PTSS terugval

Poe, wat een heftige week… De PTSS is getriggerd en ik voel me voor het eerst sinds tijden weer echt in de overlevingsstand. Dat is zo’n naar gevoel. Gelukkig heb ik inmiddels goeie tools om ermee te dealen, maar het voelt wel als alle zeilen bijzetten op een woeste zee met windkracht 10.

Vorige week maandag was mijn eerste werkdag. Ik heb een werkervaringsplaats als marketing en communicatie medewerker voor drie ochtenden in de week om weer te reïntegreren. Superleuk! Maar ook echt heel eng om weer te gaan werken. Er gebeurde ineens zóveel.

Alles tegelijk

Het leven laat zich niet plannen. Dat werd wel weer duidelijk. Direct na mijn eerste werkochtend op maandag had ik een begrafenis met mijn familie en op de terugweg werden we gebeld dat mijn lieve neefje was geboren. Ik was tante geworden! Wat een emotionele rollercoaster!

Dinsdag heb ik nog wel wat kunnen thuiswerken, maar donderdagochtend was ik weer thuis aan het werk en kwam er niks uit mijn handen. Het enige wat uit me kwam, waren tranen. Heel veel tranen.

In de PTSS stand

Er is meer gebeurd de laatste weken, waardoor ik al getriggerd was en door deze spannende week voel ik dat ik weer in de PTSS stand ben geschoten.

Paniek, schaamte, schuld, walging, overprikkeling, hyperalert zijn, nachtmerries, rugpijn, eenzaamheid. Een overload aan gevoelens. Hatseflats, de hele rambam kwam weer voorbij. Dat was even wennen na zo’n lange tijd in rustig vaarwater.

Ik moet dan aan Wim Hof denken die zegt: Freeze! Breathe motherfucker! Haha, dat helpt wel. Een dip tegen de dip en er maar weer doorheen ademen. Yoga with Adriene helpt me ook. Maar wat ik lastig vind: het kost ineens weer moeite om te leven. Het voelt weer als overleven.

Exposen en erdoorheen

Het is natuurlijk niet raar dat ik getriggerd ben door alles wat er in de afgelopen tijd gebeurd is. En weer aan het werk gaan, is ook niet niks. Ik ben natuurlijk nog bezig met mijn herstel.

Het komt ook wel weer goed, weet ik inmiddels. Maar pfff, heftig vind ik het wel! Het liefst ga ik vol in de vermijding, verstop ik me onder de dekens en kom ik er nooit meer onder vandaan. Dat is wat Amygdala Angstbrein mij aanraadt.

Gelukkig heb ik door PSYTREC ervaren dat ik (gedoseerd) aan exposure moet doen en het in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier aan kan gaan.

Dus ik heb mijn jobcoach gemaild voor advies bij het bespreekbaar maken van hoe ik me voel en het aangeven van mijn grenzen op mijn werk. Want dat is wel weer een dingetje. Transparant zijn over dat de spanning te erg oploopt. Gedoseerd werk aannemen en grenzen aangeven.

Dat is ook lastig van (herstellen) van een wond in je hoofd: het is niet zichtbaar. Aan mijn buitenkant lijkt het vaak alsof er niks aan de hand is, maar van binnen doet het pijn.

Niet alle wonden zijn zichtbaar

Omdat mensen vaak niet aan mij zien dat het niet goed gaat (ik ben er in 32 jaar tijd ook meester in geworden het te verbergen) denken ze dat ik meer aankan dat ik kan. Dat is erg lastig en daar loop ik nu weer keihard tegen aan.

Het is lief als mensen dan zeggen: “geef maar gewoon je grenzen aan als het teveel wordt he!” Maar grenzen aangeven is nou net hetgene wat kapot gaat door seksueel misbruik, zeker als het misbruik in je kindertijd betreft.

Ik ben nog aan het helen en aan het herstellen en de wond is niet zichbaar. Dus is het vaak lastig te bevatten voor mensen. Waaronder voor mezelf.

Van de wond verbergen naar exposen

Het voelt alsof ik met die wond de afgelopen week ergens achter ben blijven hangen en hij weer is opengescheurd. Het doet pijn. Veel pijn. Maar niemand ziet het, omdat ik het uit schaamte wil verbergen.

Ik ben bezig met nieuwe patronen aanleren, dus ik ben tóch gaan praten over dat mijn wond weer open voelt en dat het even minder goed gaat. Dat ik een terugval heb en dat ik me ervoor schaam. Ik praat met Robin en andere mensen waar ik me veilig bij voel. Het voelt heel kwetsbaar en eng, maar ik wil het écht niet meer verstoppen.

Het bebloede meisje

Tijdens een wandeling in mijn behandeling van PSYTREC liep ik naar mijn favoriete bankje aan het Gooimeer Ineens kreeg ik het beeld van hoe gewond ik was als meisje van 5.

Gewond van binnen. In mijn hoofd, in mijn lijf. Ik zag ineens dat meisje op dat bankje zitten en de wonden waren zichtbaar. Ze zat helemaal onder de open wonden en het bloed. Ze had pijn en was intens verdrietig en eenzaam.

Ik schrok van het beeld. En zag het toen zo helder: ik wist wat Roosje van 5 toen dacht: wie wil er nu naast me zitten? Als ik zo vies en kapot ben. Zo naar om naar te kijken. Zo afstotelijk. Zo mislukt.

Daarna zag ik hoe Roosje van 5 haar wonden verstopte en haar kracht inzette als overlevingsmechanisme: een blij en spontaan Roosje nodigde me uit om naast haar te gaan zitten. Ja, naast dát meisje willen mensen wel zitten! Dat is níet eng en vies, maar gezellig!

Ik voel het nu weer gebeuren. Ik voel mijn wonden en wil ze verstoppen. Niemand mag het zien. Ik wil die andere “goede” kant laten zien. Maar ik wil Roosje en Roos niet meer zo in de steek laten. The good, the bad and the ugly. Het is er allemaal. Dat heb ik tijdens de ademsessie en mijn PSYTREC behandeling ook zó mooi kunnen voelen.

Ik neem mezelf bij de hand en wil voor mezelf zorgen. Hoe moeilijk dat ook voelt.

Oefening baart kunst

Ik ben blij dat ik deze nieuwe baan als werkervaringsplaats heb om te oefenen met weer beginnen met werken, grenzen aangeven, mezelf beter leren kennen, voor mezelf te zorgen etcetera. Oefening baart kunst. Het is goeie exposure, maar oei oei tis een hele pittige!

Alle demonen spoken weer in mijn hoofd rond. Ik ben dan ook heel blij met de hulp van Robin, mijn vriendinnen, de online groep van Jeannette Dijkstra van Praktijk Voelmoedig en mijn werkervaringsplaats waar veel psychologische veiligheid is. Ze helpen me bij deze groeipijn.

En ze helpen me zo om me te laten voelen dat mijn grootste belemmerende overtuiging “Ik ben gek” niet waar is. Ik ben níet gek, ik heb een normale reactie op een abnormale gebeurtenis uit mijn kindertijd.

En hiervan herstellen kost tijd.

Inhala, exhala. Ik ben veilig en ik kan het aan.

Goed nieuws / slecht nieuws

Vandaag moest ik naar de mammapoli (mamma is de medische term voor borst) voor een onderzoek. Al een paar weken voelde ik iets raars in mijn linkerborst. Als ik nog borstvoeding had gegeven, had ik gedacht dat er een melkklier verstopt zat en dat er een borstontsteking aan zat te komen.

Toen vorige week tijdens een picknick met vriendinnen een vriendin vroeg of we onze borsten wel eens checkten, vertelde ik over mijn komende afspraak bij de mammapoli. Ik vertelde welke klachten ik had en een andere vriendin bood aan mee te gaan naar de afspraak.

Dat vond ik erg lief, maar het leek.me niet nodig. Het zou wel niks zijn. Maar ze wilde echt mee en in de folder stond dat het beter was om iemand mee te nemen. Het is natuurlijk ook gezellig.

Slecht goed nieuws gesprek

Dus vandaag was het zover. We moesten om 8.30 aanwezig zijn. Bij foute boel zou het wel de hele dag kunnen duren. Mijn vriendin had voor de zekerheid een hele stapel tijdschriften voor ons meegenomen. We zouden sowieso na afloop thee en taart gaan eten ergens.

Ik kreeg eerst een mammografie. Die schijnt pijn te doen, maar ik voelde er bijna niks van. Ach, met kleine borsten valt er weinig te pletten?! Daarna kreeg ik een echo. Wel even wennen dat die niet op mijn buik ging maar op mijn borst.

Toen volgde een goed nieuws gesprek. Er was niks te zien. Helemaal niks. Er was ook geen verklaring voor mijn klachten. Wel moet ik in augustus weer terugkomen voor een check up. Dat doen ze altijd.

Het klinkt heel bizar, en ik schaam me er ook voor omdat denk ik alle andere vrouwen dolblij zouden zijn met dit goede nieuws, maar ik werd er verdrietig van…

Momenteel zit ik weer zó diep in een depressie met suïcidale gedachten dat borstkanker me een goeie, maatschappelijk geaccepteerde manier leek om een einde aan mijn leven te krijgen. Want borstkanker is een échte ziekte, in mijn beleving. Iedereen snapt het. Je bent niet gek als je kanker hebt, je bent ziek.

Echt ziek ipv gek

Op (borst)kanker zit geen taboe. Mensen snappen kanker. Je bent dan niet mislukt, gek, slap of een aansteller. Het is niet je eigen schuld. Terwijl ik me wel zo voel met mijn bipolaire stoornis. Als ik kanker zou hebben zou ik uit mogen rusten. En misschien zelfs voor eeuwig mogen uitrusten.

Toen ik na afloop taart ging eten met mijn vriendin vertelde ze dat toen ze die week daarvoor mijn klachten hoorde heel erg schrok. Een paar dagen daarvoor had ze namelijk van een sportmaatje precies hetzelfde verhaal gehoord, zoals van het borstonsteking gevoel enzovoort. Ook die vrouw maakte zich geen zorgen en was gewoon alleen naar het onderzoek gegaan. Alleen bij die vrouw vonden ze een 5-8 cm grote tumor. Niet zo’n grote knobbel, maar met uitlopende draden. Dus mijn vriendin was zich zorgen gaan maken.

Toen ik dat verhaal hoorde voelde ik me zó schuldig. Waarom kreeg die vrouw kanker? Ik wil dood, zij niet. Maar zij krijgt kanker, ik niet. Het leven kan zo krom voelen. Ik durfde aan mijn vriendin te vertellen dat kanker me een opluchting had geleken. Een einde waarbij ik eindelijk afscheid kon nemen van mezelf.

Begrip voor mijn bizarre wens

Mijn vriendin was gelukkig zo begripvol. Ze snapte wat ik zei en waarom ik het zei. Ze vermoedde het zelfs van te voren al. Ik ken haar al mijn hele leven. Ze kent me zo goed. Ze vond het wel heel pijnlijk, maar het mocht er zijn en we konden erover praten. Wat een geschenk.

Nu ik dit schrijft schaam ik me heel erg en voel ik mega schuldig naar alle vrouwen die slecht nieuws hebben gekregen. Sorry, sorry! Ik bedoel het niet verkeerd! En sorry ook naar al mijn dierbaren. Vooral mijn dochters… Ik wil er voor ze zijn, maar nu denk ik echt dat ze beter af zijn zonder mij. Al wéét ik dat dat niet waar is, het vóelt wel zo.

Ik schrijf het maar weer van me af. Ik hoop het taboe op psychische ziektes te helpen doorbreken. Maar wat ik vooral hoop, is dat ik het taboe bij mezélf doorbreek. Dat ik zelf ga inzien en ga accepteren dat ik een bipolaire stoornis heb. Dat het net als kanker óók een vreselijke en levensbedreigende ziekte is, waarbij ik óók extra rust moet en mag nemen en goed voor mezelf moet en mag zorgen. En hoewel je aan de buitenkant niet ziet dat ik ziek ben, ís de ziekte er wel en net als kanker is het (hopelijk) niet mijn schuld.

Op een dag ga ik weer blij zijn dat ik leef. Daar hou ik aan vast. Ik dacht: hoe leer ik leven met mijn bipolaire stoornis? Toen dacht ik: door te leven en dus door in leven te blijven. Zoals Barry Stevens zou zeggen: Blijven doorrrrgaan! Dus dat doe ik maar.

xoxo

Deel je suïcidale gedachten

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe Corona maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken, ondanks de lithium die ik slik. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik dat dat geen dreigement is voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen. Ook mijn familie reageerde heel steunend. Van delen kun je helen. Dat merk ik in ieder geval.

Mijn Corona plan

– praten over mijn binnenwereld.

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Doordat ik ben gaan delen hoe ik me voel, heb ik weer hoop! Er is weer licht in zicht.

Hoe praat jij over je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Praten over suïcidaal zijn

Praten over suïcidaal zijn. Het helpt! Heb je last van suïcidale gedachten? Of ken je iemand die suïcidaal is? Het advies is: praat erover. Met je behandelaar, een hulpverlener, vrienden of familie. Zoveel als nodig is. Probeer als betrokkene te luisteren zonder te oordelen of adviezen te geven. Een luisterend oor en een arm om de schouder is genoeg.

Praat er samen over

Wat ik steeds ervaar, is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk en ik schaam me kapot… Want wie zit er nou te wachten op zo’n zwaar gespreksonderwerp als suïcidaliteit en zelfmoord? Toch weet ik: door te delen kun je helen en wordt het lichter.

Daarom deel ik mijn suïcidale gedachten met de mensen die het dichtst bij me staan. Hoe eng het ook is, het helpt me. Zo stuurde ik mijn drie beste vriendinnen onderstaande app. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om zo ook je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app vind ik het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bijvoorbeeld met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met teveel prikkels en stress. Door mijn slaapgebrek en wat er momenteel speelt staat mijn brein echt onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, de hond, de zon etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld en oververmoeid ben.

Als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen wordt het alleen maar erger en ga ik me een nog grotere loser voelen. Mijn gevoel delen helpt.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Het feit dat ik het kan zeggen lucht al op en het feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er zonder te oordelen met me over te praten. Zo wordt het depressiemonster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat ook heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niet kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

Xx

Reacties uit de omgeving

De reacties waren zo lief en zo steunend! Ik werd niet veroordeeld. Er kwamen geen nutteloze en ongevraagde adviezen. Mijn depressie, zelfmoordgedachten en ik mochten er gewoon zijn.

Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Door te praten over mijn suïcidale gedachten veranderde mijn monster in een black dog puppy. Dankbaar voor de lieve mensen in mijn omgeving. Als ik deel hoe ik me voel en er wordt goed op gereageerd dan krijg ik weer hoop! Er komt weer licht in zicht.

Niemand om mee te praten?

Wellicht heb jij geen steunende behandelaar, vrienden en/ of familie. Dat vind ik heel naar en verdrietig. Maar dan nog zijn er mensen die jouw verhaal willen horen! Je bent niet alleen! Neem contact op met 113 zelfmoordpreventie of bel met de lotgenotenlijn van Vereniging PlusMinus. Zij begrijpen je en reageren adequaat. Chatten met 113 heeft ooit mijn leven gered. Echt waar, praten over suïcidale gedachten helpt. Gedeelde smart is halve smart.

Hoe praat jij over zelfmoord, je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

Door mijn hoeven gegaan

Ik ben door mijn hoeven gegaan, of nou ja, door mijn onderrug/ SI gewricht gegaan. Mijn SI gewricht is al sinds mijn pubertijd mijn zwakke plek. Het gebeurt bijna ieder jaar wel een keer, soms vaker, dat ik overbelast raak. Zeker na mijn twee zwangerschappen is het een nog zwakkere plek geworden.

Ik weet dat het gebeurt als ik teveel druk ervaar. Ik kan die druk niet meer aan en durf cruciale dingen niet uit te spreken om mijn grenzen aan te geven. Ik zeg het dan vaak maar deels.

Dat komt denk ik door schaamte en schuldgevoel én omdat ik bang ben voor de eventuele verandering die volgt op wat ik uitspreek. Als ik dus te lang niet volledig mezelf durf te laten zien, ga ik door mijn hoeven SI gewricht. Het slaat vaak eerst op mijn stem en daarná op mijn lijf.

Ik ben een loser

Ik durf niet te zeggen dat ik nóg meer rust nodig heb. Wie wil er nou zóveel rust?! Ik wil geen loser en slappeling zijn dus wil ik bewijzen dat ik dat niet ben. Wat me natuurlijk nooit lukt, er is altijd wel iets dat ik als bewijs zie dat ik een slappe loser ben.

Door het hele coronagebeuren en tekort aan opvang komt alles naar boven en ben ik zover over mijn grenzen gegaan dat ik nu erg pijnlijke klachten heb. Auw!

Als je op internet zoekt op emotionele oorzaak kom je onder andere op:

Voel je je belast? Oefen je teveel druk uit op jezelf om je te bewijzen? Ben je te hard voor jezelf? Leg je de lat te hoog omdat je wil voldoen aan verwachtingen? Is er een dwingend verlangen om zo ‘geslaagd’ mogelijk over te komen.

En:

Je buigt nu onder te zware lasten; het werd je allemaal teveel en met het zicht op nog een lange gang die voor je ligt, zak je nu helemaal door.
Je bent te hard en te stijf geweest voor jezelf; naar de buitenwereld toe gefunctioneerd volgens de regels die zijn aangeleerd en te voldoen aan verwachtingen.

Vervang die algemene wetten en structuren door je eigen fundamenten. Toon wie en hoe jij werkelijk bent. Luister naar jezelf en richt je niet naar verwachtingen van anderen.

Tja… Dat komt me allemaal erg bekend voor. Ik wéét het, maar om er helemaal mee te dealen vind ik erg spannend. Angst voor het onbekende. Al weet ik uit alle andere keren dat het minder eng is dan van te voren gedacht, toch blijft het eng.

Verwachtingen

Als ik wiebel, ga ik mezelf zo hard bewijzen om overeind te blijven dat het alleen maar erger wordt. Omdat ik geen watje en aansteller wil zijn. Niet zo handig natuurlijk. Dus het zijn niet zozeer andermans verwachtingen waar ik last van heb, maar vooral die van mezelf.

“Wat je denkt dat anderen van je denken, denk je zelf.” Las ik ooit ergens. Oh, hoe waar is dat! Ik dacht altijd dat ik bang was wat anderen van me denken, was ik óók. Maar ik ben vooral bang voor wat ik over mezelf denk.

Ik weet heel goed wat goed voor me is, maar soms is het heel eng om daarnaar te leven. Maar als ik dat niet doe of niet lukt dan speelt mijn lichaam op en dan weet ik dat het menens is.

Loslaten

Nu is de kunst denk ik om al die verwachtingen te laten varen. Ik kan nu even niet die leuke moeder/ vriendin/ dochter etcetera zijn die ik graag zou willen zijn. Of die ik vind dat ik moet zijn. Daarvoor kan ik mezelf steeds straffen maar dat schiet niet op. Dus is het tijd om te zijn wie ik ben en niet wie ik wil zijn.

xoxo

Suïcidaal? Praat erover!

Aangezien schrijven me altijd helpt, schrijf ik maar weer van me af. Wat een vreselijk moeilijke tijd vind ik dit…

Ik begrijp de nieuwe Corona maatregelen, maar als hoogsensitieve jonge moeder met een psychische kwetsbaarheid vind ik dit echt een helse periode. 24/7 op elkaars lip. Zo lastig om te blijven staan. Ik ben al door mijn rug gegaan, mijn zwakke plek als ik veel druk ervaar.

Samen met mijn psych heb ik een Corona plan gemaakt om deze tijd door te komen. Ik hoop dat het gaat lukken zo. Ik vlieg van suïcidale plannen naar vertrouwen en plezier.

Love is all

Met mijn vriendinnen en familie heb ik gelukkig nog de grootste lol. We bedenken steeds acties om elkaar te verrassen met grappige en mooie contactmomenten via internet of vanachter glas.

Zo heb ik al een ienieminie glazenbabyshower gedaan voor één van mijn beste vriendinnen en een week later ging ik op (k)raambezoek. Hoewel ik haar zoontje niet kon knuffelen, ben ik zo blij dat ik ze live heb kunnen zien.

Alle mooie en creatieve momenten geven me steeds weer hoop en vertrouwen dat ik deze tijd door kom.

Met mijn gezin (inclusief hond) heb ik ook nog steeds plezier, maar door de overprikkeling van de kids vind ik het soms ook mega moeilijk. Zeker als die meiden elkaar weer in de haren vliegen en de muren op ons afkomen. Gelukkig kunnen we met de hond naar buiten, maar er zijn nog steeds momenten dat ik me als een kat in het nauw voel. En die maken dan rare sprongen…

Daar is de dood weer

Op de totaal overweldigende momenten krijgt mijn brein kortsluiting en krijg ik de naarste gedachten. Het is zo rot om weer zo aan de dood te denken, ondanks de lithium die ik slik. Maar mijn therapeut zei dat dit blijkbaar een overlevingsstrategie is van mijn hoofd: fantaseren over een plek waar ik wél rust kan vinden: de dood. Het is een escapegedachte die er mag zijn, zei ze. Dat luchtte wel op, want dat gaf rust.

Gelukkig kan ik er even later weer om lachen, zeker toen mijn broertje me waarschuwde dat ik me écht goed aan de maatregelen moet houden omdat ik anders dood kan gaan aan Corona. Toen zei ik dat dat geen dreigement is voor iemand die suïcidale gedachten heeft haha!

Een bipolaire periode

Als ik één woord mag kiezen hoe ik deze tijd ervaar dan is het bipolair. De mooiste en de vreselijkste dingen gebeuren. Het voelt zó licht en zó donker.

Blijkbaar moet dit nu gebeuren anders gebeurde het niet. Maar jeetje, ik vind het heftig zeg. Ook voor mijn kids. Ik moet mijn weg erin vinden.

Praat erover, praat erover

Wat ik vooral merk is dat ik erover moet praten. Praten, praten, praten over hoe ik me voel. Dat vind ik vreselijk! Zeker nu! Wie zit er nou op iemand te wachten met zo’n gespreksonderwerp. Nou ja, het is wel weer eens wat anders dan Corona.

Ik wist dat ik erover moest praten, maar ik hield het tegen door mijn “red de ander syndroom”. (Ik moet zorgen dat de ander niet omvalt, ookal val ik zelf (bijna) om.) Daardoor werd het alleen maar meer chaos in mijn hoofd natuurlijk.

Daarom besloot ik mijn vriendinnen individueel een app te sturen. Ik zal de app hieronder delen. Wie weet heb je er als als lotgenoot wat aan om je gevoel en suïcidale gedachten bespreekbaar te maken. Ik ben heel blij dat ik het gedeeld heb met mijn vriendinnen.

Een app over mijn binnenwereld

Lieve vriendin,

Sorry voor dit ultiem stomme bericht zo ’s ochtends vroeg en via de app, maar ik durf het niet te zeggen en via de app is het minder eng.

Hoewel er echt nog wel mooie momenten zijn, waar ik van kan genieten, zoals bv met jou kletsen, heb ik helaas weer erg veel last van suïcidale gedachten…

Ik kan helaas nog steeds niet goed omgaan met druk en stress en deze hele Corona situatie zet mijn brein echt zo onder hoogspanning.

Ik probeer me steeds te focussen op alle leuke en mooie dingen die er zijn, zoals jullie, gezin/ familie, mijn ultieme hulphond, de lente etcetera, maar het kost me vaak heel erg veel moeite om dat te doen als ik overprikkeld ben (wat ik nu door de situatie vaker ben).

Ik weet van mezelf dat als ik het helemaal in mijn eentje ga proberen op te lossen dat het dan alleen maar erger wordt en ik me een nog grotere loser ga voelen. Ik weet dat ik mijn gevoel moet delen.

Dus dat doe ik bij deze maar. Sorry, ik hoop niet dat je er te erg van schrikt. Je hoeft ook niet bang te zijn dat je iets fout zegt of doet. Feit dat ik het kan zeggen lucht al op en feit dat je er bent is al een zegen.

Je zou me wel kunnen helpen door er met me over te praten. Zo wordt het monster steeds kleiner en dat geeft me de rust waar ik zo naar verlang. Ik weet het: niet zo’n leuk gespreksonderwerp, zeker niet in deze tijd, maar het maakt het voor mij luchtiger.

Als je dit niet wil of kunt nu snap ik dat óók heel goed. Zeg het dan alsjeblieft. Ik neem het je niét kwalijk!

Maar in het kader van wat ik heb geleerd: erover praten, deel ik het. En dus via de app, omdat ik me te erg schaam om het live te zeggen.

❤😘

De reacties

De reacties waren zó lief en zó steunend! Mijn hoofd klaarde er enorm van op en mijn hart ontplofte bijna van liefde. Echt geweldig! Mijn monster veranderde in een black dog puppy. Zo dankbaar voor m’n vriendinnen. Ook mijn familie reageerde heel steunend. Van delen kun je helen. Dat merk ik in ieder geval.

Mijn Corona plan

– praten over binnenwereld.

– extra contact met GGZ en dierbaren

– veel wandelen met gezin en onze hond (>1,5 meter afstand van anderen natuurlijk)

– rust agenda om rust in te plannen, zodat ik mezelf weer vind

– extra medicatie en oordoppen/ noise canceller om prikkels te verminderen

Doordat ik ben gaan delen hoe ik me voel, heb ik weer hoop! Er is weer licht in zicht.

Hoe praat jij over je suïcidale gedachten en plannen?

xoxo

 

Een gekke dag

Vandaag is voor mij een gekke dag. Een emotionele, moeilijke, bijzondere en ook mooie dag. Vandaag is het namelijk precies een jaar geleden dat ik een einde aan mijn leven wilde maken. En wow wat kan er in een jaar veel veranderen.

Niet meer willen leven

Op 25 november 2018 kon ik het leven echt niet meer aan. Alles leek uitzichtloos. Alles wat teveel. Alles voelde zwaar en donker. Toen een druppel mijn emmer deed overlopen, wist ik het zeker. Ik moest hier weg. Ik wilde niet meer leven. Steeds die terugkerende strijd om te overleven. Ik kon niet meer.

Godzijdank kwam ik bij de chat van 113 terecht toen ik zocht naar hoeveel pillen ik moest nemen om hier niet meer te hoeven zijn. Hun chat heeft mijn leven gered.

Ik was compleet de weg kwijt

Nu ik dit opschrijf voelt het erg vervreemdend. Hoe kon het zó ver komen?! Ik kan me niet voorstellen dat dit me nu zou overkomen. Ik heb inmiddels een heel ander hoofd. Een rustig hoofd. Zonder al die schreeuwende nare gedachten. Zonder die voortdurende rollercoaster van emoties. En door dat rustige hoofd heb ik ook een rustig lijf. Zachter.

Ik herinner me 25 november 2018 nog precies. Ik kan me alles herinneren. Ik vind het heel erg om me te realiseren hoe ver ik heen was. Hoe uitgeput, overprikkeld en in de war ik was. Hoe alleen ik me voelde en wat een slecht mens ik me voelde. En dat ik me lang niet altijd zo voelde en dat er nog zoveel moois was om voor te leven, zag ik niet meer. Ik zat blind in de put.

In een jaar kan veel veranderen

Jeetje, dat is een jaar geleden! Wat is er veel veranderd! Ik ben ontzettend dankbaar dat 113 mij heeft geholpen om in te zien dat ik niet echt dood wilde.  Dat het geen oplossing is. En dat er zoveel familie en vrienden waren om me er weer bovenop te helpen. Wat hou ik veel van ze!

En heel dankbaar dat de gemeente mij hielp met de WMO en een geweldige man stuurde die me hielp alles weer op de rit te krijgen. De gemeente hielp me ook met kinderopvang, zodat mijn jongste dochter twee dagen in de week naar de gastouder kon, zodat ik mezelf weer in balans kon krijgen. En dat lukte! Ook dankzij de GGZ en mijn fantastische psycholoog en psychiater. En natuurlijk mijn lithium en thyrax!

Alles bij elkaar heeft me geholpen weer te willen leven en daar ben ik heel erg dankbaar voor!

Mocht je dit lezen en deel hebben uitgemaakt van mijn herstel het afgelopen jaar: DANK JE WEL! I LOVE YOU!!

Ieder afscheid is een nieuw begin

Vandaag is het niet alleen een gekke dag door wat er een jaar geleden gebeurd is, maar ook omdat ik en mijn jongste dochter vandaag afscheid nemen bij de gastouder. Een teken dat het goed met me gaat. Ik kan het bijna niet geloven.

Ook de hulp vanuit de WMO gaat stoppen. Alles valt ineens samen. Dat maakt het extra bijzonder.

Natuurlijk ben ik wel eens bang dat er weer een dag komt zoals 25 november 2018. Maar ik weet nu dat ik eruit kan komen.

Er is zoveel steun, hulp en liefde! Dat is echt ongekend! Als ik me maar uit spreek en om hulp vraag. Dat is mijn grootste les geweest.

25 november: dag van zelfliefde

Vandaag sta ik stil bij 25 november 2018. Het is een hele pijnlijke én hele waardevolle dag. Vorig jaar was een dag van zelfhaat. Dit jaar is een dag van zelfliefde.

xoxo

 

Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?

Zo voelt een bipolaire stoornis

Hoe voelt een bipolaire stoornis? Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om last te hebben van een bipolaire stoornis. Ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden.

Beelden op je laten inwerken

Deze blog lees je waarschijnlijk in een paar minuten door, maar misschien kun je per depressie- en (hypo)manie beeld even stil staan, er écht naar kijken en invoelen hoe het is om je langere tijd zo te voelen. Dan krijg je er misschien een beter idee van hoe het is om ermee te leven.

Zo voelt een bipolaire 2 stoornis

rustig thee drinken
1. Tussen de hypomane en depressieve periodes zijn er rustigere periodes. Ik heb peace of mind, voldoende energie, relativeringsvermogen en ik ben vrolijk.

2. Ik kan gedoseerd leuke dingen doen en genieten!

drukke gedachten
3. Door onder andere stress, druk, overprikkeling en/ of slaapgebrek begint de donkerte in mijn hoofd. Mijn stressemmer loopt over. Ik raak geïrriteerd en paniekerig en wil me terugtrekken.

teveel gedachten
4. De nare vertaler in mijn brein vertaalt bijna alles wat iemand tegen me zegt naar: “Je bent een slecht en mislukt mens. Je doet niks goed! Loser!” Deze gedachte gaat met vol volume op repeat. Ik wéét dat het niet waar is, maar het voélt wel waar.

angst
5. Ik word overgenomen door de naarste en donkerste gedachten. De monsters in mij hebben me in hun greep. Ik voel me erg onveilig, kwetsbaar en helemaal alleen.

6. De depressieve en angstaanjagende monsters gaan niet weg. Wat ik ook doe (of niet doe). Mijn brein raakt gefrituurd en ik ben bang om gek te worden. Ik weet diep van binnen nog wel wie ik werkelijk ben, maar de monsters maken het me onmogelijk om dat nog te voelen.

7. Het voelt vreselijk. Nergens voel ik me veilig. Ik wil niks meer, ik kan niks meer. De enige uitweg lijkt de dood. Daar maak ik plannen voor, want het lijkt de enige uitweg naar rust, naar mezelf kunnen zijn.

depressief in bed
8. De depressieve monsters gaan eindelijk weg. Ik moet er in rust van bijkomen. Het heeft me gesloopt. Mijn brein heeft weer een flinke klap gekregen.

rustig thee drinken
9. Ik krijg gelukkig toch weer wat peace of mind en energie en word weer vrolijk.

10. Ik kan weer genieten van het leven met mijn dierbaren. Al moet ik altijd érg op mijn balans letten. Soms voel ik me hierdoor echt een party pooper.

my mind
11. Na een héél diep dal, komt vaak een héle hoge piek. Eerst wordt het weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leuke gedachten. Mijn enthousiasme en creativiteit nemen toe.

manic tigger balloon
12. Ik ben verliefd op het leven! Vele enthousiaste Teigetjes stuiteren door mijn hoofd. Energie, zelfvertrouwen, actie! Héél veel actie! En vaak nog meer en sneller praten.

13. Ik krijg steeds meer ongedoseerde energie, overenthousiasme en ongecontroleerde levenslust! “Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief? Wat was ik een aansteller zeg!” Verwarrend, voor zowel mezelf als mijn omgeving…

become manic
14. Ik heb nu echt een ongecontroleerde overdosis aan onrustige energie. Ik heb het gevoel dat alles lukt en dat ik niet te stoppen ben! Ik bluf me overal (vaak met succes) doorheen en neem soms erg impulsieve beslissingen die soms teveel geld kosten en niet zo verstandig zijn…

15. De bipolaire stoornis voelt zoals deze extreme achtbaan. Mijn hele leven in die achtbaan zitten vind ik doodvermoeiend en ziekmakend. Uitstappen lukt me maar niet… Ik voel me zo schuldig en schaam me kapot over mijn binnenwereld, want mijn buitenwereld is zo mooi. De rit begint weer van voor af aan:

drukke gedachten
Enzovoort, enzovoort.

Alles hierboven speelt zich vooral af in mijn binnenwereld. Aan de buitenkant zie je vaak vrij weinig, omdat ik het uit alle macht probeer te verstoppen. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat… Uit schaamte en angst om te worden betrapt als “zwakste van de kudde”. Soms kan ik het echt niet meer onderdrukken en doe ik heel erg “raar” en paniekerig.

Waardoor en hoelang?

Mijn grootste triggers/ aanleidingen voor bipolaire periodes zijn slaapgebrek, stress, druk en overprikkeling. Hoe lang een periode van depressie of (hypo)manie duurt verschilt. Soms is het enkele weken of maanden en soms enkele dagen of uren. Ook zijn de pieken en dalen niet altijd even hoog of even diep. Een stemmings- en energiewisseling kan erg snel plaatsvinden. Dat noemen ze rapid cycling. Dat mijn stemmingen en energie zo snel en zo hevig kunnen veranderen, maakt het verwarrend en heel vermoeiend. Ook voor de omgeving.

Ik merk dat sinds ik moeder ben de stemmings- en energiewisselingen sneller en heviger zijn. Waarschijnlijk doordat ik minder rust en slaap krijg.

Met nog meer mijn leefstijl aanpassen, extra medicatie en een signaleringsplan probeer ik op tijd bij te sturen, maar dat lukt lang niet altijd. Helaas…

BELANGRIJK! Bijna 4 jaar nadat ik de diagnose bipolaire 2 stoornis kreeg, werd duidelijk dat ik geen bipolaire 2 stoornis had, maar PTSS. Een onverwerkt vroegkinderlijk trauma door seksueel misbruik leidde bij mij tot bipolaire symptomen. Ik ben in behandeling geweest bij het Psychotrauma Expertise Centrum PSYTREC. Ik ben door PSYTREC PTSS vrij en heb ook geen last meer van bipolaire klachten. Omdat mijn website voor veel mensen waardevol blijkt te zijn en het al lange tijd mijn reis naar herstel volgt, laat ik alle blogs gewoon staan, maar wel met deze informatie erbij.

Herkenbaar?

Ik ben benieuwd of deze blog herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of betrokkenen wat aan deze beelden hebben. Of het zo meer begrijpelijk wordt?

Laat je het me hieronder weten in een reactie of via de contactpagina in het menu?

113 zelfmoordpreventie

113 zelfmoordpreventie redt levens. Misschien ken je ze al of misschien heb je nog nooit van ze gehoord.

Wat doet 113 zelfmoordpreventie allemaal?

Deze landelijke hulporganisatie biedt mensen die het leven niet meer zien zitten een luisterend oor.

Bij de hulplijn kunnen mensen die denken aan zelfmoord anoniem praten of chatten met geschoolde vrijwilligers en stagiairs.

De organisatie biedt naast de hulplijn kosteloos anoniem therapie en doet wetenschappelijk onderzoek. Ook werkt 113 samen met maatschappelijke organisaties en geven ze scholing aan professionals.

Heb je zelf vragen over zelfmoord of heb je hulp nodig? Ga dan naar www.113.nl of bel Zelfmoordpreventie 0900-0113. Ze zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week te bereiken.

Ik heb zelf ook gechat met 113

De reden dat ik een blog over 113 schrijf, is dat ze mij op een heel donker punt in mijn leven enorm hebben geholpen.

Er was een moment dat ik het leven echt niet meer aankon. Ik wilde er met behulp van pillen een eind aan maken. Ik googlede ‘Hoeveel pillen nodig voor zelfmoord’ en toen kwam deze pagina van 113 als eerste boven.

Dat voelde als een reddingsboei en die greep ik aan. Ik heb anoniem met iemand van 113 gechat en dat gesprek heeft echt mijn leven gered. Ik ben stichting 113 zelfmoordpreventie daar eeuwig dankbaar voor.

Niet dood willen, maar ook niet meer willen leven

Misschien heb jij dit gevoel ook: ik wilde niet dood, maar ik wilde ook niet meer leven. Ik zag dood gaan als de enige uitweg van de pijn, de nare gedachtes, intense duisternis. Ik wilde en kon het leven niet meer aan.

Leven voelde als overleven. Als een worsteling die maar niet stopte. Ik kon niet meer over de berg heen kijken. Het lukte me niet meer. Alles voelde donker en het voelde alsof het nooit meer licht zou worden. Het voelde alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij. Dood gaan leek dus de enige oplossing.

Gelukkig ben ik er nog, al heb ik nog steeds af en toe suïcidale gedachten… Ondanks de lithium. Maar die diepe dalen duren wél minder lang en er zijn behalve dalen, ook periodes van stabiliteit. Gelukkig.

Heb jij veel last van suïcidale gedachten? Hoe ga jij ermee om? Ik lees het graag in de reacties hieronder of via de mail.