Over mij

Hoi!

Ik ben Roos van den Wildenberg, een 37-jarige binnenwereldreiziger. Ik woon samen met de liefste man van mijn wereld, onze twee fantastische dochters en ons blije rescuehondje.

Hoge pieken, diepe dalen

Al van jongs af aan voelde ik me anders dan de mensen om mij heen. Overgevoelig, paniekerig, bang, bedroefd en onbegrepen óf juist mega happy, geliefd, vol levensvreugde: whoehoeeee! 

Ik was van de hoge pieken en de diepe dalen. Van de superlatieven, van 100 afspraken en plannen maken en ze even later allemaal weer afzeggen. Dat hoorde bij mij.

Iedereen heeft zulke intense pieken en dalen. Dacht ik. Dat ik regelmatig suïcidale gedachten had, was normaal. Ik dacht eerlijk gezegd dat iedereen ze had… Maar dat ik er niet goed mee om kon gaan.

Mezelf verbergen

Ik wist de diepe dalen goed te verbergen. Ik sloot mezelf gewoon thuis op. Verstopte me onder de dekens. In mijn eigen warme nestje.

Ik stuurde dan berichtjes met blije emoticons en tien uitroeptekens, zodat niemand door zou hebben dat die “altijd vrolijke, positieve en optimistische” Roos eigenlijk suïcidaal in bed lag…

Ik wachtte net zo lang tot de zon weer ging schijnen. En als die zon ging schijnen, nouuu dan scheen die GOED! Huppakee plannen maken, uitvoeren, het leven vieren! Ennn… weer instorten.

Zo piekte en daalde ik mijn leven ‘prima’ door. Ik was prettig gestoorde Rosie en niemand had door hoe diep mijn dalen waren.

Toen werd ik moeder

In 2014 werd ik moeder van een prachtige dochter. Ik ben heel dankbaar en hou intens veel van haar! Tegelijkertijd was het moederschap een grote uitdaging voor mijn balans. Alles veranderde. Ik kon me niet meer thuis opsluiten en verstoppen onder de dekens. Niet meer eindeloos slapen. Mijn overlevingsstrategie werkte niet meer.

Onder andere slaapgebrek, extra prikkels en verantwoordelijkheden triggerden me.

In februari 2017 brak ik. Mijn dochter was toen 2,5 jaar. Ik hield het niet meer vol. Ik moest vertellen dat er iets ‘mis’ met me was, maar oh wat schaamde ik me!

Ook voelde ik me enorm schuldig. Ik had een geweldig leven, maar toch voelde het leven te vaak als een worsteling. Als overleven.

Door mijn intense pieken en dalen kreeg ik de diagnose: bipolaire 2 stoornis. Ik ging in behandeling. Wat een opluchting dat ik eindelijk hulp had durven vragen. Maar ik had nog steeds last van enorme angst, schaamte en schuldgevoelens. Want ik had niet het hele verhaal verteld… Dat kon ik pas enkele jaren later.

De diagnose

Toen ik in 2017 mijn diagnose kreeg, bleek ik onverwachts zwanger van mijn tweede dochter. Ik was dolgelukkig met haar komst! Ze maakte ons gezin compleet.

De weg naar herstel werd alleen wel pittiger, want ik kreeg nóg minder slaap en nóg meer prikkels en verantwoordelijkheden. En ik mocht door mijn zwangerschap niet beginnen met medicatie.

Op eind 2018 kreeg ik weer een enorme terugval. Er zat maar één ding op: aan de medicatie. Ik redde het niet meer zonder. Oh, wat schaamde ik me weer… Maar zo begon dan écht mijn herstel.

Mijn trauma

De medicatie (lithium), het praten en vele therapiesessies hebben mij geholpen om me veiliger te voelen én om uiteindelijk de oorzaak van mijn instabiliteit open te breken: een onverwerkt vroegkinderlijk trauma. Ik ben op vijfjarige leeftijd seksueel misbruikt door mijn zwemleraar.

Mijn onverwerkte trauma zorgde ervoor dat ik last kreeg van een PostTraumatische Stress-Stoornis. De PTSS klachten werden verward met een bipolaire 2 stoornis, omdat ik wel bipolaire 2 klachten had: veel energie- en stemmingswisselingen die van hyperdepiep naar depressief gingen. Dit blijkt echter óók een teken van PTSS te zijn. 

Toch vermoedde niemand PTSS, want ik had niemand over mijn trauma verteld. Dus zowel de GGZ als mijn dierbaren wisten niet wat er precies in mijn binnenwereld aan de hand was.

Begin september 2020, toen mijn oudste dochter vijf jaar was, durfde ik eindelijk over het misbruik, mijn geheim, te gaan praten. Ik moest wel. De last werd te zwaar. Ik wil er zijn voor mezelf. En voor mijn gezin. Ik wil mijn dochters laten zien dat het goed is om dingen bespreekbaar te maken en hulp te vragen.  

In januari 2021 ben ik (na het zien van RTL programma Geraldine en de vrouwen) in behandeling geweest bij PSYTREC. Die PTSS behandeling heeft erg geholpen. Eindelijk kon ik voelen waar ik 32 jaar naar had verlangd: Ik ben veilig en ik kan het leven aan! Zo vond ik mezelf terug, mijn thuis.

Inmiddels ben ik helemaal van de medicatie af. Ik krijg nog wel nazorg om het misbruik volledig een plek te kunnen geven.

Bloggen

Ik begon deze blog om mijn reis naar herstel bij te houden voor mezelf en voor iedereen die zich geholpen en/of gesteund voelt door mijn verhaal.

Seksueel misbruik en de grote schade die dat met zich meebrengt, moet bespreekbaar zijn. Ik hoop dat ik daaraan kan bijdragen.

Reis je mee? Dan kun je het beste hier starten.

Ps. de term Binnenwereldreiziger heb ik van Leon Giesen van Mondo Leone. Hij maakt de mooiste dingen! Aanrader!