Ja zeggen tegen het leven

Ja zeggen tegen het leven betekent soms nee zeggen. Tegen bepaalde activiteiten, situaties of mensen. En dat moet ik vaker doen dan ik zou willen. Dat is althans wat ik steeds meer ontdek. Sinds mijn kompas sessie ben ik me ervan bewust geworden hoe vaak ik kameleon: niet helemaal mezelf ben, omdat ik geen nee wil zeggen en niet voor mijn balans durf te kiezen. Bang voor de meningen en verwachtingen van anderen. Bang om zwak en onaardig te zijn. Daardoor hang ik vaak in een vagevuur en dat haalt me erg uit balans en maakt me unhappy.

Wie niet sterk is moet aardig zijn

Te vaak zei ik ja als ik nee had moeten zeggen. Ik had nee moeten zeggen om stabiel te blijven of worden. Maar ik zei toch ja. Omdat ik bang was wat anderen van me zouden denken. Omdat ik bang was niet aardig te zijn. Bang geen goed mens te zijn. Bang om een zwak mens te zijn. Een prooi voor de sterken.

Ik las laatst de quote: “wie niet sterk is moet aardig zijn”. We kennen natuurlijk allemaal “wie niet sterk is moet slim zijn”, maar ik vind de eerste quote veel passender. Ik merk namelijk dat ik altijd heb gevoeld dat ik niet sterk was. Niet sterk zoals de meeste mensen. Ik voelde me mentaal niet sterk, omdat ik me vaak mentaal niet stabiel voelde.

Om dat te verbloemen en om te overleven, ben ik aardig gaan doen. Nou ben ik sowieso voorstander van aardig zijn, begrijp me niet verkeerd! Ik ben denk ik van nature een aardig persoon. Maar dat is wat anders dan aardig doén. Aardig doen is pleasen. Ik ben een pleaser, voorál als ik niet stabiel ben.

Er zijn vaak situaties geweest waarbij ik nee had moeten zeggen. Nee had moeten zeggen om mijn balans bewaren. Om mentaal sterk te worden. Dan was ik eigenlijk te moe of te instabiel om het aan te kunnen. Of ik had er simpelweg écht geen zin. Maar de pleaser in mij zei ja. Anders zou ik niet aardig zijn. En dat betekende voor mij dat mensen zouden zien dat ik dus zwak ben, dat ik door de mand zou vallen en ten prooi zou vallen aan de sterken. Survival of the fittest. Heftig doorgedacht, maar er zat echt een grote angst onder. In aardig doen was ik goed en het werd mijn overlevingsmechanisme in onstabiele tijden.

Ja zeggen tegen het leven

Ik ben sinds deze zomer aan het experimenteren en onderzoeken met het vinden en behouden van mijn eigen kleur. Niet te kameleonen. Mijn eigen keuzes durven maken. Te kiezen voor mijn balans.

Mijn grootste inzicht is dat als ik ja wil zeggen tegen het leven ik soms nee moet zeggen. Nee zeggen tegen bepaalde activiteiten, situaties, mensen. En dat moet ik helaas vaker doen dan ik zou willen…

Nee zeggen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid… Want dan vinden ze me niet aardig en wie niet sterk is moet aardig zijn. Dilemma!

En soms moet ik nee zeggen voor mijn balans maar wil ik écht graag ja zeggen. Maar omdat ik voel dat ik het leven anders niet aan kan moet ik tegen veel leuke en mooie dingen tóch nee zeggen. En dat is zo frustrerend en verdrietig…

Maar het mooie is dat nee zeggen me wel steeds beter af gaat. Ik vind het gesprek aan gaan nog steeds lastig en ik kan er nog steeds verdrietig of gefrustreerd van worden, maar omdat ik steviger in mijn schoenen sta en stabieler ben, maak ik me niet meer zo druk over of iemand me nog wel aardig vindt nadat ik nee heb gezegd. Of over of ik mezélf nog wel aardig vind. Ik lijk het meer te accepteren. Nog steeds niet altijd natuurlijk. Maar wel meer.

Ik vind mezelf steeds aardiger

Of het oorzaak of gevolg is maakt me niet uit, maar ik merk dat ik me door lithium en door de thyrax meer in balans voel. En doordat ik me meer in balans voel, vind ik mezelf een leuker mens. Een liever mens. Een goed mens. Een mens dat hier mag zijn. Een mens dat goed genoeg is. En halleluja, dat is een gamechanger!

Want dat maakt dat ik niet steeds die stem geloof die zegt dat ik niet goed genoeg ben. En het zorgt ervoor dat het me niet meer zoveel uit maakt wat anderen van me (zullen) denken. Of wat mijn criticus van me denkt.

Natuurlijk heb ik die gedachten nog wel eens. Maar ze beheersen niet meer mijn leven. Waardoor ik beter JA kan zeggen tegen het leven. En dat is zo fijn!

Mijn lijf doet mee

Wat ik bijzonder vind om te merken is dat mijn lijf ook heel goed reageert op dat ik stabieler ben en mezelf aardiger vind.

Ik was laatst bij mijn ouders en mijn vader ging gymnastiek oefeningen doen. Goed idee dacht ik! Ik doe ook wat oefeningen. Ik boog voorover en tot mijn grote verbazing raakte ik met gemak mijn tenen aan! Normaal kwam ik net bij mijn schenen!

Ik weet wel dat ik veel stress en spanning vast hou in mijn hamstrings. Daar heb ik heel wat yoga op losgelaten, maar ik doe al maanden geen yoga en oefeningen meer. Dit is puur een reactie op mijn brein. Ik kan het niet anders verklaren. Ik vind het in ieder geval heel tof!

Donkere dagen

Ik merk wel dat dit seizoen invloed heeft op mijn stemming. Nu de dagen weer korter worden en het weer steeds natter en kouder ben ik minder buiten. Veel binnen zitten met twee drukke kids drives me crazy sometimes. Alles bij elkaar heeft het invloed op mijn stemming.

Omdat ik niet weer in zo’n zware depressie wil komen als vorig jaar heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.

Ik ga weer meer me time inplannen, de auto regelen zodat ik op stap kan met de kids, ik krijg binnenkort een daglicht lamp, extra vitamine D, ik eet zo gezond mogelijk, zo min mogelijk voeding die me uit balans brengt (zoals suiker en junk food), ik ga iedere dag naar buiten om even te bewegen, ik plan veel leuke dingen waar ik me op kan verheugen en ik geef mezelf iedere dag een hoofdhuid massage, ook nog eens goed voor mijn haar! Ik vergeet vast nog dingen maar dít zijn de belangrijkste.

De wereld ziet er overall heel anders uit dan een jaar geleden. Zelfs met de winter op komst. Hopelijk kom ik ‘m goed door.

Hoe kom jij de winter door?

xoxo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *