Suïcidaal? Praat erover!

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik: dat is niet zo’n goed dreigement voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als, bipo peer, wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen.

Mijn Corona plan

– praten over binnenwereld

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Ik heb weer hoop! Focus op de mooie dingen.

Hoe kom jij deze tijd door?xoxo

 

Een gekke dag

Vandaag is voor mij een gekke dag. Een emotionele, moeilijke, bijzondere en ook mooie dag. Vandaag is het namelijk precies een jaar geleden dat ik een einde aan mijn leven wilde maken. En wow wat kan er in een jaar veel veranderen.

Niet meer willen leven

Op 25 november 2018 kon ik het leven echt niet meer aan. Alles leek uitzichtloos. Alles wat teveel. Alles voelde zwaar en donker. Toen een druppel mijn emmer deed overlopen, wist ik het zeker. Ik moest hier weg. Ik wilde niet meer leven. Steeds die terugkerende strijd om te overleven. Ik kon niet meer.

Godzijdank kwam ik bij de chat van 113 terecht toen ik zocht naar hoeveel pillen ik moest nemen om hier niet meer te hoeven zijn. Hun chat heeft mijn leven gered.

Ik was compleet de weg kwijt

Nu ik dit opschrijf voelt het erg vervreemdend. Hoe kon het zó ver komen?! Ik kan me niet voorstellen dat dit me nu zou overkomen. Ik heb inmiddels een heel ander hoofd. Een rustig hoofd. Zonder al die schreeuwende nare gedachten. Zonder die voortdurende rollercoaster van emoties. En door dat rustige hoofd heb ik ook een rustig lijf. Zachter.

Ik herinner me 25 november 2018 nog precies. Ik kan me alles herinneren. Ik vind het heel erg om me te realiseren hoe ver ik heen was. Hoe uitgeput, overprikkeld en in de war ik was. Hoe alleen ik me voelde en wat een slecht mens ik me voelde. En dat ik me lang niet altijd zo voelde en dat er nog zoveel moois was om voor te leven, zag ik niet meer. Ik zat blind in de put.

In een jaar kan veel veranderen

Jeetje, dat is een jaar geleden! Wat is er veel veranderd! Ik ben ontzettend dankbaar dat 113 mij heeft geholpen om in te zien dat ik niet echt dood wilde.  Dat het geen oplossing is. En dat er zoveel familie en vrienden waren om me er weer bovenop te helpen. Wat hou ik veel van ze!

En heel dankbaar dat de gemeente mij hielp met de WMO en een geweldige man stuurde die me hielp alles weer op de rit te krijgen. De gemeente hielp me ook met kinderopvang, zodat mijn jongste dochter twee dagen in de week naar de gastouder kon, zodat ik mezelf weer in balans kon krijgen. En dat lukte! Ook dankzij de GGZ en mijn fantastische psycholoog en psychiater. En natuurlijk mijn lithium en thyrax!

Alles bij elkaar heeft me geholpen weer te willen leven en daar ben ik heel erg dankbaar voor!

Mocht je dit lezen en deel hebben uitgemaakt van mijn herstel het afgelopen jaar: DANK JE WEL! I LOVE YOU!!

Ieder afscheid is een nieuw begin

Vandaag is het niet alleen een gekke dag door wat er een jaar geleden gebeurd is, maar ook omdat ik en mijn jongste dochter vandaag afscheid nemen bij de gastouder. Een teken dat het goed met me gaat. Ik kan het bijna niet geloven.

Ook de hulp vanuit de WMO gaat stoppen. Alles valt ineens samen. Dat maakt het extra bijzonder.

Natuurlijk ben ik wel eens bang dat er weer een dag komt zoals 25 november 2018. Maar ik weet nu dat ik eruit kan komen.

Er is zoveel steun, hulp en liefde! Dat is echt ongekend! Als ik me maar uit spreek en om hulp vraag. Dat is mijn grootste les geweest.

25 november: dag van zelfliefde

Vandaag sta ik stil bij 25 november 2018. Het is een hele pijnlijke én hele waardevolle dag. Vorig jaar was een dag van zelfhaat. Dit jaar is een dag van zelfliefde.

xoxo

 

Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?

Hoe het voelt om bipolair te zijn

Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om bipolair te zijn / te leven met een bipolaire 2 stoornis. Ik vind het zelf ook nog steeds best lastig om uit te leggen dus dacht ik: ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Hier komt mijn poging. Dit is hoe een bipolaire 2 stoornis voor mij voelt.

Hoe het voelt om bipolair te zijn

De periode tussen de  diepe dalen en hoge pieken kunnen lekker rustig zijn. Dit zijn de fijnste periodes. Op zulke dagen laat mijn hoofd me met rust. Ik ben opgewekt en kan prima met anderen wat afspreken. Ik ben gevoelig, maar niet overgevoelig en voel me aardig in balans:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na de rustige periode begint meestal ‘de ellende’. Mijn gedachten gaan met me aan de haal. Ik word steeds gevoeliger voor prikkels en kan prikkels minder goed verwerken. Ik word zenuwachtiger, onzekerder, angstiger en somberder:

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

Mijn hoofd gaat nu echt op hol. Prikkels kan ik niet meer aan:

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

Ik voel me enorm angstig, opgejaagd, bedreigd en alleen:

angst

 

 

 

 

 

De overprikkeling slaat om in een depressie. Ik voel niks meer, ik wil niks meer, ik kan niks meer. Ik wil er niet meer zijn. Ik wil alleen nog maar slapen en nooit meer wakker worden.

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

Na de depressie krabbel ik langzaam weer op. Ik begin weer rust te vinden in mijn hoofd:

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Na een diep dal, komt bijna altijd een piek. Het wordt weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leukere gedachten!

my mind

 

 

 

 

 

 

Ik krijg heel veel energie. Ik krijg allerlei (naar mijn idee) goeie ideeën, start projecten (maak ze niet af…), maak toffe associaties, zie alles heel scherp, begrijp alles, verbindingen gaan ‘zoef zoef’, ik schiet enorm in de actie en heb veel zelfvertrouwen.

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

“Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief?” Voor de mensen in mijn omgeving word ik drukker en (over)enthousiast. Ik ben niet te houden! Ook geef ik vaak (te) veel geld uit aan dingen die ik helemaal niet echt nodig heb (en/ of niet echt kan betalen).

become manic

 

 

 

 

 

 

Het leven is MEGAAAAAA FANTASTISCH!! Ik voel me on top of the world! Ik word overmoedig, ga met allerlei mensen gesprekken aan en word vrij schaamteloos. Ik kan rare dingen doen als ik piek. Ik heb een bipolaire 2 stoornis wat inhoudt dat ik niet, zoals bij een bipolaire 1 stoornis, psychotisch wordt. Ik word hypomaan in plaats van echt manisch. Al ben ik wel één keer bijna psychotisch geworden. Dat was heel naar.

Voor mezelf en vooral voor mijn omgeving kan het verwarrend en vermoeiend zijn, want ik was toch zo depressief en overprikkeld?!

yeehaw

 

 

 

 

 

 

Na een hele hoge piek volgt eigenlijk vrijwel direct dal. Er zit dan meestal geen rustige periode tussen… De hele cyclus begint opnieuw. Ik merk dat sinds ik moeder ben de dalen dieper worden en langer duren en dat de pieken juist minder hoog worden en korter duren. Ik had het liever andersom…

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

my mind

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

manic tigger balloon

 

 

 

 

 

 

become manic

 

 

 

 

 

 

yeehaw

 

 

 

 

 

 

drukke gedachten

 

 

 

 

 

 

teveel gedachten

 

 

 

 

 

 

angst

 

 

 

 

 

depressief in bed

 

 

 

 

 

 

rustig thee drinken

 

 

 

 

 

 

Enzovoort enzovoort.

Ik ben benieuwd of dit herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als bipolaire lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of degenen die iemand in hun omgeving hebben die bipolair is wat heeft aan deze beelden. Of het zo meer begrijpelijk wordt. Laat je het me hieronder weten in een reactie?

113 zelfmoordpreventie

113 zelfmoordpreventie redt levens. Misschien ken je ze al of misschien heb je nog nooit van ze gehoord.

Wat doet 113 zelfmoordpreventie allemaal?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Deze landelijke hulporganisatie biedt mensen die het leven niet meer zien zitten een luisterend oor.

Bij de hulplijn kunnen mensen met gedachten aan zelfmoord anoniem praten of chatten met geschoolde vrijwilligers en stagiairs.

De organisatie biedt naast de hulplijn kosteloos anoniem therapie en doet wetenschappelijk onderzoek. Ook werkt 113 samen met maatschappelijke organisaties en geven ze scholing aan professionals.

Heb je zelf vragen over zelfmoord of heb je hulp nodig? Ga dan naar www.113.nl of bel Zelfmoordpreventie 0900-0113. Ze zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week te bereiken.

Ik heb zelf ook gechat met 113

De reden dat ik een blog over 113 schrijf, is dat ze mij op een heel donker punt in mijn leven enorm hebben geholpen.

Er was een moment dat ik het leven echt niet meer aankon. Ik wilde er met behulp van pillen een eind aan maken. Ik googlede ‘Hoeveel pillen nodig voor zelfmoord’ en toen kwam deze pagina van 113 als eerste boven.

Dat voelde als een reddingsboei en die greep ik aan. Ik heb anoniem met iemand van 113 gechat en dat gesprek heeft echt mijn leven gered. Ik ben stichting 113 zelfmoordpreventie daar eeuwig dankbaar voor.

Niet dood willen, maar ook niet meer willen leven

Misschien heb jij dit gevoel ook: ik wilde niet dood, maar ik wilde niet meer leven. Ik zag dood gaan als de enige uitweg van de pijn, de nare gedachtes, intense duisternis. Ik wilde en kon het leven niet meer aan.

Leven voelde als overleven. Ik kon niet meer over de berg heen kijken. Het lukte me niet meer. Alles voelde donker en het voelde alsof het nooit meer licht zou worden. En het voelde alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij. Dood gaan leek dus de enige oplossing.

Gelukkig ben ik er nog, al heb ik nog steeds suïcidale gedachten… Ik hoop dat als ik in het nieuwe jaar (2019) start met lithium die diepe dalen wat minder heftig worden.

Gelukkig zijn er behalve dalen, ook pieken en periodes van stabiliteit. Maar het mag van mij allemaal wel meer in balans mag komen en dat hoop ik dan ook te bereiken met lithium.

Heb jij veel last van suïcidale gedachten? Hoe ga jij ermee om? Ik lees het graag in de reacties hieronder.