Wie doet de nachten met de kinderen?

Wie neemt de nachten op zich met de kinderen? Dat is bij ons momenteel een hot item.

Ik was meestal ‘de sjaak’

Normaal gesproken stond ik altijd meteen op. Bij iedere piep of kuch zat ik al rechtop in mijn bed. Mijn man hoorde meestal niks. (Of deed hij alsof hij niks hoorde?! ;-P )

Ik heb bij ons eerste kind twee jaar borstvoeding met bijbehorende nacht voedingen gegeven en die moest ik natuurlijk zelf doen (steeds kolven en fles geven werkte niet…). Bij onze tweede heb ik het een half jaar volgehouden. Dus de nachten waren sowieso voor mij.

Slaapgebrek is een trigger

Maar ik merk dat slaapgebrek me enorm opbreekt. Ik had, ik dacht door mijn medicatie, even een wat stabielere fase, heel fijn! Maar na 3 gebroken nachten is mijn hoofd weer helemaal in de mineur. Met alle nare gedachten van dien. Zelfs de suïcidale gedachten kwamen weer op.

Ik voel me vaak verplicht om de nachten te doen, ook omdat ik er toch wakker van word en mijn man dan door kan slapen.

Ziek worden door slaapgebrek

Mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige merkte echter heel terecht op dat als ík er ’s nachts uit moet ik er echt zíek van wordt en als mijn man eruit moet hij wel chagrijnig en moe kan worden maar hij wordt er niet ziek van zoals ik.

En dus hebben we afgesproken dat hij de nachten doet. Want dat houdt mij stabieler.

Dat hij de nachten doet is er dus de afgelopen 4 nachten bij ingeschoten (omdat ik me toch weer schuldig voelde omdat hij veel ‘klaagde’ dat hij zo moe was en dat het zo zwaar is om de nachten te doen). Maar ja nu zit ik weer met de ellende…

Dus we gaan toch weer over naar een ‘streng regime’ van de nachten voor manlief.

Hoe gaan jullie om met de nachten?

Wat als… het waar mag zijn

Overal om me heen zie ik reclames voor producten, cursussen, boeken etcetera waar je gelukkiger van wordt. Althans dat zeggen ze. Met geluk is geld te verdienen, want iedereen wil gelukkig zijn. Het is staat in de top 3 van wat mensen het liefste willen.

Met al die geluksproducten lijkt het haast dat je altijd gelukkig kan en moet zijn. En als je niet gelukkig bent, is dat eigenlijk je eigen schuld. Want met al die manieren om gelukkig te worden móet het iedereen lukken! Of je nou een bipolaire stoornis hebt of niet.

Daardoor lijkt het dat ongelukkig zijn niet oké is. Dat depressief zijn een keuze is. En dat het altijd leuk moet zijn. En makkelijk.

Wat als het waar mag zijn?

Mijn dochter zei laatst tegen me toen iets niet lukte: ‘Mama, ik doe alles fout! Ik doe altijd alles fout!’

Ik wilde haar niet ongelukkig zien dus mijn eerste reactie was natuurlijk: ‘Maar schatje hoe kom je daar nou bij? Je doet helemaal niet alles fout!’

Daarvan werd ze alleen maar verdrietiger: ‘ Jawel! Ik doe wél alles fout!!!’

Toen dacht ik: wat als dat waar mag zijn? Dat ik erken wat ze zegt, in plaats van het ontken en weg wil stoppen. En ik zei: ‘Zelfs als je alles fout doet, houden we nog steeds van je! Héél veel! Het maakt ons niet uit of je iets goed of fout doet. We houden sowieso van je.

Zodra ik niet tegensprak hoe ze zich voelde, maar het waar liet zijn hoe ze zich voelde en uitsprak dat we no matter what van haar houden, toen werd ze weer rustig.

Niet wegstoppen

Dat zette me aan het denken. Wat als het waar mag zijn dat ik me ongelukkig voel. Dat ik het leven soms helemaal k#t vind. Dat niemand op me zit te wachten. Dat ik een loser ben. Dat ik bipolair ben. Wat als alle negatieve gedachten die ik heb waar mogen zijn. Wat als het waar mag zijn?

Wat als ik die gedachten niet meer om hoef te buigen naar iets positiefs. Wat een ruimte en rust zou dat geven!

Dat merk ik in ieder geval bij mezelf wel. Ik heb door mijn bipolaire stoornis extra veel last van negatieve gedachten. Er hangt vaak een hele donkere wolk in mijn hoofd waar ik vaak doodsbang voor ben omdat ik weet wat een enge nare gedachten daarvan komen.

Ik ben al mijn hele leven aan het vechten tegen die gedachten. Positief denken, mindfulness, persoonlijke ontwikkeling, therapie, alternatieve geneeswijzen. You name it en grote kans dat ik het ken en gedaan heb.

Maar wat als die waterval van negatieve gedachten waar mag zijn. Dan hoef ik die niet meer te veranderen. En dat maakt het al meteen minder eng en zwaar.

Dus wat als alles wat ik denk en alles wat er gebeurt waar mag zijn? Wat doet dat met mijn lijf? Met mijn hoofd?

Het is maar een probeersel hoor, geen idee of het lucht geeft als ik echt weer diep zit, maar het is het proberen waard.

Brief voor hulp

Onderstaande brief schreef ik, in overleg met mijn therapeut, aan mijn dierbaren om hun hulp te vragen en ze uit te leggen wat een bipolaire stoornis voor mij betekent.

Deze brief (en vooral de lieve reacties daarop) heeft me erg geholpen bij mijn weg naar herstel. Misschien is het schrijven van zo’n mail voor jou ook een goed idee en heb jij er ook wat aan.

“Lieve familie en vriendinnen,

Hopelijk gaat het goed met jullie?!

Ik schrijf deze brief omdat ik jullie om hulp wil vragen. Ik hoop dat jullie de tijd willen nemen om deze brief te lezen.

Zoals jullie weten is er afgelopen maart een bipolaire 2 stoornis bij mij gediagnosticeerd. Hiervoor ben ik inmiddels in therapie.

Wat betekent dit voor mij? Er is een hoop op z’n plek gevallen en daar ben ik heel dankbaar voor. Het geeft me rust.

Ongeacht of het label nu wel of niet klopt; ik ben heel blij dat ik hulp krijg en eindelijk weet hoe ik om kan gaan met waar ik al mijn hele leven mee worstel. Al is het nog steeds lastig, het gaat wel beter dan voorheen.

Zolang als ik me kan herinneren heb ik last van hevige energie- en stemmingsschommelingen, hooggevoeligheid en prikkelbaarheid. Dit leidt enerzijds tot periodes waarin ik supervrolijk en ontzettend energiek ben. In die periodes voel ik me on top of the world en kan ik veel aan. Ik verzet bergen werk, zeg het liefst overal “ja” op en kan de gekste dingen doen. Ik hou dan zóveel van het leven!

Anderzijds komt er na zo’n hoge piek altijd een heel diep dal. Dan heb ik weinig tot geen energie en ben erg moe en overprikkeld. Op die momenten voel ik me angstig, paniekerig, onzeker en vaak ook erg depressief… Zo erg dat ik dan niet meer wil leven en me verdwaald voel op deze wereld.

Het contrast tussen deze twee periodes is heel groot, heel vermoeiend en vooral heel verwarrend.

Hoe kan ik me het ene moment zo FANTASTISCH voelen en het andere moment dood willen, terwijl ik zo’n mooi leven heb met zoveel dierbare mensen en dieren om me heen? Ik begreep het niet en schaamde me enorm.

Vanwege de grote schaamte en het grote schuldgevoel heb ik hier nooit met iemand over durven praten of om hulp durven vragen.

Ik heb geprobeerd mijn diepe dalen zo goed mogelijk voor de buitenwereld verborgen te houden. Het sloeg toch ook nergens op: Zo snel en vaak van zó gelukkig naar zó ongelukkig gaan? Dat zou toch niemand serieus nemen?

Ik ben blij dat ik in februari toch ‘gebroken’ ben, alles heb durven vertellen en eindelijk om hulp heb gevraagd. Het was het engste dat ik ooit heb gedaan…

Nu doe ik weer iets wat ik heel eng vind: jullie allemaal om hulp vragen.

In therapie leer ik om te gaan met deze ‘beperking’, maar vooral om mezelf te accepteren zoals ik ben.

Mezelf accepteren zoals ik ben, vind ik het allermoeilijkste…

Ik leer te accepteren dat ik heel (prikkel)gevoelig ben en snel uit balans raak en dat ik daar mijn leefstijl op moet aanpassen. Dat ik hiervoor een wekelijkse planning moet maken, zodat ik overprikkeling voorkom/ beperk en mijn balans behoud.

Ik leer mijn energiepeil in de gaten te houden en te levelen. Uitspreken wat me dwars zit, plannen, dagelijks yoga, mediteren en mindfulness helpen me hier enorm bij.

Ik leer ook negatieve dominante gedachtes te herformuleren. Mijn grootste negatieve dominante gedachte is: “Ik ben niet goed zoals ik ben.”

Het allerbelangrijkste van alles is: mijn leven zo indelen dat ik niet meer overprikkeld en uit balans raak. Dat betekent (het accepteren van) heel veel rust, ritme en regelmaat en dingen klein en simpel houden.

Ik voel(de) me zo’n loser hierdoor… Maar dit is echt mijn medicijn. Ik moet het zo doen, anders red ik het niet…

Mijn vraag aan jullie is: Zouden jullie rekening willen houden met mijn ‘gebruiksaanwijzing’ en er begrip voor willen hebben?

Ik vind het zelf nog heel erg lastig om te accepteren, dus ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Mijn gebruiksaanwijzing betekent eigenlijk dat ik:

  • niet veel afspraken zal maken of misschien (op het laatste moment) afspraken zal moeten afzeggen omdat ik uit balans ben of dreig te raken.
  • het liefste 1 op 1 wil afspreken of in kleine groepjes.
  • soms oordoppen in heb tegen teveel prikkels.
  • me af en toe (ineens) afzonder om mijn balans weer te vinden.
  • misschien wel mijn hele leven periodes heb waarin ik heel hyper en superenthousiast ben of juist erg teruggetrokken en down ben. En dat het belangrijk is dat ik het gevoel heb dat die beide kanten van mij er óók mogen zijn.
  • me aan mijn planning zal moeten houden, wat soms voor anderen misschien saai zal zijn.
  • soms erg emotioneel reageer als ik overprikkeld en uit balans ben, maar dat ik dat niet persoonlijk bedoel!
  • ‘simplify’ mijn motto is. Dus dat ik dingen graag klein hou en doe.
  • zal doen wat goed voelt voor mij en mijn gezin, ookal is dat soms ongezellig of saai voor anderen.
  • soms jullie hulp nodig heb als iets me niet lukt omdat er teveel prikkels zijn of als ik in een dal zit (de verjaardag van aanstaande zondag bijvoorbeeld).

IEEEEKS! Nou het is eruit! Ik hoop dat jullie me geen mislukkeling vinden en dat ik mijn ‘simple life’ kan leven én er samen met jullie van kan genieten.

Super bedankt voor al jullie hulp en steun van de afgelopen tijd. Ik snap dat het voor jullie ook niet altijd makkelijk is.

Ik ben enorm dankbaar dat jullie in mijn leven zijn!

Love you all!!!

Veel liefs!”

Schrijven als tool voor herstel

Ik hou heel erg van schrijven. Wat schrijven mij brengt en waarom het me helpt bij mijn herstel deel ik in deze blog.

Op 1 januari 2019 is deze blog live gegaan. Ik wilde graag van me afschrijven hoe ik me voel, het proces van mijn herstel bijhouden en, als dat lukt, andere mensen met een bipolaire stoornis inspireren bij hun herstel.

Wat levert schrijven mij onder andere op:

  • Het werkt voor mij rustgevend. Als ik schrijf krijg ik namelijk een fijne focus. Mijn vervelende gedachten stoppen en ik duik helemaal in waar ik over aan het schrijven ben. In die zin is schrijven niet alleen inspirerend voor me, maar werkt het voor mij ook meditatief. Even lekker in mijn schrijf cocon.
  • Schrijven geeft overzicht. Door alles op zwart op wit te zetten organiseer ik de gedachten in mijn hoofd op ‘papier’. Zeker nu bij het proces van mijn herstel helpt schrijven me. Waar stond ik, waar sta ik nu, waar ga ik naar toe?
  • Het brengt me plezier. Ik hou enorm van schrijven dus zodra ik een pen in mijn handen heb of achter de laptop ga zitten komen de woorden als vanzelf. Zo’n flow geeft me een goed gevoel.

Schrijven van jongs af aan

Van jongs af aan hou ik al van schrijven. Ik hield altijd al dagboekjes bij, schreef korte verhalen, brieven en gedichtjes. Later begon ik twee blogs, eentje over paarden en eentje over het moederschap. Wat dat betreft zit het schrijven mij echt in het bloed.

Deze blog is voor mij een soort groot, online dagboek. Ik kan er ook alle kanten mee op en dat voelt fijn.

Online dagboek

De reden dat ik nu niet in een offline dagboek schrijf, maar het online deel, is omdat toen ik zelf veel haal uit blogs van mensen met een bipolaire stoornis. Wat ik vooral fijn vind is herkenning vinden, maar ook inspiratie in de zin van verhalen over herstel. Hoe pakken mensen dat aan? Waar hebben ze echt profijt van? En daarom richt ik me daar ook op in deze blog, in de hoop dat anderen er ook wat aan hebben.

Wat helpt jou?

Ik ben heel benieuwd naar wat jou helpt bij het omgaan met je bipolaire stoornis. Hou je ook van schrijven of doe je juist iets totaal anders om je energie op te focussen? Ik hoor het graag hieronder in de reacties!

Minimalisme brengt rust

Wat mij echt enorm veel rust brengt is bezig zijn met minimaliseren. Wellicht ken je het nog niet en/ of kan het jou ook helpen om je leven meer in balans te brengen. Vandaar deze blog.

Wat is minimalisme?

Voor mij is minimalisme: alleen de spullen in mijn huis hebben die ik echt gebruik/ nodig heb en waar ik blij van word en alleen de mensen in mijn leven hebben die echt belangrijk voor me zijn.

Joshua Becker zegt in zijn boek ‘Meer door minder’:
“Minimalisme is dat belangrijk maken wat voor jou écht belangrijk is en alles verwijderen wat daar niet bij helpt.”

Wat voor mij belangrijk is, zijn 3 basisgevoelens die ik wil hebben: een gevoel van veiligheid, overzicht en liefde (voor mezelf en mijn dierbaren). Minimalisme helpt me om me te focussen op deze 3 basisgevoelens. Een activiteit die me helpt om me zo te voelen, is ontspullen.

Ontspullen

Ik ben begonnen met ontspullen (een belangrijk onderdeel van minimalisme) na mijn reis naar Afrika. In 2013 reisde ik samen met mijn man 4 maanden door Afrika. Ik had in Afrika alleen een backpack bij me en daar zat alles in wat ik nodig had. Dat gaf me zo’n gevoel van vrijheid en overzicht! Bovendien zag ik in Afrika dat je maar heel weinig nodig hebt om gelukkig, of beter gezegd tevreden te zijn.

Toen ik weer thuis kwam, besloot ik heel veel spullen weg te doen. Alles wat ik meer dan een jaar niet had gebruikt en alles waar ik niet blij van werd, ging weg.

Omdat ik in Afrika zwanger was geworden, kwamen er na onze reis wel weer spullen het huis in, want een baby heeft nu eenmaal ook spullen nodig. We schaften alleen het hoognodige aan en zelfs daarvan bleek dat we de helft niet nodig hadden en of niet gebruikten. Dus dat deden we weer weg.

Kleiner wonen = minder opslagruimte = minder spullen

In 2017 verhuisde ik naar een kleiner huis. Dit was een hele bewuste keuze. In Afrika leefde ik in een klein tentje en buiten, in de natuur. Klein wonen geeft me veel rust, omdat ik dan het hele huis kan ‘voelen’. Het geeft me een geborgen en veilig gevoel.

Ook maakte kleiner wonen dat ik nog meer spullen weg kon/ moest doen. Want kleiner wonen, betekent minder opslag, betekent minder spullen kunnen bewaren. Vuilniszakken vol gingen naar de kringloop en de stort. Er ging vooral veel kleding weg. Het voelde enorm bevrijdend om steeds minder spullen te hebben.

Nog steeds kunnen er spullen weg

Ik doe nog steeds dagelijks spullen ons huis uit. Papieren, lege pennen, prullaria, gewoon dingen die ik niet meer gebruik en die niet meer belangrijk voor me zijn of kleding die ik niet meer draag.

Mijn regel is eigenlijk: heb ik dit het afgelopen jaar gebruikt en word ik er blij van? Als het antwoord ja is blijft het. Zo niet dan gaat het weg.

Het viel me op hoe weinig spullen ik nodig heb en gebruik, maar hoeveel spullen ik toch bewaarde onder het mom van: “misschien heb ik het toch nog een keer nodig”. Dat is eigenlijk nooit het geval. En als ik toch een keer écht wat mis dan leen ik het of koop ik het voor weinig via marktplaats of kringloopwinkel.

Van dingen met emotionele waarde maak ik een foto en die sla ik op onder de map ‘memories’ in mijn mail. Dan kan ik ze toch bewaren maar nemen ze geen ruimte in.

Wat voor mij ook echt belangrijk is

Sinds ik mijn diagnose heb gekregen heb ik nog meer mijn focus op minimalisme. Door de extra prikkels en verantwoordelijkheden die het moederschap met zich mee brengt, raak ik nog sneller overweldigd en minimalisme helpt me beter met het leven en mijn bipolaire stoornis te dealen.

Om goed met mijn spaarzame tijd en energie om te gaan, heb ik dus goed gekeken naar welke dingen, maar ook naar welke mensen voor mij nu écht belangrijk zijn. Dat zijn mijn dochters/ mijn gezin, mijn familie, mijn vriendinnen en mijn hobbies schrijven, paarden, series kijken en minimaliseren. En dit zijn dan ook de dingen waar ik mij het meest mee bezig hou.

Mijn ‘kleine’ wereld geeft mij een rustig, overzichtelijk en veilig gevoel. Ik heb alles en iedereen die ik nodig heb in mijn wereld.

Wat minimalisme mij heeft gebracht:

  • meer rust in mijn hoofd
  • overzicht en ruimte in huis
  • meer focus op wat ik echt belangrijk vind
  • aandacht voor wat echt belangrijk is
  • meer tijd voor mijn dierbaren
  • groter gevoel van vrijheid
  • meer creeëren, minder consumeren

Lijkt het je wat?

Lijkt het je wat, maar lijkt het je ook nog lastig en weet je niet goed waar te beginnen? Een leuk spel om te beginnen met minimalisme is de ‘minsgame’

Hier vind je een korte video over de minsgame.

Meer weten of minimaliseren? Dan kan ik deze documentaire “Minimalism: a documentary about the important things” erg aanraden!

Meer balans met yoga

Een van mijn tools om te dealen met mijn bipolaire stoornis is dagelijks yoga doen. Ik heb een tijdje op een yogaschool gezeten, maar dat vond ik maar niks. Ik voelde me echt een stijve hark tussen al die, in mijn ogen, perfecte yogi’s. En ik vond het vervelend dat ik twee keer in de week op vaste tijden daar ‘moest’ zijn. Ik wilde liever thuis yoga doen.

Thuis yoga doen met Yoga with Adriene op YouTube

Toen een vriendin mij wees op het YouTube kanaal “Yoga With Adriene” was ik superblij! Adriene bleek namelijk een, in mijn ogen, fantastisch en bijzonder mens die gratis heerlijke yoga lessen aanbiedt.

Er staan honderden yoga lessen op haar YouTube kanaal, korte lessen van 5 minuten, lange lessen van een uur en alles ertussen in. Er staan ook vijf ’30 day yoga journey’s’ op. Superfijn!

Waar helpt yoga doen mij mee

Wat mij vooral aanspreekt aan de yoga lessen van Adriene is haar focus op ‘self love’. Liefde en mildheid voor jezelf is iets wat voor mij nogal een uitdaging is.

Adriene heeft haar focus hierop en met haar slogans: ‘making self love cool again’ en ‘find what feels good’ lukt het me steeds beter mild naar mezelf te blijven en zelfs meer van mezelf te gaan houden.

Ik ben er nog lang niet, maar ik ben onderweg! In de tussentijd word ik naast liever voor mezelf ook flexibeler in mijn lijf en rustiger in mijn hoofd. Heerlijk.

Find what feels good

Finding what feels good is Adrienes motto. En dat voelt goed, want zo hoef je nooit over je grenzen te gaan. Natuurlijk zoekt ze soms de grenzen op, maar er wordt nooit ergens doorheen gepushed of druk opgelegd. Dat is zo fijn!

Ik krijg bijvoorbeeld nog steeds mijn hakken niet op de grond bij de houding ‘downward facing dog’. “Who cares!” zegt Adriene dan. Het hoeft niet en wellicht komen die hakken vanzelf een keer op de grond. Als je maar naar je yogamat blijft komen.

Iedere dag op mijn mat

Sinds ik Yoga With Adriene heb ontdekt ben ik (bijna) iedere dag op mijn yogamat te vinden. Meestal zo’n half uur. Ook als ik geen zin heb. Soms doe ik dan een kortere les, want ook al is het maar 5 minuten, ‘I am showing up on my mat’ en dat is volgens Adriene de belangrijkste stap.

Top 10 voordelen van yoga

Volgens mij heeft iedereen wel baat bij yoga. Hieronder de 10 voordelen die yoga je kan brengen. Welk voordeel verkies jij?

  • flexibiliteit
  • kracht
  • geluk
  • slaap
  • ontspanning
  • balans
  • houding
  • gewichtsverlies
  • zelfvertrouwen
  • spijsvertering

Adrienes website en YouTube kanaal

Ben je nieuwsgierig geworden? Hier vind je Adrienes website en kun je je aanmelden voor haar weekly ‘loveletter’ /nieuwsbrief. En hier vind je haar YouTube kanaal. Dat inmiddels al meer dan 4!!! miljoen volgers heeft! Wow, Yoga With Adriene is taking over the world! Ik vind dat erg positief!

Veel plezier! Laat je weten of het je bevalt? Of misschien ken je Adriene al? Leuk als je hieronder een reactie achterlaat.

“Zo ben ik nou eenmaal”

“Zo ben ik nou eenmaal.” Aan die uitspraak had ik vroeger een hekel. Ik snapte mensen die dat zeiden niet en ik dacht altijd: Hoezo “zo ben je nou eenmaal???”

Wat ik toen dacht

Je kunt jezelf veranderen, ontwikkelen, verbeteren, laten groeien! Doe een cursus persoonlijke ontwikkeling, volg een spirituele opleiding, lees, leer, DOE IETS!!! Je bent niet zo eenmaal! Je hebt je geluk zelf in de hand en wie je bent ook!

Het allerbelangrijkste in het leven is de beste versie van jezelf te worden. Te groeien. Spiritueel te ontwaken! Stilstand is achteruitgang!

Persoonlijke ontwikkeling was altijd mijn lievelingsding. Mijn mantra als personal development junkie en gelukszoeker was: word de gelukkigste persoon die je kent. En daar deed ik dan ook heel hard mijn best voor, maar het lukte me niet… Ik bleef last houden van depressies.

Wat ik nu denk

Arme ik, denk ik nu als ik denk aan hoe ik toen dacht. Ik was constant bezig het beste uit mezelf te halen. Het onderste uit de kan te halen. Mijn ego te doorzien. Verlichtend geluk te vinden. Ik vond dat het zo hoorde, want wie wil er nou niet gelukkig zijn? Ook nogal arrogant om zo te denken. Alsof ik zo’n verlichte ziel was…

Ik persoonlijkontwikkelde mijn oh zo spirituele ziel in een burn out. Want ik vond mezelf nooit goed genoeg. Nooit gelukkig genoeg. Nooit spiritueel genoeg. En ik geloofde heilig dat geluk een keuze was en dat met al die persoonlijke ontwikkeling producten je wel gelukkig moést worden.

Als ik in een depressie zat, vond ik dat mijn eigen schuld. Dan had ik niet genoeg mijn best gedaan. Niet hard genoeg had gewerkt. Dan was ik een mislukkeling. Ik was heel hard voor mezelf.

Ha! Zo ben ik nu eenmaal!

Na mijn diagnose snapte ik ineens veel beter waarom ik ben zoals ik ben. Dat het niet mijn schuld is als ik depressief en suïcidaal ben. Ik snapte beter hoe ik in elkaar steek en begreep ineens dat ik niet zo hard mijn best hoef te doen als het niet goed met me gaat.

Ik kreeg een nieuwe mantra en ironisch genoeg is het: “Zo ben ik nou eenmaal”. Het werkt best bevrijdend! Ik hoef niet meer zo hard te werken voor mijn geluk als ik me k*t voel, want… Zo ben ik nou eenmaal. Heerlijk! Best een aanrader! 🙂

Ik heb natuurlijk echt wel veel dingen geleerd uit de tijd dat ik me op de persoonlijke ontwikkeling stortte en het was vaak ook leuk! Daar ben ik dankbaar voor en blij om. Het heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben.

Ik kan ook nog steeds genieten van bijvoorbeeld inspirerende boeken en podcasts over groei en geluk, maar ik kan nu liever naar mezelf zijn en depressief zijn voelt nu niet meer zo als falen maar als een chemische brein error door mijn bipolaire stoornis. Dat voelt toch wel wezenlijk anders.

Hoe kijk jij tegen persoonlijke ontwikkeling aan? Is het veranderd sinds je je diagnose hebt?