Nog steeds te lage lithiumspiegel

Vorige week moest ik weer bloed prikken. Dat was geen succes… Ik heb hele dunne aderen en ze konden geen goede ader vinden. Hij schoot steeds weg. Nadat twee vrouwen in beide armen hadden zitten poeren met een te dikke naald en ik bijna flauw viel, kreeg de derde vrouw gelukkig zo een dunnere kindernaald in mijn rechterarm. Pfieuw! Vandaag kreeg ik de uitslag: mijn lithiumspiegel blijft steken op 0.8. Te laag… Wat mij betreft.

Blijven steken op 0.8

Ik voelde me vorig jaar goed en stabiel bij een spiegel van 1.0 (met 1000mg lithium). Toen was het rustiger in mijn hoofd en vele malen rustiger in mijn lijf. En het allerbelangrijkste: geen suïcidale gedachten meer!

Vorige zomer vond mijn psych mijn spiegel van 1.0/1.1 te hoog, ook in verband met mijn verkeerde schildklier waardes, en toen mocht ik nog maar 800mg slikken. Daardoor kreeg ik uiteindelijk een spiegel van 0.6. Veeeeel te laag. Sinds mei 2020 slik ik weer 1000mg maar ik kom maar niet terug op mijn ideale spiegel. Ik blijf steken op 0.8. Ik ben al sinds maart, corona tijd, super depressief met veel suïcide gedachten. Ik wil daar zo graag vanaf.

Helaas wil ze niet dat ik naar 1200mg lithium ga. Ze is bang dat ik dan te hoog uit kom en dan is er ook kans op lithiumvergiftiging. Ik wil het graag proberen. Alles beter dan dit. Ze gaat overleggen met het team.

Ik heb aangegeven dat er echt iets anders moet qua medicatie, want lithium heeft op deze spiegel geen zin. Het voelt alsof ik dan beter niks kan nemen. Al weet ik natuurlijk niet of ik er überhaupt nog zou zijn zonder lithium.

Zoek het uit

Helaas zit meer lithium of iets anders er na overleg met het team niet in. Ze denken dat ik voldoende geholpen ga zijn als ik beter leer omgaan met mijn kwetsbaarheid en gevoeligheid en beter leer rusten. En dat ik moeder ben van twee jonge kinderen maakt het niet makkelijker.

Ja jemig, dat weet ik zelf ook wel! En daar ben ik toch al mee bezig, maar zo krijg ik NU die monsters niet uit mijn hoofd die er al zo lang zitten. Zou gewoon heel fijn zijn als ik wat extra ondersteuning kreeg. Ik voel me echt niet serieus genomen en erg in de steek gelaten…

Met vallen en opstaan

Natuurlijk is het goed dat ze me niet meteen vol willen stoppen met pillen, maar de manier waarop het naar me gecommuniceerd werd, voelde alsof het allemaal wel mee valt met hoe ik me voel, dat het mijn eigen schuld is en dat ik maar wat beter mijn best moet doen in therapie en vooral wat beter mijn best moet doen om rust te nemen. Dat ik het nu zo zwaar heb, is dan jammer. Wachten tot het beter wordt… Ben er echt heel verdrietig over en gefrustreerd. Ik wacht al zo lang. Het wordt maar niet beter.

Na meer dan 30 jaar worstelen, zoeken, proberen, vallen en weer opstaan en dacht ik nu eindelijk de juiste hulp gevonden te hebben. Ik geef me helemaal bloot en voel ik me daardoor mega kwetsbaar. Nu voelt het alsof ik het zelf mag uitzoeken.

Het is ergens goed voor

Ja, het zal vast allemaal uiteindelijk ergens goed voor zijn. Dat weet ik ook wel. Dat is wat ik geloof. Het is sowieso beter voor mijn schildklier. Het is ook beter om helemaal door die gevoelens heen te gaan en ze niet “af te vlakken” met medicatie (al voel(de) ik me helemaal niet afgevlakt met lithium.) Dus over een tijdje denk ik vast: gelukkig is het zo gegaan. Maar ik hoop dat ik het vol hou tot die tijd. Die suïcidale gedachten en plannen maken het er niet makkelijker op…

Dus ookal komt er vast licht aan het eind van de tunnel en is zonder extra medicatie beter, voor nu voelt het even helemaal K#T! Ik ben zó dankbaar voor alle lieve mensen en dieren om me. Zij brengen weer licht in mijn hoofd.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *