Op weg naar werk na/ met PTSS

Ik ben na 4 jaar weer aan het werk! Dat is aan de ene kant iets heel positiefs, maar het heeft (zoals met alles in het leven) ook een andere kant. Zoals ik al eerder schreef, gaat het momenteel even niet zo goed met me. En weer aan het werk zijn scares the sh#t out of me! Maar dat komt vooral omdat er nog zoveel meer speelt op het moment.

Er is de laatste tijd een overload aan triggers op me af gekomen en daardoor een overload aan emoties en gevoelens. Wat een chaos in mijn hoofd. Én ik ben dus net weer begonnen met werken (ja óók een trigger.) Wat er nu allemaal gebeurt is Murphy’s law.

Murphy’s law volgens Nolan

Maar dan wel Murphy’s law volgens mijn lievelingsfilm Interstellar van Christopher Nolan: “Anything that can happen, will happen” en dus niet de originele Murphy’s law: “Anything that can go wrong, will go wrong”. Want misschien is wat er “mis” gaat eigenlijk wel een “blessing in disguise”. Of op zijn minst een mooie les die ik ervan kan leren.

Nou ja, zo frame ik het maar. Een ander, minder optimistisch frame dat óók regelmatig door mijn hoofd gaat is: het leven is weer even ronduit kl#te. Mijn overlevingsmodus staat weer aan. Dankzij Murphy’s law (en natuurlijk vooral door mijn eigen reacties daarop…)

Hoe het begon

Ik ben dus weer begonnen met werken. Via de gemeente heb ik in het najaar een geweldige training in persoonlijke ontwikkeling gedaan. Deze training was onderdeel van een traject naar werk.

Ik begon in de herfst van 2020 met het traject en had me voorgenomen om in de herfst van 2021 weer aan het werk te gaan. Ik wilde mezelf in ieder geval een jaar de tijd geven om mezelf op de rit te krijgen. Bovendien gaat in de herfst van 2021 onze jongste dochter naar groep 1. Dus in het najaar van 2021 zou ik meer rust en ruimte in mijn hoofd en agenda hebben. Dat was het plan.

Maar zoals altijd, gaat bij mij alles heel snel. Ja, ik ben me er inmiddels echt van bewust dat dat mijn eigen “schuld” is… Ik ben dus niet in de herfst, maar in de lente van 2021 begonnen met werken. Ohhhhh…

Te snel? Of juist een goede leerschool? Of allebei? Ik denk dat laatste. Tis volgens mij bijna nooit of/ of, maar en/ en. De twee kanten. Wat zeg ik: twee kanten? Heel veel kanten, meestal. Lekker divers en verwarrend.

Voorbereidende trainingen

Die eerste training heeft me geholpen mijn kwaliteiten in te zien en te laten ervaren. De trainer en de deelneemsters hebben mij mede gesupport om me aan te melden bij PSYTREC. Heel erg waardevol.

De vervolgtraining begon begin februari. Deze was er meer op gericht om de deelnemers op werk voor te bereiden. Zoals hoe je je CV maakt. Ik wilde de vervolgtraining graag vast volgen. Ik word blij van trainingen. Ik had totaal niet de intentie om al naar werk te gaan zoeken. Ik hoefde ook niet te zoeken. Het werk vond mij.

Be careful what you wish for…

Tijdens de eerste vervolgtraining schreef ik op een vel papier wat mijn favoriete functie zou zijn. De training was thuis via Zoom en ik had deze favoriete functie met niemand gedeeld. Het was namelijk de huiswerkopdracht voor de training van de week daarop. Ik zat het allemaal al in te vullen tijdens de pauze, want ik werd er zo blij van, oh oh oh…

Het was te bizar. Ik had dus nét opgeschreven wat ik zoek in een nieuwe baan en nog geen twee uur later krijg ik ‘m in mijn schoot geworpen! Be careful what you wish for because you just might get it.

Die middag kreeg ik namelijk een mail van de nieuwe trainer. Ze had een functie langs zien komen en dat leek haar écht wat voor mij! Ik las de vacature en er stond nog net niet met koeienletters boven: DEZE DROOMBAAN IS VOOR ROOS.

De functie die ze mailde kwam zo goed als één op één overeen met wat ik had opgeschreven bij de huiswerkopdracht. Ongelooflijk!

Te snel, maar/ en te leuk!

Ik vond het eigenlijk wel te snel, maar het was zo’n leuke functie bij zo’n leuke plek dus ik reageerde vol enthousiasme! Ze stuurde me door naar degene die de functie coördineerde, Eric. Hij vroeg me die middag mijn CV en motivatiebrief te mailen. Wat ik meteen deed. Die snelheid is natuurlijk mijn kracht én mijn valkuil!

De volgende dag dacht ik: Oh jee! Dit gaat me toch echt veel te snel! Ik wilde in de herfst beginnen. Ik heb pas net mijn behandeling afgerond bij PSYTREC. Kan ik dit wel!? Ben ik er wel klaar voor?! Hellup!

Ik vertelde mijn hele verhaal en twijfels aan Eric. Hij was superbegripvol en samen met de trainer stelde hij voor er een werkervaringsplaats van te maken. Een soort vrijwilligersfunctie. Zo lief! Want dat haalde bij mij druk eraf. Ik besloot het een kans te geven.

Twee weken later had ik mijn sollicitatiegesprek en werd ik aangenomen. Ik was megablij! Eind maart zou ik dan beginnen. Dan kon ik in de tussentijd mijn training en therapie afronden. Joepie, goeie timing allemaal!

Een dag later

Het leven laat zich niet plannen. Net nu ik dacht alles lekker op de rit te hebben… Een dag later gebeurde er iets naars en in de dagen die volgden, vertelde onze oudste dochter meer over de vervelende dingen die ze had meegemaakt. Daar kreeg ze steeds meer last van. Ik had zo met haar te doen. En het triggerde mij enorm.

Robin en ik zijn op zoek gegaan naar hulp. Wat nog niet zo makkelijk is in deze tijd… Lange wachtlijsten of zelfs gesloten wachtlijsten. Gelukkig hebben we vele engelen om ons heen die ons de goede kant op stuurden, want we kunnen aankomende week bij een fijne praktijk terecht! Dat geeft hoop.

In de tussentijd

De afgelopen tijd was wel een pittige tijd. Ook omdat ik van alles met school moest communiceren en ik me niet altijd begrepen en serieus genomen voelde… Trigger!

Vorige week was mijn eerste werkdag, superleuk én supereng. Die middag had ik ook nog een begrafenis én belde mijn broertje over de geboorte van mijn lieve neefje. Wow, error in mijn hoofd! Emo overload.

Mijn hele systeem schreeuwde: vluchten! Stop met alles, vermijden, verstop je, ren voor je leven! En vooral: laat niemand zien hoe zwak je nu bent! Het was moeilijk om volledig mijn exposureplan te blijven volgen. Vooral het #1 exposurepunt: focus op mezelf en niet op de ander.

Ik heb inmiddels, met hulp van mijn jobcoach Eric, op mijn werk aangegeven dat mijn PTSS getriggerd is door het weer beginnen met werken en alles wat er gebeurd is de afgelopen tijd. Dat vond ik doodeng, maar ze reageerden zó fijn!

Wat een opluchting! Ik ben heel erg blij met deze werkervaringsplaats. Nu kan ik rustig oefenen met mijn plek vinden in het werkende leven, mijn grenzen voelen en aangeven enzovoort. Een zegen! Afgelopen donderdag heb ik daarom best aardig kunnen werken.

Vermijdingsgedrag

Herstellen en vermijden gaan niet samen, leerde ik bij PSYTREC. Als ik zou gaan vermijden zou de PTSS weer aan kunnen gaan, had mijn EMDR therapeut gezegd. Dat had ik goed in mijn hoofd geprint. Nu blijkt dat ik onbewust en onbedoeld toch aan vermijdingsgedrag ben gaan doen. Realiseer ik me nu.

Dat realiseer ik me, omdat ik voél dat de PTSS weer aan is gegaan en ik weer klachten krijg. Op mijn moodtracker app heb ik mijn exposureplan toegevoegd aan mijn doelen en vandaag heb ik me er heel strikt aan gehouden. Echt afzien, maar broodnodig.

Ik voel onder andere dat ik weer de neiging krijg om voor het slapen onder het bed en in kasten te kijken of er niemand zit. Die hyperalertheid en angst zijn killing. De donkere gedachtes ook. Maar het is een goede les. Een hele moeilijke ook ja. Het is het allebei.

Exposureplan van PSYTREC

Vandaag heb ik goed mijn exposureplan gevolgd. Op mezelf gefocust (het allerengst en allermoeilijkst) en onder andere veel meer bewogen dan ik de laatste tijd deed. Ik heb veel yoga gedaan (met open gordijnen) gewandeld, gedipt, de foto van de dader bekeken, de Netflix docu Tell me who I am gekeken naar aanleiding van het boek Dicht bij huis.

Met als resultaat dat er heel veel emoties loskwamen die ik dus onbewust en onbedoeld weer weg had zitten duwen. Ik heb veel gehuild, gehyperventileerd, geknepen met mijn handen, gebeten op mijn wangen, zitten trillen als een rietje (ik noem het binnenbibberen) en zitten schudden van de angst. Echt bijzonder en heftig om te merken hoe het lichaam alles weet.

Vandaag kwam mijn nieuwe boek “The body keeps the score” van Bessel van der Kolk binnen. Een bestseller over hoe traumasporen achterblijven in het lijf. Ik ben er nog niet in begonnen, maar mijn lichaam gaf vandaag al even een samenvatting. Poe. Maar ik weet dat ik op de goede weg ben!

Dit opschrijven en delen is ook weer goeie exposure voor mij. Dank je wel dat ik het met je mag delen en dank je wel dat je dit wil lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *