Zo voelt een bipolaire stoornis

Hoe voelt een bipolaire stoornis? Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om ziek te zijn van de bipolaire stoornis. Ik vind het zelf ook nog steeds lastig om precies uit te leggen hoe deze ziekte voor mij voelt, dus dacht ik: ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden.

Beelden op je laten inwerken

Deze blog lees je waarschijnlijk in een paar minuten door, maar misschien kun je per depressie- en (hypo)manie beeld even stil staan, er écht naar kijken en invoelen hoe het is om je langere tijd zo te voelen. Dan krijg je er misschien een beter idee van hoe het is om met deze ziekte te leven.

Zo voelt mijn bipolaire stoornis

rustig thee drinken
1. Tussen de manische en depressieve periodes zijn er rustige periodes. Ik heb peace of mind, voldoende energie, relativeringsvermogen en ik ben vrolijk. Als dit langere tijd duurt, ben ik stabiel. De juiste lithiumspiegel helpt me hierbij.
2. Ik kan (gedoseerd) leuke dingen doen en genieten!
drukke gedachten
3. Door overprikkeling, stress, druk en/ of slaapgebrek begint de donkerte in mijn hoofd. Mijn stressemmer loopt over. Ik raak geïrriteerd en paniekerig en wil me terugtrekken.
teveel gedachten
4. De bipolaire vertaler in mijn brein vertaalt bijna alles wat iemand tegen me zegt naar: “Je bent een slecht en mislukt mens. Je doet niks goed! Loser!” Deze gedachte gaat met vol volume op repeat. Ik wéét dat het niet waar is, maar ik kan mijn redelijke zelf niet goed meer verstaan.
angst
5. Ik word overgenomen door de naarste en donkerste gedachten. De monsters in mij hebben me in hun greep. Ik voel me erg kwetsbaar en helemaal alleen.
6. De depressieve monsters gaan niet weg. Wat ik ook doe (of niet doe). Mijn brein raakt gefrituurd en ik ben bang om psychotisch te worden. Ik weet diep van binnen nog wel wie ik werkelijk ben, maar de monsters maken het me haast onmogelijk om dat nog te voelen.
7. Het voelt vreselijk. Nergens voel ik me veilig. Ik wil niks meer, ik kan niks meer. De enige uitweg lijkt de dood. Daar maak plannen voor, want het lijkt de enige uitweg naar rust, naar mezelf kunnen zijn.
depressief in bed
8. De depressieve monsters gaan eindelijk weg. Ik moet er in rust van bijkomen. Het heeft me gesloopt. Mijn brein heeft weer een flinke klap gekregen.
rustig thee drinken
9. Ik krijg gelukkig toch weer peace of mind en energie. Ik kan mezelf weer vinden en word weer vrolijk.
10. Ik kan weer genieten van het leven met mijn dierbaren. Al moet ik érg op mijn balans letten. Soms voel ik me hierdoor echt een party pooper.
my mind
11. Na een héél diep dal, komt vaak een héle hoge piek. Een (hypo)manie. Het wordt weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leuke gedachten. Mijn enthousiasme en creativiteit nemen toe.
manic tigger balloon
12. Duizend enthousiaste Teigetjes on XTC stuiteren door mijn hoofd. Energie, zelfvertrouwen, ACTIE! Héél veel actie! En véél en snel praten.
become manic
13. Zóveel energie, enthousiasme en levenslust! “Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief? Wat was ik een aansteller zeg!” Enorm verwarrend, voor zowel mezelf als mijn omgeving…
yeehaw
14. Life is AWESOME! Alles LUKT en ik ben niet te stoppen! Ik “bluf” me overal met succes doorheen en neem vaak impulsieve beslissingen die soms (te)veel geld kosten. De (hypo)manie is een feit.
15. Mijn bipolaire stoornis voelt zoals deze extreme achtbaan.  Mijn hele leven in die achtbaan zitten vind ik doodvermoeiend en ziekmakend. Uitstappen lukt me maar niet… Ik voel me zo schuldig en schaam me kapot dat ik me zo voel. De rit begint weer van voor af aan:
drukke gedachten
Enzovoort, enzovoort.
Alles hierboven speelt zich vooral af in mijn binnenwereld. Aan de buitenkant zie je vaak niks. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat… Uit schaamte…

Waardoor en hoelang?

Mijn grootste triggers/ aanleidingen voor bipolaire periodes zijn slaapgebrek, stress/druk en overprikkeling. Hoe lang een periode van depressie of (hypo)manie duurt verschilt. Soms is het enkele weken of maanden en soms enkele dagen of uren. Ook zijn de pieken en dalen niet altijd even hoog of even diep. Een stemmings- en energiewisseling kan erg snel plaatsvinden. Dat noemen ze rapid cycling. Dat mijn stemmingen en energie zo snel en zo hevig kunnen veranderen, maakt het verwarrend en heel vermoeiend. Ook voor de omgeving.

Ik merk dat sinds ik moeder ben de stemmings- en energiewisselingen sneller en heviger zijn. Waarschijnlijk doordat ik minder rust en slaap krijg.

Met nog meer mijn leefstijl aanpassen, extra medicatie en een signaleringsplan probeer ik op tijd bij te sturen, maar dat lukt lang niet altijd. Helaas…

Herkenbaar?

Ik ben benieuwd of deze blog herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als bipolaire lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of betrokkenen wat aan deze beelden hebben. Of het zo meer begrijpelijk wordt.

Laat je het me hieronder weten in een reactie of via het contactformulier?

8 gedachten over “Zo voelt een bipolaire stoornis”

  1. Wat mooi omschreven, mijn verhaal, (zonder het moeder zijn)
    Ik ben na 10 jaar lithium gestopt met medicatie en wil met meditatie en beter luisteren naar mezelf, zo det de mist in mn hoofd verder.
    ik zit nu in een manie, voelt geweldig maar ook onrustig en overweldigend, ik moet hard aan de slag om mezelf in de hand te houden,

    Hoe vergaat het jou? Nu 2 jaar later?

    1. Hoi Carina,
      Dank je wel voor je reactie!
      Ik ben vorig jaar begonnen met lithium en heb daar héél veel baat bij. Natuurlijk nog wel pieken en dalen, maar gelukkig heb ik er minder lang last van dan voorheen. Ik kan beter voor mezelf zorgen en dichter bij mezelf blijven nu ik lithium gebruik.
      Wat dapper dat je hebt durven stoppen met lithium! Ik weet niet of ik dat zou durven. Maar na 10 jaar snap ik het wel. Nu een manie lijkt me wel lastig. Krijg je nu helemaal geen medicatie meer? Wat een gekke tijd is dit he, met die corona.
      Nogmaals bedankt voor je reactie! Ik word er altijd blij van als ik reacties of mailtjes krijg!
      Liefs!

  2. Hoi Rosie,

    Dank voor de beeldende reis der herkenning. Kamp al sinds mijn tweens met ontregelende highs en lows die ik altijd heb willen wegmediteren, redeneren of yoga’en. Alles behalve profi hulp, want ‘ik ben toch niet net zo als
    mijn pa en opa?!’

    Wel dus.
    Na verlies van mijn baan, zoveelste relatie en weeeer een verhuizing was het schluss en volgde een intakerollercoaster: bipolair type 2.

    Inmiddels 5jr semi stabiel op lithium en occasional pammetjes. En altijd een pakje antidepressiva en antipsychotica in mijn medicijnstash ‘voor het geval van nood’.

    Totdat de Coronashizzle kwam en mijn leven weer tot aan de basis door elkaar geschud werd. Zelfs mét lithium én signaleringsplan, goed support system én drastisch aangepaste leefstijl. Wat een falen,… zo voelt het,… en dan toch maar weer hulp vragen, medicatie aanpassen en maar weer uitzitten in de hoop op ‘beter’ tot dat de volgende hypomanie of depressie zich aandient,…..

    Sinds vorig jaar ben ik co-facilitator bij FluroFriday Scheveningen. Een mondiaal initiatief van St. OneWave uit Australië: freeing your funk in de anti bad vibes circle in je Fluro outfit, afgetopt met beachyoga en saltwatertherapy (lees; zwemmen, surfen, SUPpen) ter destigmatisering van Mental Health issues. In de zee zijn we allemaal gelijk en de golven zijn een mooie metafoor voor dealen met het leven en balans te leren vinden in de ups & downs.

    Ook volg ik een bijscholing tot yogatherapeut en ben ik sinds een paar jaar open aan het delen op sociale media. In de missie tot destigmatizing mental health issues, meer inzicht te geven in de belevingswereld van een ‘BiPo’ en vragen te stellen bij ‘wat is ‘normaal’ en bestaat dit überhaupt wel?’… Een spreekbuis te zijn voor degenen die hier niet over kunnen/durven/mogen praten en zich ongezien/onbegrepen/niet gehoord voelen.

    Dank dat ook jij dit doet.
    Lets keep up rising that rollercoaster called ‘life’ while training and taming our dragons.

    Kreeg jouw blog doorgestuurd via Lara en heb zojuist je vriendschapsverzoek op FB geaccepteerd (ja,..weer veelste vroeg wakker)

    1. Dank je wel voor je reactie!

      Jeetje, echt super herkenbaar wat je schrijft! Dat is toch echt fijn he, die herkenning en erkenning van mede bipo’s 🙂 Thanks for sharing!

      Wat tof wat je doet bij FluroFriday! Ik ga het eens bekijken. Klinkt heel mooi.

      XOXO

  3. Hoi, wat een fijn gevoel gaf jou strip mij ,werd er zelfs blij van dat ik nu eindelijk iets lees en zo herkenbaar is .
    Zo duidelijk verwoord.
    Herkende echt alles, het is net hoe het bij mij ook verloopt.
    Kun je er mee omgaan alleen met lithium?
    Gr roos

    1. Hoi, dank je wel voor je reactie!
      Met de juiste lithiumspiegel kan ik er wel beter mee om gaan, maar helaas blijf ik wel last houden als ik te weinig slaap krijg, stress heb of overprikkeld ben. In die tijd neem ik meestal ook oxazepam.
      Gebruik jij medicatie? En hoe werkt het voor jou? Xoxo

  4. Hoi roos, ik gebruik ook lithium. En daar naast een mao remmer. En seroquel
    Zelf vind ik het erg lastig om mijn omgeving uit te leggen wat bipolair inhoud. Mensen die me goed kennen zien meestal als het niet goed gaat.
    Zelf trek ik me dan terug en zoek geen contacten. Omdat dat te moeilijk is. En idd door te weinig rust en overprikkeling wordt het een warboel daar boven in.

    1. Wat superlastig he. Vooral (onbedoeld) onbegrip is heel lastig en maakt het vaak eenzaam. Misschien kun je ze de blog laten lezen? Wellicht hebben ze en jij er wat aan. Sterkte en succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *