Op reisblog

Schrijven als tool voor herstel

Ik hou heel erg van schrijven. Wat schrijven mij brengt en waarom het me helpt bij mijn herstel deel ik in deze blog.

Op 1 januari 2019 is deze blog live gegaan. Ik wilde graag van me afschrijven hoe ik me voel, het proces van mijn herstel bijhouden en, als dat lukt, andere mensen met een bipolaire stoornis inspireren bij hun herstel.

Wat levert schrijven mij onder andere op:

  • Het werkt voor mij rustgevend. Als ik schrijf krijg ik namelijk een fijne focus. Mijn vervelende gedachten stoppen en ik duik helemaal in waar ik over aan het schrijven ben. In die zin is schrijven niet alleen inspirerend voor me, maar werkt het voor mij ook meditatief. Even lekker in mijn schrijf cocon.
  • Schrijven geeft overzicht. Door alles op zwart op wit te zetten organiseer ik de gedachten in mijn hoofd op ‘papier’. Zeker nu bij het proces van mijn herstel helpt schrijven me. Waar stond ik, waar sta ik nu, waar ga ik naar toe?
  • Het brengt me plezier. Ik hou enorm van schrijven dus zodra ik een pen in mijn handen heb of achter de laptop ga zitten komen de woorden als vanzelf. Zo’n flow geeft me een goed gevoel.

Schrijven van jongs af aan

Van jongs af aan hou ik al van schrijven. Ik hield altijd al dagboekjes bij, schreef korte verhalen, brieven en gedichtjes. Later begon ik twee blogs, eentje over paarden en eentje over het moederschap. Wat dat betreft zit het schrijven mij echt in het bloed.

Deze blog is voor mij een soort groot, online dagboek. Ik kan er ook alle kanten mee op en dat voelt fijn.

Online dagboek

De reden dat ik nu niet in een offline dagboek schrijf, maar het online deel, is omdat toen ik zelf veel haal uit blogs van mensen met een bipolaire stoornis. Wat ik vooral fijn vind is herkenning vinden, maar ook inspiratie in de zin van verhalen over herstel. Hoe pakken mensen dat aan? Waar hebben ze echt profijt van? En daarom richt ik me daar ook op in deze blog, in de hoop dat anderen er ook wat aan hebben.

Wat helpt jou?

Ik ben heel benieuwd naar wat jou helpt bij het omgaan met je bipolaire stoornis. Hou je ook van schrijven of doe je juist iets totaal anders om je energie op te focussen? Ik hoor het graag hieronder in de reacties!

Een bipolaire moeder zijn

Ik ben moeder van twee geweldige dochters van 1 en 4 jaar oud. Toen ik zwanger werd van de eerste wist ik nog niet dat ik een bipolaire stoornis had. Dat kwam toen ik moeder was.

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik in Johannesburg, Zuid-Afrika. Ik had er al vier maanden backpacken met mijn vriend op zitten en we zouden bijna naar huis gaan. Het was een hele mooie (en heftige) reis en we namen de allermooiste souvenir mee in mijn buik: een baby.

Mijn zwangerschap

Ik zou moeder worden. Mijn hele leven zou veranderen! Ik keek er erg naar uit, maar het maakte me ook wel zenuwachtig, want zou ik het wel aankunnen? Zou ik wel een goeie moeder zijn? Ik raakte altijd al snel overprikkeld en kon slecht tegen weinig slaap. Zou een baby me niet laten ontsporen?

Ik besloot mijn zorgen opzij te zetten en volledig van mijn zwangerschap te gaan genieten. Wat was ik BLIJ met die lieve baby in mijn buik. Ik kon er volop van genieten. Mijn zwangerschap verliep vrij vlekkeloos en ik had zelfs het idee dat ik me stabieler voelde. Misschien kwam dat omdat mezelf meer en vaker toestond om uit te rusten en bij te tanken. Ik was liever voor mezelf. Het ging immers niet meer alleen om mij! Er zat een baby in mijn buik waar ik écht goed voor moest zorgen!

Post natale depressie hypomanie!

Op 13 september 2014 werd ik moeder van een dochter. WOW, wat een bijzondere ervaring was bevallen en wat kwam er een geweldig meisje tevoorschijn!

Ik kwam meteen op een roze wolk terecht. Achteraf bekeken, denk ik dat ik niet zoals sommigen een postnatale depressie had, maar meer een postnatale hypomanie. Geen idee of dat bestaat, maar zo voelt het als ik erop terug kijk.

Ik had voor iemand die zo weinig sliep wel erg veel energie! Ik was heerlijk aan het moederen, maar zette tegelijkertijd allerlei projecten op. Ik was niet te stoppen.

De mensen om me heen keken er met verwondering en verbazing naar. Hoe kon zo’n jonge moeder die zo weinig sliep dit allemaal doen? Sommige vriendinnen hadden zo hun bedenkingen. Ik denk nu dus dat ik een hele tijd hypomaan ben geweest.

Natuurlijk ouderschap

Ik vond/ vind mezelf gelukkig een goeie moeder. De bevalling was heftig, maar is allemaal goed gegaan, mijn borstvoeding liep super, ik heb een heerlijke kraamweek achter de rug en het allerbelangrijkste: mijn man en ik hadden een hele happy baby! Geen huilbaby, maar een lachbaby.

Ze sliep meestal bij mij in de draagzak. Ik was een echte kangoeroe. Het ‘natuurlijk ouderschap’ of ‘attachment parenting’ paste goed bij me. Ik wist eerst niet dat dat was wat we deden, maar dat bleek later toen iemand zei: ah, je doet aan natuurlijk ouderschap. Ik deed met mijn paarden natural horsemanship, dus het verbaasde me eigenlijk niks dat ik met mijn dochter aan ‘natuurlijk ouderschap’ deed.

Onze dochter sliep bij ons in bed, met een cosleeper, ik droeg haar veel in de draagdoek, gaf borstvoeding. Het ging allemaal vanzelf. We hadden veel plezier samen en ik danste vaak met haar door de kamer.

Ik begon te wiebelen

Hoe ouder mijn dochter werd hoe meer ik begon te wiebelen. Ik ben mijn hele leven al wiebelig, maar nu werd het toch wel erger. Ik raakte compleet uit balans.

Het slaapgebrek door de nachtvoedingen begon me denk ik op te breken. Ook werd die kleine peuter steeds mobieler dus ik moest erg oplettend zijn dat dat kleine apie niet overal opklom en af zou vallen.

Het viel mijn omgeving op dat ik steeds ‘gekker’ begon te doen. Ik raakte snel over mijn toeren, werd angstig, paniekerig en érg emotioneel. Ik probeerde het te verbergen voor mijn omgeving, want was bang dat ze me ‘gek’ zouden vinden. En ik wilde niet dat mijn dochter er last van zou hebben.

De neerwaartse spiraal

Ik werd moeier en moeier en steeds neerslachtiger. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Waar ik vroeger in bed ging liggen en wachtte tot het dal weer over zou gaan, was dit nu niet meer mogelijk. Er liep een kleine meid rond die afhankelijk was van mij. Ik kon niet eindeloos slapen. Er moesten broodjes worden gesmeerd, geitjes geaaid in de kinderboerderij, torens gebouwd etcetera.

Ik werkte part time, fulltime werken heb ik nooit gekund. Maar nu werkte ik wél fulltime: want ik was moeder geworden en dat is zowel de mooiste als de zwaarste baan die er is.

Van een upper naar een grote crash

In november 2016 ging ik voor mijn werk naar een event in Las Vegas. De combinatie van mijn jet lag, mijn slaaptekort, het high energy event en de manische stad Las Vegas maakte dat ik in een hypomanie belandde. Ik was SKY HIGH! AL wist ik toen nog niet dat het een hypomanie was. Ik dacht dat ik ‘gewoon lekker enthousiast was’.

Toen ik terug kwam had ik allerlei wilde plannen. Ik begon een project op Ibiza, waar ik in januari 2017 naar toe vloog met man en kind. Het project faalde jammerlijk, want zoals je waarschijnlijk al kunt raden, stortte ik daar volledig in en jawel, daar kwam de depressie.

Mijn dochter was inmiddels 2,5 jaar. In februari 2017 moest ik met de billen bloot. Ik moest aan mijn omgeving vertellen dat er iets niet klopte met mij en dat ik hulp nodig had. Ik was compleet uit balans. Ik vermoedde al een paar maanden dat ik een bipolaire stoornis had. Na mijn crash wist ik het eigenlijk wel zeker.

En ja, de diagnose in maart was: Bipolaire 2 Stoornis. Een opluchting. Maar ook spannend, want behalve de diagnose kreeg ik ook een positieve zwangerschapstest.

Weer zwanger

Ik zou een tweede kindje krijgen! Mijn man en ik waren dolgelukkig, maar het was ook spannend, want ik vond het al pittig met één kind. Zou ik twee kinderen wel aankunnen? En nu wist ik ook van mijn extra kwetsbaarheid: mijn bipolaire stoornis. Was het onverantwoord om voor een tweede te gaan?

Ik besloot te vertrouwen op mijn moederinstinct. Dit kindje was zo gewenst! Ik vertrouwde ook op mijn therapie en herstel plan.

De zwangerschap en kraamtijd waren wederom geweldig. Ik heb er zó van genoten! En weer zo’n ontzettende lieve, blije lachbaby. Weer een dochter. Een geschenk uit de hemel! Ik heb de liefste kinderen die ik kan wensen.

Het herstel is zwaar

Ik kon na mijn diagnose nog niet beginnen met lithium, omdat ik zwanger was en, net als bij mijn oudste dochter, een lange tijd borstvoeding wilde geven. Ik volgde wel therapie, maar in november 2018 (mijn dochters waren toen 4 en 1) bleek dat ik het écht niet meer redde zonder medicatie. Ik raakte steeds te erg uit balans. Vooral slaapgebrek was een enorme trigger van episodes.

En dus ga ik starten met medicatie. Ik heb nu olanzapine en start volgende week, 8 januari 2019, met lithium. Zo kan ik hopelijk het leven beter aan en een stabielere moeder zijn voor mijn kinderen, want ik ben bang dat als ik langer zo door ga, ze last van mij gaan krijgen en dat wil ik niet.

Inmiddels is mijn oudste dochter dus 4 en mijn jongste dochter 1 jaar. Het is ZWAAR! Het is ook FANTASTISCH! Als er één ‘beroep’ bipolaire trekken heeft, is dat het moederschap. Holy moly. Ik heb nog meer slaaptekort, maar ook nóg meer liefde in mijn hart. Dat heeft god gelukkig slim bedacht. Dat iets wat zo zwaar is ook gelukkig zo mooi is. Anders zou de mensheid al uitgestorven zijn denk ik. 😉

Extra hulp gevraagd

Het zijn tropenjaren met jonge kinderen. En in combinatie met mijn bipolaire stoornis vind ik moeder zijn héél pittig.

Zo pittig dat ik naast medicatie ook extra hulp heb aangevraagd bij mijn gemeente. Ik moest echt mijn schaamte voorbij, want jeetje wat schaam(de) ik me hiervoor, maar ik heb echt extra hulp nodig. Ik heb geen werk meer, omdat ik het niet meer trok: werken én moeder zijn én dealen met mijn bipolaire gevoeligheid. Het werd me teveel.

Nu krijg ik, naast medicatie en therapie, hopelijk van de gemeente (tijdelijk) extra hulp bij het bekostigen van kinderopvang, zodat als mijn oudste dochter op school zit, mijn jongste dochter een paar uur naar een gastouder kan en ik kan bijtanken/ bijslapen.

Hopelijk gaat dit lukken en krijg ik de kans om mezelf weer goed op de rit te krijgen, want nu gaat het nog goed met mijn dochters en kan ik ze geven wat ze nodig hebben, maar ik ben bang dat ik straks niet meer kan.

Ik wil mijn dochters kunnen geven wat ze verdienen en daarom moest ik schaamte en schuldgevoel voorbij en om hulp vragen. Mijn eigen netwerk begint ook op hun tandvlees te lopen en ik wil hun niet verder belasten. Ze doen al zoveel.

Ik hou je op de hoogte van hoe het verder gaat.

Hoe ga jij om met het moederschap en je bipolaire stoornis? Heb je nog tips? Ik hoor ze graag! Samen weten we meer en staan we sterker!

Minimalisme brengt rust

Wat mij echt enorm veel rust brengt is bezig zijn met minimaliseren. Wellicht ken je het nog niet en/ of kan het jou ook helpen om je leven meer in balans te brengen. Vandaar deze blog.

Wat is minimalisme?

Voor mij is minimalisme: alleen de spullen in mijn huis hebben die ik echt gebruik/ nodig heb en waar ik blij van word en alleen de mensen in mijn leven hebben die echt belangrijk voor me zijn.

Joshua Becker zegt in zijn boek ‘Meer door minder’:
“Minimalisme is dat belangrijk maken wat voor jou écht belangrijk is en alles verwijderen wat daar niet bij helpt.”

Wat voor mij belangrijk is, zijn 3 basisgevoelens die ik wil hebben: een gevoel van veiligheid, overzicht en liefde (voor mezelf en mijn dierbaren). Minimalisme helpt me om me te focussen op deze 3 basisgevoelens. Een activiteit die me helpt om me zo te voelen, is ontspullen.

Ontspullen

Ik ben begonnen met ontspullen (een belangrijk onderdeel van minimalisme) na mijn reis naar Afrika. In 2013 reisde ik samen met mijn man 4 maanden door Afrika. Ik had in Afrika alleen een backpack bij me en daar zat alles in wat ik nodig had. Dat gaf me zo’n gevoel van vrijheid en overzicht! Bovendien zag ik in Afrika dat je maar heel weinig nodig hebt om gelukkig, of beter gezegd tevreden te zijn.

Toen ik weer thuis kwam, besloot ik heel veel spullen weg te doen. Alles wat ik meer dan een jaar niet had gebruikt en alles waar ik niet blij van werd, ging weg.

Omdat ik in Afrika zwanger was geworden, kwamen er na onze reis wel weer spullen het huis in, want een baby heeft nu eenmaal ook spullen nodig. We schaften alleen het hoognodige aan en zelfs daarvan bleek dat we de helft niet nodig hadden en of niet gebruikten. Dus dat deden we weer weg.

Kleiner wonen = minder opslagruimte = minder spullen

In 2017 verhuisde ik naar een kleiner huis. Dit was een hele bewuste keuze. In Afrika leefde ik in een klein tentje en buiten, in de natuur. Klein wonen geeft me veel rust, omdat ik dan het hele huis kan ‘voelen’. Het geeft me een geborgen en veilig gevoel.

Ook maakte kleiner wonen dat ik nog meer spullen weg kon/ moest doen. Want kleiner wonen, betekent minder opslag, betekent minder spullen kunnen bewaren. Vuilniszakken vol gingen naar de kringloop en de stort. Er ging vooral veel kleding weg. Het voelde enorm bevrijdend om steeds minder spullen te hebben.

Nog steeds kunnen er spullen weg

Ik doe nog steeds dagelijks spullen ons huis uit. Papieren, lege pennen, prullaria, gewoon dingen die ik niet meer gebruik en die niet meer belangrijk voor me zijn of kleding die ik niet meer draag.

Mijn regel is eigenlijk: heb ik dit het afgelopen jaar gebruikt en word ik er blij van? Als het antwoord ja is blijft het. Zo niet dan gaat het weg.

Het viel me op hoe weinig spullen ik nodig heb en gebruik, maar hoeveel spullen ik toch bewaarde onder het mom van: “misschien heb ik het toch nog een keer nodig”. Dat is eigenlijk nooit het geval. En als ik toch een keer écht wat mis dan leen ik het of koop ik het voor weinig via marktplaats of kringloopwinkel.

Van dingen met emotionele waarde maak ik een foto en die sla ik op onder de map ‘memories’ in mijn mail. Dan kan ik ze toch bewaren maar nemen ze geen ruimte in.

Wat voor mij ook echt belangrijk is

Sinds ik mijn diagnose heb gekregen heb ik nog meer mijn focus op minimalisme. Door de extra prikkels en verantwoordelijkheden die het moederschap met zich mee brengt, raak ik nog sneller overweldigd en minimalisme helpt me beter met het leven en mijn bipolaire stoornis te dealen.

Om goed met mijn spaarzame tijd en energie om te gaan, heb ik dus goed gekeken naar welke dingen, maar ook naar welke mensen voor mij nu écht belangrijk zijn. Dat zijn mijn dochters/ mijn gezin, mijn familie, mijn vriendinnen en mijn hobbies schrijven, paarden, series kijken en minimaliseren. En dit zijn dan ook de dingen waar ik mij het meest mee bezig hou.

Mijn ‘kleine’ wereld geeft mij een rustig, overzichtelijk en veilig gevoel. Ik heb alles en iedereen die ik nodig heb in mijn wereld.

Wat minimalisme mij heeft gebracht:

  • meer rust in mijn hoofd
  • overzicht en ruimte in huis
  • meer focus op wat ik echt belangrijk vind
  • aandacht voor wat echt belangrijk is
  • meer tijd voor mijn dierbaren
  • groter gevoel van vrijheid
  • meer creeëren, minder consumeren

Lijkt het je wat?

Lijkt het je wat, maar lijkt het je ook nog lastig en weet je niet goed waar te beginnen? Een leuk spel om te beginnen met minimalisme is de ‘minsgame’

Hier vind je een korte video over de minsgame.

Meer weten of minimaliseren? Dan kan ik deze documentaire “Minimalism: a documentary about the important things” erg aanraden!

Zo voelt een bipolaire stoornis

Hoe voelt een bipolaire stoornis? Mensen vinden het vaak lastig om te begrijpen hoe het voelt om last te hebben van een bipolaire stoornis. Ik ga het proberen te vangen in beelden. Als een soort strip. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden.

Beelden op je laten inwerken

Deze blog lees je waarschijnlijk in een paar minuten door, maar misschien kun je per depressie- en (hypo)manie beeld even stil staan, er écht naar kijken en invoelen hoe het is om je langere tijd zo te voelen. Dan krijg je er misschien een beter idee van hoe het is om ermee te leven.

Zo voelt een bipolaire 2 stoornis (voor mij)

rustig thee drinken
1. Tussen de hypomane en depressieve periodes zijn er rustigere periodes. Ik heb peace of mind, voldoende energie, relativeringsvermogen en ik ben vrolijk.
2. Ik kan gedoseerd leuke dingen doen en genieten!
drukke gedachten
3. Door onder andere stress, druk, overprikkeling en/ of slaapgebrek begint de donkerte in mijn hoofd. Mijn stressemmer loopt over. Ik raak geïrriteerd en paniekerig en wil me terugtrekken.
teveel gedachten
4. De nare vertaler in mijn brein vertaalt bijna alles wat iemand tegen me zegt naar: “Je bent een slecht en mislukt mens. Je doet niks goed! Loser!” Deze gedachte gaat met vol volume op repeat. Ik wéét dat het niet waar is, maar het voélt wel waar.
angst
5. Ik word overgenomen door de naarste en donkerste gedachten. De monsters in mij hebben me in hun greep. Ik voel me erg onveilig, kwetsbaar en helemaal alleen.
6. De depressieve en angstaanjagende monsters gaan niet weg. Wat ik ook doe (of niet doe). Mijn brein raakt gefrituurd en ik ben bang om gek te worden. Ik weet diep van binnen nog wel wie ik werkelijk ben, maar de monsters maken het me onmogelijk om dat nog te voelen.
7. Het voelt vreselijk. Nergens voel ik me veilig. Ik wil niks meer, ik kan niks meer. De enige uitweg lijkt de dood. Daar maak ik plannen voor, want het lijkt de enige uitweg naar rust, naar mezelf kunnen zijn.
depressief in bed
8. De depressieve monsters gaan eindelijk weg. Ik moet er in rust van bijkomen. Het heeft me gesloopt. Mijn brein heeft weer een flinke klap gekregen.
rustig thee drinken
9. Ik krijg gelukkig toch weer wat peace of mind en energie en word weer vrolijk.
10. Ik kan weer genieten van het leven met mijn dierbaren. Al moet ik altijd érg op mijn balans letten. Soms voel ik me hierdoor echt een party pooper.
my mind
11. Na een héél diep dal, komt vaak een héle hoge piek. Eerst wordt het weer drukker in mijn hoofd, maar nu met leuke gedachten. Mijn enthousiasme en creativiteit nemen toe.
manic tigger balloon
12. Ik ben verliefd op het leven! Vele enthousiaste Teigetjes stuiteren door mijn hoofd. Energie, zelfvertrouwen, actie! Héél veel actie! En vaak nog meer en sneller praten.
13. Ik krijg steeds meer ongedoseerde energie, overenthousiasme en ongecontroleerde levenslust! “Wat ben ik eigenlijk een leuk mens! Hoezo was ik zo depressief? Wat was ik een aansteller zeg!” Verwarrend, voor zowel mezelf als mijn omgeving…
become manic
14. Ik heb nu echt een ongecontroleerde overdosis aan onrustige energie. Ik heb het gevoel dat alles lukt en dat ik niet te stoppen ben! Ik bluf me overal (vaak met succes) doorheen en neem soms erg impulsieve beslissingen die soms teveel geld kosten en niet zo verstandig zijn…
15. De bipolaire stoornis voelt zoals deze extreme achtbaan. Mijn hele leven in die achtbaan zitten vind ik doodvermoeiend en ziekmakend. Uitstappen lukt me maar niet… Ik voel me zo schuldig en schaam me kapot over mijn binnenwereld, want mijn buitenwereld is zo mooi. De rit begint weer van voor af aan:
drukke gedachten
Enzovoort, enzovoort.
Alles hierboven speelt zich vooral af in mijn binnenwereld. Aan de buitenkant zie je vaak vrij weinig, omdat ik het uit alle macht probeer te verstoppen. Ik zeg meestal dat het goed met me gaat… Uit schaamte en angst om te worden betrapt als “zwakste van de kudde”. Soms kan ik het echt niet meer onderdrukken en doe ik heel erg “raar” en paniekerig.

Waardoor en hoelang?

Mijn grootste triggers/ aanleidingen voor bipolaire periodes zijn slaapgebrek, stress, druk en overprikkeling. Hoe lang een periode van depressie of (hypo)manie duurt verschilt. Soms is het enkele weken of maanden en soms enkele dagen of uren. Ook zijn de pieken en dalen niet altijd even hoog of even diep.

Een stemmings- en energiewisseling kan erg snel plaatsvinden. Dat noemen ze rapid cycling. Dat mijn stemmingen en energie zo snel en zo hevig kunnen veranderen, maakt het verwarrend en heel vermoeiend. Ook voor de omgeving.

Ik merk dat sinds ik moeder ben de stemmings- en energiewisselingen sneller en heviger zijn. Misschien omdat ik minder rust en slaap krijg. Ik heb lithium geprobeerd, ter ondersteuning. Ik heb een verzamelblog geschreven over mijn ervaring met lithium.

NB: Bijna 4 jaar nadat ik de diagnose bipolaire 2 stoornis kreeg, werd duidelijk dat ik geen bipolaire 2 stoornis had, maar PTSS, een posttraumatische stoornis. Een onverwerkt vroegkinderlijk trauma door seksueel misbruik leidde bij mij tot bipolaire symptomen/ klachten.

Herkenbaar?

Ik ben benieuwd of deze blog herkenbaar voor je is en hoe het voor jou als lotgenoot voelt. Ik ben ook benieuwd of betrokkenen wat aan deze beelden hebben. Of het zo meer begrijpelijk wordt?

Laat je het me hieronder weten in een reactie of via de contactpagina in het menu?

Meer balans met yoga

Een van mijn tools om te dealen met mijn bipolaire stoornis is dagelijks yoga doen. Ik heb een tijdje op een yogaschool gezeten, maar dat vond ik maar niks. Ik voelde me echt een stijve hark tussen al die, in mijn ogen, perfecte yogi’s. En ik vond het vervelend dat ik twee keer in de week op vaste tijden daar ‘moest’ zijn. Ik wilde liever thuis yoga doen.

Thuis yoga doen met Yoga with Adriene op YouTube

Toen een vriendin mij wees op het YouTube kanaal “Yoga With Adriene” was ik superblij! Adriene bleek namelijk een, in mijn ogen, fantastisch en bijzonder mens die gratis heerlijke yoga lessen aanbiedt.

Er staan honderden yoga lessen op haar YouTube kanaal, korte lessen van 5 minuten, lange lessen van een uur en alles ertussen in. Er staan ook vijf ’30 day yoga journey’s’ op. Superfijn!

Waar helpt yoga doen mij mee

Wat mij vooral aanspreekt aan de yoga lessen van Adriene is haar focus op ‘self love’. Liefde en mildheid voor jezelf is iets wat voor mij nogal een uitdaging is.

Adriene heeft haar focus hierop en met haar slogans: ‘making self love cool again’ en ‘find what feels good’ lukt het me steeds beter mild naar mezelf te blijven en zelfs meer van mezelf te gaan houden.

Ik ben er nog lang niet, maar ik ben onderweg! In de tussentijd word ik naast liever voor mezelf ook flexibeler in mijn lijf en rustiger in mijn hoofd. Heerlijk.

Find what feels good

Finding what feels good is Adrienes motto. En dat voelt goed, want zo hoef je nooit over je grenzen te gaan. Natuurlijk zoekt ze soms de grenzen op, maar er wordt nooit ergens doorheen gepushed of druk opgelegd. Dat is zo fijn!

Ik krijg bijvoorbeeld nog steeds mijn hakken niet op de grond bij de houding ‘downward facing dog’. “Who cares!” zegt Adriene dan. Het hoeft niet en wellicht komen die hakken vanzelf een keer op de grond. Als je maar naar je yogamat blijft komen.

Iedere dag op mijn mat

Sinds ik Yoga With Adriene heb ontdekt ben ik (bijna) iedere dag op mijn yogamat te vinden. Meestal zo’n half uur. Ook als ik geen zin heb. Soms doe ik dan een kortere les, want ook al is het maar 5 minuten, ‘I am showing up on my mat’ en dat is volgens Adriene de belangrijkste stap.

Top 10 voordelen van yoga

Volgens mij heeft iedereen wel baat bij yoga. Hieronder de 10 voordelen die yoga je kan brengen. Welk voordeel verkies jij?

  • flexibiliteit
  • kracht
  • geluk
  • slaap
  • ontspanning
  • balans
  • houding
  • gewichtsverlies
  • zelfvertrouwen
  • spijsvertering

Adrienes website en YouTube kanaal

Ben je nieuwsgierig geworden? Hier vind je Adrienes website en kun je je aanmelden voor haar weekly ‘loveletter’ /nieuwsbrief. En hier vind je haar YouTube kanaal. Dat inmiddels al meer dan 4!!! miljoen volgers heeft! Wow, Yoga With Adriene is taking over the world! Ik vind dat erg positief!

Veel plezier! Laat je weten of het je bevalt? Of misschien ken je Adriene al? Leuk als je hieronder een reactie achterlaat.

113 zelfmoordpreventie

113 zelfmoordpreventie redt levens. Misschien ken je ze al of misschien heb je nog nooit van ze gehoord.

Wat doet 113 zelfmoordpreventie allemaal?

Deze landelijke hulporganisatie biedt mensen die het leven niet meer zien zitten een luisterend oor.

Bij de hulplijn kunnen mensen die denken aan zelfmoord anoniem praten of chatten met geschoolde vrijwilligers en stagiairs.

De organisatie biedt naast de hulplijn kosteloos anoniem therapie en doet wetenschappelijk onderzoek. Ook werkt 113 samen met maatschappelijke organisaties en geven ze scholing aan professionals.

Heb je zelf vragen over zelfmoord of heb je hulp nodig? Ga dan naar www.113.nl of bel Zelfmoordpreventie 0900-0113. Ze zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week te bereiken.

Ik heb zelf ook gechat met 113

De reden dat ik een blog over 113 schrijf, is dat ze mij op een heel donker punt in mijn leven enorm hebben geholpen.

Er was een moment dat ik het leven echt niet meer aankon. Ik wilde er met behulp van pillen een eind aan maken. Ik googlede ‘Hoeveel pillen nodig voor zelfmoord’ en toen kwam deze pagina van 113 als eerste boven.

Dat voelde als een reddingsboei en die greep ik aan. Ik heb anoniem met iemand van 113 gechat en dat gesprek heeft echt mijn leven gered. Ik ben stichting 113 zelfmoordpreventie daar eeuwig dankbaar voor.

Niet dood willen, maar ook niet meer willen leven

Misschien heb jij dit gevoel ook: ik wilde niet dood, maar ik wilde ook niet meer leven. Ik zag dood gaan als de enige uitweg van de pijn, de nare gedachtes, intense duisternis. Ik wilde en kon het leven niet meer aan.

Leven voelde als overleven. Als een worsteling die maar niet stopte. Ik kon niet meer over de berg heen kijken. Het lukte me niet meer. Alles voelde donker en het voelde alsof het nooit meer licht zou worden. Het voelde alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij. Dood gaan leek dus de enige oplossing.

Gelukkig ben ik er nog, onder andere met behulp van 113.

Heb jij veel last van suïcidale gedachten? Hoe ga jij ermee om? Ik lees het graag in de reacties hieronder of via de mail.

Landelijke dag plusminus

Op zaterdag 15 december 2018 ben ik samen met mijn man naar de landelijke dag van plusminus geweest.

Plusminus is de vereniging van en voor mensen met een bipolaire stoornis en hun naastbetrokkenen.

Vanaf 1 januari 2019 heet de vereniging plusminus – leven met bipolariteit heten. Met nieuw logo en een nieuwe website. Het ziet er heel mooi uit. Op de landelijke dag werd het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl onthuld.

De vereniging heette eerst de VMDB: de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen. Ik vind de nieuwe naam en huisstijl veel beter!

Het was echt een hele bijzondere en waardevolle dag! Sowieso was het fijn om met zoveel mensen te zijn die ook een bipolaire stoornis hebben. Dat voelde al als een warm bad.

Zoveel herkenning ook

Zo was er een vrouw die koffie en een glas water bij de bar haalde, maar door de medicatie alles knoeide door het trillen. Ik zag meteen wat er aan de hand was (want ik heb er zelf ook wel eens last van) dus vroeg of ik haar of ik haar kon helpen. Ik droeg de koffie en water naar de plek van bestemming. Het was fijn om op een plek te zijn waar iedereen elkaar begrijpt.

Er waren drie sprekers:

  • Chris Nijboer
  • Fleur van der Bij
  • Emily Maguire (zangeres)

Chris Nijboer deed een soort toneelstuk waarbij ze een dag zien waarin ze depressief was en een dag waarin ze manisch was. Het was fijn om zoveel te herkennen.

Fleur van der Bij schreef het boek: De nijl in mij. Over leven met een bipolaire stoornis. Ik vond haar verhaal heel hoopvol, omdat ze liet zien hoe goed ze hersteld was van haar bipolaire stoornis. Of nou ja, hoe ze er goed mee kon leven. Haar motto was: medicatie, meditatie, transpiratie. En dat was voor mij echte inspiratie! Ik ben daardoor zelf meer gaan mediteren en transpireren (door iedere dag te sporten).

Emily Maguire is een bipolaire singer songwriter uit Engeland en gaf samen met haar man een waanzinnig concert. Prachtige muziek en zulke herkenbare teksten! Hier vind je haar website. We hebben meteen haar CD gekocht.

Deze dag heeft mij echt veel gebracht. Inzicht, hoop en plezier. Ik ben ook meteen lid geworden van de vereniging.

De volgende landelijke dag ga ik weer. Misschien ontmoet ik je dan daar!?

Meer informatie over de vereniging vind je op www.plusminus.nl

Blog

Fijn dat je er bent! Ik ben Roos en dit is mijn blog.

Hier vind je alle artikelen door te scrollen. Je kunt ook de zoekfunctie gebruiken en in de categorieën zoeken.

Ik hoop dat je vindt wat je zoekt. Zo niet, laat het me weten dan schrijf ik er een blog over!