Over mij

Hoi!

Ik ben Roos, een 37-jarige binnenwereldreiziger. Ik woon samen met de liefste man van mijn wereld, onze twee fantastische dochters en ons blije rescuehondje.

Hoge pieken, diepe dalen

Al van jongs af aan voelde ik me anders dan de mensen om mij heen. Overgevoelig, paniekerig, bang, bedroefd, onbegrepen en soms zelfs suïcidaal óf juist mega happy, geliefd, vol levensvreugde: whoehoeeee! 

Ik was van de hoge pieken en de diepe dalen. Van de superlatieven, van 100 afspraken en plannen maken en ze even later allemaal weer afzeggen. Dat hoorde bij mij.

Iedereen heeft zulke intense pieken en dalen. Dacht ik. Ik dacht eerlijk gezegd dat iedereen ze had… Maar dat ik er niet goed mee om kon gaan.

Mezelf verbergen

Ik wist de diepe dalen goed te verbergen. Ik sloot mezelf gewoon thuis op. Verstopte me onder de dekens. In mijn eigen warme nestje.

Ik stuurde dan berichtjes met blije emoticons en tien uitroeptekens, zodat niemand door zou hebben dat die “altijd vrolijke, positieve en optimistische” Roos depressief in bed lag…

Ik wachtte net zo lang tot de zon weer ging schijnen. En als die zon ging schijnen, nouuu dan scheen die GOED! Huppakee plannen maken, uitvoeren, het leven vieren! Ennn… weer instorten.

Zo piekte en daalde ik mijn leven ‘prima’ door. Ik was prettig gestoorde Rosie en niemand had door hoe diep mijn dalen waren.

Toen werd ik moeder

In 2014 werd ik moeder van een prachtige dochter. Ik ben heel dankbaar en hou intens veel van haar! Tegelijkertijd was het moederschap een grote uitdaging voor mijn balans. Alles veranderde. Ik kon me niet meer thuis opsluiten en verstoppen onder de dekens. Niet meer eindeloos slapen. Mijn overlevingsstrategie werkte niet meer.

Onder andere slaapgebrek, extra prikkels en verantwoordelijkheden triggerden me.

In februari 2017 brak ik. Mijn dochter was toen 2,5 jaar. Ik hield het niet meer vol. Ik moest vertellen dat er iets ‘mis’ met me was, maar oh wat schaamde ik me! 

Ook voelde ik me enorm schuldig. Ik had een geweldig leven, maar toch voelde het leven te vaak als een worsteling. Als overleven.

Ik ging in behandeling. Wat een opluchting dat ik eindelijk hulp had durven vragen. Maar ik had nog steeds last van enorme angst, schaamte en schuldgevoelens. Want ik had niet het hele verhaal verteld… Dat kon ik pas enkele jaren later.

De diagnose

In 2017 kreeg ik de diagnose bipolaire  2 stoornis. Dat hokje paste destijds het beste bij mijn klachten van heftige stemmings- en energiewisselingen. Ik ging in therapie.

Toen ik in 2017 in therapie ging, bleek ik onverwachts zwanger van mijn tweede dochter. Ik was dolgelukkig met haar komst! Ze maakte ons gezin compleet.

De weg naar herstel werd alleen wel pittiger, want ik kreeg nóg minder slaap en nóg meer prikkels en verantwoordelijkheden.

Op eind 2018 kreeg ik weer een enorme terugval. Er zat maar één ding op: aan de stemmingsstabiliserende medicatie. Ik redde het niet meer zonder. Oh, wat schaamde ik me weer… Maar zo begon dan écht mijn herstel.

Mijn trauma

De medicatie, het praten en vele therapiesessies hebben mij geholpen om me veiliger te voelen en zo uiteindelijk de oorzaak van mijn instabiliteit open te breken: een onverwerkt vroegkinderlijk trauma. Ik ben op vijfjarige leeftijd seksueel misbruikt door mijn zwemleraar.

Mijn onverwerkte trauma zorgde ervoor dat ik last kreeg van een PostTraumatische Stress-Stoornis. 

Toch vermoedde niemand PTSS, want ik had niemand over mijn trauma verteld. Dus zowel mijn psycholoog als mijn dierbaren wisten niet wat er precies in mijn binnenwereld aan de hand was.

Begin september 2020, toen mijn oudste dochter vijf jaar was, durfde ik eindelijk over het misbruik, mijn geheim, te gaan praten. Ik moest wel. De last werd te zwaar. Ik wil er zijn voor mezelf. En voor mijn gezin. Ik wil mijn dochters laten zien dat het goed is om dingen bespreekbaar te maken en hulp te vragen.  

In januari 2021 ben ik (na het zien van RTL programma Geraldine en de vrouwen) in behandeling geweest bij PSYTREC en later ook nog bij Trauma Centrum Nederland. Die PTSS behandelingen hebben erg geholpen. Ook (oefeningen van) de polyvagaal theorie van Stephen Porges helpen me.

Eindelijk kon ik voelen waar ik 32 jaar naar had verlangd: Ik ben veilig en ik kan het leven aan! Zo vond ik mezelf, mijn thuis, steeds meer terug.

Ik ben al een hele tijd van de medicatie af. Ik krijg nog wel nazorg en hulp bij het leren voelen en aangeven van mijn grenzen en het bij mezelf blijven. 

Bloggen

Ik begon deze blog om mijn reis naar herstel bij te houden voor mezelf en voor iedereen die zich geholpen en/of gesteund voelt door mijn verhaal.

Seksueel misbruik en de grote schade die dat met zich meebrengt, moet bespreekbaar zijn. Ik hoop dat ik daaraan kan bijdragen.

Reis je mee? Dan kun je het beste hier starten.

Ps. de term Binnenwereldreiziger heb ik van Leon Giesen van Mondo Leone. Hij maakt de mooiste dingen! Aanrader!