Van levend begraven naar geplant

Ik heb extra contact gehad met mijn psycholoog. Ik heb open kaart gespeeld en verteld dat er meer aan de hand is. Van de week vertelde ik een vriendin tijdens ons “uitstapje” naar het borstonderzoek dat ik eigenlijk nog steeds niet helemaal eerlijk ben over hoe ik me van binnen voel en over wat er gebeurd is in mijn jeugd wat me steeds zo van mijn pad brengt.

Ze heeft me aangemoedigd om eerlijk te zijn tegen mijn psycholoog. Anders kunnen ze je ook niet helpen… En dat klopt. Ik blijf maar in circeltjes draaien en dat is mijn eigen fout.

Dus ik heb een hoop dingen verteld aan mijn psycholoog/ behandelaar die ik nooit aan iemand heb durven vertellen. Nog niet alles, maar het begin is gemaakt.

Als alle bescherming weg valt

Ik voelde me zó kwetsbaar toen ik het allemaal vertelde en zo voel ik me eigenlijk nog steeds. En ik ben bang dat, nu ik het eindelijk durf te zeggen, mensen me niet geloven, dat ze vinden dat ik me aanstel en dat het allemaal wel mee valt.

Voor mij valt het niet mee. Ik sta echt doodangsten uit en wil het liefst wegkruipen in een hoekje onder een stel dekens en er nooit meer onder vandaan komen.

Iedere muur, ieder schild dat ik zorgvuldig met veel moeite heb opgebouwd, brokkelt nu af. Dat vind ik echt doodeng, want ik voel zo onveilig, maar ik voel wel dat het nodig is om verder te komen, want zo kan het niet langer.

En toen zag ik deze afbeelding. Zo’n mooie reminder. Die wil ik met je delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *