Zo baasje, zo hondje

Eén van mijn grote liefdes in mijn leven is ons hondje Zoef. Life is better with a dog. Ik geloof echt dat mijn depressies, angsten en paniek beter te handelen zijn, dankzij Zoef. Wellicht door de oxytocine en andere fijne hormonen die je aanmaakt door knuffelen, aaien en al het wandelen.

Én ik denk dat het komt door de spiegel die ze voor me is. Een harige spiegel op vier pootjes met twee héle grote oren. (Nee het zijn niet Zoef en ik op de foto haha.)

Zoef houdt me steeds een spiegel voor, want ze lijkt qua karakter enorm op mij. Héél angstig en héél blij en enthousiast. Toen ik haar op de foto zag, begin januari dit jaar, vond ik haar meteen superschattig. Ze zat als 9 maanden oude pup in de armen van een Roemeense vrouw. Prachtige kleur en hele bijzondere ogen. Via een stichting is ze naar Nederland gekomen, waar we kennis met haar mochten maken.

Blij ei

Toen we in de kennel aankwamen kwam Zoef meteen op ons afgerend. Zó lief en blij! Ze was meteen gek op onze dochters, en zij op haar. Dat was voor ons een vereiste. Ik moest lachen toen ik haar zag, want op de foto kon ik niet zien dat ze heel grappig gebouwd is. Lang lijf, hele grote oren, een krulstaart en niet zulke lange pootjes. Als een soort rups kwam ze naar ons toe. Haar rug vouwde bij het rennen dubbel. Uit enthousiasme en uit spanning deed ze regelmatig deemoedsplasjes.

We zijn daar een uur geweest. Zoef week niet van onze zijde. Ik wilde niet overhaast beslissen, want een hond vind ik een grote stap en verantwoordelijkheid en zei dat ik ’s avonds zou laten weten of we het zouden doen.

Een hondje in huis

We waren het er alle vier over eens: Zoef hoort bij ons. En dus hebben we haar diezelfde week nog opgehaald. Wat was Zoef blij! Net als wij. Meteen verliefd.

Alles was nieuw en superspannend. Maar omdat ik Zoef zo goed begreep, kon ik haar goed haar eerste weken in Nederland door helpen. Leren wandelen aan de lijn, verkeer, mensen enzovoort. Alles was wennen. We hebben héél veel gedweild, want steeds als ze ons zag en de bench uit mocht, plaste ze van enthousiasme en spanning alles onder.

Maar ik begreep het. En nog steeds kan ze het wel eens doen. Nou ja, onze jongste dochter is bezig zindelijk te worden dus ik ben “per ongeluk plasjes” dweilen wel gewend. Dat scheelt weer.

Op hondencursus gaan was ook echt heel leuk. De docent had er, zei hij achteraf, een hard hoofd toen hij Zoef de eerste les ontmoette. Omdat ze in het begin zó angstig was. Maar we waren een top team en zijn met vlag en wimpel geslaagd! Zoef had zoveel meer zelfvertrouwen gekregen.

En tóch kan ze nog steeds erg onzeker en angstig zijn. Dat vind ik soms super irritant (want: confronterend), maar vaak vind ik het heel mooi dat we elkaar kunnen helpen en oké zijn met elkaar zoals we zijn. Daar helpt Zoef me echt bij.

“Ze is wel een paniekerig hondje”

Gisteren waren we bij de dierenarts. Zoef had ontzettende dikke traanogen. Het gaat iedere keer beter bij de dierenarts. De dierenarts doet heel rustig aan met haar en dat helpt. De doktersassistente gaf de medicatie mee en zei: “Ze is wel een paniekerig hondje, volgens mij?” Ik zei dat het wel zou lukken met druppelen. Zou niet makkelijk zijn, maar komt goed.

Als ze in haar element is

Arme bibber Zoef mocht weer naar buiten. Daar mocht ze op het veld los. Ze veranderde meteen in een andere hond, want rennen doet ze het allerliefst! Ze racete over het grasveld. Bochten maken, stoppen, mij uitdagen om mee te doen, ik mee doen, zij weer rennen, rennen, rennen. Ik ken geen snellere hond dan Zoef. Zó grappig om te zien!

Ook bijzonder om te zien, want als Zoef in haar element is en dus op haar gemak is, is ze een andere hond. Haar hele uitstraling is anders. Vooral die leuke grote oren vallen dan erg op. Regelmatig vragen mensen me: “Wat een leuk hondje, wat voor ras is het?” Waarop ik zeg: Een Roemeense vuilnisbakkenras.

Dappere dodo

Van de week was ze mee op de SUP (Stand Up Paddle board). Dat vond ze ook heel spannend, maar omdat mijn man, onze kids en ik er ook op zaten, durfde ze. Ze heeft zelfs voor het eerst gezwommen! Toen ik ging zwemmen, zag ik haar met grote ogen kijken: Wat doe JIJ nou??!?!?! En hoe eng ze het ook vond, ze sprong in het water, ging koppie onder, kwam boven en ZWOM naar me toe! Daarna zette ik haar snel weer op de SUP, want zwemmen leek niet haar favoriete bezigheid. Maar het was zo schattig om haar koppie te zien.

Ik hou van Zoef zoals ze is. Ik accepteer haar zoals ze is. Ik zie dat ze ondanks haar angsten en paniek zoveel meer is. Of misschien wel juist dankzíj?! Ze leert mij dat ook bij mezelf te gaan zien. En als me dat niet lukt, dan is Zoef daar om met ons op avontuur te gaan en dan is ineens het leven weer leuker.

Van op de foto gaan wordt ze altijd een beetje zenuwachtig, behalve als ze rent haha! Zoef loves to run.

 

xoxo

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *