Over mij

Hoi!

Leuk dat je meer over mij wilt weten!

Ik ben Rosie, 36 jaar, moeder van 2 geweldige dochters van 5 en 2, vrouw van de liefste man van mijn wereld, freelance paardrij instructrice, woonachtig in het Gooi én bipolair.

Al sinds mijn puberteit kamp ik met een bipolaire stoornis.

Maar dat wist ik toen nog niet… Ik voelde me wel altijd al anders. Overgevoelig, bang, bedroefd en onbegrepen óf juist mega happy, geliefd, vol levensvreugde: whoehoeeee!

Hoge pieken, diepe dalen

Ik was altijd al van de hoge pieken en de diepe dalen. Van de superlatieven, van 100 afspraken maken en ze even later allemaal weer afzeggen. Dat hoorde bij mij.

Iedereen heeft pieken en dalen. Dacht ik. Dat ik vaak suïcidale gedachten had, was normaal. Ik dacht eerlijk gezegd dat iedereen ze regelmatig had… Maar dat ik er minder goed mee om kon gaan.

Mezelf verbergen

Ik wist de diepe dalen goed te verbergen. Ik sloot mezelf gewoon thuis op. Verstopte me onder de dekens. In mijn eigen warme nestje.

Ik stuurde appjes met blije smileys en tien uitroeptekens, zodat niemand door zou hebben dat die “altijd vrolijke, positieve en optimistische” Rosie eigenlijk suïcidaal in bed lag…

Ik wachtte net zo lang tot de zon weer ging schijnen. En als die zon ging schijnen, nouuuu dan scheen die GOED!! Huppakee plannen maken, uitvoeren, het leven vieren!!! Ennnnn… weer instorten.

Zo piekte en daalde ik mijn leven ‘prima’ door. Ik was prettig gestoorde Rosie en niemand had door hoe diep mijn dalen waren.

Toen werd ik moeder

In 2014 werd ik moeder. Alles veranderde.

Ik kon me niet meer thuis opsluiten en verstoppen onder de dekens. Niet meer eindeloos slapen. Mijn overlevingsstrategie werkte niet meer.

Ik werd moeder van een prachtige dochter. Ik was (ben!) enorm dankbaar! Kinderen, je krijgt er zó veel voor terug! Behalve slaap… Moeder is de overtreffende trap van moe, voelde ik.

Slaapgebrek, extra prikkels en verantwoordelijkheden triggerden de ene na de andere hypomane en depressieve episode.

In februari 2017 brak ik. Mijn dochter was 2,5. Ik hield het niet meer vol. Ik moest vertellen dat er iets ‘mis’ met me was, maar oh wat schaamde ik me!

Ook voelde ik me enorm schuldig. Ik had een geweldig leven, maar toch kon ik er (tijdens de dalen) niet van genieten.

Lang verhaal kort: ik kreeg de diagnose Bipolaire 2 Stoornis. Wat een opluchting en bevestiging van wat ik eigenlijk altijd al heb geweten. Maar ook weer enorme schaamte en schuldgevoelens.

De diagnose

Toen ik mijn diagnose kreeg,  bleek ik onverwachts zwanger van mijn tweede dochter. Ik was dolgelukkig met haar komst, maar het maakte de weg naar herstel wel pittiger, want ik kreeg nóg minder slaap en nóg meer prikkels en verantwoordelijkheden.

Op 25 november 2018 kreeg ik weer een enorme terugval. Er zat maar één ding op: aan de medicatie. Ik redde het niet meer zonder. Oh, wat schaamde ik me weer…

Maar zo begon dan écht mijn herstel. Want hoewel de diagnose het begin van mijn herstel was, heeft de medicatie (lithium!) mij zó geholpen om stabieler te leven en om een stabielere moeder te kunnen zijn voor mijn dochters.

Ik begon deze blog eind december 2018 om mijn reis naar herstel bij te houden voor mezelf en voor eenieder die zich geholpen en/of gesteund voelt door mijn verhaal.

Eind december 2019, een jaar later, ben ik door mijn behandelaren stabiel verklaard en is het afbouwen van de behandeling begonnen. Wat ben ik dankbaar dat ik stabiel ben en nu écht kan leven.

Ik blijf mijn reis door het leven hier met je delen.

Reis je mee?