Manische episode in de kraamweek

!Gastblog!

Dit keer een gastblog van één van de lezeressen van manischemoeder.nl Ze schrijft over haar manische episode in de kraamweek en de daarop volgende depressie. Ik ben heel trots dat ik haar verhaal hier mag delen! Mocht je willen reageren op haar verhaal dan kan dat hieronder, of je kunt mij mailen dan breng ik jullie in contact. Komt ie!

Manische episode in de kraamweek

Ik heb heel erg lang getwijfeld of ik wel een tweede kind op de wereld zou willen brengen. Familieleden adviseerden ons om bij een te houden, anderen moedigden ons juist aan om een tweede te nemen. Na lang wikken en wegen en de zogenaamde voor- en nadelen te hebben opgesomd, zijn we er toch voor gegaan en ben ik nu zwanger! Tijdens deze zwangerschap ben ik veel meer bezig met wat het met me doet en ik ben me alvast mentaal aan het voorbereiden voor de periode na de bevalling. Die viel namelijk erg tegen de vorige keer.

Mijn eerste zwangerschap was behoorlijk traumatisch: doordat ik 4 dagen lang niet heb geslapen, kreeg ik een manische episode. De bevalling was heel goed gegaan, maar de dagen erna kon ik maar geen rust vinden in mijn hoofd en lichaam. Van de kraamzorg moest ik om de 2 uur borstvoeding geven, en de borstvoeding ervoer ik als extreem pijnlijk. Elke keer dat mijn zoontje huilde, brak het zweet uit en kreeg ik zware hartkloppingen, omdat ik wist dat ik hem weer moest aanleggen en dat het gegarandeerd veel pijn zou gaan doen. Ik vond het zo erg dat ik bang was voor mijn eigen kind…

Ondanks dat ik alles probeerde om in slaap te vallen: rustige muziek, boek lezen, ontspanningsmassage, voetreflex massage, bodyscan, warme douche… niets werkte. Mijn partner begreep er niks van en raakte gefrustreerd dat ik maar niet ‘gewoon in slaap viel’.

Na dag 3 zei de verloskundige, die kort op bezoek was, dat ik na dag 4 echt slaappillen bij de dokter moest vragen. Helaas was dit net te laat. Ik merkte die nacht dat ik drukker (in mijn hoofd) werd; ik bleef maar piekeren over pietluttige dingen, had urenlang huilbuien en begon mijn man te verwijten van alles, dat hij tijdens mijn zwangerschapsverlof er nooit was, dat hij nog steeds geen auto had geregeld, dat hij zich niet eens had verdiept over wat er zou komen na de bevalling. Het viel allemaal rauw op z’n dak. Misschien waren dit wel de bekende kraamtranen?

Naast de frustraties, non-stop gepraat en geklaag had ik ook gelukkig veel leuke momenten: ik had veel lachbuien met mijn man, we bleven maar gieren over die afschuwelijke kolfmachine en lelijke voedingsbh’s, de pijnlijke borstvoeding en onze sadistische kraamzorg. Om 6 uur in de ochtend riep ik mijn man om samen te dansen op ‘I will survive’, dat vond ik wel zo toepasselijk. Ik merkte dat mijn zintuigen veel scherper waren en voelde de muziek. Behalve deze leuke momenten, was ik ook bewust dat het misschien de andere kant zou kunnen opslaan en dat ik misschien een postnatale depressie zou kunnen krijgen. Ik dacht veel aan de film ‘De gelukkige huisvrouw’. Ik bleef maar denken aan die verschrikkelijke scène met die doos… rillingen over mijn rug…

Na een kort gesprek met de huisarts werd ik al vrij snel verwezen naar de crisisdienst, en die kwam na het intakegesprek elke dag bij ons thuis. In het tweede gesprek, toen ik weer non-stop praatte en al mijn frustraties op tafel legde, concludeerde de arts na een kwartier: “Je bent manisch.” Ik was woest en sprong op: “Wat?! Ik ben helemaal niet manisch, waar heb je het over!” Op dat moment wist ik eigenlijk niet wat manisch echt inhield. Elke keer dat de crisisdienst langskwam was ik zenuwachtig en ook bang dat als ik iets verkeerds zou zeggen, ik meteen zou worden opgenomen, dus ik probeerde in de gesprekken daarna zo rustig mogelijk en zorgvuldig mogelijk alles uit te leggen. Ik begreep wel dat ik hulp en slaapmedicatie nodig had. Ik protesteerde niet wanneer ze met verschillende medicijnen kwamen. Gelukkig sloeg de medicatie (Olanzapine en Lithium) al vrij snel aan en voelde ik al na 2 weken de manie langzaam wegebben en werd alles veel vlakker…

Het donkere gat na de manie

Twee maanden lang werd ik gemonitord door de crisisdienst en Intensive Home Treatment (IHT). De manische episode duurde eigenlijk maar 1 a 2 weken, de dip die daarna volgde duurde wel heel lang. Toen ik een keertje met andere moeders ging drinken van mijn zwangerschapsclubje merkte ik dat ze de hele tijd hun baby aan het vasthouden en knuffelen waren, maar ik vond het juist heerlijk dat hij even sliep in de kinderwagen. Na de koffiedate bleef het aan me knagen en was ik bang dat ik niet diezelfde hechting had die alle moeders zouden moeten hebben.

Tijdens die dip was ik extreem onzeker over mijn moederschap, maar ook mijn werk. Toen ik manisch was, had ik zelfverzekerd, durfde alles te zeggen en had overal een duidelijke mening over, maar nu durfde ik geen enkele beslissing te nemen, ook hele simpele beslissingen over het avondeten en boodschappen voelden aan als hersenkrakers. Omdat de eerste paar weken mijn man veel op zich had genomen, kreeg ik het idee dat ikzelf niet in staat was om mijn zoontje te troosten en ik raakte steeds in paniek als hij niet stopte met huilen. Door de medicatie en het wegebben van de manie was ik zo uitgeput dat ik soms rond 7 uur al naar bed ging, maar daardoor werd ik ook om 3 uur ’s nachts klaarwakker. Ik kreeg dan zware paniekaanvallen omdat ik bang was dat ik niet meer in slaap kon vallen. Mijn onzekerheid raakte een dieptepunt en ik verafschuwde mijn lichaam omdat ik na de bevalling niet afviel maar juist aankwam van de olanzapine.

Als ik in de spiegel keek zag ik iemand die mentaal en fysiek gesloopt was, geen kleur in mijn gezicht en dof dun haar. De zwangerschapsgloed was nu helemaal verdwenen.

Ik denk dat ik er een jaar over heb gedaan om me weer volledig goed in mijn vel te voelen. Na dat jaar realiseerde ik me ook dat ik dat jaar meer met mezelf bezig was om te overleven en uit die dip te komen, en pas toen het beter ging had ik eindelijk de energie en volle aandacht voor mijn kind.

Een eerste kind is al een hele aardverschuiving en veel mensen zeggen dan ook dat het de grootste relatietest is. Maar een manie en dip daarbovenop hadden we nooit kunnen zien aankomen. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit zijn gekomen. Hoewel ik weet dat de bipolaire stoornis bij mij hoort en dat dit allemaal vaker kan gebeuren in de toekomst, probeer ik hier zo positief mogelijk mee om te gaan. Misschien kan ik over een paar maanden tijdens de kraamweek wel genieten van mijn roze wolk. En anders moet ik maar genieten van die manie: I will survive!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *