Zo voelt een bipolaire stoornis

Hoe voelt een bipolaire stoornis? Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om last te hebben van een bipolaire stoornis. Ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden.

Beelden op je laten inwerken

Deze blog lees je waarschijnlijk in een paar minuten door, maar misschien kun je per depressie- en (hypo)manie beeld even stil staan, er écht naar kijken en invoelen hoe het is om je langere tijd zo te voelen. Dan krijg je er misschien een beter idee van hoe het is om ermee te leven.

Zo voelt een bipolaire 2 stoornis (voor mij)

rustig thee drinken
1. Tussen de hypomane en depressieve periodes zijn er rustigere periodes. Ik heb peace of mind, voldoende energie, relativeringsvermogen en ik ben vrolijk.
2. Ik kan gedoseerd leuke dingen doen en genieten!
drukke gedachten
3. Door onder andere stress, druk, overprikkeling en/ of slaapgebrek begint de donkerte in mijn hoofd. Mijn stressemmer loopt over. Ik raak geïrriteerd en paniekerig en wil me terugtrekken.
teveel gedachten
4. De nare vertaler in mijn brein vertaalt bijna alles wat iemand tegen me zegt naar: “Je bent een slecht en mislukt mens. Je doet niks goed! Loser!” Deze gedachte gaat met vol volume op repeat. Ik wéét dat het niet waar is, maar het voélt wel waar.
angst
5. Ik word overgenomen door de naarste en donkerste gedachten. De monsters in mij hebben me in hun greep. Ik voel me erg onveilig, kwetsbaar en helemaal alleen.
6. De depressieve en angstaanjagende monsters gaan niet weg. Wat ik ook doe (of niet doe). Mijn brein raakt gefrituurd en ik ben bang om gek te worden. Ik weet diep van binnen nog wel wie ik werkelijk ben, maar de monsters maken het me onmogelijk om dat nog te voelen.
7. Het voelt vreselijk. Nergens voel ik me veilig. Ik wil niks meer, ik kan niks meer. De enige uitweg lijkt de dood. Daar maak ik plannen voor, want het lijkt de enige uitweg naar rust, naar mezelf kunnen zijn.
depressief in bed
8. De depressieve monsters gaan eindelijk weg. Ik moet er in rust van bijkomen. Het heeft me gesloopt. Mijn brein heeft weer een flinke klap gekregen.
rustig thee drinken
9. Ik krijg gelukkig toch weer wat peace of mind en energie en word weer vrolijk.
10. Ik kan weer genieten van het leven met mijn dierbaren. Al moet ik altijd érg op mijn balans letten. Soms voel ik me hierdoor echt een party pooper.
my mind
11. Na een héél diep dal, komt vaak een héle hoge piek. Eerst wordt het weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leuke gedachten. Mijn enthousiasme en creativiteit nemen toe.
manic tigger balloon
12. Ik ben verliefd op het leven! Vele enthousiaste Teigetjes stuiteren door mijn hoofd. Energie, zelfvertrouwen, actie! Héél veel actie! En vaak nog meer en sneller praten.
13. Ik krijg steeds meer ongedoseerde energie, overenthousiasme en ongecontroleerde levenslust! “Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief? Wat was ik een aansteller zeg!” Verwarrend, voor zowel mezelf als mijn omgeving…
become manic
14. Ik heb nu echt een ongecontroleerde overdosis aan onrustige energie. Ik heb het gevoel dat alles lukt en dat ik niet te stoppen ben! Ik bluf me overal (vaak met succes) doorheen en neem soms erg impulsieve beslissingen die soms teveel geld kosten en niet zo verstandig zijn…
15. De bipolaire stoornis voelt zoals deze extreme achtbaan. Mijn hele leven in die achtbaan zitten vind ik doodvermoeiend en ziekmakend. Uitstappen lukt me maar niet… Ik voel me zo schuldig en schaam me kapot over mijn binnenwereld, want mijn buitenwereld is zo mooi. De rit begint weer van voor af aan:
drukke gedachten
Enzovoort, enzovoort.
Alles hierboven speelt zich vooral af in mijn binnenwereld. Aan de buitenkant zie je vaak vrij weinig, omdat ik het uit alle macht probeer te verstoppen. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat… Uit schaamte en angst om te worden betrapt als “zwakste van de kudde”. Soms kan ik het echt niet meer onderdrukken en doe ik heel erg “raar” en paniekerig.

Waardoor en hoelang?

Mijn grootste triggers/ aanleidingen voor bipolaire periodes zijn slaapgebrek, stress, druk en overprikkeling. Hoe lang een periode van depressie of (hypo)manie duurt verschilt. Soms is het enkele weken of maanden en soms enkele dagen of uren. Ook zijn de pieken en dalen niet altijd even hoog of even diep.

Een stemmings- en energiewisseling kan erg snel plaatsvinden. Dat noemen ze rapid cycling. Dat mijn stemmingen en energie zo snel en zo hevig kunnen veranderen, maakt het verwarrend en heel vermoeiend. Ook voor de omgeving.

Ik merk dat sinds ik moeder ben de stemmings- en energiewisselingen sneller en heviger zijn. Misschien omdat ik minder rust en slaap krijg. Ik heb lithium geprobeerd, ter ondersteuning. Ik heb een verzamelblog geschreven over mijn ervaring met lithium.

NB: Bijna 4 jaar nadat ik de diagnose bipolaire 2 stoornis kreeg, werd duidelijk dat ik geen bipolaire 2 stoornis had, maar PTSS, een posttraumatische stoornis. Een onverwerkt vroegkinderlijk trauma door seksueel misbruik leidde bij mij tot bipolaire symptomen/ klachten.

Herkenbaar?

Ik ben benieuwd of deze blog herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of betrokkenen wat aan deze beelden hebben. Of het zo meer begrijpelijk wordt?

Laat je het me hieronder weten in een reactie of via de contactpagina in het menu?

Landelijke dag plusminus

Op zaterdag 15 december 2018 ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van plusminus geweest.

Plusminus is de vereniging van en voor mensen met een bipolaire stoornis en hun naastbetrokkenen.

Vanaf 1 januari 2019 heet de vereniging plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

De vereniging heette eerst de VMDB: de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Ik vind de nieuwe naam en huisstijl veel beter!

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl