten aan het aankijken. En hoewel ik mijn oer reacties van vluchten en bevriezen voel, lukt het me om erdoorheen te gaan, omdat ik PSYTREC als licht aan het eind van de tunnel zie. Er is hulp!

Bij PSYTREC gaan ze me leren hoe ik mijn angsten aan kan gaan, dat ik ze aan kan en dat ik kan zien dat het (inmiddels) niet echt eng meer is. Dat ik veilig ben in het hier en nu.

Level 2020

Het eind van level 2020 had wel nog drie ‘Eindbazen’ (lees: hele spannende situaties om aan te gaan). Ik heb deze maand een mail gestuurd naar een hele dierbare vriendin waar ik vorig jaar een nare ruzie mee heb gekregen. We hebben elkaar sindsdien niet meer gesproken. In mijn paniek heb ik dingen verkeerd aangepakt. Ik durfde haar nu pas ‘onder ogen’ te komen en mijn excuses aan te bieden. Ik vind het vreselijk dat we ruzie kregen en zou willen dat onze communicatie anders was gelopen. Dan waren we misschien nu nog bevriend geweest.

Alsof dat nog niet spannend genoeg was, heb ik héél duidelijk mijn grenzen aan moeten geven bij mijn schoonmoeder. Zij gaat onbedoeld soms heel erg over mijn grenzen. Dat was erg intens en moeilijk, maar we komen er weer beter uit, zoals altijd. Mijn schoonmoeder triggert ook een hoop bij mij. Ze gaat dus soms enorm over mijn (fysieke) grenzen heen, ook nadat ik mijn grens aan geef. Ze houdt ook soms echt geen rekening met me en vind dan dat ik overdrijf. Alles uitspreken vind ik nog heel eng, alle angst en zelfhaat komt boven, maar ik voel dat het me steeds wat beter lukt.

En ik heb uitgesproken naar mijn schoonzus dat ik haar heel eng vind, omdat ze bij mij, wederom onbedoeld, veel triggert. We hebben een fijn gesprek gehad en eigenlijk is ze voor mij perfecte exposure therapie. Want hoewel ik haar heel eng vind, weet ik dat ze me nooit kwaad zou doen. In maart wordt mijn neefje geboren en word ik tante! Ik wil dan zonder angst gewoon langs kunnen gaan bij mijn broer en schoonzus. Ik weet nu dat dat kan.

Level 2021

December is nog niet voorbij, maar ik hoop dat het bij drie Eindbazen blijft. Dat ik het traject bij PSYTREC in het vooruitzicht heb, geeft me hoop en moed. En dat is een heel fijn gevoel. Zeker als afsluiting van een heel heftig en óók mooi jaar. Op naar level 2021!

De transformatie van mijn trauma

Op 27 oktober 2020 ging ik weer naar mijn geweldige ademcoach Natalie, voor een sessie Transformational Breathing. Het was toen precies acht weken geleden dat ik voor het laatst bij Natalie was. Dat was op 1 september 2020. Er gebeuren altijd mooie dingen tijdens ademsessies, maar de sessie op 1 september 2020, heeft héél veel voor mij betekend.

Door die sessie voelde ik me zo veilig en gedragen dat ik de dag daarna bij mijn behandelaar eindelijk het geheim durfde te vertellen dat ik al tweeëndertig jaar bij me draag. Omdat ik toen eindelijk durfde te praten over mijn jeugdtrauma is er in acht weken een heleboel veranderd. Ik ga mijn persoonlijke verhaal nu ook delen in deze blog.

Sinds de ademsessie van 1 september 2020 ben ik met mijn GGZ behandelaar bezig om mijn jeugdtrauma te herschrijven met behulp van Imaginary Rescripting. Zodat het trauma mijn leven niet meer ontwricht en zodat ik er beter mee om kan gaan. Ook heb ik in die afgelopen acht weken aan mijn man, ouders, broertje en één van mijn beste vriendinnen verteld wat er gebeurd is. Dat luchtte enorm op.

In de war

Er is sindsdien dus enorm veel veranderd, waardoor ik eindelijk beter met mijn trauma om kan gaan. Maar ik wilde weer een ademsessie bij Natalie doen, omdat het altijd voor doorbraken zorgt. Op 27 oktober 2020 was het zover. Dat het zó’n doorbraak zou worden dat had ik niet verwacht. Transformatie is een beter woord.

Terwijl ik in haar woonkamer in de massagestoel zat met een kop thee, begonnen we te praten over hoe het afgelopen acht weken was gegaan. Ik vertelde dat ik nu aan de slag ben met mijn jeugdtrauma. Ik benoemde mijn trauma niet concreet, want ik durfde nog niet te vertellen wat er aan de hand was.

Natalie vroeg op welk thema ik deze sessie wilde ademen. Ik sloeg helemaal dicht omdat ik ging voelen wat ik wilde, maar ik voelde vooral wat ik níet wilde. En daardoor kreeg ik flashbacks naar het trauma. Ik moest ervan huilen en raakte in de war.

Op gegeven moment zei Natalie iets wat ik opvatte als: je moet niet in een trauma blijven hangen. Op een gegeven moment moet je door.

In paniek

Ik raakte getriggerd en bevroor. Ik voelde me aangevallen en kreeg het gevoel dat ik alles verkeerd deed. Ik voelde paniek opkomen en voelde me erg onveilig. Ik wílde niet blijven hangen in dit trauma, ik wílde door, maar om de één of andere reden kón ik het niet loslaten. Een deel van mij wilde bij dat trauma blijven. Hoe kwam dat?

Ze vroeg me vervolgens weer waar op ik wilde ademen en ik klapte weer dicht. Toen zei ik huilend: “Ik wil vol vertrouwen zijn.” Ik was echter zo getriggerd dat ik begon te hyperventileren. Natalie nam me snel mee naar haar ademkamer om transformerend te ademen. Ze hielp me mijn adem (en mij) weer rustig te krijgen.

Ik lag daar en ik dacht: “waarom raakten die opmerkingen me zo? Dat ik er niet in moet blijven hangen. Dat ik moet affirmeren dat het goed met me gaat. Dat ik het los moet laten. Ik kán het trauma niet loslaten. En ik wíl het ook niet loslaten. Waarom niet in godsnaam?”

Toen wist ik het

En toen werd ineens helder waarom. Ik voelde het zo duidelijk. Terwijl ik daar lag op het roze matras in Natalie haar ademkamer vol fijne Ibizavibes zag ik daar Roosje, een meisje van vijf jaar. Angstig en helemaal alleen.

Ik besefte: ik kon het trauma niet loslaten, omdat ik Roosje niet los kon laten. Ik kon haar niet aan haar lot overlaten. Ik wilde haar niet in de steek laten. Want zo voelde het als ik het trauma los zou laten. En dat voelde heel erg onveilig en vreselijk wreed.

Ik ontdekte namelijk dat ik nog steeds dat kleine meisje was. Omdat ik me nog steeds dat kleine meisje vóelde. Ik lag daar bij Natalie te ademen, fysiek, als Roos, een zevenendertigjarige vrouw. Maar mentaal voelde ik me nog steeds dat meisje van vijf, dat tweeëndertig jaar lang uit angst en schaamte was weggestopt in het kleedhokje. Het kleedhokje waar ze door haar zwemleraar seksueel werd misbruikt.

Kleine Roosje

Tijdens deze ademsessie merkte ik dus heel duidelijk dat ik me nog steeds dat kleine meisje voelde. Al die tijd. Gevangen. Niet kunnen vluchten en steeds dingen meemaken die ik niet wilde. Mijn grenzen die niet werden gezien en niet werden (h)erkend. Ik voelde me zo lang constant onveilig. Terwijl het in het hier en nu allang veilig ís.

Want ik zit niet meer in dat kleedhokje. Ik ben er al tweeëndertig jaar uit. Ik ben nu een volwassen vrouw. Die voor zichzelf kan zorgen. Maar dat kon ik nooit echt voelen. Door het transformerend ademen voelde ik dat ik mezelf tijdens deze sessie uit dat kleedhokje zou kunnen bevrijden en kleine Roosje mee kon nemen. Ik was er alleen nog niet uit. Het besef was er al wel, maar nu de uitvoering nog.

Gelukkig hielp Natalie me van ademnood naar diep ademen. Door het tonen (geluid maken en bewegen met armen en benen) kon ik dóór alle angst en spanning heen. Waar ik normaal voor weg vluchtte. Zoals een vijfjarig meisje zou doen. Met Natalie bij me kon ik erdoorheen ademen. Zoals een volwassen vrouw.

Ik wil erkennen wat er gebeurd is in het kleedhokje: ik ben als jong meisje seksueel misbruikt door mijn zwemleraar. Ik probeerde er al die jaren niet over na te denken en er niet mee bezig te zijn. Want ik durfde daar niet te zijn. Maar ik durfde ook niet hier te zijn. Dat verklaart mijn suïcidale gedachten en doodswens wel, denk ik. Dat was een vlucht naar een veilige plek. Naar een thuis.

Volwassen Roos

Tweeëndertig jaar lang heeft dat kleine meisje in angst in dat kleedhokje gezeten en nu kan ik haar eindelijk helpen. Ik voelde dat ik graag de volwassen vrouw wil zijn. En dat ik me niet langer hoef te schamen voor wat er gebeurd is. Ik voelde ook dat mijn omgeving mag weten dat dit gebeurd is. Ik mag erover praten, op een manier die bij me past.

Ik wil er voor dat meisje zijn en ik wil er voor mezelf zijn. Dat meisje is een deel van mij en ik wil dat deel niet ontkennen uit angst en schaamte. Ik kan wat er is gebeurd meenemen en dan kunnen we er samen om rouwen. En ik kan haar troosten. De kleine Roosje en de grote Roos.

“Only you can hear my soul” hoorde ik uit de speakers in Natalies ademkamer. Dit liedje paste zo goed bij dit deel van de ademsessie. Alleen wij tweeën, Roos en Roosje, kunnen elkaar écht begrijpen. Meer is niet nodig. Begrip van anderen is fijn en steunend, maar begrip van elkaar is het allerbelangrijkste.

Uit het hokje bevrijden

Daarna kwam het liedje “So much magnificence” en ik voelde het echt: er is zóveel magnificence in dit leven. Er is nog zoveel meer dan dat kleedhokje. Ik moest weer heel diep ademen en toen ging ik weer helemaal op slot, omdat ik ineens weer in het kleedhokje zat.

Ik kreeg weer geen adem. Natalie hielp me daar doorheen. Ik moest tonen. Eerst kreeg ik bijna geen lucht. Ik kon geen geluid maken en niet bewegen. Ik stond in de freeze stand. Ik voelde me weer helemaal in het nauw gedreven. Ik wilde daaruit. Ik moest daaruit. En ineens gebeurde het: ik kon mezelf veranderen van het angstige meisje in de volwassen oervrouw. Ik voelde zóveel kracht opkomen!

Ik opende mijn ogen, kreeg mijn stem terug en kon keihard schreeuwen, slaan en trappen met mijn handen en voeten tegen het matras. Het leek wel alsof alles wat jarenlang in het donker had gezeten ineens licht kreeg. Ik slaakte oerkreten uit en bewoog als een wild dier terwijl Natalie mijn adem diep hielp te blijven. Ik voelde mezelf openbreken. Echt zoals een vlinder uit een cocon. Het was zo intens en zo bijzonder!

Transformatie door ademen

En zo bevrijdde ik ons uit het kleedhokje. Ik kreeg heel veel lucht en zoveel adem. En zóveel liefde! We waren eruit! Ik was geen jong meisje meer. Ik was Roos! Het voelde echt als een transformatie.

Ik voelde dat ik de kleine Roosje bij me had, als deel van mij en ik voelde dat ik haar altijd veilig kan houden. Dat ik mezelf kan redden en dat ik veilig ben hier in dit lichaam. Ik kan en mag voor mezelf zorgen. Vanuit het besef dat ik uit dat kleedhokje ben en dat ik Roosje er nu ook uit mee heb genomen.

Toen kwam het liedje “A hundred thousand Angels” en ik voelde dat Natalie een engel is. Net als mijn geweldige GGZ behandelaar, mijn man, mijn ouders, mijn vriendinnen en familie, mijn oude paard en mijn hond, iedereen om me heen en iedereen die me helpt groeien in dit leven is een engel.

Een engel

Maar de grootste openbaring was dat ikzélf óók een engel ben. Ik heb mezelf gered uit dat kleedhokje. De kleine Roos en ook de volwassen Roos.

Ik draag dat kleine meisje bij me. In me. Ze is een deel van mij en zal dat altijd blijven. En wat andere mensen ook zullen zeggen of doen. Het maakt niet uit, want hier bij mij is ze helemaal veilig. Samen kunnen we rouwen om wat er is gebeurd. Samen kunnen we het verwerken. In het hier en nu. Waar alles goed en veilig is. Want we zijn uit het hokje.

Ineens voel ik me niet meer onveilig, eenzaam en verlaten. Ik voel me vol vertrouwen. Ik voel me de oervrouw waar Natalie het altijd over heeft, maar die ik nog nooit zo had kunnen ervaren. Het kleine meisje voelt zich ook niet meer onveilig, angstig en verlaten. Ze vertrouwt op mij. En ik vertrouw op mezelf. De reddende engel die ik altijd zocht, blijk ik zelf te zijn.