113 zelfmoordpreventie

113 zelfmoordpreventie redt levens. Misschien ken je ze al of misschien heb je nog nooit van ze gehoord.

Wat doet 113 zelfmoordpreventie allemaal?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Deze landelijke hulporganisatie biedt mensen die het leven niet meer zien zitten een luisterend oor.

Bij de hulplijn kunnen mensen met gedachten aan zelfmoord anoniem praten of chatten met geschoolde vrijwilligers en stagiairs.

De organisatie biedt naast de hulplijn kosteloos anoniem therapie en doet wetenschappelijk onderzoek. Ook werkt 113 samen met maatschappelijke organisaties en geven ze scholing aan professionals.

Heb je zelf vragen over zelfmoord of heb je hulp nodig? Ga dan naar www.113.nl of bel Zelfmoordpreventie 0900-0113. Ze zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week te bereiken.

Ik heb zelf ook gechat met 113

De reden dat ik een blog over 113 schrijf, is dat ze mij op een heel donker punt in mijn leven enorm hebben geholpen.

Er was een moment dat ik het leven echt niet meer aankon. Ik wilde er met behulp van pillen een eind aan maken. Ik googlede ‘Hoeveel pillen nodig voor zelfmoord’ en toen kwam deze pagina van 113 als eerste boven.

Dat voelde als een reddingsboei en die greep ik aan. Ik heb anoniem met iemand van 113 gechat en dat gesprek heeft echt mijn leven gered. Ik ben stichting 113 zelfmoordpreventie daar eeuwig dankbaar voor.

Niet dood willen, maar ook niet meer willen leven

Misschien heb jij dit gevoel ook: ik wilde niet dood, maar ik wilde niet meer leven. Ik zag dood gaan als de enige uitweg van de pijn, de nare gedachtes, intense duisternis. Ik wilde en kon het leven niet meer aan. Leven voelde als overleven. Ik kon niet meer over de berg heen kijken. Het lukte me niet meer. Alles voelde donker en het voelde alsof het nooit meer licht zou worden. En het voelde alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij. Dood gaan leek dus de enige oplossing.

Gelukkig ben ik er nog, al heb ik nog steeds suïcidale gedachten… Ik hoop dat als ik in het nieuwe jaar (2019) start met lithium die diepe dalen wat minder heftig worden. Gelukkig zijn er behalve dalen, ook pieken en periodes van stabiliteit. Maar het mag van mij allemaal wel meer in balans mag komen en dat hoop ik dan ook te bereiken met lithium.

Heb jij veel last van suïcidale gedachten? Hoe ga jij ermee om? Ik lees het graag in de reacties hieronder.

“Zo ben ik nou eenmaal”

“Zo ben ik nou eenmaal.” Aan die uitspraak had ik vroeger een hekel. Ik snapte mensen die dat zeiden niet en ik dacht altijd: Hoezo “zo ben je nou eenmaal???”

Wat ik toen dacht

Je kunt jezelf veranderen, ontwikkelen, verbeteren, laten groeien! Doe een cursus persoonlijke ontwikkeling, volg een spirituele opleiding, lees, leer, DOE IETS!!! Je bent niet zo eenmaal! Je hebt je geluk zelf in de hand en wie je bent ook!

Het allerbelangrijkste in het leven is de beste versie van jezelf te worden. Te groeien. Spiritueel te ontwaken! Stilstand is achteruitgang!

Persoonlijke ontwikkeling was altijd mijn lievelingsding. Mijn mantra als personal development junkie en gelukszoeker was: word de gelukkigste persoon die je kent. En daar deed ik dan ook heel hard mijn best voor, maar het lukte me niet… Ik bleef last houden van depressies.

Wat ik nu denk

Arme ik, denk ik nu als ik denk aan hoe ik toen dacht.  Ik was constant bezig het beste uit mezelf te halen. Het onderste uit de kan te halen. Je ego te doorzien. Verlichtend geluk te vinden. Ik vond dat het zo hoorde, want wie wil er nou niet gelukkig zijn? Ook nogal arrogant om zo te denken. Alsof ik zo’n verlichte ziel was…

Ik persoonlijk ontwikkelde mijn oh zo spirituele ziel in een burn out. Want ik vond mezelf nooit goed genoeg. Nooit gelukkig genoeg. Nooit spiritueel genoeg. En ik geloofde heilig dat geluk een keuze was en dat met al die persoonlijke ontwikkeling producten je wel gelukkig moést worden.

Als ik in een depressie zat, vond ik dat mijn eigen schuld. Dan had ik niet genoeg mijn best gedaan. Niet hard genoeg had gewerkt. Dan was ik een mislukkeling. Ik was heel hard voor mezelf.

Ha! Zo ben ik nu eenmaal!

Na mijn diagnose snapte ik ineens veel beter waarom ik ben zoals ik ben. Dat het niet mijn schuld is als ik depressief en suïcidaal ben. Ik snapte beter hoe ik in elkaar steek en begreep ineens dat ik niet zo hard mijn best hoef te doen als het niet goed met me gaat.

Ik kreeg een nieuwe mantra en ironisch genoeg is het: “Zo ben ik nou eenmaal”. Het werkt best bevrijdend! Ik hoef niet meer zo hard te werken voor mijn geluk als ik me k*t voel, want… Zo ben ik nou eenmaal. Heerlijk! Best een aanrader! 🙂

Ik heb natuurlijk echt wel veel dingen geleerd uit de tijd dat ik me op de persoonlijke ontwikkeling stortte en het was vaak ook leuk! Daar ben ik dankbaar voor en blij om. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben.

Ik kan ook nog steeds genieten van bijvoorbeeld inspirerende boeken en podcasts over groei en geluk, maar ik kan nu liever naar mezelf zijn en depressief zijn voelt nu niet meer zo als falen maar als een chemische brein error door mijn bipolaire stoornis. Dat voelt toch wel wezenlijk anders.

Hoe kijk jij tegen persoonlijke ontwikkeling aan? Is het veranderd sinds je je diagnose hebt?

Aan de medicatie

Het is zover: ik ben aan de medicatie.

In maart 2017 kreeg ik mijn diagnose. Een bipolaire 2 stoornis. Ik zou gaan beginnen met lithium. Maar… toen ontdekte ik dat ik zwanger was. En dus kon ik niet beginnen met medicatie…

Pas na de zwangerschap (die gelukkig goed verliep), na de kraam- en borstvoedingsperiode kon ik in november 2018 beginnen met medicatie. Wat een zegen! Want hoewel ik zielsveel van mijn kinderen hou, word ik er soms letterlijk gek van, door het slaapgebrek, de extra prikkels en extra verantwoordelijkheden. Gelukkig heb ik een vangnet van de meest geweldige mensen om me heen die me helpen met mijn twee mooie meiden.

Van olanzapine naar lithium

Ik kreeg anti-psychoticum Olanzapine voorgeschreven. Eerst 5 mg maar na een paar dagen bleek die dosis te licht en ging ik naar 10 mg. Dat hielp tegen mijn ernstige overprikkeling en hielp me beter prikkels te verwerken. In het nieuwe jaar (2019) start ik met lithium om in een ‘normale’ bandbreedte van emoties te komen. Dus minder diepe dalen en minder hoge pieken. Wat lijkt me dat heerlijk rustig en veilig.

Gebruik jij medicatie?

Ik ben benieuwd: gebruik jij medicatie? Waarom wel of waarom niet? En wat slik je precies, en hoeveel? Ik hoor het graag. Je kunt hieronder een reactie achterlaten.

Landelijke dag Plusminus

Op zaterdag 15 december 2018ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van de VMDB geweest.

Mocht je niet weten wat de VMDB is: het is de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen.

Vanaf 1 januari heet deze vereniging trouwens plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben/ bipolair zijn. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl

Ik bén bipolair of….

“Je zegt toch hopelijk niet: ‘Ik ben bipolair’ he?! Want dan wordt het je identiteit. Je kunt beter zeggen: ‘Ik heb een bipolaire stoornis.'” Dat zei een kennis van me die altijd hardcore bezig is met persoonlijke ontwikkeling.

“Nee”, zei ik snel. Ik zeg dat ik het heb.” En zo zei ik het ook in het begin. Maar ik merk dat ik steeds vaker begin te zeggen dat ik bipolair bén. En dat doe ik met een reden.

Ik bén bipolair

Ik zeg dat omdat ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik nou was. Wat is nou mijn identiteit? Wie ben ik?

Ik schreef er al een keer een blog over: Persoonlijke ontwikkeling was altijd mijn lievelingsding. Ik was bezig met mijn ego, en het te doorzien. Bezig met non-dualiteit. Hoe te groeien als mens, beter te worden als mens, verlichter, mezelf te ontplooien enzovoort enzovoort. Maar ik liep er op een gegeven moment helemaal op leeg. Ik was nooit goed genoeg, nooit gelukkig genoeg. En dat ben ik nog steeds niet, maar nu kan ik daar vaker in berusten.

Ik ben mezelf met goeie en ‘slechte’ kanten

Sinds ik niet meer zo obsessief bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, kan ik wat liever naar mezelf zijn en kijk ik anders naar mezelf. (Lukt echt niet altijd hoor. Het is een lang proces)

Ik ben Rosie, ik ben een moeder, ik ben een vrouw, ik ben een dochter, een vriendin en ik bén ook bipolair. Dat is vast niet vrij van ego, maar so be it. Ik heb een ego en ik bén ook mijn ego. 🙂 Ik speel het spel dat leven heet gewoon mee.

Het voelt niet meer schizofreen

Omdat ik haast niet meer wist wie ik dan wel was, als ik al die andere dingen niet mocht zíjn, voelde het haast alsof ik schizofreen werd. Dat klinkt misschien gek, maar dat hele gedoe over ego loslaten over niet de manische kant en niet de depressieve kant te zijn, maakte me eigenlijk ook een beetje gek.

Nu ben ik wie ik ben, bipolair en nog veel meer. Dat geeft eigenlijk best rust! En als ik weer een personal development junkie tegen kom, dan hoop ik dat ik stevig genoeg in mijn schoenen sta om te zeggen dat ik bipolair ben, met mijn manische en depressieve kanten, mijn tevreden kant, gewoon met alles.

En alles is liefde.

Hoe benoem jij het? Benieuwd naar welke woorden jij eraan geeft! Laat je het hieronder weten in een reactie?

Blog van een manische moeder

Hoi! Fijn dat je er bent!

Op deze website vind je informatie en inspiratie over bipolariteit, over mijn reis naar herstel en over het avontuur dat leven heet. Al voelt het door mijn bipolaire stoornis vaak meer als overleven… Dat herken je misschien wel.

Ik ben Rosie en ik heb een bipolaire 2 stoornis.

Ik heb ook een hele lieve man en ben moeder van twee fantastische dochters. Vandaar de naam van deze website (met een knipoog) manischemoeder.nl

Ik hoop dat deze website een feest van herkenning zal zijn en zal voelen als een warm en veilig nest waar je even bij kunt komen van alle pieken en dalen. Of als je een betrokkene bent van iemand met een bipolaire stoornis diegene wat beter kunt begrijpen dankzij deze website.

Een uberblije en diepbedroefde groet,