De bipolaire beperking

“Je hebt een bipolaire stoornis.” Dat was de diagnose die ik in begin 2017 kreeg. Ik vermoedde het al, maar de bevestiging krijgen was fijn. Het gaf rust. Ik kon me erbij neerleggen dat het niet mijn schuld was dat ik (het) leven vaak een hele opgave vond.

Hoewel ik blij ben dat ik een diagnose kreeg, en daarmee een behandelplan, heb ik wel altijd moeite gehad met het woord “stoornis”. Alsof ik gestoord ben. Oké, ik ben soort van gestoord: prettig gestoord haha, maar niet gestoord.

Nu in deze Corona crisistijd is het voor mij, en ik denk voor alle bipolairen, extra lastig om op de been te blijven. Ik merk in ieder geval dat ik alle zeilen bij moet zetten om niet in een nieuwe episode te belanden.

Van stoornis naar beperking

Vandaag kwam ik op een ander woord voor de bipolaire stoornis. Ik noem het al vaak de bipolaire aandoening, maar vandaag dacht ik: ik heb een bipolaire beperking.

Ik voel me namelijk al heel mijn leven heel erg beperkt in wat ik aankan. De meeste mensen in mijn omgeving kunnen veel meer aan dan ik. Waardoor ik me vaak een loser en mislukkeling voel. Ik kan het niet bijbenen, terwijl ik het wel wil!

Tussen wat ik wil en wat ik (aan)kan, zit een wereld van verschil. Ik heb een universitaire studie gedaan. Maar wat me vervolgens niet lukt is een leuke functie te hebben, of dit nou op universitair niveau is of niet.

Één, en soms twee ochtenden kan ik wat doen, als freelancer, naast mijn “werk” als thuisblijfmoeder. Dat voelt voor mij als falen (al ziet iedere werkende ouder die nu met zijn kids in quarantaine zit hóe zwaar thuisblijfmoeder/ -vader zijn eigenlijk is, maar dat terzijde.)

Ik zou veel vaker met mijn vriendinnen op stap willen. Vlak voor Corona uitbrak, ging ik met mijn vriendinnen een avond op stap. Ik heb een fantastische avond gehad! Maar daarna lag ik er weer helemaal af. Reizen, veel drukte en prikkels, te laat naar bed. Ik kon het niet aan. Daarom kan ik dit soort uitjes maar heel af en toe doen. En dat vind ik mega balen… Ik wil het, maar ik kan het niet. Het lukt me niet.

Gezins overload

Ik ben gék op mijn kids. We hebben vaak de grootste lol samen. We gaan er lekker op uit, of maken er thuis een feestje van. Maar ook daar moet ik écht doseren om mijn balans te behouden. Ik kan veel minder bij ze zijn en leuke dingen met ze doen dan ik zou willen.

Nu zit ik bijvoorbeeld sinds gisteren in het vakantiehuisje van mijn ouders aan zee. Manlief en kids waren er ook bij maar die zijn vanmiddag naar huis gegaan, zodat ik kan bijtanken. Het werd me teveel. Ik vind dat heel zuur.

Heerlijk om bij te tanken, dat zeker, maar ik had liever gehad dat ik hier met hun kon zijn. Zoals “normale” mensen. Mij wordt het helaas heel snel, te snel, teveel.

Ik zie heus alle mooie dingen en ik ben dankbaar voor alles wat ik wél aankan, maar ik ervaar helaas toch vaak een beperking in wat ik aankan.

Stabiel en toch nog beperkt

Ik had zo gehoopt dat het beter zou gaan als ik stabiel zou zijn. Dat ik veel meer zou aankunnen. Dat ik “normaal” kon leven. Maar helaas is gebleken dat ik door mijn bipolaire aandoening beperkt ben en blijf in wat ik zou willen. En dat doet zo’n pijn en geeft zo’n verdriet. Het frustreert me ook nog steeds enorm.

Het voelt alsof ik een ledemaat mis. Een arm, waarmee ik dingen aan kan pakken. Die arm heb ik nooit gehad. Maar als ik een arm zou missen, zou iedereen dat zien en er begrip voor hebben. Maar die arm die ik mis, mis ik niet aan mijn lijf maar in mijn hoofd. En dus is er minder begrip voor. Niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf. Daardoor vind ik het lastiger om mijn grenzen goed aan te geven. Ik schaam me er gewoon zo voor dat veel dingen me niet lukken en dat ik zo snel overprikkeld raak.

Treurig maar waar

Nu ik dit type, denk ik, oh wat een treurige blog, maar het is helaas wel voor mij de realiteit. Ik merk nu in deze Coronatoestanden tijd extra goed dat ik leef met een beperking. Een beperking die ik echt mijn hele leven bij me zal dragen. Ik mis een arm. Die arm groeit niet meer terug. Al doe ik nog zo hard mijn best.

Ik las net weer een paar artikelen in Psychologie Magazine en PlusMinus magazine dat leven met een bipolaire aandoening vergt dat je je lifestyle aanpast aan je bipolaire beperking. Óók als je stabiel bent blijft dat nodig. Ik ervaar het zelf ook zo. Wat een deceptie.

De zure realiteit

Toen ik dat allemaal las, realiseerde ik me ineens dat ik mijn aandoening nog steeds niet heb geaccepteerd. Gaat dat ooit lukken? Is het jou gelukt? Zo ja, hoe? Ik kan me nooit zo goed ergens bij neerleggen. Ik ben iemand met een hele sterke wil en drive en dat kan super handig zijn, maar het werkt me nu tegen…

Deze dagen heb ik dus veel met mijn partner gepraat over dat ik, zeker nu, echt meer rust en tijd voor mezelf nodig heb. Ik vind dat heel ongezellig en stom, maar het is noodzakelijk om te blijven staan.

Ik vond dat eng om te zeggen. Nu komt er namelijk meer op zijn schouders terecht. En op die van familie. Ik ben altijd bang dat de mensen om me heen omvallen, dat zij het ook niet aankunnen en dat we dan allemaal omvallen en de pleuris uitbreekt, totale chaos. Daarom ga ik soms dwangmatig mijn dierbaren helpen of redden. Dierbaren waarvan ik vrees dat ze omvallen. En dan verlies mezelf. Ik noem het mijn “red de ander syndroom”

Bij dat helpen en redden ga ik ver over mijn grenzen. Het lukt me langzaam aan beter om bij mezelf te blijven, voor mezelf te zorgen en mijn grenzen te bewaken, maar poe, het valt niet mee. Herkenbaar?

Egoïsme vs realisme

Het voelt egoïstisch om steeds bij mezelf te blijven en aan te geven wat ik nodig heb. Maar ik hoop dat het me beter gaat lukken om het niet als egoïstisch te zien maar als een noodzaak om met deze bipolaire beperking om te gaan. Zoals in het vliegtuig: eigen zuurstofmasker eerst. Moeilijk!!!

Hoe doe jij dat? Tips zijn welkom!

Verder is er gelukkig nog steeds een heleboel moois in deze wereld. Dat zie ik echt wel. Ik ben graag optimistisch. Zeker als ik me pessimistisch voel, wil ik me richten op optimisme. Maar nu is het blijkbaar tijd voor realisme.

Sterkte en succes lieve allemaal! Laten we elkaar steunen in deze gekke tijd. Want niet alleen de fysieke, maar óók de mentale gezondheid is cruciaal!

xoxo

 

2 gedachten over “De bipolaire beperking”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *