Een bipolaire moeder zijn

Ik ben moeder van twee geweldige dochters van 1 en 4 jaar oud. Toen ik zwanger werd van de eerste wist ik nog niet dat ik een bipolaire stoornis had. Dat kwam toen ik moeder was.

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik in Johannesburg, Zuid-Afrika. Ik had er al vier maanden backpacken met mijn vriend op zitten en we zouden bijna naar huis gaan. Het was een hele mooie (en heftige) reis en we namen de allermooiste souvenir mee in mijn buik: een baby.

Mijn zwangerschap

Ik zou moeder worden. Mijn hele leven zou veranderen! Ik keek er erg naar uit, maar het maakte me ook wel zenuwachtig, want zou ik het wel aankunnen? Zou ik wel een goeie moeder zijn? Ik raakte altijd al snel overprikkeld en kon slecht tegen weinig slaap. Zou een baby me niet laten ontsporen?

Ik besloot mijn zorgen opzij te zetten en volledig van mijn zwangerschap te gaan genieten. Wat was ik BLIJ met die lieve baby in mijn buik. Ik kon er volop van genieten. Mijn zwangerschap verliep vrij vlekkeloos en ik had zelfs het idee dat ik me stabieler voelde. Misschien kwam dat omdat mezelf meer en vaker toestond om uit te rusten en bij te tanken. Ik was liever voor mezelf. Het ging immers niet meer alleen om mij! Er zat een baby in mijn buik waar ik écht goed voor moest zorgen!

Post natale depressie  hypomanie!

Op 13 september 2014 werd ik moeder van een dochter. WOW, wat een bijzondere ervaring was bevallen en wat kwam er een geweldig meisje tevoorschijn!

Ik kwam meteen op een roze wolk terecht. Achteraf bekeken, denk ik dat ik niet zoals sommigen een postnatale depressie had, maar meer een postnatale hypomanie. Geen idee of dat bestaat, maar zo voelt het als ik erop terug kijk.

Ik had voor iemand die zo weinig sliep wel erg veel energie! Ik was heerlijk aan het moederen, maar zette tegelijkertijd allerlei projecten op. Ik was niet te stoppen.

De mensen om me heen keken er met verwondering en verbazing naar. Hoe kon zo’n jonge moeder die zo weinig sliep dit allemaal doen? Sommige vriendinnen hadden zo hun bedenkingen. Ik denk nu dus dat ik een hele tijd hypomaan ben geweest.

Natuurlijk ouderschap

Ik vond/ vind mezelf gelukkig een goeie moeder. De bevalling was heftig, maar is allemaal goed gegaan, mijn borstvoeding liep super, ik heb een heerlijke kraamweek achter de rug en het allerbelangrijkste: mijn man en ik hadden een hele happy baby! Geen huilbaby, maar een lachbaby.

Ze sliep meestal bij mij in de draagzak. Ik was een echte kangoeroe. Het ‘natuurlijk ouderschap’ of ‘attachment parenting’ paste goed bij me. Ik wist eerst niet dat dat was wat we deden, maar dat bleek later toen iemand zei: ah, je doet aan natuurlijk ouderschap. Ik deed met mijn paarden natural horsemanship, dus het verbaasde me eigenlijk niks dat ik met mijn dochter aan ‘natuurlijk ouderschap’ deed.

Onze dochter sliep bij ons in bed, met een cosleeper, ik droeg haar veel in de draagdoek, gaf borstvoeding. Het ging allemaal vanzelf. We hadden veel plezier samen en ik danste vaak met haar door de kamer.

Ik begon te wiebelen

Hoe ouder mijn dochter werd hoe meer ik begon te wiebelen. Ik ben mijn hele leven al wiebelig, maar nu werd het toch wel erger. Ik raakte compleet uit balans.

Het slaapgebrek door de nachtvoedingen begon me denk ik op te breken. Ook werd die kleine peuter steeds mobieler dus ik moest erg oplettend zijn dat dat kleine apie niet overal opklom en af zou vallen.

Het viel mijn omgeving op dat ik steeds ‘gekker’ begon te doen. Ik raakte snel over mijn toeren, werd angstig, paniekerig en érg emotioneel. Ik probeerde het te verbergen voor mijn omgeving, want was bang dat ze me ‘gek’ zouden vinden. En ik wilde niet dat mijn dochter er last van zou hebben.

De neerwaartse spiraal

Ik werd moeier en moeier en steeds neerslachtiger. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Waar ik vroeger in bed ging liggen en wachtte tot het dal weer over zou gaan, was dit nu niet meer mogelijk. Er liep een kleine meid rond die afhankelijk was van mij. Ik kon niet eindeloos slapen. Er moesten broodjes worden gesmeerd, geitjes geaaid in de kinderboerderij, torens gebouwd etcetera.

Ik werkte part time, fulltime werken heb ik nooit gekund. Maar nu werkte ik wél fulltime: want ik was moeder geworden en dat is zowel de mooiste als de zwaarste baan die er is.

Van een upper naar een grote crash

In november 2016 ging ik voor mijn werk naar een event in Las Vegas. De combinatie van mijn jet lag, mijn slaaptekort, het high energy event en de manische stad Las Vegas maakte dat ik in een hypomanie belandde. Ik was SKY HIGH! AL wist ik toen nog niet dat het een hypomanie was. Ik dacht dat ik ‘gewoon lekker enthousiast was’.

Toen ik terug kwam had ik allerlei wilde plannen. Ik begon een project op Ibiza, waar ik in januari 2017 naar toe vloog met man en kind. Het project faalde jammerlijk, want zoals je waarschijnlijk al kunt raden, stortte ik daar volledig in en jawel, daar kwam de depressie.

Mijn dochter was inmiddels 2,5 jaar. In februari 2017 moest ik met de billen bloot. Ik moest aan mijn omgeving vertellen dat er iets niet klopte met mij en dat ik hulp nodig had. Ik was compleet uit balans. Ik vermoedde al een paar maanden dat ik een bipolaire stoornis had. Na mijn crash wist ik het eigenlijk wel zeker.

En ja, de diagnose in maart was: Bipolaire 2 Stoornis. Een opluchting. Maar ook spannend, want behalve de diagnose kreeg ik ook een positieve zwangerschapstest.

Weer zwanger

Ik zou een tweede kindje krijgen! Mijn man en ik waren dolgelukkig, maar het was ook spannend, want ik vond het al pittig met één kind. Zou ik twee kinderen wel aankunnen? En nu wist ik ook van mijn extra kwetsbaarheid: mijn bipolaire stoornis. Was het onverantwoord om voor een tweede te gaan?

Ik besloot te vertrouwen op mijn moederinstinct. Dit kindje was zo gewenst! Ik vertrouwde ook op mijn therapie en herstel plan.

De zwangerschap en kraamtijd waren wederom geweldig. Ik heb er zó van genoten! En weer zo’n ontzettende lieve, blije lachbaby. Weer een dochter. Een geschenk uit de hemel! Ik heb de liefste kinderen die ik kan wensen.

Het herstel is zwaar

Ik kon na mijn diagnose nog niet beginnen met lithium, omdat ik zwanger was en, net als bij mijn oudste dochter, een lange tijd borstvoeding wilde geven. Ik volgde wel therapie, maar in november 2018 (mijn dochters waren toen 4 en 1) bleek dat ik het écht niet meer redde zonder medicatie. Ik raakte steeds te erg uit balans. Vooral slaapgebrek was een enorme trigger van episodes.

En dus ga ik starten met medicatie. Ik heb nu olanzapine en start volgende week, 8 januari 2019, met lithium. Zo kan ik hopelijk het leven beter aan en een stabielere moeder zijn voor mijn kinderen, want ik ben bang dat als ik langer zo door ga, ze last van mij gaan krijgen en dat wil ik niet.

Inmiddels is mijn oudste dochter dus 4 en mijn jongste dochter 1 jaar. Het is ZWAAR! Het is ook FANTASTISCH! Als er één ‘beroep’ bipolaire trekken heeft, is dat het moederschap. Holy moly. Ik heb nog meer slaaptekort, maar ook nóg meer liefde in mijn hart. Dat heeft god gelukkig slim bedacht. Dat iets wat zo zwaar is ook gelukkig zo mooi is. Anders zou de mensheid al uitgestorven zijn denk ik. 😉

Extra hulp gevraagd

Het zijn tropenjaren met jonge kinderen. En in combinatie met mijn bipolaire stoornis vind ik moeder zijn héél pittig.

Zo pittig dat ik naast medicatie ook extra hulp heb aangevraagd bij mijn gemeente. Ik moest echt mijn schaamte voorbij, want jeetje wat schaam(de) ik me hiervoor, maar ik heb echt extra hulp nodig. Ik heb geen werk meer, omdat ik het niet meer trok: werken én moeder zijn én dealen met mijn bipolaire gevoeligheid. Het werd me teveel.

Nu krijg ik, naast medicatie en therapie, hopelijk van de gemeente (tijdelijk) extra hulp bij het bekostigen van kinderopvang, zodat als mijn oudste dochter op school zit, mijn jongste dochter een paar uur naar een gastouder kan en ik kan bijtanken/ bijslapen.

Hopelijk gaat dit lukken en krijg ik de kans om mezelf weer goed op de rit te krijgen, want nu gaat het nog goed met mijn dochters en kan ik ze geven wat ze nodig hebben, maar ik ben bang dat ik straks niet meer kan.

Ik wil mijn dochters kunnen geven wat ze verdienen en daarom moest ik schaamte en schuldgevoel voorbij en om hulp vragen. Mijn eigen netwerk begint ook op hun tandvlees te lopen en ik wil hun niet verder belasten. Ze doen al zoveel.

Ik hou je op de hoogte van hoe het verder gaat. UPDATE!

Hoe ga jij om met het moederschap en je bipolaire stoornis? Heb je nog tips? Ik hoor ze graag! Samen weten we meer en staan we sterker!

2 gedachten over “Een bipolaire moeder zijn”

  1. Hoi rosie, ik ben zo blij dat je hulp krijgt en weet hoe het zit. Bij mij is dit helaas niet het geval. Toen mijn kinderen klein waren, was de diagnose Bipolaire stoornis nauwelijks bekend. Daardoor is er veel fout gegaan in mijn leven. Tot mijn scheiding ging het moederschap mij goed af, maar daarna ging het met mij bergafwaarts wat diepe sporen bij mijn inmiddels volwassen kinderen heeft achtergelaten. Sinds een paar jaar weet ik het nu en na veel therapie en de juiste medicatie gaat het goed met mij. Maar er zijn helaas teveel verloren jaren, waarin ik bij de juiste hulp al eerder een goede moeder had kunnen zijn. En ik heb toch heel vaak om hulp gevraagd bij verschillende instanties, want dat er iets mis was met mij wist ik al heel lang….

    1. Hoi Vlinder,
      Dank je wel voor je bericht!
      Sorry voor de late reactie. Ik lees het nu pas. Jeetje wat verdrietig dat het zo is gelopen. Zeker omdat je om hulp hebt gevraagd. Heel blij om te lezen dat het nu goed met je gaat. Succes en sterkte met alles! Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *