bloesem

“Zo ben ik nou eenmaal”

“Zo ben ik nou eenmaal.” Aan die uitspraak had ik vroeger een hekel. Ik snapte mensen die dat zeiden niet en ik dacht altijd: Hoezo “zo ben je nou eenmaal???”

Wat ik toen dacht

Je kunt jezelf veranderen, ontwikkelen, verbeteren, laten groeien! Doe een cursus persoonlijke ontwikkeling, volg een spirituele opleiding, lees, leer, DOE IETS!!! Je bent niet zo eenmaal! Je hebt je geluk zelf in de hand en wie je bent ook!

Het allerbelangrijkste in het leven is de beste versie van jezelf te worden. Te groeien. Spiritueel te ontwaken! Stilstand is achteruitgang!

Persoonlijke ontwikkeling was altijd mijn lievelingsding. Mijn mantra als personal development junkie en gelukszoeker was: word de gelukkigste persoon die je kent. En daar deed ik dan ook heel hard mijn best voor, maar het lukte me niet… Ik bleef last houden van depressies.

Wat ik nu denk

Arme ik, denk ik nu als ik denk aan hoe ik toen dacht.  Ik was constant bezig het beste uit mezelf te halen. Het onderste uit de kan te halen. Je ego te doorzien. Verlichtend geluk te vinden. Ik vond dat het zo hoorde, want wie wil er nou niet gelukkig zijn? Ook nogal arrogant om zo te denken. Alsof ik zo’n verlichte ziel was…

Ik persoonlijk ontwikkelde mijn oh zo spirituele ziel in een burn out. Want ik vond mezelf nooit goed genoeg. Nooit gelukkig genoeg. Nooit spiritueel genoeg. En ik geloofde heilig dat geluk een keuze was en dat met al die persoonlijke ontwikkeling producten je wel gelukkig moést worden.

Als ik in een depressie zat, vond ik dat mijn eigen schuld. Dan had ik niet genoeg mijn best gedaan. Niet hard genoeg had gewerkt. Dan was ik een mislukkeling. Ik was heel hard voor mezelf.

Ha! Zo ben ik nu eenmaal!

Na mijn diagnose snapte ik ineens veel beter waarom ik ben zoals ik ben. Dat het niet mijn schuld is als ik depressief en suïcidaal ben. Ik snapte beter hoe ik in elkaar steek en begreep ineens dat ik niet zo hard mijn best hoef te doen als het niet goed met me gaat.

Ik kreeg een nieuwe mantra en ironisch genoeg is het: “Zo ben ik nou eenmaal”. Het werkt best bevrijdend! Ik hoef niet meer zo hard te werken voor mijn geluk als ik me k*t voel, want… Zo ben ik nou eenmaal. Heerlijk! Best een aanrader! 🙂

Ik heb natuurlijk echt wel veel dingen geleerd uit de tijd dat ik me op de persoonlijke ontwikkeling stortte en het was vaak ook leuk! Daar ben ik dankbaar voor en blij om. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben.

Ik kan ook nog steeds genieten van bijvoorbeeld inspirerende boeken en podcasts over groei en geluk, maar ik kan nu liever naar mezelf zijn en depressief zijn voelt nu niet meer zo als falen maar als een chemische brein error door mijn bipolaire stoornis. Dat voelt toch wel wezenlijk anders.

Hoe kijk jij tegen persoonlijke ontwikkeling aan? Is het veranderd sinds je je diagnose hebt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *